Als loep niet werkt, hou dan CTRL ingedrukt en klik op = van uw klavier
Zoeken in blog
Beoordeel dit blog
De nieuwe Ludovikus.
Ludovikus met vrouwtje
Lea en LudoV voor chalet met leeuw in de voorhof. in Kenia
wij zijn wel die witte
Kenia was een droom
Ludovikus vroeger
Ons Lea Oma
Axelle, 8 jaar.
Als ge u verveelt: klik dan hier eens.
18-11-2009
Ook goed op tijd.
Gisteren viel de enveloppe van Agentschap Depoorter, Middelkerke in de brievenbus. Of we een optie wilden nemen voor 2010 op het appartement dat we de maand Juli nog "dit" jaar hadden gehuurd. Of we dat dan liefst vóór 14 December wilden bevestigen. Het contract kon ons dan toegezonden worden ter ondertekening, gelijk met een overschrijvingsformulier voor het voorschot. Dat noem ik nu eens ruim op tijd. Kleindochter Axelle sprong een gat in de lucht. De rest van de familie is al even enthousiast, die zijn al aan het plannen. Oma Lea zou ook nog wel graag naar het zee'tje, "we hadden het er toch helemaal niet slecht he ventje." Alleen opa Ludovikus houdt zich op de vlakte. Die is nooit erg gek geweest op de Belgische kust. Ook kwestie van de voetjes op de grond te houden. Eerst even goed nadenken, en dat is niet denken "er na" maar "er voor". Een luxe appartement voor zes personen, terras, twee grote slaapkamers, badkamer met dubbel cuvetten, aparte toiletten, reuze living, moderne keuken, alles er op en er aan, en op de zeedijk, voor de maand Juli. Dat wordt je niet gratis aangeboden. Nu ja, dat was voor die ene keer. We hebben geen ezeltje dat geld kakt, en als je een beet neemt van dat appeltje voor de dorst waar je zo hard voor gewerkt hebt, dan groeit die hap er niet meer aan, en voor je het weet is er geen appeltje meer. Tijd dat we ons even aan het rekenen zetten. Verdorie zeg, het moet nog winter worden. Maar ik voel al uit welke richting de wind begint te waaien. Ach ja, misschien nog wel eens voor ene keer. Salukes van Ludovikus.
Al een heel tijdje geleden, met kleinzoon naar de cinema tijdens de vakantie. Wilde perse naar de Metropolis, naar de zoveelste remake van "King Kong". Staan we aan de snoep balie, hij voor een emmer popcorn en een grote beker Coca Cola. Ik laat me dan ook maar verleiden voor een witte "Magnum". Zeg ik Nicholas: "Toen ik zo oud was als jij heb ik die film ook al eens gezien, maar dan koste de cinema maar 5 frank, en zo een ijskreem, ne frank vijftig." Zegt dat ventje achter de kassa, zo'n betweterig jobstudentje voor mijn part:"Amaai meneer, dan gade gij nogal verschieten. Nu is die film in kleur en met klank." "Ja dat zal wel", antwoord ik, een beetje op mijn teen getrapt. In de zaal gezeten vond ik het eigenlijk niet slecht gevonden van die gast, best wel grappig en niet echt kwaad bedoeld. Toch dacht ik met heimwee terug aan onze buurt cinema.'s van weleer. Heel wat sympathieker en een pak goedkoper dan deze mega film complexen met twintig of meer onpersoonlijke zaaltjes, waar het geluid zo hard staat dat je van je stoel geblazen word. Ga maar eens met een familie van moeder, vader en twee kinderen, de inkom, misschien een zakje snoep voor de ouders, een drinkske en een bak popcorn voor de gasten, want dat is tegenwoordig niet meer dan normaal. De verplaatsing nog niet bijberekend, ben je een serieus bedrag kwijt. En dan moet je bij het buiten gaan, nog voorbij de "Mac Donald" geraken met je kroost. Maar ja, nu is het een reuze groot scherm, technicolor, en heel, heel luide "Dolby Stereo Surround". De barstende hoofdpijn is gratis. Of ben ik werkelijk te oud geworden en blijf ik liever thuis, met een huurfilm voor de buis.??? Salukes van Ludovikus.
