Als loep niet werkt, hou dan CTRL ingedrukt en klik op = van uw klavier
Zoeken in blog
Beoordeel dit blog
De nieuwe Ludovikus.
Lea&Ludovikus
Lea en LudoV voor chalet met leeuw in de voorhof. in Kenia
wij zijn wel die witte
Kenia was een droom
Ludovikus vroeger
Ons Lea Oma
Axelle, 8 jaar.
Als ge u verveelt: klik dan hier eens.
08-02-2010
't Is een hobby!!
“Vroeger !” Nee niet in tijd verband zoals vroeger opstaan, maar eerder met een verwijzing naar het verleden. Dan begin ik dat automatisch te duiden naar een gebeurtenis van vóór of na mijn rug operaties. Van de tijd dat de benen het nog deden. De dagen van rondjes lopen in het bos en fietsen langs het Albert kanaal.
Fietsen op eigen tempo, niet afjakkeren, ook niet slenteren. Regelmatig even pauzeren om naar de vissers te kijken die uren lang, dag in dag uit, weer of geen weer, naar hun dobber zitten te turen, in de hoop ooit “die” vis boven te halen waar nog jaren over gesproken zou worden in hun stamcafé.
’t Was dus van vóór mijn rug operatie, en een snik hete zomerdag. De twee vissers zitten in de schaduw van de brug.
We kijken alle drie omhoog als een rouwstoet traag over de brug passeert. “Oei, oei! Als dat de vissen maar niet verjaagd,” zeg ik binnensmonds.
Eén van de vissers staat plots op van zijn vouwstoeltje, doet zijn pet af, buigt zijn hoofd, en prevelt enkele vrome woorden. De rouwstoet is inmiddels de brug voorbij, de visser wrijft zijn haar in de juiste richting, zet zijn pet terug op, en neemt weer plaats op zijn vouwstoeltje. Als hij zijn hengel weer oppakt, zegt de andere man, “Amaai Dré, dat was ontroerend zeg. Dat had ik nu helemaal niet verwacht.”
Waarop de eerste antwoordt:”Nee, maar ja, ik vond dat op de één of andere manier, ik toch iets moest doen. Ik was er tenslotte toch 40 jaar met getrouwd.”
Weer op mijn fiets dacht ik,.. sommige mensen gaan toch erg op in hun hobby.
Salukes van Ludovikus.
De man kreeg het al benauwd aan de in-check balie. Duidelijk zijn eerste vliegreis. Het was een van de kleinere Boeings, aan elke zijde drie zitplaatsen. Voor wat ons betrof mocht hij gerust aan het raampje zitten, maar hij bleek erg aan hoogtevrees te lijden, en verkoos de buitenste zitplaats als voorzorg. Hoewel zijn dochter hem had verzekerd dat hoogtevrees niets met vliegen te maken had.
Het leek best wel op een busreis vond hij. Toen de stewardess hem, eenmaal in de lucht, ook nog een dienblad met eten aanbood, dacht hij dat er een misverstand was, hij had dat immers niet besteld. Wij verzekerden hem dat dit de normale gang van zaken was, en als hij rondkeek zou hij merken dat iedereen dat kreeg. Toen dezelfde stewardess hem nog vriendelijk een kopje koffie aanbood, was de tevredenheid van zijn gezicht af te lezen.
Hij werd er zelfs wat overmoedig van want hij vroeg me of hij dat kopje ook nog een keer kon laten bijvullen.
Niets zo gemakkelijk zegde ik hem, “u drukt gewoon hierboven uw hoofd op dat knopje.”
“Echt waar?”, zei mijn buurman, “fantastisch!” Hij drukte op het knopje en hield er zijn lege koffiekopje onder!
We reizen om te leren dacht ik bij mezelf.
Salukes van Ludovikus.
