Onze diertjes die naar de regenboogbrug gegaan zijn
Hallo bezoeker,
welkom op het blog van de Mailgroep Huisdieren, een hechte groep Dierenvrienden-SeniorenNetters, die er zijn voor, door en met elkaar.
Op dit blog kunnen jullie kennismaken met onze dieren, tips vinden over de verzorging en de gezondheid van de dieren, dierengedichten en dierenartikels lezen, werkjes in verband met dieren bekijken, enz.
Veel kijk- en leesplezier!
24-01-2012
Als insecten niet bestuiven, doet bloem het zelf
Als insecten niet bestuiven, doet bloem het zelf
NATUUR
Zodra in een streek het aantal insecten daalt, schakelen bloemen bij gebrek aan bestuivers over op zelfbestuiving. Dat is gebleken uit een vergelijkend onderzoek bij duizendguldenkruid aan de kust en in het Waasland.
Onderzoekers van het Instituut voor Natuur en Bosonderzoek, de UGent en de KU Leuven gingen er na wat de gevolgen zijn van een achteruitgang van bestuivende insecten. Daarvoor selecteerden ze duizendguldenkruidpopulaties in de kustduinen, waar veel bestuivers leven, en in de Waaslandhaven, die arm is aan bestuivers. De experimenten toonden aan dat een door de mens veroorzaakte achteruitgang aan bestuivers kan leiden tot meer zelfbestuivende planten, met opmerkelijk kleinere bloemen die voor bestuivers minder aantrekkelijk zijn.
Omgekeerd blijkt dat in aanwezigheid van voldoende bestuivers, juist planten met opzichtige en meer kruisbestuivende bloemen het meest succesvol zijn.
Veel honden krijgen al of niet regelmatig een mergpijp. Toch is dit typisch iets waarbij geldt: het gaat goed totdat het fout gaat… Gevaar 1: Laatst kwam een hond bij de dierenarts met als klacht dat hij niet kon poepen. Bij onderzoek bleek dat hij allemaal splinters van een mergpijp in zijn darmen had, waardoor hij niet meer durfde te poepen door de pijn. Het is niet moeilijk je voor te stellen dat dit erg pijnlijk voor de hond is,en als je er niet op tijd bij bent kunnen de splinters de darmen perforeren. Gevaar 2: Met gepaste regelmaat komt bij ons op de dierenkliniek een hond met een mergpijp om de onderkaak. Meestal zit die dan dermate klem dat hij er afgezaagd moet worden. Het hangt van het temperament van de hond af of dit met- of zonder roesje moet gebeuren. Gevaar 3: Als een mergpijp niet alleen om de onderkaak zit van de hond, maar ook nog de tong van de hond tussen de mergpijp zit bestaat er verstikkingsgevaar!
Hier ziet u Quentin, een patient van de dierenkliniek, met een mergpijp klem om zijn onderkaak.
Wat kun je zelf doen? Preventie: Let op de maat van de mergpijp. Hij moet of veel te groot zijn om klem te komen te zitten, of zo klein dat hij niet om de onderkaak past. Ontbijtkoek is iets dat eigenlijk in een EHBO-set van de hondenbezitter thuishoort vanwege de omhullende werking van scherpe randen. Merk je dat je hond zo fanatiek kluift dat de splinters er van af vliegen, kun je beter geen mergpijp meer geven. Zit de mergpijp eenmaal klem om de onderkaak, kun je voorzichtig proberen hem er weer af te manoeuvreren. Als dit niet lukt ga dan snel naar de dierenarts voordat de tong klem komt te zitten!
Gedrag Honden kunnen van alles doen om aandacht van de eigenaar te trekken. Eén van die dingen kan zijn: het eten van vreemde voorwerpen (ook wel pica genoemd). Eigenaren reageren vaak meteen in verband met het gevaar dat het eten van een vreemd voorwerp nu eenmaal met zich meebrengt. Het geven van ontbijtkoek na het eten van iets met scherpe randjes kan zelfs direct belonend werken. Ik wil hiermee niet zeggen dat je geen ontbijtkoek moet geven om de scherpe randjes in te pakken in de koek, maar wees ervan bewust dat de hond het als beloning kan opvatten. Een beloning heeft als effect dat een gedraging vaker zal optreden. Het is maar dat je het weet!
Een hond kan niet met woorden vertellen of en waar hij/zij pijn heeft. Daarom is het belangrijk te begrijpen hoe een dier reageert op pijn. Zij zeggen het met hun lichaamstaal. Net als bij mensen is pijn een waarschuwingssignaal van het lichaam, om eventuele (verdere) verwonding te voorkomen.
We onderscheiden twee soorten pijn:
Acute pijn
Chronische pijn
Acute pijn zal niemand ontgaan. Het dier zal direct terugtrekken en gillen, piepen, of janken. Deze reactie is een onbeheerste reflex op heftige pijn. Op doffe, chronische pijn reageert een dier zelden opvallend of heftig: hij zal hooguit zacht kreunen of knarsetanden. De hond is een roedeldier en zal nooit onnodig een teken van zwakte tonen. De pijn die hij voelt, uit zich vooral door een verandering in zijn gedrag of een aanpassing van zijn houding of bewegingspatroon. Beide soorten pijn zijn goed te behandelen.