Roodborstje tikt aan't raam, tik,tik,tik... "Het wordt tijd dat je het voederbord voor de vogels plaatst", zei Lea. "Het lijkt wel of ze er zitten op te wachten". Zou het kunnen dat vogels instinctief terug keren naar de plaats waar ze de vorige jaren gevoederd werden. Dat ze het op een of andere manier aan hun jongen overbrengen. Je zou het vast geloven. Nu de herfst reeds een eind gevorderd is, het buiten guurder wordt, en onze gevederde vriendjes met de dag minder voedsel vinden in de vrije natuur, zien we ze meer te voorschijn komen. Het roodborstje dat we de hele zomer nauwelijks te zien kregen, duikt plots weer regelmatig op. Je zou echt geloven dat het door het keukenraam komt binnen kijken, zich presenteren. Ook de koolmezen, met hun zwart jasje over het gele truitje, en de kleine pimpelmezen met hun blauw kopke, zitten samen in de vlinderstruik, en Lea beweert dat ze reeds een groenling gespot heeft. Nauwelijks staat het voederbord met een flinke schep zonnepitten en vijf mezenbollen van verleden jaar, of de eerste klanten komen al aanvliegen. De kolonie mussen die hier onder de dakpannen huist heeft vlijtig voor het nageslacht gezorgd. Ik zou het vast gaan geloven dat ze op dit moment hebben zitten wachten. Spijtig...de twee koppels houtduiven die in de lente nog gebroed hebben in de hazelaar, zijn verdwenen. Ook van de vele Turkse tortels lijkt er maar een paartje op post te zijn gebleven. Of zouden de ganzen, kalkoenen en eenden die buurman deze zomer heeft bijgezet hen afschrikken?? T'is toch allemaal gevogelte onder elkaar. Nu ja, het is nog geen winter he. Salukes van Ludovikus.
Het kan iedereen overkomen, en het zal iedereen al wel eens overkomen zijn. Die iedereen moet dan wel over een wasmachine beschikken. Vóór de was in de machine gaat, alles wat zakken heeft zorgvuldig controleren, of er geen blinde passagiers een ritje willen meepikken. Zelfs dan ontsnapt er nog wel eentje. De normale zaken zoals muntstukken, bankbiljetten, sleutels en soms ook niet normale, worden al wel eens witgewassen. De ergste en meest vervelende zijn de papieren zakdoekjes (tissues), die kunnen je hele was bederven. Ze hebben de eigenschap om uit die ene broek of of welke zak ook te ontsnappen en zich in een miljoen kleine stukjes te verdelen, om hardnekkig aan alles te gaan kleven wat zich in de trommel bevind. Hoe dikwijls heb ik mijn lieve vrouwtje niet horen sakkeren als er eentje door de mazen van het net geglipt was. En altijd was ik de onverlaat die het geflikt had. Hoe was het mogelijk dat er zakken waren die zij nog niet had gechecked. T'was lang geleden, maar daarstraks was het weer van dat, en ik ben zeker dat ik nu de onschuld zelve ben. Simpel omdat er geen enkel kledingstuk van Ludovikus, bij in de trommel stak. Ze was zo zeker dat ze in beide zakken van de badjas had gevoeld, of was het twee keer in dezelfde zak geweest. "Ja schatje, het kan iedereen overkomen nietwaar", wilde ik zeggen. Maar als ik haar zo bezig zag met al die pluisjes te verwijderen, eerst gepaard met enkele krachttermen, dan eerder ontmoedigd, ben ik maar stil naar mijn hobby kamertje getrokken. Salukes van Ludovikus.