Tante Maria was de schoonzuster van moeder. Maria van onze Louis, noemde ze haar. Na het overlijden van haar echtgenoot was tante Maria nog vromer geworden dan ze altijd al geweest was. Wel een beetje aannemelijk. Op de vlucht voor de Duitsers in het begin van de eerste wereldoorlog had ze een groot deel van haar jeugd doorgebracht in een nonnenklooster in Frankrijk. Als kind was het haar droom om later ook zo’n schoon nonneke te worden met zo’n grote witte gesteven kap op haar hoofd. Het was bij een droom gebleven, maar als verpleegster in het Sint Elisabeth gasthuis zat ze er toch niet ver naast. Ze spaarde al haar centjes om regelmatig op bedevaart te gaan naar Lourdes. Op de terugweg logeerde ze in het grote nonnenklooster waar ze als kind opgevangen geweest was. Ze werd er steeds gastvrij en hartelijk ontvangen. Ik herinner de verhalen van tante Maria van bij de nonnekes, want denk nu niet dat die meisjes allemaal engeltjes waren, soms liep het ook wel eens mis, zegde ze ernstig. Zoals toen ze er voor enkele dagen in retraite was in 1972. Volgens tante Maria leefden er 101 nonnen in het klooster, moeder overste inbegrepen. Toch ’s morgens heel vroeg aan het ontbijt, aan lange tafels in de eetzaal kon je een muis horen lopen. Plots stond de abdis recht, tikte met haar mes tegen een kopje, en het werd nog stiller: “Er is een condoom gevonden in de bibliotheek,” zegde ze, elk woord duidelijk gearticuleerd. Alle 99 nonnen samen: “Hooooooo!!!!! “, en een nonnnetje:”hihihi.” Vervolgt de abdis: “maar er zaten gaten in de condoom.” Alle 99 nonnen samen:”Hihihi,” en een nonnetje:”hooooo!!!”. Salukes van Ludovikus. PS:Tante Maria werd 92. Ik heb het verhaal dus meermaals moeten aanhoren. Van een ding was ze 100% zeker, dat er 101 nonnen in dat klooster waren.
Erg genoeg dat ik mijn hersenspinsel begin met minder aangenaam nieuws. Dochter ziekskes, moet bed houden. Mijn lieve schat vanmorgen al heel vroeg naar de kinderen. Ik luie wannes nog in het warme bed, heb de staande klok al negen horen slaan. Bewust en dankbaar voor de zaligheid die me geboden wordt, weiger ik de ogen te openen en blijf tegen mijn gesloten oogleden aan staren. Nog even uitrekken en “tijd” om op te staan.
Lap!! Daar gaan we weer, “tijd”, wie heeft dat begrip uitgevonden, hoelang duurt“tijd”. Liggend in mijn bed draaien we rond de zon, en de maan draait rond mijn bed. Uren, dagen, maanden, en jaren, nietig in die onmetelijke ruimte. Tijd is eindeloos.
We speuren met reuze telescopen in het heelal, op zoek naar planeten. Ontwaren zwarte gaten, en zonnestelsels. Maar of we ooit een planeet ontdekken zoals de aarde? En wat dan? Het beeld dat we doorgestuurd krijgen is reeds zo lang onderweg, dat wanneer het ons oog bereikt, die planeet misschien al niet meer bestaat. Een beeld dat reist met de snelheid van het licht, 299.792,458 kilometer per seconde, gewoonlijk afgerond op 300.000 km. Veel, veel sneller dan het geluid. Het licht gaat 245 keer sneller dan het geluid, slechts 1224 kilometer per uur.
We hebben dit fenomeen zelf al wel eens meegemaakt, bijvoorbeeld bij het afschieten van vuurwerk. Je ziet het uit elkaar spatten, en een fractie later volgt de knal.
