Als loep niet werkt, hou dan CTRL ingedrukt en klik op = van uw klavier
Zoeken in blog
Beoordeel dit blog
De nieuwe Ludovikus.
Alle foto's zijn aanklikbaar om te vergroten. Cursor er op en klik.
Lea&Ludovikus
Lea en LudoV voor chalet met leeuw in de voorhof. in Kenia
wij zijn wel die witte
Kenia was een droom
Opa Ludovikus met kleinzoon Nicholas
Ludovikus vroeger
Ons Lea Oma
Kleindochter Axelle 9 jaar.
Als ge u verveelt: klik dan hier eens.
05-02-2012
Gewetigd afwezig.
Het moest maar weer eens lukken. Dat men in je huis komt werken op de eerste vrijdag van de maand, de dag dat we onze maandelijkse bloggers bijeenkomst houden. Ga gerust had ons Lea’tje gezegd. Maar dat was iets waar ik me toch niet zo goed bij voelde, en me deed besluiten om maar eens een keer over te slaan. En of ik gelijk had!!
Zo een muur van zeven meter lang, drie hoog, volledig strippen tot op de blote baksteen, in een woonkamer vol meubilair, dat is geen flauwe kul. Om de werkers genoeg ruimte te geven moest alles naar de andere helft van de kamer, das al een halve verhuis, en dat onder ons twee half invaliden. Geen van beiden kan nog zwaar tillen. Maar wie niet sterk is….
De zwaarste stukken met een kleine handige krick nauwelijks een centimeter opgekrikt zodat onder elke poot een speciale glider kon geplaatst, zo kan men zonder veel moeite de zwaarste meubelstukken verschuiven. Nu ja, zonder veel moeite, hmm….
Met drie begonnen ze er aan met elektrische chiphamers, binnen de twee minuten zag alles grijs van het stof. Hoe goed we ook alles hadden afgedekt, dat stof kruipt overal in, achter, over, en op. Dik kleverig stof dat zich niet zo maar laat weg blazen.
Het was begonnen met een klein blaasje in de verf dat boven de kast uitkwam, en dan nog een, en toen we die grote kast van de muur haalden, kwam de verf in lappen van de muur. Daar onder een natte witte zouterige substantie. “Toch heb je geen natte muur”, had de man van Renovocht gezegd, “wel een reactie veroorzaakt door een koude buitenmuur naar een warme binnenmuur dat door condensatie een chemische reactie veroorzaakt in de samenstelling van de bouwstenen.” En wie zijn wij dan om dat tegen te spreken. Enfin, die muur moest volledig afgekapt, een speciale folie tegenaan en opnieuw bezetten. Doen dan maar he.
Drie mannen begonnen vrijdag morgen om 8 uur de muur te strippen, en na een kwartuurtje begonnen ze onder elkaar te fluisteren, en dan zegde dat ploegbaaske, een jonge gast die vijf jaar terug van Ecuador, een mooie Vlaamse gevolgd was om hier te trouwen, en te blijven. “Meneer, er zit afvoerbuis in de muur,” maar dat hadden wij hem zelf gezegd, dat wisten we ook.
“Maar in buis zit waarschijnlijk een lek, want heel muur vanonder tot meter vijftig hoog is nat,” en dat wisten we natuurlijk niet.
Nu is die buis, de afvoerbuis van de badkamer, de douche, ook het toilet op het eerste, en gaat beneden door de kruipruimte naar de septische put. We kregen het bijna aan ons hart, want stel dat ze boven in de badkamer alles moesten uitbreken, zoals een van die mannen opperde. Toch gingen ze eerst even overleggen met het hoofdbureel.
Die buis volledig vrij maken, van de vloer tot tegen het plafond, was het antwoord. En die gasten begonnen te kappen of hun leven er van af hing, maar het moet gezegd, ze wisten wel van wanten, want de buis kwam onbeschadigd te voorschijn. Er viel ook nergens een lek te bespeuren. Vraagteken??
Vroeger op school als het op logisch redeneren aankwam, haalde ik nooit minder dan tien op tien. “Als er boven in de badkamer een lek is, zou men dan ook aan het plafond geen natte vlekken moeten waarnemen,” dacht ik luidop. “Oei!! zegde het ploegbaaske, “dan moeten we misschien stuk van de vloer openbreken.”
Toen dacht ik dat we beiden een hart attaque’ske kregen.
