Alle foto's zijn aanklikbaar om te vergroten. Cursor er op en klik.
Lea&Ludovikus
Lea en LudoV voor chalet met leeuw in de voorhof. in Kenia We konden ze bijna aanraken.
wij zijn wel die witte
Kenia was een droom
Opa Ludovikus met kleinzoon Nicholas
Ludovikus vroeger
Ons Lea Oma
Kleindochter Axelle 9 jaar.
Als ge u verveelt: klik dan hier eens.
23-05-2012
Belofte maakt schuld.
Sorry, oh so sorry, nog altijd zo weinig tijd. Maar hier al een eerste fotoke. Rest volgt. Echt waar. Met Benny, Dju, nog eens sorry. Met Isaak en de hele familie. Dat zwart beestje is haar cavia Marcelleke.
Of onze Heiland ten Hemel gevaren is op een zonnige dag, daar heb ik het raden naar. In elk geval, op de zoveelste verjaardag van dit heuglijk gebeuren scheen het zonnetje op ons bolletje, en dat zelfs voor de hele dag. Dat maakte dat de communicanten, mama’s, papa’s, familie en vrienden inbegrepen, voor die speciale gebeurtenis pikfijn uitgedost, zonder dikke jas of regenscherm, te voorschijn mochten komen.
Hoewel er slechts 27 communicanten waren zat de kerk bijna vol. We hadden toch een plaatsje vooraan bij onze kleine meid. Nu ja….klein…,”?”, als ik al die uit de kluiten gewassen kinderen van rond de 12 jaar naar voor zag komen leken die wel een halve, sommigen zelfs een hele anderhalve kop groter dan “moi, myself”. ’t Zal wel aan de voeding liggen zeker. Na de mis, die buitenverwachting mijnes, helemaal niet vervelend was, togen we huiswaarts. Als dit een feestje was voor een communicantje, dan staat me wel nog wat te wachten als ze ooit trouwt. Maar dat zal wel niet vreemd in de oren klinken van al de oma’s en opa’s die dit mogen mee beleven.
Benny, nu voor eens en altijd “Isaak,” een volle week oud, was ook van de partij, met de mama en de papa (of course) en de aandacht was mooi verdeeld tussen de nieuwgeborene en de plechtige communicant.
Amaai…was dat een braaf ventje, en natuurlijk wilde iedereen hem wel eens pakken, ja zo noemen we dat hier. Zelf ben ik niet zo’n baby vastpakker, dat liet ik liever aan zijn oom Nicholas over, onze kleinzoon. Die lijkt reuze goed met baby’s overweg te kunnen. Dat kwam dan goed van pas, want hoewel zijn mama Elke merkbaar, nog flink onder de indruk was (kwestie van omvang) van zijn geboorte, stak zij samen met papa Mathieu, meer dan een handje toe om het communiefeest van kleine zus Axelle tot een succes te maken.
Zo zou ik nog meters kunnen doorgaan, maar lekker lange slapen, mijn dagblad ’s morgens in mijn lievelingshoekje na het ontbijt, daarna mijn tuintje, mijn ligstoel, het zonnetje, mijn trappist, laten me niet veel tijd over om aan mijn blog te werken, en nu roept het vrouwtje dat de tafel gedekt staat, maar beloofd, en dat zweer ik op het licht van mijne velo, de foto’s volgen nog. ‘k Moet ze zelf nog eerst zien. Wordt vervolgd
Het antwoord op de vraag die de meesten onder ons stellen bij het horen van de naam “Isaak”, ofwel in gedachten of luidop, luidt: Nee, de papa Mathieu is niet Joods. Ook geen Joodse wortels of bladeren aan de familie stamboom, niet van de papa, niet van de mama.
Het valt evenwel niet te ontkennen dat het een typische Joodse naam is. Volgens de Bijbel is “Isaak,” de enige zoon die aartsvader Abraham bij zijn vrouw Sara kreeg. De naam komt ook verschillende keren in de Koran voor.