Stel nu dat we ergens in het heelal een planeet vinden zoals onze wereldbol. Wij kijken met sterke telescopen naar hen, zij kijken naar ons. Op een berg van die planeet staat een, wat op een mens lijkt, op zijn balkon. Hij wuift naar me, ik wuif naar hem. ‘k Zie zijn lippen bewegen, hij probeert me iets te vertellen, maar het geluid van zijn stem zal me veel, veel later bereiken. Curieus als ik ben, kom ik daar aan met mijn raket, gekleed in een zomerhemdje. Dan hoor ik die vent eerst roepen, “doe ne warme frak aan, het is hier verrekt koud". Ja zeg! Da kan he!!!
Allee, hypothetisch gesproken toch.
Salukesd van Ludovikus. Allee..virtueel toch!
Vliegt bij jullie de tijd ook zo snel voorbij, of ben ik alleen met dat probleem. Let wel! Ik bedoel niet dat ik tijd te kort kom, zoals zoveel gepensioneerden beweren. Nee helemaal niet. T'is maar dat mijn Berlingo'tje "Multispace Break" reeds een jaar oud is, en hoewel we de voorgeschreven 15.000 kilometers niet afmalen voor een nazicht en oliewissel, raadt de constructeur dan toch wel een jaarlijkse controle aan. Hoe??? Is dat werkelijk al een jaar geleden, vroeg de vrouw aan de desk verwonderd. Dus zij ook al. Nochtans telt een jaar nog altijd 365 dagen, zoveel dagen heeft de aarde nodig om rond de zon te draaien. Vier jaargetijden, van 3 maanden. En de maan heeft nog altijd een maand nodig om rond de aarde te draaien, ongeveer 30 dagen. En de aarde heeft nog altijd vier en twintig uur nodig om rond zijn eigen as te draaien. Eén uur is zestig minuten, en zestig seconden in één minuut. Ongeveer 31.536.000 seconden, dat is een hele boterham, en toch lijkt het alsof het gisteren was dat ik met die nieuwe auto de garage uitreed. Voor wie met verlangen naar iets uitkijkt, kunnen de wijzers van de klok niet snel genoeg gaan. Het omgekeerde is dan ook weer waar. Vliegen de jaren snel voorbij, dan ben je ook sneller oud. De tijd laten stil staan....??, daar hadden ze dan wel wat vroeger aan mogen denken, nu is het ook de moeite niet meer. Salukes van Ludovikus.
Ik had een vredige trek op mijn gelaat. Het dagblad, uit mijn handen gegleden lag nog in mijn schoot. De ogen gesloten, alsof ik in slaap gevallen was, rustig heengegaan in mijn lievlingshoekje met zicht op de tuin.
Dood. Was dat nu alles wat er aan was, aan doodgaan. Maar hoe kon ik me dan zien, was ik uit mijn lichaam getreden? “Waar was ik?
“Waar ben ik”, vroeg ik.
“Nergens,” sprak een zachte stem.
“Wie ben jij,” vroeg ik.
“Een herinnering,” antwoordde de stem.
“Ben je hier al lang,” vroeg ik.
“Zo lang als men mij herinnert, samen met al die andere herinneringen,” kreeg ik terug.
“Weet je dan wie ik ben,” bleef ik vragen.
“Een herinnering,” zegde de stem.
“Ben ik dan niet dood,” vroeg ik weer.
“Zo lang er iemand is die aan je denkt, ben je niet dood, maar ben je een herinnering,” zei de stem.
“En wat als niemand nog aan me denkt, niemand me nog herinnert.”
“Dan pas ben je echt dood,” zegde de stem.
“Blijf ik dan hier,” vroeg ik.
“Alleen herinneringen blijven hier,” zei de stem
“Waar ga ik dan heen?
“Nergens,” antwoordde de herinnering.
“He, slaapkop, ’t is bijna half twaalf, je moet de klein gaan halen,” roept Lea van uit de keuken.
“Verdorie, ik sloot even de ogen en had de raarste droom.”
Salukes van Ludovikus.