“Geen sprake van,” zegde logisch Ludov’ke, “die buis zit in de muur, en loopt door tot in de kruipholte, en daar maakt de buis een courbe en loopt zo door de ganse kruipholte naar de septische put in de oprit, daar ben ik zeker van, k’ben daar vroeger tientallen keren in gekropen. ”
Plots was het alsof de zon op dat ploegbaaske zijn gezicht scheen. “Ik ga kijken,” en met twee doken ze de kruipruimte in, en dat moet ik er bij zeggen die kruipruimte is toch wel een meter twintig hoog, men kan daar redelijk vrij in bewegen. Lang duurde het niet voor ze weer te voorschijn kwamen.
“We hebben het gevonden, geen lek, maar die mannen die gebouwd hebben zijn met de buis door de vochtwerende laag gegaan . Waardoor door de jaren het opstijgend vocht zijn gang is kunnen gaan en de muur heeft aangetast. Wij hebben de nodige reparatie aangebracht. Zou nu in orde moeten zijn.
En dat was het dan.
Niettegenstaande is er voor alle zekerheid toch een folie over de ganse oppervlakte van de muur gekleefd, al vorens de muur opnieuw te bezetten.
En nu kuisen, en nog eens kuisen. Dan alles weer op zijn plaats zetten. Maar nog niet definitief. Binnen twee weken komen ze de plinten weer plaatsen. Maar dat is klein bier vergeleken met. Ziezo lieve bloggertjes, nu begrijpen jullie waarom ik onze vrijdag heb moeten missen.
En had ik gelijk, of had ik gelijk. Salukes van Ludovikus.
Sorry lieve mensen, maar blijf best even uit mijn buurt, want ik ben razend kwaad, ik ben bluspoeder klaar om te ontploffen.
Midden December kreeg ik het jaarlijks verzoek in de bus om de meterstanden “Gratis” door te sturen via website of telefoon. Liefst nog binnen de tien dagen, want als ze de meterstanden niet tijdig ontvangen zijn ze verplicht een schatting aan mijn energieleverancier aan te leveren (wat een frasering??). De schatting is definitief. Als u toch het bezoek van een meteropnemer wenst, kan dat tegen betaling.
Ach ja, en waarom ook niet, kon ik tevens vergelijken of ons verbruik nu echt wat aan de zuinige kant was gebleven, zoals we ons hadden voorgenomen. Alhoewel ik me daar toch de bedenking bij maakte, “dan kunnen ze weeral wat personeel op ons kap de laan uit sturen.”
Ik zo fier als ne gieter naar ons Lea’tje, want ons verbruik was gevoelig gedaald, vergeleken met de vorige jaren. Dat zou wel een flinke slok op een borrel kunnen schelen.
Nu zowat een maand later, krijgen we de definitieve afrekening van het jaar 2011 toegezonden. Het eerste dat opvalt is een opmerking in de marge:
EANDIS- beheerder van distributienetten van Gaselwest, imea, imwo, intergem, iveka, iverlek, sibelgas, iveg en inter-energa, hebben hun nettarieven verhoogd. Valt u binnen dit distributienet dan is hier door uw energiefactuur gestegen. De verhoging wordt door Electrabel integraal doorgestort aan de netbeheerders. Is dat nu godverdomme niet om ne floeren aap te schijten .
En wij maar ons best doen om jaarlijks minder en nog minder te verbruiken, en die dievenbendes maar opslaan. Ons nieuwe maandelijks bedrag dat zal aangerekend worden is zo maar eventjes met 55 euro verhoogd. Dat wil zeggen dat we jaarlijks om en om de 700 euro meer moeten ophoesten, ongeveer zo’n 30%. Dat kan in de verste verte zelfs niet goedgemaakt worden door de automatische loonindexering. Gelukkig dat zo iets nog bestaat.
Hoe komt het dat de energieprijzen in België zoveel hoger liggen dan in de ons omringende landen. Kunnen onze ministers daar niets aan doen, zitten ze daar voor mee in al die beheerraden, alleen om hun zakken te vullen en hoge bonussen op te rapen.
Ik krijg al meer en meer goesting om maandag mee te gaan betogen!!!!!. Salukes van kwade Ludovikus.