Toch een naam die bij ons niet zo voor de hand ligt, maar veruit veel mooier dan de namen waar sommige BV’s en sterren van het witte doek hun nakomelingen met opzadelen.
Ik ben nu eenmaal een curieuzeneuzemostertpot en toen we vrijdag laatst in de kraamkliniek kennis mochten maken met de mama van de kersverse papa, de kersverse oma van Isaak, en haar effe apart had, kon ik niet nalaten te vragen wat ze dacht van de naam. “Wel nu ik weet waarom ze die naam gekozen hebben, begin ik hem almaar mooier te vinden” zegde de oma.
T’Was bij hun reis naar Uganda enkele jaren geleden, tijdens een spectaculaire tocht gorillatracking in het oerwoud bij het beklimmen van een heuvel, dat Mathieu het ventje leerde kennen, zogezegd een beetje als gids, meer om een centje te verdienen, leidde hij Mathieu bij de hand de berg op. Terug beneden zegde hij, mijn naam is “Isaak” , maar dat zal jij wel snel vergeten. Maar nee zegde Mathieu, ik zal jou niet vergeten. Jawel zegde het knaapje, iedereen zegt dat, maar ze vergeten. Wel ik niet, zegde Mathieu, en luister, als ik ooit een zoon krijg, zal ik hem “Isaak” noemen.
En onze Mathieu kenende, die vergeet zo iets niet.
Maar hoe zou zo’n klein negertje aan die naam geraakt zijn, vroeg ze zich af.
Wel ik ben zo een beetje opzoek gegaan, en waarschijnlijk komt die naam van Methodistische missionarissen die daar missies oprichten, zij erkennen alleen de Bijbel als norm voor het geloof, daarom ook die Bijbelse namen.
Mama Elke komt met Isaak morgen Dinsdag naar huis.
De hele familie was al een paar dagen in blijde verwachting. Kleindochter Axelle in hoogst eigen persoontje zat op hete kolen met betrekking tot haar naderende plechtige communie, hopende dat die twee gebeurtenissen toch niet samen zouden vallen. Benny nam er zijn tijd voor, was al een paar dagen over tijd, maar nog niets om je ongerust over te maken. Kwam donderdag in de vooravond het verlossende telefoontje. Grote zus Elke was onderweg naar de Sint-Jan kliniek in Brussel. Om 19 uur werd onze Benny na serieus wat knipwerk en met de hulp van twee gynaecologen op de wereld losgelaten. Een knaapje van 3,920 kg en 53 cm lang, met alles er op en er aan, en het moet gezegd dat grote zus Elke eerder een klein frêle persoontje is.
Axelle mocht van haar schooldirecteur de vrijdagnamiddag fatsen, dat maakt dat we gisteren ondanks het onvermijdelijke file leed een paar uur later Brussel binnen reden. Gelukkig is er naast de kliniek een grote parking.
Nu is de Kliniek Sint-Jan in de Kruidtuinlaan bekend dat ook Prinses Astrid daar haar kindjes laat geboren worden, maar dat zal dan wel op een andere afdeling zijn als deze waar de grote zus haar éénpersoonskamertje had. De kersverse mama lag daar te stralen met haar kersverse baby aan de borst, maar die leek niet direct opgetogen met ons bezoek. Mensen toch, hoe is het mogelijk dat zo een klein wezentje, zo een vreselijk lawaai kan maken. “Ik hoop dat het geen bleiterke wordt,” zegde zijn mama, en dan tegen Axelle, “allee kom ‘k zal hem eens in je armen leggen,” en Axelle naast haar zus op het bed, fier als wat met haar neefje, die dan nog ophield met krijsen ook. Dat was het sein voor ons Lea om hem ook eens te wiegen, en dochter Annick wilde hem dan ook wel eens vastpakken. Ik liet wijselijk mijn beurt voorbij gaan. Waarop ons knaapje weer onbedaarlijk zijn kweek openzette. “Hij zal zeker weer honger hebben,”zegde zijn mama, en legde hem weer aan haar borst. Tijd voor mij om wat op de gang te staan en het op en af geloop wat gade te slaan. In mijn jonge jaren ben ik een paar keer in Marokko geweest, een jaar of vijftig terug. Marrakech, Fez, Chaouen, Tanger, door die smalle straatjes, op de markt, je had als enige blanke wel wat beziens. Nu bekroop met net dat zelfde gevoel. En ik die dacht dat het in Borgerhout erg gesteld was. Ik had een sterk vermoeden dat Elke de enige autochtone patiënte was op de hele lange gang, en dat Brussel eigenlijk al één groot Borgerhout geworden is.