Zo gaat het verder met het herstel van mijn vrouwtje Lea. Wie denkt dat een knieprothese een fluitje van een cent is, vergeet het maar. Op 10 Oktober het hospitaal verlaten en intussen zijn we een maand verder. Reeds 15 fysio beurten achter de rug en nog 15 te gaan. Bij iedere beurt wordt de knie weer een beetje verder door gebogen, zodat het onderbeen nu een hoek van 110 graden aan kan. Dat wil zeggen dat je de pedalen van een fiets rond krijgt, weliswaar zonder weerstand, want dat is weer een ander paar sokken. Er is heel wat doorgesneden dat maar langzaam hersteld en bij elk fysio bezoek wordt de grens verlegd, wat telkens met weer heel wat pijn gepaard gaat. Het is echt wel tanden bijten, maar Lea is een straffe tante. Gisteren geprobeerd weer auto te rijden. Zonder problemen. Het rechtse been met prothese kan zonder moeite gas en rem pedaal bedienen. We hebben het bij een korte rit gehouden, liefst niet te overmoedig. Lea natuurlijk in de wolken. Weer een stap in de goede richting. Maar juist dat stappen en langer staan, vraagt de meeste inspanning, nog wel een dikke twee á drie maanden voor je begint te vergeten dat er een prothese geplaatst is, zegt men. Maar er zijn bijwerkingen die zich laten gevoelen. Nu moet je weten dat mijn schatje een fervente buikligslaapster is, liefst met het gezicht diep in het hoofdkussen gedrukt, wat resulteert in een reeks geluiden die van piano, crescendo naar fortissimo oplopen. Een flinke ruk aan het hoofdkussen is dan de enige manier om het concert naar een "slaapbaar" pianissimo te herleiden.
Een van de meest positieve bijwerkingen was het feit dat vrouwlief slechts één houding in de bedstede meer kon aannemen, en dat was, de hele nacht op de rug slapen, met het verbazend zalige gevolg dat, buiten een zacht zuchtje nu en dan, de nachturen bijna geruisloos aftelden. Maar naargelang het herstel proces vorderingen maakt, en de knie meer pijnloze beweging toelaat, keert het vrouwtje zich meer op haar zijde, sterk neigend naar de vertrouwde buikligslaaphouding, en de eerste snurkjes beginnen zich al te manifesteren. Nu zou ik kunnen besluiten met een zucht en het gezegde, "aan alle goede dingen komt een eind", maar nee hoor, laat ze maar snurken dat de ganzen van de buurman er van beginnen te kwekken, mij niet gelaten. Als ze straks maar weer kan rondhuppelen als van ouds. Salukes van Ludovikus.
“Dat was dan de voorlaatste. Nu blijft er nog eentje over van de oudere generatie en dat is tante Lily, die gaat ook naar de zes en negentig, en dan komen wij aan de beurt”, opperde Lea toen we Vrijdag van de begrafenis huiswaarts keerden. Hoewel dat de logische gang van zaken zou zijn, die van hier boven houdt daar geen rekening mee. De rangen van de jongere generatie zijn ook al flink uitgedund.
Het zal de achtste keer zijn in anderhalf jaar dat we afscheid nemen van een familie lid.
Want hoe je het ook keert of draait, een ex schoonmoeder blijft toch altijd een beetje familie.
Is ze dan met betrekking tot je eigen persoontje, je schoonmoeder niet meer, ze blijft altijd de grootmoeder van je kinderen en overgrootmoeder van je kleinkinderen, die nu rouwen en treuren om haar heengaan, en je treurt met hen, want je voelt hun pijn. De bomma waar je dochter als kleine spruit altijd meer dan welkom was. De hechte warme band tussen grootouder en kleinkind blijft bestaan, ondanks het feit dat de ouders elk een andere weg hebben ingeslagen. En dat is maar goed ook, dat moet je respecteren.
Een week voor haar vijf en negentigste verjaardag is ze rustig ingeslapen en niet meer ontwaakt.
Het laatste jaar begon ze langzaam aan te dementeren, dan vroeg ze wel eens wie die man was, als haar eigen enige zoon, zijn dochter Annick vergezelde. Raar maar de achterkleinkinderen, zowel Nicholas als zijn zusje Axelle herkende ze onmiddellijk. Dan wilde ze samen met hen nog een ijsje gaan eten.
Ja, een ex schoonmoeder blijft toch altijd een beetje familie.
En ik…, ik begrijp dat, en heb er alleen maar respect voor.
Salukes van Ludovikus.