De Tjetjeen Bechim staat zaterdags aan de ingang van de supermarkt. Hij verkoopt een daklozen krant. Hij is reeds een jaar in ons land, en leeft van het OCMW. Als ik vraag waarom hij naar België gekomen is krijg ik het volgende: Omdat men in Tsjetsjenië hard moet werken voor weinig geld, en in België geld krijgt om niets te doen. Maar wat ook meegespeeld heeft, is dat er in zijn land, alleen heel arme, of heel rijke mensen zijn, en dat hij in zijn eigen vaderland, diep in zijn eer gekrenkt geworden is: Geld had hij niet, hij was
schamel gekleed, onverzorgd en broodmager. Hij kon zijn geluk niet
op, als er zo plots een grote dure wagen naast hem stopte
en een opwindende vrouw het raam naar beneden draaide: "Heeft u
plannen voor vandaag?" "Nee mevrouw." "Heeft u zin om met mij mee te
gaan?" Zijn oren toeterden. 'Geen misverstanden.' dacht hij.
"Ik heb geen cent, helaas." zegde hij. De vrouw stelde hem gerust.
"Bij mij heeft u geen geld nodig." "Ja, waarom dan niet! " Hij stapte in. Ze
reden naar een ommuurde dure villawijk waar politici en maffia door elkaar woont. Voor een groot huis hielden ze halt. Ze gingen naar binnen, en in de slaapkamer beval de vrouw: " Kleedt u zich maar vast uit. Ik ben zo terug." Bechim wist niet
goed of hij droomde en of het werkelijkheid was, maar het bevel liet
eigenlijk niets aan de fantasie over. Hij kleedde zich uit en legde alles netjes op een stoel. Dan hoorde hij voetstappen. Vol
verwachting richtte hij zich op. De deur zwaaide open, en daar stond de knappe
vrouw, links en rechts had ze een knaapje aan de hand en sprak:
"Kijk maar goed naar die magere klerenkast. Zo gaan jullie er ook
uitzien, als je je bord spinazie niet leeg eet!"
Voor een Tjetjeen is zijn eer alles, begrijp je, zegde Bechim me. Salukes van Ludovikus.
Harry is in New York met twee vrienden voor een conventie. Ze betrekken een reuze grote suite op de 75st verdieping. Het uitzicht is overweldigend.
Na een lange dag vergaderen keren ze doodmoe naar hun hotel terug, waar ze tot overmaat van ramp te horen krijgen dat de liften buiten dienst zijn, dat er naarstig gewerkt wordt, maar dat het nog ettelijke uren kan duren.
De drie vrienden trekken naar de bar. Na enkele drinks vinden ze dat trappen klimmen naar het 75ste niet eens zo onoverkomelijk.
Ok, zegt Harry, om het niet te eentonig te maken, zal hij beginnen met plezante vertellingskes te vertellen tot ze het 25ste bereiken. Jimmy , met veruit de beste stem, zal de volgende 25 verdiepingen liedjes zingen, en Eddy, de ernstigste van de drie, kan droevige verhalen vertellen voor de rest van de klim.
Op het 25ste aangekomen stopt Harry met zijn grappige vertellingen, en Jimmy begint met volle moed zijn eerste liedje. Op het 50ste is Jimmy compleet uitgezongen, en begint Eddy aan zijn droevige verhalen.
“Ik zal dan maar beginnen met mijn droevigste verhaal,” zegt hij hijgend. “ De magnetische kaart om de deur te openen, zit in de linker zak van mijn jas, en die jas hangt nog over de stoel in de bar!!! ”
Erg voor Eddy, maar het enige wat er op zit is dat hij terug gaat voor zijn jas. De andere twee besluiten wat te rusten om dan zonder haast al een trapje hoger te gaan.
Na geruime tijd, en goed uitgerust, zouden ze toch al wat van Eddy moeten horen in die trapzaal. Elk woord klinkt er zoals in een lege kerk. Ja hij zal wel veronderstellen dat ze al zonder hem verder zijn gegaan.
Buiten adem aangekomen op het 75ste , zien ze de deur van hun suite op een kier. Eddy staat daar met een drankje in de hand. “Ha, ik wilde juist komen roepen dat lift weer gemaakt was,” zegt Eddy droogjes.