Pijn en verandering van gedrag Ieder dier is verschillend en gedraagt zich anders. Het gedrag van de hond hangt onder andere af van het ras, het karakter en de opvoeding. De ene hond gaat spontaan hinken om aandacht te krijgen, de ander verbijt de pijn voor het baasje en blijft ieder commando uitvoeren. Soms gaan honden door pijn minder eten en drinken, waardoor ze afvallen. Omdat ze minder bewegen is dit echter lastig te zien: de bespiering kan afnemen en het lichaamsvet toenemen.
Hoewel u altijd rekening moet houden met het dier zelf, kunnen de volgende veranderingen in gedrag wijzen op chronische pijn:
Anders bewegen om gewrichten te ontzien, zoals kreupel lopen of stijver bewegen.
Bewegingen vermijden: niet meer tegen u opspringen of geen trappen willen lopen, niet meer willen spelen.
Zonder aanleiding niet meer willen luisteren, bijvoorbeeld niet meer gaan liggen.
Grommen of dreigen naar u of gezinsleden als u bij het aaien een pijnlijke plek raakt.
Zich terugtrekken op een rustige plaats en verminderde belangstelling voor de omgeving.
Een lagere houding, die erop wijst dat een hond zich niet prettig voelt.
Zogenaamde stereotype gedragingen, zoals constant likken of kauwen op de voorpoten. Hierdoor maakt het lichaam zelf endorfine aan, een soort natuurlijke pijnstiller met kalmerende werking.
Voor u samengevat uit "Dierenartsenwereld mei 2010" en naar een voordracht van Prof. Peyron (Lyon)
Wat is toxoplasmose ?
Toxoplasma is een parasiet die de mens dikwijls onopgemerkt besmet en meestal wordt er snel een immuniteit opgebouwd. Maar, bij zwangerschap bestaat het gevaar dat het ongeboren kind besmet raakt via de placenta en hierdoor een ernstige aandoening ontwikkelt als de moeder geen antistoffen heeft om de parasiet tijdig te onderdrukken.
Omdat de kat(achtigen) de eindgastheer van deze parasiet is/zijn, wordt de kat nogal snel als de boosdoener beschouwd en soms zelfs uit het gezin geweerd. Maar is dit wel echt nodig ?
Toxoplasma cyclus
De eindgastheer van de parasiet, dus de kat(achtigen), scheidt oöcysten uit (= een soort eitjes) die in de omgeving terecht komen. De mens en de andere dieren kunnen besmet worden doordat ze accidenteel deze oöcysten op nemen.
Uiteraard zijn de oöcysten uit de kattebak een duidelijk risico, maar als je een beetje hygiënisch bent is dit een vrij ongebruikelijke wijze waarop je besmet kan worden. Het is vooral doordat de mens met oöcysten gecontamineerd voedsel tot zich neemt (groenten, fruit) dat hij de besmetting op loopt. Ook vlees van besmette dieren is een belangrijke bron van infectie vermits de dieren die we zelf op eten meestal niet ziek zijn door de parasiet en ook aan het vlees geen opvallende afwijkingen te zien zijn die aanleiding geven tot afkeuring van het vlees voor consumptie.
Eenmaal de parasiet via ons spijsverteringsstelsel binnen gedrongen is verspreidt hij zich via de bloed- en lymfebanen over ons lichaam. Normaal gezien komt er dan een immuniteitsreactie op gang die ongeveer 10 dagen duurt en die de parasiet verplicht zich in te kapselen in een soort ruststadium ("cyste"). Zo wordt ook verdere besmetting geneutraliseerd. Deze reactie zorgt er ook voor dat we niet echt ziek worden van de besmetting.
Toch bestaat bij een zwangere vrouw die geen of onvoldoende afweerstoffen heeft in die periode wel het gevaar dat de parasiet door de placenta dringt en de ongeboren baby gaat besmetten.
In een vroeg stadium van zwangerschap zal er snel aanleiding zijn tot een miskraam. Hoe verder de zwangerschap, hoe groter het risico dat de baby besmet geraakt, maar ook hoe lager het risico dat de baby er iets ernstig aan over houdt. In vroegere stadia kunnen echter belangrijke organen van de baby aangetast worden zoals de lever, het hart, de hersenen en centraal zenuwstelsel etc. Besmette baby's die ogenschijnlijk normaal geboren zijn kunnen in de loop van hun kindertijd soms plots oogletsels ontwikkelen.
Hoe kan een vrouw weten dat ze besmet werd tijdens haar zwangerschap ?
Vermits de ziekte bij de volwassenen meestal zonder duidelijke klinische symptomen verloopt is het noodzakelijk beroep te doen op bloedonderzoek : een vrouw die negatief test voor Toxoplasmose voorafgaand aan of in het begin van haar zwangerschap en gedurende de zwangerschap positief wordt, is nagenoeg met absolute zekerheid besmet geweest tijdens haar zwangerschap. Er zijn dan uiteraard behoorlijke risico's voor de baby, maar toch is het dan slechts in 30% van de gevallen dat de parasiet doorheen de placenta bij de baby geraakt.