Een eeltknobbel is een progressieve aandoening die begint doordat de grote teen langzaam wordt gedwongen richting de kleine tenen te gaan. Over een periode van vele jaren is de stand van de grote teen veranderd, waardoor een karakteristieke bobbel aan de zijkant van de voet ontstaat. Deze bobbel wordt normaliter groter door aanvullende botvorming. Druk van schoenen en de foute stand van de grote teen kan zorgen voor een verdikking van de huid en het onderliggend weefsel, waardoor het gewricht aan de basis van de grote teen opgezwollen en pijnlijk wordt. In de meeste gevallen is operatief ingrijpen dan het enige alternatief. En dat dit geen lachertje is, dat kan mijn vrouwtje bevestigen. Ze heeft het aan den lijve mogen ondervinden. Nu is bij de schrijver dezes, de stand van de linkse grote teen zodanig de richting van de kleine tenen uitgegaan dat hij de naaste teen begint te overlappen. Geluk bij een ongeluk lijkt de aanvullende botvorming achterwege te blijven, en is de pijn weinig of geen.
Om de overlapping tegen te gaan bestaat er een stukje zachte gel dat je tussen de tenen duwt. (Zie foto). En dat is nu wat ik “Mijn teentje” noem. Zolang “Mijn teentje” het doet, is er van opereren geen sprake.
“Mijn teentje” is een onmisbaar hulpje geworden, dat slechts bij het slapen gaan of het baden, mijn voet verlaat, en zorgvuldig opgeborgen wordt.
Nu ja, misschien is zorgvuldig niet altijd het juiste woord, het geheugen is ook niet meer wat het geweest is, dan durft “Mijn teentje” wel eens mee tussen de lakens geraken. Zo gebeurt het dat ik regelmatig mijn vrouwtje moet vragen of ze ergens “mijn teentje” tegengekomen is. Zeker als het weer het toelaat en ik blootsvoets de tuin in trek. “Mijn teentje” is ook erg elastisch, laat je het vallen, het springt meters weg. Het is me maar een keer overkomen dat een gans van de buur er mee van door was, maar die spuwde het direct weer uit.
Gelukkig heb ik er wel meer dan een. Dat moet ook wel voor als we naar het zeetje gaan, in het zand zie je het niet zo goed, daar is het vlug onder getrapt. Dan roept Lea, “mannekes, opa is zijn teentje kwijt, efkes niet bewegen”. In het ergste geval zoekt iedereen met rijf en schupje mee naar “Mijn teentje”. Vinden doen we het altijd weer. Behalve een keer, maar dan lag het nog op het appartement. Zonder zou het echt wel moeilijk worden.
Zo zegt Ludovikus.
Het kon niet uitblijven. De tijd dat we konden feesten, eten en drinken, zonder een gram aan te komen ligt al lichtjaren achter ons. Toch was het nog even schrikken die morgen een paar dagen terug van de kreet die galmde van uit de badkamer. “’t Is nie woar he!!”. Dan een tijdje stil, behalve de normale badkamer ochtend geluiden.
Nog tien minuten denkt ons Ludov’ke terwijl hij zich nog even uitrekt onder de warme donsdeken. Tien minuten later. “Ga je opstaan, of blijf je nog wat liggen, “ vraagt ons Lea’tje , de deur van de slaapkamer op een spleetje. “Oei nee,” na een blik op wekker, “al tien na tien, dan kom ik er ook maar uit anders is de dag zo rap voorbij,” zeg ik.
“Waarom,… moet je soms ergens zijn ?” vraagt Lea.
“Niet dat ik weet, maar wat was dat geroep daarjuist zeg.”
“Ik trapte efkes toevallig op de weegschaal, ‘k ben er nog nie goe van,” zegt ons Lea’tje.
Zij niet alleen, op nauwelijks twee weken moet ook ik vier kilo’s meer de trap op sleuren, en dat doet zich voelen in de knieën. Geloof me, die kilo’s zitten danig in de weg, ze lijken samen te klitten op één plaats, mijn buik verdorie. “Schatje, als het maar vier kilokes waren, dan had je mij niet horen roepen. Zeg nu zelf, ik heb toch niet overdreven. Ik heb nauwelijks durven eten, maar ze gooien de kilo’s er aan, als ik nog maar aan eten denk, “ zegt mijn vrouwtje teleurgesteld.
Maar ons Lea’tje zou ons Lea niet zijn als ze dat zo maar zou laten gebeuren. Ze kent de weg naar de “Weightwatchers” nog van vroeger. Vlijtig is ze weer puntjes aan het tellen bij elke maaltijd, en er is reeds resultaat merkbaar. Wat haar ventje betreft, ….die doet het op zijn manier, geen puntje maar een pintje minder.
Salukes van Ludovikus.