Och ja, nu zou ik het nog vergeten, Benny is dan toch niet zijn naam geworden. Op het kaartje aan de deur staat “ISAAK, 10 mei 2012”. En nu kan grote zus met Isaak naar de plechtige communie van Axelle. Bestaat er ook een verklein woordje voor ISAAK?
In wat een landje leven we toch? Na twee echtig en techtige zomerdagen zitten we vandaag in putje herfst. Maar laten we het weer niet over het weer hebben. Hoewel….je kan er over blijven zeveren, en het is er alle dagen weer.
Bij de start van mijn nederig blogje in 2005 was het geen probleem om dagelijks met een bericht uit te pakken. Al snel kwam er echter een dagje bij. Zo elke over andere dag leek een beter idee, kwestie van eventuele lezers de tijd te geven mijn schrijfsels te verteren, en eventueel een even eventuele reactie te plaatsen. Maar dan kwam er nog een dagje bij, en nog een, en het is niet dat er niets was om over te schrijven, maar eens voor dat klavier gezeten komt er niets meer uit. Ik kijk naar buiten en droom weg.
De familie is anders wel druk in de weer met de voorbereidingen voor het feestje ter ere van de plechtige communie van kleindochter Axelle, binnen enkele dagen. Komt daarbij dat haar grote zus hoog zwanger is, het kan voor elke dag zijn, voor zo ver ik opvang. Maar stel nu dat het samen valt met de plechtige communie. Dan heeft toch iedereen oog voor die nieuwe baby. Iedereen zal dat ventje toch even willen zien, even in de armen houden, en het feest voor de plechtige communie van Axelle, waar ze zo naar uitkijkt, dat wordt dan bijzaak…..of niet soms? Dat het een jongen wordt is al geweten, de naam is ook al gekozen maar dat blijft een geheim. Dat maakt dat ik de ongeboren baby al maanden Benny noem. Het kind moet intussen toch een naam hebben. Zo van, en hoe gaat het met onze Benny, hoever staat het nu met onze Benny, mag ik eens over onze Benny zijn hoofdje wrijven, en dan kan het ook zijn dat ik over zijn achterwerkje wrijf, want dat voel je niet. Het is zelfs zover dat iedereen de ongeborene ook al Benny noemt. Zelfs de fiere toekomstige papa, die onder ons gezegd, en daar ben ik vrij zeker van, de naam van zijn spruit wel zal kennen, daar ze hem unaniem onder hen beiden gekozen hebben, maar het tot dat de kaartjes uitgedeeld worden een volstrekte verassing willen houden. Pas op….ook de grootouders kennen de naam niet. Wel, zelfs de fiere toekomstige papa wordt er regelmatig op betrapt dat hij het over “onze Benny” heeft, maar zo gaat het ventje zeker niet noemen, daar is geen denken aan. "Gijse onnozelaar, ge zijt toch weer met wat begonnen he", zegt ons Lea. je ziet dat er heel wat is om over te schrijven, je moet er alleen maar aan beginnen. Maar als ik naar buiten kijk, en de vogeltjes hoor fluiten……
Nu men toch bezig is met oude koeien uit de gracht te halen. Hier heb ik er ook nog een.