Om het zeker te weten of de baby zelf besmet werd en er dus risico's zijn op belangrijke afwijkingen, moet men de vrucht zelf onderzoeken. Dit kan door vruchtwaterpunctie, echografie of in twijfelgevallen kan zels een NMR-scan gedaan worden.
Een besmette baby wil daarom nog niet zeggen dat dit dramatisch moet verlopen en dikwijls kan behandeld worden met geschikte middelen om de parasiet te bestrijden. Echter, als er zware afwijkingen zijn op echografie kan het nodig zijn om een zwangerschapsonderbreking te overwegen.
En wat nu met de kat ??
Het is belangrijk te beseffen dat de verspreiding van oöcysten door de kat en dus het contaminatierisico, vooral groter is bij jonge katten die zelf nog immuniteit moeten ontwikkelen. Bij een infectie kunnen ze gedurende 1 à 2 weken massaal veel oöcysten uitscheiden.
Ook katten die veel jagen of zwerfkatten zulllen een grotere verspreiding geven dan katten die in huis gehouden worden en commerciëel voeder krijgen.
Bij oudere katten is het risico op verspreiding van de parasiet al heel wat lager, tenzij ze een slecht immuunsysteem hebben zoals bvb. bij kattenaids, leucose of zelfs tijdelijk door besmetting met een andere ziekte en dan kunnen ze op oudere leeftijd toch soms periodes van massale verspreiding van oöcysten hebben.
MAAR : DE OÖCYSTEN WORDEN UITGESCHEIDEN MET DE STOELGANG EN KOMEN NIET VOOR OP DE VACHT VAN DE KAT !!
Bij een normale hygiëne (waarbij direct contact met de uitwerpselen van de kat dus vermeden wordt …) ligt het besmettingsrisico dus niet zozeer bij de kat de je in huis hebt, maar veeleer bij groenten, fruit en vlees die vooraf gecontamineerd werden met oöcysten afkomstig van "een" kat. Bij gevogelte, schape-, geite- en varkensvlees zou er meer risico zijn dan bij rundsvlees. Ook onzuiver drinkwater kan een bron van besmetting zijn. Van eieren en melk is het hoogst twijfelachtig of die een reëel gevaar voor besmetting kunnen inhouden.
Wat zijn dus de risicofactoren ??
* eten van onvoldoende verhit vlees wordt unaniem aanvaard als het grootste risico
* ook het onvoldoend wassen van groenten en fruit of rauwkost buitenshuis eten wordt als risico gezien, maar er bestaat minder eensgezindheid over
* bij eieren en melk is het risico waarschijnlijk nihil, alsook voor het water dat in onze contreien geconsumeerd wordt. Toch is het noodzakelijk om niet-leidingwater vooraf goed te koken !
* slechte hygiëne van handen en keukengerei.
Het in huis hebben van een kat en zelfs het verversen van de kattebak wordt momenteel NIET als een groot risico ingeschat, maar er dan wel van uitgaand dat een goede hygiëne in acht genomen wordt !! Handschoenen gebruiken bij het verversen van de kattebak en handen grondig wassen zijn een absolute vereiste. Het is tevens aan te bevelen om de kat commerciëel blikvoer te geven.
Het risico voor besmetting is nooit onbestaande, maar de kans dat de kat als schuldige dient aangemerkt te worden is, bij een normale hygiëne wel te verstaan, minimaal.
Zes reuzenpanda's zijn in China in een omheind bosgebied vrijgelaten. De dieren zijn in gevangenschap geboren en worden voorbereid op een terugkeer naar de wildernis.
Onderzoekers hopen dat de panda's, die hun nieuwe leefgebied woensdag voor het eerst betraden, leren hoe ze naar voedsel moeten scharrelen en hoe ze zich moeten voortplanten, opdat ze uiteindelijk in staat zijn zichzelf te redden.
De dieren zijn tussen de twee en vier jaar oud en zijn uitgekozen vanwege hun goede gezondheid, hun gedrag en hun gunstige genetische eigenschappen.
Als de panda's met succes terugkeren naar het wild is dat een opsteker voor natuurbeschermers die de diersoort proberen te redden. Naar schatting zijn er in het wild nog zo'n zestienhonderd reuzenpanda's, terwijl er in gevangenschap in China zo'n driehonderd dieren leven.
Het aantal wilde reuzenpanda's loopt nog steeds terug als gevolg van stroperij en de ontginning van hun natuurlijke leefomgeving.
In het omheinde bosgebied moeten uiteindelijk dertig panda's tegelijkertijd worden ondergebracht. De komende vijftig jaar moeten via deze weg honderd panda's weer in het wild worden uitgezet.
Hoewel je hond jammer genoeg niet in woorden kan vertellen hoeveel hij van je houdt, kan hij dat wel op zijn eigen manier laten zien. De volgende signalen wijzen erop dat hij verzot is op jou ... net zoals jij op hem!