Ziezo, dat is dan ook weer voorbij. Nu ben ik niet iemand die er op staat zijn eigen verjaardag te vieren, ik vier liever iemand anders verjaardag. Dochter Annick had laten weten dat ze toch even in de namiddag kwamen binnenwippen, waarop mijn Lea'tje het misschien geen slecht idee vond om dan tezelfdertijd een mosseltje mee te steken, want ze had al een hele tijd zo'n goesting in een dampende pot mosselen, met een fris flesje van die Chileense Chardonnay. Nee geen feestje, helemaal niet, want je weet toch dat Louis dat maar een nodeloos gedoe vindt. Zelfs niet te laat maken, de kinderen moesten immers volgende dag naar school. Nu trof het toch wel zeker dat dochter Annick, schoonzoon Eddy, kleinzoon Nicholas en kleindochter Axelle, ook al een tijdje trek hadden in mosselen met frietjes. En alzo geschiedde, het was plezant, het smaakte, zo zonder veel tierlantijntjes. Maar dat cadeautje,... ik had nog zo gezegd dat ik geen cadeaus wilde voor mijn verjaardag, dan weet ik nooit hoe me gedragen. Dat maakt dat ik nu een heel jaar even oud blijf, tot de volgende verjaardag toch. En dat cadeautje, 't kwam juist in mijn straatje terecht, een mooie reuze toffe goed zittende pyjama, hartstikke blij er mee, maar dat hoeft niemand te weten he. Salukes van Ludovikus.
Toen we van Mortsel centrum naar Wommelgem verhuisden dachten we van in een gezondere omgeving terecht te zijn gekomen. Op het eerste zicht leek dat ook waar te zijn. Een kleine gezellige stille groene gemeente. Nu blijkt, althans volgens "Het Laatste Nieuws", dat in de lucht rondom het rondpunt van Wommelgem de grootste concentratie van fijn stof van heel ons Vlaams landeke opgemeten wordt. Wil het noodlot toch wel dat ons huisje zich daar pal in het midden bevindt. Ingesloten door de Herentalsebaan, de E34 die van de Antwerpse ring komt, om over te gaan naar de E313 om de cirkel rond te maken. Elk van die drie in vogelvlucht op amper duizend meter van onze oprit. Zou het daar aan kunnen liggen dat mijn neus lekt, zowel in de zomer als in de winter, zonder echt verkouden te zijn. Dat de neus van mijn vrouwtje Lea dezelfde symptomen vertoont, zou dan niet te wijten zijn aan het feit dat, "wie bij de hond slaapt, zijn vlooien krijgt", maar dat ze gewoon zoals haar bedgenoot, een slachtoffer is van een van de moderne kwalen door God op de Wommelgemmenaren losgelaten als straf voor.......???? Ja !!! Dat zou ik nu verdomme wel eens willen weten, als straf voor wat??? Maar intussen zitten we er wel mee he.
Blij dat kleindochter Axelle zonder kleerscheuren weer thuis is van haar week skipret. Een van de mannen in de groep was minder gelukkig, hoewel een zeer goede skiër, door een stom ongelukske een schouder gebroken. Ja, het ligt soms maar aan een klein putteke dat je niet hebt opgemerkt. Eventjes sneeuw genoeg gezien, zegt ze. Maar dat was dan toch maar voor heel eventjes, want ze zou dolgraag weer met Kindervreugd naar Oostenrijk in de Paasvakantie, dat was vorig jaar zo keitof meegevallen, en ze heeft zelf wat gespaard om bij te leggen. Kleinzoon Nicholas heeft het te druk met blokken, er volgt de ene toets op de andere. Skiën zal er dit jaar voor hem niet inzitten. Maar wie weet, het jaar begint maar pas. Volgens de kranten is de natuur zo danig van slag, dat de zuiderse dier en insecten soorten, naar hier oprukken, en onze fauna meer naar het noorden trekt.
'k Voel me zelf ook al niet best. Drupneus, zwaar koppeke, lusteloos, en altijd maar goesting om te slapen. Het miezerige weer zal er wel voor iets tussen zitten. Je loopt al eens snel zonder jas buiten, en lap, dan heb je er van. Maar dat er met moeder natuur wat loos is, valt niet te ontkennen. De camelia struik in de tuin komt volop in bloei, terwijl de rest er belabberd bij ligt. De knoppen die anders openbarsten eind Maart, begin April, waar de bijtjes in de zomer in de goudgele harten kruipen voor het stuifmeel, nodig voor de aanmaak van hun honig, en zwaarbeladen de ene na de andere bloem bestuiven. Die knoppen ontluiken nu reeds in hun volle pracht, vergeefs wachtend op bezoek. Verregende schoonheid.