Het zal zo wat midden in de jaren vijftig geweest zijn. Ik liep stage bij BP, toen nog gevestigd in het Kipdorp bij de brandweer kazerne. Mijn job als hulp boekhouder bestond uit niet anders dan heel lange vervelende optellingen maken in grote dikke boeken. Naast ons huisden de “garçons de courses”, gastjes van tussen de vijftien en zeventien jaar, ze maakten deel uit van de correspondentie, wat eigenlijk niets anders was dan papiertjes van de ene dienst naar de andere brengen, twee keer daags de omslagen wegen, om er dan onder toezicht van de oudste, de meest verantwoordelijke, de juiste waarde van postzegels op te plakken, en zorgen dat al die briefwisseling tijdig op de post belande, liefst voor sluitingstijd. Zo leerden ze als jongste bedienden zogezegd het bedrijf kennen en konden ze later naar andere afdelingen uitzwermen. Op dezelfde gang was het bureel van een drietal telefonistes. De hoofdtelefoniste was een forse rondborstige zwaar opgemaakte dame van rond de vijftig, met een decolleté dat weinig aan de verbeelding overliet. Zo’n tiental keer per dag kwam ze op bezoek bij die jonge gastjes, telkens heel geïnteresseerd dicht tegen hen aanleunend, haar borsten in hun nek geduwd. Die gastjes wisten eerst niet hoe zich daarbij te gedragen en bleven dood stil zitten, maar op de duur wende dat wel. Ze wist er steeds degene uit te pikken die vuurrood uitsloeg, die zich het meest geneerde.
Zelf heb ik het een paar keer mogen meemaken dat ze over mijn schouder kwam meekijken, en terwijl ik dit schrijf komt de geur van haar zwaar parfum gemengd met een , en ik moet er eerlijk bijzeggen, een niet onaangename lichte zweetgeur, zo sterk in mijn herinnering dat ik me omdraai om te kijken of ze er niet staat. Volgens mijn collega’s moet ik me duidelijk zichtbaar niet op mijn gemak gevoeld hebben. De volgende keren wist ik me telkens snel van onder haar balkon uit te werken, dan was ik wel de tel kwijt en moest ik die lange rij opnieuw beginnen optellen.
Als ze weer terug in haar hokje zat, en we hoorden dat, “Hello, BP bonjour” en wisten dat we veilig waren, kon er over gegrapt worden. Maar was het eigenlijk wel zo grappig? Voor sommige van die gastjes moet het wel niet zo plezant zijn overgekomen. Draai de rollen nu eens om? Vrouwen komen daar waarschijnlijk nu eenmaal beter mee weg dan mannen.
Het is niet mijn gewoonte om op mijn blog politieke, andere staats, of regering mistoestanden aan te kaarten, ik hou het liever wat luchtiger. Er is al genoeg grote of kleine miserie waar we dagelijks met geconfronteerd worden in de dagbladen en op TV. Maar dat de grootste energie leverancier van het land, nl. Electrabel zich nu begint te weren als een duivel in een wijwatervat, zal geen ieder van ons ontgaan zijn. Dat ze nu plots hun prijzen met 10 of zelfs 11 % kunnen laten zakken, zelfs na dat ze eerst nog een verhoging van 3% hadden aangekondigd, vult me met het toppunt van verontwaardiging. De hypocrisie druipt er zo af, en blijf het wrange gevoel dat wij al jaren door het Franse Electrabel bestolen worden. Was het niet dat mijn beste vriend Gerard bij ons laatste bezoekje bezig was met van leverancier te veranderen, ik zou nog altijd met oogkleppen hebben rondgelopen. Ook dat overstappen zo eenvoudig en gemakkelijk was kon ik moeilijk geloven. Ik ben ook zo een van die honderd duizenden simpele Vlamingen die trouw blijven aan eerder aangegane verbindingen zonder ons daar veel vragen bij te stellen. We zijn nu eenmaal zo gemakzuchtig. Maar de kruik gaat zo lang te water tot ze breekt. Een simpele e-mail aan "LAMPIRIS.BE" en verder liep alles op rolletjes. Wil je weten hoeveel je kan uitsparen, en of het wel de moeite loont om over te stappen, Google dan Lampiris eens, klik op "besparingen" klik vervolgens op "Tot 380 Euro uitsparen", gewoon de richtlijnen volgen en ze maken de berekening voor u. Ben je overtuigd, ga dan naar "van leverancier veranderen." Zo zijn we zelf nu cliënt bij Lampiris wat ons jaarlijks een besparing van rond de 400 euro oplevert. Toch de moeite waard. Zelfs met hun aangekondigde verlaging scheelt het nog altijd een flinke slok op de borrel. DOEN HE!!!!!