1. Kwispelen Zijn wiebelende staart laat weten dat hij blij is om bij jou te zijn! Meestal beweegt ook de rest van zijn lichaam mee, omdat hij met zijn vreugde geen blijf weet.
2. Volgen Je hond is zeker gek op jou als hij je de hele tijd volgt om te kijken wat je aan het doen bent. Natuurlijk is hij zeker in de buurt als je in de keuken aan de slag bent, maar een liefhebbende hond houdt je ook graag gezelschap tijdens het strijken.
3. Kusjes geven Sommige puppy's tonen hun affectie door natte kusjes of likjes te geven met hun tong, terwijl anderen liever geknuffeld worden.
4. Begroeten Na een lange dag is het geweldig om bij je thuiskomst begroet te worden door een enthousiaste hond. Wees er maar zeker van hij jou ook gemist heeft!
5. Spelen Zelfs al amuseert hij zich ook op zijn eentje met zijn speelgoed, lijkt hij het toch altijd leuker te vinden als jij meespeelt. Gooi die bal dus maar snel weg! (lbs)
Vraag jij je ook af waarom je hond pas gaat zitten nadat hij de uitverkoren plek in cirkeltjes verkende? Wij wel, want eerlijk gezegd lijkt dat wat vreemd en zelfs dom. Maar toch doet een hond dat niet zomaar...
Het gaat namelijk om een instinctief gedrag, dat terug gaat naar de tijd waarin honden nog in groepen in het wild leefden.
Plat Door in cirkeltjes rond te lopen, maakten de wilde honden het uitverkoren plekje vlakker en comfortabeler om op te zitten. Bovendien stampten ze niet alleen de hoge grassen neer, maar duwden ze ook eventuele stenen weg. In de winter ging het dan weer om het platstampen van de sneeuw, zodat ze een comfortabeler 'bedje' kregen.
Vijanden En daar bleef het niet bij, want tegelijkertijd checkten ze de omgeving ook op ongewenste diertjes of vijanden. Denk bijvoorbeeld aan vervelende insecten of zelfs slangen. Als hij die ontdekte, kon de wilde hond ze wegjagen of zelf verder zoeken naar een geschikt plekje.
Kussens Voor ons lijkt het misschien gek dat onze gedomesticeerde honden ook in cirkeltjes op het tapijt lopen of op hun kussen, maar ook dat is normaal. Voor hen is het een routine, een soort ritueel voor het slapengaan. Vergelijk het met het opschudden van onze kussens voor we in bed kruipen. En dan is het besluit: zo verschillend zijn wij helemaal niet... (lbs)
Een jonge hond die op en neer stuitert in een korenveld is één van de jongste klikhits op YouTube. Het dier wordt beschreven als de vrolijkste hond ter wereld, en de Huffington Post wil nu nagaan of dat wel echt zo is. De krant houdt nu een verkiezing van de vrolijkste hond ter wereld, en de stuiterende hond heeft al flink wat concurrentie. Zo is er een hond die piepend van blijdschap aan de voeten van zijn baasje gaat liggen als die terugkomt uit Afghanistan, of Bunk, die als een dolle door een kamer rent en alle ballonnen kapotbijt. (ad/sam)
AMSTERDAM - Na het eerste levensjaar ligt de voorpootvoorkeur van katten vast.
Kijk, een stukje tonijn! De onderzoeker, een Ierse dierpsycholoog, laat de kat er even aan ruiken; dan gaat de lekkernij in een (open) glazen potje. Kat erop af, natuurlijk: met een van zijn voorpoten hengelt het diertje naar de vis. En de onderzoeker noteert met welke poot het eerst.
Dat blijkt bij kittens van twaalf weken nog niet uit te maken, na een half jaar begint er een patroon te ontstaan en na een jaar hebben de meeste katten een duidelijke voorpootvoorkeur: de meeste katers zijn links, de meeste poezen rechts. En katten die goed konden hengelen, hadden tegen die tijd in totaal anderhalve kilo tonijn binnen kunnen krijgen, zo vaak werd het experiment herhaald.
Dierpsychologen uit Belfast beschrijven hun onderzoek onder 37 rasloze huiskatten, allemaal geen familie van elkaar, in een artikel dat ze online publiceerden in het Journal of Comparative Psychology . Van de twaalf jonge katjes die ze volgden van twaalf weken tot een jaar oud, had slechts één van de vijf katers na een jaar geen duidelijke voorkeurspoot. De andere vier katers waren op éénjarige leeftijd duidelijk links en alle zeven vrouwtjes rechts. Daarnaast testten de Ieren nog elf katten van een half jaar en veertien katten van een jaar oud. Daarbij vonden ze een vergelijkbaar voorkeurspootpatroon, dat waarschijnlijk stabiel blijft. Dit suggereert, schrijven de onderzoekers, dat links- of rechtspotigheid ten minste deels biologisch bepaald is. Misschien dat katten die met broertjes of zusjes opgroeien, daar ook nog door worden beïnvloed. Dat moet apart worden onderzocht.
Ook allerlei andere dieren hebben een 'voorkeurskant', zoals bultrugwalvissen, zeeleeuwen, duiven, kippen, honden, muizen en padden. Maar behalve bij mensen en primaten is het verschijnsel eigenlijk nauwelijks onderzocht.