Ik kon het haar niet uit het hoofd praten. Er zijn zo van die zaken die ze zelf wilde kopen, dingen waar ik niets van ken. Na het uur fysio, snel effe over huis om de tien minuten ijs op de knie. Moet zo van de therapeut. Of dat wat uit haalt, als je kort daarna gaat rondpikkelen in de supermarkt. Moest je ons zien, een ouder koppel, beiden met krukstokken. Je voelt dat de mensen je nastaren achter je rug. Je merkt de medelijdende blikken in de ogen. "Ga maar even voor meneereke." "Kan ik efkes helpen madammeke?" En dan wil ik roepen, " we trekken ons plan wel, we zijn niet hulpeloos." Maar dan besef ik dat het wel een koddig zicht moet zijn, die twee sukkels met hun krukken. Och, de mensen bedoelen het goed. We schoten zelf in een schaterlach als we ons zo in de vitrine weerspiegeld zagen. En toch kan ik het niet laten te zeggen als we aan de kassa staan, "Och het is maar een knieprothese, nog geen maand geleden. Binnen een paar weken merkt je dat niet meer. " Maar dat mag ik niet meer zeggen van Lea, want wat denken de mensen dan....wie van de twee heeft dan die prothese, of hebben ze er alle twee een. Het was misschien een promotie week in dat gasthuis. Daar hebben ze van geprofiteerd.Was het maar waar. In elk geval was het een beetje te vroeg om reeds te gaan shoppen, een beetje te overmoedig geweest, Lea zat er compleet door. Thuis, platte rust en tien minuten ijs op de verhitte knie. Salukes van Ludovikus.
Een video op "You Tube" werd me toegestuurd door een vriend, hoewel ik me op mijn blog niet bezig hou met zulke zaken, daar zijn andere blogs voor, wil dat niet zeggen dat het me niet bezighoudt. Het gaat over het teruglopend geboorte cijfer van de autochtone bevolking in ons landje en in de rest van Europa.. Terwijl de allochtone, en in het bijzonder degene van Islamitische oorsprong, waar de vrouw in vele gevallen nog steeds als lastdier en broedmachine beschouwd wordt, voor een onrustwekkende bevolkingsexplosie zorgen. Spijtig is het volledig in het Engels. Toch denk ik dat de meesten onder U genoeg Engels verstaan om het te begrijpen. Indien dit waar zou blijken wat we hier te zien en te horen krijgen, ja dan is het angstwekkend te denken, waar ook reeds onze kinderen en zeker kleinkinderen tegen zullen mogen opboksen. De Islamisering van Europa zou dan reeds in 2050 een feit zijn. Om te kijken, klik op "Check it Out". Even geduld bij het begin tot de commentator begint. En te denken dat een land zoals Turkije, waarvan slechts een piepklein stukje van Istanbul op Europese bodem ligt, de rest in Azië, met nog eens 76 miljoen Moslims, staat aan te dringen om bij de Europese unie te komen. Dat sterk aanbevolen door Amerika, die hun voet in huis aldaar, hoog nodig hebben voor hun oorlog in Irak en mogelijk Iran. Salukes van Ludovikus.
Gister avond negen uur, we zitten rustig voor ons flatscreen. Schrikken we op van de deurbel. Nu moet je weten dat je na zes uur s'avonds in ons dorp Wommelgem, je gerust in je blootje over de straat kan lopen. Overal de luiken naar beneden, of de gordijnen dicht, en zeker in de straat waar ons huisje staat. Het is hier ook al niet wat je een kindrijke buurt zou noemen. Zelfs met "Drie Koningen", komt er raar of zelden één koning aanbellen, laat staan drie. Dus Lea sukkelt met 'haar' krukken naar de voordeur, ze is sowieso al een pak vlugger dan ik met 'mijn' stel krukken, of wie is er sneller, "de slak of de schildpad" om tot een vergelijking te komen. Deur op een kier, je kan niet voorzichtig genoeg zijn tegenwoordig. Springt er een "Scream" masker voor de smalle lichtstreep met de kreet,"Happy Halloween" !!!. "Happy",... vertaald is dat toch, gelukkig, of vrolijk, of voorspoedig? Nu vraag ik me af wat er gelukkig, vrolijk of voorspoedig is aan Halloween. Maar kom, ieder zijn ding. Feit is dat Lea zich bijna een hartaderbreuk schrok. We hadden er helemaal geen rekening meer met gehouden, na jaren dat we er wel rekening met hielden en weken later, zakken met bedorven snoep, in de vuilbak kieperden, bij gebrek aan aanbellers. Ik hoor Lea, "wacht even aan de deur, ik haal wel wat," en dan binnen tot haar wederhelft, "t'zijn twee gastjes voor Halloween en ik heb niks in huis, of ik zou ze zo'n suikerwafel of een frangipanneke moeten geven". Lea weg met twee wafels. Ze opent de deur en merkt dat de twee Halloweeners met drie zijn. Lea terug voor een derde wafel, waarbij ze zegt: Alstublieft en het is eigenlijk "Trick or treat", en niet "Happy". "Wablieft mevrouw", antwoord de jongen beleefd. "Laat maar", zegt Lea. "Dank u", zeggen de jongens. Nu willen we ons niet laten kennen, en de bel negeren als er nog liefhebbers komen opdagen. Lea haalt onze voorraad suikerwafels en frangipannekes naar de hal. "Voilá, laat ze nu maar komen", zegt ze. Maar zoals gezegd, het is hier geen kindrijke buurt. De volgende dag heeft ze alles weer naar de keuken gebracht. Kan geen kwaad, die dingen zijn afzonderlijk verpakt, dat blijft nog dagen vers.