Het is stil in Blogland. Zoals Bojako schreef dat haar blogdagboek eerder op een weekboekblog begon te lijken, gaat mijn blog ook de richting van een hebdomadaireke uit. Ik kan alle dagen schrijven dat het weer op niets trekt, en dat ik niet uit mijn winterschelp kom kruipen of het zonnetje moet het de moeite waard maken. Maar als het zonnetje schijnt is het dan weer te mooi om het laptopke op de schoot te nemen. Ja, "les excuses sont faites pour s'en servir", niet waar? .Kleindochter Axelle is weer naar school en vindt dat men het hele schoolprogramma compleet moet omgooien. Van de vakantiedagen, gewone schooldagen maken, en de huidige schooldagen veranderen in vakantiedagen. En wat dan met Kerst en Nieuwjaar, vroeg ik haar. Daar zou ze nog even over nadenken. Kleinzoon Nicholas moest een werk maken in het Engels over een gebeuren, een situatie, of onderwerp dat verschillende Engelse dagbladen belangrijk genoeg vonden om er meerdere dagen na elkaar over te berichten. Vier artikels van minstens duizend woorden elk, of waren het vierduizend woorden elk, dat is me ontsnapt. In elk geval vroeg onze gast of de opa zo niet enig idee had naar wat hij opzoek zou kunnen gaan. Natuurlijk had de opa enig idee, de "Economische Crisis" die voor het moment de hele wereld zorgen baarde. Dat scheen dan een schot in de roos te zijn, want de volgende dag melde hij enthousiast dat hij reeds drie artikels van de vier geschreven had. De dagbladen stonden er bol van. Alleen noemde men het daar "Finantial Crisis" Waarom verwonderde me dat niet!!! Voilà, dat hebben we dan weeral. Tot de volgende.