Duiven mogen dan niet bekend staan om hun talent voor wiskunde, misschien is dat wel onterecht, volgens een onderzoek onder leiding van Damian Scarf van de University of Otago in Nieuw-Zeeland, dat verschenen is in Science .
De onderzoekers trainden duiven eerst om beelden met één, twee of drie vormen op een computerscherm in de juiste volgorde aan te tikken, eerst de één, dan twee, dan drie. Als ze dat juist deden, kregen ze lekkers. Daarna kwam de test: de duiven kregen tekeningen met meer dan drie vormen te zien. Ook die bleken ze nu in de juiste volgorde van klein naar groot te kunnen aanwijzen, tot negen toe.
Hondenliefhebbers zullen niet verbaasd zijn: onderzoek heeft nu aangetoond dat honden écht verstaan wat hun baasjes zeggen. Wat je zegt is daarbij even belangrijk als het oogcontact dat je met de hond maakt. Die pikt de 'wens tot communiceren' op, net zoals een kleuter van twee jaar dat kan.
"De manier waarop hinden signalen oppikken lijkt op dat van kinderen tussen zes maanden en twee jaar in veel opzichten. Mensen en honden delen dus bepaalde sociale vaardigheden", verklaart de Hongaar Jszsef Topal van de Hungarian Academy of Sciences in het vakblad Current Biology. Oogcontact is cruciaal in die communicatie.
Lichaamstaal "Honden kijken naar onze ogen om beter te begrijpen wat we bedoelen en waarom we het zeggen. Net als kleuters zijn ze dus gevoelig voor onze lichaamstaal, voor signalen die onze bedoeling verraden."
Testen Topal kwam tot die conclusie na enkele testen met honden, die een video te zien kregen van een persoon die 'Hallo hond' zei in verschillende toonaarden en verschillende manieren van oogcontact. De reactie van de honden werd in de gaten gehouden via eyetrackter-technologie.
Oogcontact van belang Als de hond rechtstreeks werd aangesproken met een hoge stem, dan bleek de hond meer geneigd om de handelingen van de spreker te volgen (in dit geval: het kijken naar een van twee identitieke potten). Als de hond werd aangesproken in een lage stem, zonder oogcontact, had de hond minder interesse voor wat de persoon deed.
Of dat betekent dat hondenhersenen op dezelfde manier informatie verwerken als bij mensen is nog niet duidelijk. Topal belooft alvast meer onderzoek in die richting.
Bij de africhting van honden was al duidelijk dat bevelen het best aangeleerd worden door vocale boodschappen te koppelen aan handbewegingen (dus lichaamstaal). (edp) (HLN)
Honden worden wel eens 'de beste vriend van de mens' genoemd. Dat mag dan gelden voor individuele relaties, op koppelniveau spelen ze een bijzonder slechte rol: zo veroorzaakt de hond 2.000 ruzies tijdens zijn leven, goed voor 156 per jaar of drie keer per week. Daarbij werd uitgegaan van een 'gemiddelde' leeftijd van 12,8 jaar.
Het grootste struikelblok was de vakantie, en wat er dan met de hond moest gebeuren: meenemen, in een kennel of bij een vriend of familielid achterlaten? Op de tweede plaats wordt er ruzie gemaakt over wiens beurt het is om met de viervoeter te gaan wandelen.
Eén op vier maakt ook regelmatig ruzie over waar de hond wel en niet mag komen in huis. Wel of niet in de zetel, op het bed of op de bovenverdieping, zijn discussies die elke hondeneigenaar wel zal herkennen.
Ook het straffen en trainen van de hond zorgt voor kibbelpartijen: 18 procent vindt dat de partner te hard is voor de hond, 15 procent is het niet eens over wie hem of haar nu 'mag' (of moet) trainen.
De ruzies kunnen hoog oplopen: 17 procent sliep zelfs al eens in een andere kamer om af te koelen. Een kwart heeft al overwogen de hond weg te doen om de gezinsvrede te bewaren.
"Een hond hebben lijkt wel een beetje op een baby: je moet er de hele dag voor zorgen, altijd, en dat kan zwaar wegen op iemand. Het is erg vermoeiend om elke dag met de hond te gaan wandelen, hem doen bewegen zodat hij niet het huis aan flarden scheurt en gezond blijft", legt Nikki Sellers uit.
De top-20 'hondgerelateerde' ruzies 1) Wat te doen met de hond tijdens de vakantie 2) Wie met de hond moet buiten gaan 3) Mag de hond op bed of niet? 4) Mag de hond naar boven of niet? 5) Wie ruimt de rommel in de tuin op? 6) Te streng zijn voor de hond 7) De hond in de zetel 8) Het geld dat aan de hond besteed wordt 9) Het trainen van de hond 10) Mag de hond restjes krijgen van tafel? 11) Wie zorgt er voor de hond? 12) Wie de hond moet verzorgen en kammen 13) Over de schade die hond veroorzaakt 14) Wiens idee het was om de hond te kopen 15) Wie ruimt de plasjes en kakjes op? 16) Wie ruimt het braaksel op? 17) Wie de hond moet socialiseren? 18) Over wie de hond toeliet in 'verboden' kamers 19) Speelgoed van de kinderen dat kapotgebeten wordt 20) Over schoenen die opgegeten worden
Je huisdier moeten afgeven is geen pretje. Maar zonder trouwe viervoeter door het leven gaan is voor dierenliefhebbers vaak nog lastiger. Wanneer neem je een nieuw dier in huis?