In Amerika, waar vanuit het van oorsprong Keltische feest de wereld veroverde, begint het enthousiasme juist terug te lopen. Vooral christenen vallen over het satanische karakter en willen af van de vampiers, zombies, spoken en monsters. In West Europa zal het nog wel een tijdje meegaan, hier bij ons begint nog maar juist goed op dreef te komen.
Drie jong meisjes komende van een Halloween party in het buurthuis. Ze hadden plechtig beloofd vóór middernacht thuis te zijn. Vijftien was nog vrij jong vonden de mama’s en de papa’s. Alle drie hadden ze voor een andere outfit gekozen, hoewel, veel verschil maakte het niet uit, een lang zwart gewaad met een grote punthoed, en een bezem om op weg te vliegen als het feestje te flauw zou blijken, grapten ze. De drie heksen, noemden ze zich.
Als ze een straatje omgingen passeerden ze langs de gemeentelijke begraafplaats, en Lisa wist van een oude legende die haar zus haar verteld had. Wie rond middernacht tien tellen op een graf bleef staan en een stok diep in de grond stak, dat een hand uit het graf te voorschijn kwam die je naar beneden trok om voor eeuwig de doden gezelschap te houden.
"Ach, bijgeloof", zegde Ann. "Dood is dood, en blijft dood", en ze wilde het bewijzen ook, maar dan moest er wel wat tegenover staan, zoals één, nee, twee oplaadbeurten van 10 euro voor haar gsm, een van elk. Dat zouden ze toch niet aannemen dacht Ann.
Maar ze dacht mis, de twee andere wilden het haar wel zien doen in het pikdonker, ook zeker dat ze hun 10 euro niet zouden hoeven te betalen.
Op het kerkhof koos Linda, de oudste van de drie, een graf dat nog vol bloemen lag. "Vers begraven", zegde ze, "dan zou die stok er gemakkelijk ingaan…en die hand er ook uit", voegde ze er, om het nog wat akeliger te maken, met een diepe tremolo stem aan toe.
"Ok dan maar, voor die twee oplaadbeurten", zei Ann, hief de omgekeerde bezem boven het hoofd, en met een stevige duw plantte ze de bezemsteel diep in de mulle grond. Vrijwel onmiddellijk voelde ze een hevige ruk aan haar gewaad, naar beneden, in de grond. Het schrikken was zo hevig dat ze bijna het bewustzijn verloor. Ze wilde weglopen maar haar benen leken als verlamd, en viel op haar kniën. Waanzinnig van angst begon ze te gillen en om hulp te roepen. Lisa en Linda dachten dat ze het er om deed, om hen aan’t schrikken te brengen, wat lukte ook, want het klonk angstaanjagend. Plotseling was het stil. Ann lag daar bewegingsloos, een zwart hoopje kleren.
“Kom er nu maar af, t’is al goed,” zegden ze. Maar Ann bewoog niet. “Kom er nu af, of we laten je hier liggen,” zegden ze nog eens, en ze maakten aanstalten om weg te gaan.
Maar Ann bewoog niet.
“Het is goed, je krijgt je twee oplaadbeurten,” maar Ann antwoordde niet, en de twee vriendinnen gingen naar huis, telkens omkijkend of Ann nog niet volgde.
De volgende dag vond men Ann op het graf. De bezemsteel hield het zwarte gewaad vastgepind in de grond, ze moet gedacht hebben dat het de hand van de dode was die haar naar beneden trok, in het graf. Ann was overleden aan een plotse hartstilstand, zegde de dokter.
Salukes van Ludovikus.
Roodborstje tikt aan't raam, tik,tik,tik...