Maar wat nu met de zomer????? Salukes van Ludovikus.
Mensen wat een rot weer en wat een stormwinden. Weer een boom bij onze achter buren tegen de vlakte, weer op een paar meter van ons tuinhuis. Nog één wankele hoge berk te gaan. We verwachten het elk moment.
Kleindochter in de Franse Alpen met haar grote zus in pakken sneeuw, te veel om echt van te genieten, vele skiliften liggen stil, en het zicht op de pistes is ook nul, toch trekken ze er elke dag weer op uit, voor haar is het allemaal een groot avontuur. Haar oma Lea haalt het ski dorp wel drie keer daags op de plaatselijke webcam daar, zo krijgt ze live beelden van de hele omgeving tot op de hoogste toppen.
Kerstboom al afgebroken, en de lichtjes van de buiten versiering weer in de doos tot volgend jaar. Er zijn er wel een paar honderd gesneuveld die in de haag hingen. Draadjes doorgebroken door het zwiepen van de boompjes in die hevige windstoten. Ja, ja “Made in China” he.
Ik voeg hier een fotoke van mijn naaste buren bij die schuilen voor de wind en de regen. Ze profiteren van een van de weinige opklaringen, en van de warmte van het winterzonnetje dat de houten platen verwarmt. Tot morgen op onze eerste vrijdag lieve schatten
Intussen reeds de tweede, omdat het berichtje nog niet af was.
Voilà, dat hebben we dan ook weer gehad. Zo te horen van zij die er bij waren moet het vuurwerk op de Schelde voor de Antwerpse rede, weer spectaculair geweest zijn.
Wij...., dat zijn mijn vrouwtje Lea en ik zelve, verkozen om oudejaarsavond gezellig onder ons tweetjes thuis door te brengen. Het Kerstfeest was geweldig geweest. (om het nu eens met de woorden van Eddy Wally te zeggen) Zo geweldig dat we twee dagen daarna nog aan de feestdis zaten, nog steeds op jacht naar de loslopende kreeften. Daarom mocht het voor Nieuwjaar een beetje eenvoudiger.
Lea schrok zich bijna een bult toen ik voorstelde om een kaasfondue zonder veel tierlantijntjes. Ik had al enkele dagen ongelooflijk echt trek in een kaasfondue. Waarschijnlijk omdat kleindochter Axelle skiën is in de Haute-Savoie, en de herinnering aan lang vervlogen dagen dat we zelf nog fervente skiërs waren bracht de geur van smeltende kaas naar mijn neus. Lea had zeker een of andere wildschotel verwacht.
Maar nee, het werd wel degelijk een fondue van drie verschillende kazen, met alles er op en er aan, en dat bij een glas, en nog een glas, en nog…tot er twee flessen parelwijn uit de omgeving van Epernay, soldaat waren. ’t Was werkelijk een schot in de roos.
We dachten van het niet te laat te laten worden, maar toch te wachten op klokslag middernacht om in elkaars armen te vallen, en op VRT het aftellen begon. Toen brak rondom ons huisje de hel los. Van overal begon vuurwerk te knallen, geen klein beetje, nee hoor, het echte dure spul dat hoog boven de daken openbarstte in de meest prachtige kleuren. Ik denk dat heel Wommelgem de koekenstad de loef wilde afsteken. Bijna een half uur lang bleef de hemel oplichten, en volgde de ene ontploffing na de andere, soms allen tegelijk. Om dan na hier en daar nog een achterblijvertje, weer die stille rustige gemeente te worden.
Met ons buikje vol, lichtjes in de wind, kropen we onder de wol. Geen spijt dat we het onder ons beidjes hadden gehouden, met een gevoel dat we zeker niets gemist hadden. Morgen werd weer een dag, de eerste dag van het jaar, maar dan om samen te vieren met de kinderen.
Salukes Van Ludovikus.
Voor wie het interesseert, volgen hier de ingrediënten voor een goede, lekkere kaasfondue: Drie verschillende kazen, liefst geraspt: Comté, Emmentaler, Appenzeller, paar teentjes look, droge witte wijn, citroensap, 1 borrelglaasje Kirsch, 1 eetlepel maïzena, peper, muskaatnoot, augurkjes, uitjes, grison (rundvlees gedroogd in de wind), en 2 stokbroden.
En dat is nu wat ik “Mijn teentje” noem. Zolang “Mijn teentje” het doet, is er van opereren geen sprake.