Voor je aan een nieuw huisdier denkt, neem je best de tijd om afscheid te nemen van je vorige kameraad. Neem de tijd om te rouwen, want je kan niet zomaar het ene huisdier voor het andere inwisselen. "Elk huisdier heeft immers zijn eigen persoonlijkheid", zegt dierenarts Sheri Morris aan Web MD. "Je mag je overleden huisdier gerust nog een tijdje missen. Als je voelt dat je nood hebt aan gezelschap tijdens wandelingen of bij je thuiskomst van het werk, dan weet je dat de tijd rijp is om aan een nieuwe kompaan te denken."
Een nieuw dier in huis is natuurlijk wennen. Voor jou, maar zeker ook voor het dier. Laat je nieuwe vriend rustig zijn territorium onderzoeken. Blijf de eerste weken zoveel mogelijk in de buurt, zodat je op tijd kan reageren als er problemen zijn. Heb je nog andere huisdieren, gun ze dan ook de tijd om kennis te maken met de nieuwkomer. De eerste weken is het serieus wat aftasten, maar na een goede maand is het weer helemaal zoals tevoren.
Is je kat een speelvogel en heeft ze het om je meubelen gemunt? Neem het haar niet te kwalijk. Katten zijn nu eenmaal van nature ‘krabbers’. De oplossing? Een krabpaal!
1) Een krabpaal kan je best van bij het begin in huis halen. Want als de kat al aan een stoel of ander meubel krabde voor de krabpaal er was, dan heeft ze daar haar geur afgezet met de geurklieren in de voetzolen en zal ze telkens naar deze plek terugkeren.
2) Veel katten krabben ook aan je spullen in huis om aandacht te vragen. Als je telkens op die vraag ingaat, wordt je kat dit natuurlijk gewoon en zal ze dit blijven doen.
3) Zorg ervoor dat de krabpaal op een aantrekkelijke plek staat. Zet je hem in een verlaten hoekje, dan zal je kat de neiging hebben om meer centrale plekken op te zoeken. Lees: zetel of tafel!
4) Kies een goede krabpaal uit. Is de paal wankel of is er te weinig krabgedeelte, dan zal je kat hem gauw links laten liggen.
5) Had je kat een lievelingsstoel om aan te krabben voor je een krabpaal in huis haalde? Bedek deze stoel dan tijdelijk met aluminiumfolie of dik plastic.
6) De kat kan je regelmatig naar de krabpaal lokken met speeltjes. Besprenkel hem indien nodig met feromonenspray, zo zal je kat zich in een mum van tijd weer op haar gemak voelen.
Muizen zijn bijna de kleinste knaagdieren die als huisdier kunnen worden gehouden. Wanneer mensen denken aan muizen halen de meesten de "witte muizen met de rode oogjes" voor de ogen. Nochtans is deze diersoort te krijgen in verschillende kleuren en variëteiten. Het is niet altijd gemakkelijk om muisjes in een dierenspeciaalzaak terug te vinden, omdat ze niet zo populair zijn als huisdier in vergelijking met een dwergkonijn of cavia. Dit is jammer, want één of meerdere muizen kunnen zeer goed dienen als huisdier; ze hebben immers niet veel ruimten nodig, kunnen binnenshuis worden gehouden, zijn goedkoop in aanschaf en onderhoud en kunnen zeer tam worden gemaakt.
Huisvesting
Kartonnen of houten dozen/kratten zijn niet echt geschikt om muizen in te houden. Ze gaan namelijk de urine van het diertje opnemen en daardoor na een tijdje een slecht geur verspreiden.
De dieren kunnen hier ook niet veel of niet klimmen en niet naar buiten "kijken". Deze dozen kunnen wel gebruikt worden wanneer u van plan bent om muizen te kweken.
Kooien zijn geschikt voor muisjes, mits de afstand tussen de tralies genoeg klein is! Muisjes zijn immers meesters in het ontsnappen. Een goede vuistregel is dat een volwassen persoon zijn/haar vinger niet doorheen de tralies mag kunnen steken. Kooien voor hamsters of vogels kunnen hier zeer goed dienst doen. Een groot voordel van kooien (in vergelijking met dozen of glazen bakken) is dat de muisjes goed kunnen klimmen (wat hen in een goede conditie houdt) en dat er een goede ventilatie present is.
Vooral kooien met verschillende verdiepingen zijn aan te raden, omdat op die manier heel veel ruimte voor het dier wordt gecreëerd terwijl er niet veel ruimte van de woonkamer wordt ingenomen.