Dat verhaaltje vertelde mij Harry, de vader van een Engels kameraadje van kleinzoon Nicholas, toen we op verlof waren in Mexico.
Salukes van Ludovikus.
Ik kom maar traag op gang. Sprakeloos, neen, in't geheel niet. Maar met te babbelen komt het niet op mijn blog. Vandaag vrijdag werd een luie dag. Wat langer geslapen, kon nog wat langer geweest zijn, maar Lea verwachtte de pedicure in de voormiddag, en ze begon al vroeg haar voetjes te wassen in de badkamer. Hoewel het zonnetje uitnodigde om de natuur in te trekken, bleef de wandeling beperkt tot aan het tuinhuis. Moest al het gebruikte gereedschap weer zorgvuldig opbergen. En dan kwam de geur overwaaien, ergens in de buurt stond choucroute op het vuur. Kan ook mijn verbeelding geweest zijn. Als ik erge trek hebt, gebeurt het dat de smaak me zo in de mond komt, dan kan ik het echt ruiken. Snel over en weer naar de supermarkt, en en uurtje later stond er reeds een flinke portie zuurkool te pruttelen in witte wijn. Eigenlijk was het een Cremant d'Alsace, een "brut" schuimwijntje dat eenzaam was achtergebleven. Een klomp ongezoute boerenboter, een geut kippenfond, een handvol jeneverbessen, vijf kruidnagels, zwarte peperbolletjes, nootmuscaat, enfin alles wat nodig was voor een choucroute garni, op de wijze van Ludovikus. Rookworst, kasselrib, spek, bacon, enkele sneden saucisse de Lyon, en een gekookt aardappeltje Veel te veel, dus het zal morgen nog een keer choucroute worden, maar dan met puree pattatjes. Smakelijk. Salukes van Ludovikus.
Klopboormachine klaar. Schroef en boormachine klaar. De eerste voor het zware boorwerk, de tweede voor het schroeven indraaien, kan niet met de eerste machine, toerental te snel. De schroef en boor combinatie is dan weer te licht als er door beton geboord moet worden. We zijn op alles voorzien en het gereedschap maakt de meester (so they say!) Kleindochter is haar kamer aan 't ombouwen. Van kinderkamer naar jonge dame. Wat als er een van de vriendinnen blijft logeren. Weg met die baby spullen, en dat belachelijk klein bureautje met al die kleuren. Maak plaats voor TV, dvd speler/ recorder, muziek instalatie en misschien valt er later wel een laptopke uit de lucht. Nog geen jaar geleden was ze nog dol gelukkig met dat baldakijntje boven het bed, nu oogt dat wel wat kinderachtig. Er komen boekenrekken en hangkasten aan en muur, die moeten wat kunnen dragen. Dat is waar opa bij te pas komt. De vier gaatjes waren in werkelijkheid vier en twintig gaten, en geen kleintjes, verdorie gaten met een steenboor van 8 millimeter. Dat hadden ze stil gehouden, anders maakte opa zich al zenuwachtig op voorhand. Gelukkig hadden oma en de mama voor de juiste vijzen en pluggen gezorgd, wat niet zo vanzelfsprekend was. Ook de plaatsen waar geboord moest worden waren nauwkeurig afgemeten, en klopten als ne zwerende vinger. Knap van de vrouwtjes! De eerste twee gaten stootte de boor op metaal, dat er niet mocht en niet kon zijn, maar het was er toch. Opa zenuwachtig. Dat beloofde voor de rest. De rest verliep echter als gaten boren in gruyére kaas. Pluggen er in, en vijzen maar. Met de draadloze schroef machine, een fluitje van een cent. Het gereedschap maakt de meester, zeg ik nog eens. Salukes van Ludovikus.
Ik kom maar traag op gang. Sprakeloos, neen, in't geheel niet. Maar met te babbelen komt het niet op mijn blog.