Gisteren de hele dag als een zombie rondgelopen. Vroeg opstaan...niks meer voor ons Ludov'ke. Dinsdagmorgen, de bus met ons kleindochter Axelle aan boord zou aankomen. Gezien de bus in Oostenrijk was vertrokken maandag avond rond half acht, werd ze naar mijn mening de volgende dag dan ook rond half acht 's morgens verwacht. Twaalf uur rijden, een paar stops inbegrepen. Daar kon je bijna je klok op gelijk zetten, hadden we dat zelf in 't verleden al geen tientallen keren mogen ondervinden. Toch vond ons vrouwtje de wekker om half zes 's morgens te zetten. Je kon nooit weten he, de bus moest zo maar eens gevlogen hebben, dan stond dat arme kind moederziel alleen met pak en zak doodvermoeid in de gietende regen op ons te wachten. Met die gedachte in haar hoofd had ze de avond ervoor de slaap al moeilijk kunnen vatten, en door haar gewoel, schrijver dezes ook niet. Erger nog, een half uur voor de wekker zou aflopen was de over bezorgde oma reeds toilet aan 't maken. Ons ventje kreeg zelfs de tijd niet om de prut uit zijn slaapoogskes te wrijven. Om het kort te maken,...om vijf over zes zaten we in Ekeren op het pleintje waar de bus verwacht werd in onze Berlingo Multispace kou te lijden. Een uur en een kwart later kwamen de eerste auto's met ouders en of grootouders aangereden, in afwachting hun lievelingen aan het hart te drukken. Nog een half uurtje later, strompelde onze kleine schat slaapdronken maar met een mooi kleurtje op haar snuitje de bus uit. Ach ja, ze was tijdens de terugreis wel enkele keren ingedommeld, maar slapen kon je dat niet noemen. Zelf hadden we ook nog niet ontbeten, en een paar zacht gekookte eitjes met verse broodjes zag ze nog wel zitten voor we haar naar haar eigen nestje brachten. Balou, de labrador sprong van blijdschap met vier poten tegelijk in de lucht bij het terug zien van zijn kleine baasje. Een kwartuur later lagen ze beiden op de grote zetel. Zij met haar hoofd op zijn buik, hij met zijn poot op haar schouder. Zij in diepe slaap, hij wakend met spleetoogjes. Thuis heb ik haar eerste skibrevet geplastificeerd. Alle proeven met glans doorstaan, ook aan de grote slalom deelgenomen, en als 12de op 42 skiërs over de eindmeet geflitst. Niet slecht als je weet dat de meesten tussen de 14 en 17 jaar zijn., niet slecht voor een twaalfjarige.
En of ze volgend jaar weer mee mag????? 't Zal van onze portemonnee afhangen schat.
Schandalig!!! Echt een schande! Dat krijg ik op mijn brood vanmorgen van mijn vrouwtje. Of het er nog eens van gaat komen dat ik nog eens wat aan mijn blog ga doen. Genoeg te vertellen, zegt ze. Dat kleindochter Axelle dagelijks bericht dat ze het fantastisch naar haar zin heeft in Oostenrijk. Of ze volgend jaar weer mee mag. Dat ze spijt heeft dat er weer bijna opzit. Ze zit in de hoogste groep recreatief skiën, dat is juist onder de wedstrijd skiërs. Dat maakt dat ze met haar bijna twaalf jaar veruit de jongste van de groep is, die varieert van vijftien tot zeventien jaar. Je merkt het al aan haar manier van praten aan de telefoon. Dat haar niveau zo hoog ligt, komt door het feit dat ze ook erg veel meer dan normaal mag gaan skiën. En oefening baart natuurlijk nog altijd kunst. Vrijdag was weer onze blog meeting. Voor mij steeds een dagje om naar uit te kijken, kan ik mijn blogladies een echte flinke knuffel geven in plaats van een virtuele. Knuffelen is gezond, 't heeft in de gazet gestaan. Logisch dat niet iedereen zich altijd kan vrijmaken, maar zo een keer in de maand moet toch wel kunnen. Natuurlijk, ziekskes worden kiest men niet, of een verhuis, of de verkoop van je huis, daar kan je ook niet van weglopen. Dus Pazke, lieve schat, we begrijpen het wel hoor. Maar nu heb je het bezoek van de Paashaas moeten missen, die een doos lekkere chocoladen paaseitjes mee had. Spijtig, want Lipske, beter bekend als "Hotlips" zag er beeldig uit met haar lange oren. We waren totaal verrast. Dat ze een dorstige Paashaas was, stak ze niet onder stoelen of banken. Daarom kunnen we haar foto niet achterwege laten. Zo heb je een beetje een idee hoe het er aan toegegaan is. 't Was weeral veel te snel voorbij. Saluk's van Ludovikus.
Dat zwart beestje is haar cavia Marcelleke.
En nu kan grote zus met Isaak naar de plechtige communie van Axelle.