Glazen bakken (oude aquaria) kunnen eigenlijk ook worden gebruikt. Deze hebben als voordeel dat de muisjes hier niet kunnen uit ontsnappen (tenminste reeds er een goed sluitend dekraam op ligt). In glazen bakken kan ook een dikke laag bodembedekking worden gestapeld zonder dat het (zoals bij kooien) op de vloer of tapijt terecht komt. Het is immers zo dat muisjes graag holen graven en een dikke laag bodembedekking geeft hen de mogelijkheid hiertoe. Een ander voordeel is het feit dat deze bakken goedkoop in aanschaf zijn en de muizen beschermen tegen tocht. Twee belangrijke nadelen zijn aan de ene kant het feit dat de dieren hier niet kunnen klimmen en aan de andere kant dat er in deze bakken geen goede ventilatie present is.
Als bodembedekking kunt u zaagsel, hooi of papier gebruiken. Versnipperd papier geeft niet echt veel warmte; kranten daarentegen voelen warm en gezellig aan.
Het is belangrijk dat u voor de muis een interessante en boeiende omgeving creëert. U kan bvb zorgen voor (kartonnen) wc of huishoudpapier rolletjes, allerhande houten speeltjes, loopwieltjes, lege kartonnen doosjes, houten takken...
Voeding
U kan aan uw muis een volledig hamster- of gerbilvoer geven, wat u kunt kopen in iedere goede dierenspeciaalzaak. U geeft wel beter nog extra groenten en fruit erbij als druiven, appels, bananen, komkommer, broccoli, wortelen... Als extraatjes (wat bvb als beloning kan dienen) kan u gekookte pasta geven, zonnebloemzaden, rozijnen, noten, beschuit... Niettegenstaande het feit dat muizen eerder niet veel drinken, moeten ze toch altijd vers water ter beschikking hebben. U kan beter gebruik maken van drinkflesjes; het is immers zo dat, als u water in potjes/bekers geeft, dit water zeer vlug bevuild zal geraken met uitwerpselen en urine.
Hanteren
Om muisjes tam te krijgen, kunt u als volgt tewerk gaan.
De eerste dag is het beter het diertje gerust te laten, zodat hij/zij gewoon kan worden aan de nieuwe omgeving en kan bekomen van de rit van de winkel naar huis.
De tweede dag brengt u uw hand in de kooi van het diertje en wacht u een tijdje tot de muis aan uw hand komt ruiken. Wanneer het diertje dit doet, houdt u uw hand stil en laat u het diertje uw hand besnuffelen.
De derde dag kunt u het diertje optillen. Probeer dit ’s avonds te doen, omdat de diertjes dan actief beginnen te worden en goed zijn uitgeslapen. U kan het diertje optillen aan de staarbasis (niet de staarttop) en op uw hand zetten. In het begin is het beter het diertje te blijven vasthouden aan de staart om te voorkomen.
In de praktijk wordt voor haast 90 procent zuiver leidingwater gebruikt voor het vullen van aquaria. Daardoor hangt ook de basiskwaliteit van het aquariumwater rechtstreeks af van de deugdelijkheid van het drinkwater, die echter in toenemende mate gehypothekeerd wordt door milieuvervuiling en intensieve landbouw (overbemesting, pesticidengebruik). Als gevolg daarvan vinden wij in het water ongeveer overal sporen van nitraten, herbiciden, koolwaterstofverbindingen en zware metalen. Daarbij komt dat de samenstelling van het water door bewerking in de waterbed rijven volkomen veranderd wordt. Voor waterplanten belangrijke voedingsstoffen als ijzer, mangaan en koolzuur worden verwijderd omdat ze de leidingbuizen beschadigen, en vruchtbare organische bestanddelen vlokt men uit. Meestal wordt het water bovendien nog op een alkalische pH-waarde ingesteld.
Belangrijk: Een volledige analyse van uw drinkwater kunt u aanvragen bij de watermaatschappij. Om de opgesomde redenen brengt het gebruik van drinkwater voor onze aquaria meestal een aantal problemen met zich mee, bijvoorbeeld:
het ontbreken van voedingsstoffen voor planten
het ontbreken van beschermende organische colloïden voor de vissen
een te hoog nitraat- en fosfaatgehalte Uitsluitend leidingwater gebruiken als basis voor een aquarium is in heel wat streken dan ook niet meer aan te bevelen. Ter verbetering van de kwaliteit kan men mengen met gedistilleerd water, gezuiverd water of met water dat uit een bron komt in een gebied waar geen inspoeling van landbouwgrond plaatsvindt en waarvan u de voornaamste parameters laat bepalen (vraag dat bij een aquariumvereniging in uw buurt).
Wateranalyse
Voor de wetenschappelijk geïnteresseerde aquariaan gaat door de analyse van zijn aquariumwater een volledige wereld open, maar voor een "gewone" hobby-aquarist roept ze meestal vraagtekens en dus ongerustheid op. Aangezien men zijn vissen alleen soortgericht kan houden wanneer men weet in welk water ze zwemmen, moet iedere siervissenhouder vertrouwd zijn met de voornaamste waterparameters. Die kennis is ook van belang om de plantengroei tot een goed einde te brengen. Bovendien zijn de werking en de betekenis van technische middelen en het optreden van algenplagen alleen te begrijpen door ze te koppelen aan de waterchemie. Daarom zal ik in de volgende hoofdstukken de voor aquariumkunde belangrijkste parameters zo begrijpelijk mogelijk beschrijven en op de onderlinge samenhang wijzen.
We zouden maar al te graag weten hoe onze hond zich voelt, maar helaas kan hij dat niet vertellen. Toch kan je uit het gedrag van je hond meestal afleiden wat hij bedoelt. Met andere woorden: dit zou je hond zeggen als hij kon praten.
"Ik wil je beschermen" Jij bent misschien het baasje van je hond, maar op één of andere manier is hij ook jouw baasje. Dat wil zeggen dat hij er alles aan zal doen om jou te beschermen, maar ook om je voor zichzelf op te eisen.
"Als een hond op je voeten gaat zitten, wil hij eigenlijk zeggen: jij bent van mij, want jij ruikt naar mij, niemand anders mag in jouw buurt komen", zegt dierenexperte Jennifer Brent. Daarvoor heeft een hond drie redenen: hij wil zeker zijn dat hij een belangrijke plaats heeft in jouw leven, hij wil andere honden laten zien dat je bezet bent én hij wil je beschermen. Dat is overigens ook de reden waarom een hond blaft naar vreemde bezoekers of gromt naar zijn soortgenoten.
"Ik weet dat je slechtgezind bent" Of je nu een stresserende dag had op het werk of ruzie maakte met je partner, je hond zal aanvoelen dat er iets mis is. Meer nog: hij zal jouw gevoelens overnemen.
"Het spreekt voor zich dat je huisdier gestresseerd is als jij dat ook bent. Ze stellen hun stemming af op die van jou", zegt huisdierexpert Marty Becker. "Vergeet niet dat jij ook degene bent die je hond kan doen relaxen. Streel hem waar hij dat het liefst heeft. Waarschijnlijk zal ook jij daardoor kalmeren."
"Ik heb meer beweging nodig" Als je hond zijn behoefte doet op je vloer, aan de meubelen knabbelt of rond de keukentafel loopt, dan wil hij je wellicht vertellen dat hij een actiever leven wil.
"Verveling is één van de voornaamste oorzaken voor gedragsproblemen bij een hond", zegt Brent. "Per dag heeft een hond zo'n 45 tot 60 minuten fysieke beweging nodig en 15 minuten gedragstraining", vult dr. Becker aan.
"Ik ben bang dat je niet terug zult komen" De meeste honden zullen een paar keer blaffen als je het huis verlaat, om aan te geven dat je hen vergeet mee te nemen. "Maar sommige honden reageren nog veel heviger", zegt dr. Becker. "Ze worden gek, omdat ze denken dat je niet terug zult komen. Daarom vallen ze de deur aan die je gebruikte om naar buiten te gaan. Ze zijn agressief en destructief."
Als je dit gedrag herkent bij jouw hond, raadt dr. Becker aan om hulp te zoeken bij een een gedragsspecialist. Het kan ook al helpen om je hond iets lekkers te geven voor je weggaat, dat zal hem afleiden.
"Ik ben geen mens" Het lijdt geen twijfel dat je hond deel uitmaakt van je familie, maar dat wil niet zeggen dat je hem daarom moet behandelen als een echte mens. "Het is een groot probleem dat baasjes geloven dat hun hond denkt als een echte mens", weet columniste Gina Spadafori.
"Als je hond in huis plast of kauwt op de afstandsbediening, wil dat echt niet zeggen dat hij wraak probeert te nemen", zegt de experte. "Een hond reageert nooit op een emotionele of rationele manier. Als hij zulke dingen doet, gaat het veeleer om een gebrek aan opvoeding. Ofwel toont het aan dat je hond ziek is of stress heeft. Het is dus erg belangrijk dat je de oorzaak voor zijn gedrag vindt", aldus Spadafori. Bron :HLN
Paarden herkennen het gehinnik van individuele kuddegenoten, is de ‘verrassende’ ontdekking van Brits onderzoek.
Leanne Proops en twee collega’s van de Universiteit van Sussex, Groot-Brittannië, kwamen daar op de volgende manier achter. Ze zetten een paard apart en lieten ‘m even kijken naar een passerende kuddegenoot. Vervolgens speelden ze een stukje gehinnik af. Was dat afkomstig van een ander dier dan het exemplaar dat zojuist voorbijkwam, dan leek het testpaard in de war. Het keek een stuk vaker en langer naar de plek waar zijn kuddegenoot zojuist liep, dan wanneer de onderzoekers het correcte gehinnik, van de betreffende kuddegenoot, lieten horen. Conclusie: paarden herkennen niet alleen bekend gehinnik, ze weten ook wel geluid bij welk individu hoort, aldus Proops en collega’s in het tijdschrift Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS). In totaal testten ze 24 paarden. Een zelfde soort experiment wordt vaak gedaan met baby’s, om te zien of ze geluiden herkennen of niet. Idee is dat als een kind lang naar iets staart, het in verwarring is, omdat een waarneming niet strookt met een bepaalde verwachting. Remy van den Brand
mailgroep huisdieren
