 |
|
|
| |
|
|
| 18-01-2011 |
 DE VOORGESCHIEDENIS |
Willy had een vlekje aan zijn elleboog dat meermaals gecontroleerd werd door de bedrijfsarts bij Dexia.We moesten ons geen zorgen maken klonk het steeds maar, het is maar een onschuldig wratje. Toen we verhuisden naar Limburg verwees onze nieuwe huisarts ons dadelijk door naar de dermatoloog.Voor alle zekerheid werd het knobbeltje verwijderd maar na 2 weken kwam het verdict: kwaadaardig! Een operatie volgde met het wegnemen van de okselklier en een deel van de huid rond elleboog. Controles alle 3 maanden waren ok, geen uitzaaiingen, we konden herademen. De controles werden van 3 maanden naar 6 maanden gebracht.
Tot Willy de dag voor Kerstmis2010 naar een begrafenis ging in Oost Vlaanderen van een goeie kennis.Gedurende de koffietafel viel tot 2 maal toe een glas pardoes uit zijn handen. Elk gevoel van coördinatie was hij kwijt. Het was die dag een hels weer, sneeuwstorm die zelfs de bussen van De Lijn in de stelplaatsen deden blijven, 30 cm sneeuw viel er. Eindelijk thuisgeraakt, s'avonds laat ,met de trein en de fiets, kon de gebruikelijke kreeft op Kerstavond hem helemaal niet bekoren (hij is er nochtans verlekkerd op). Bovendien viel hij s'avonds pardoes uit bed (hij had geen druppel gedronken). s'Anderendaags werd hij wakker met barstende hoofdpijn en misselijkheid. Het totaalgebeuren van de verjaardag van onze dochter, waarvoor ik telkens op Kerstmis een etentje geef gingen aan hem voorbij. Onze dochter is een echt Kerstkind.
s' Middags naar de Medische Wachtdienst, medikatie, geen beterschap en rond 17 u beslisten zoon en dochter naar spoed te gaan, het diner bleef onaangeroerd. Vreselijk nieuws, gezwel in het hoofd dat aan bloeden gegaan is (hoofdpijn), door de sneeuwstorm verschillende keren naar ziekenhuis in midden van de nacht. Volgt een week van onderzoeken op oncologie met delikate operatie op 31 December. IK VIER NOOIT NOG KERSTMIS OF NIEUWJAAR. Operatie duurde 7 bange uren door fantastische neurochirurg die ons klaar en duidelijk alles op voorhand uitlegde. De gevolgen konden gaan van epilepsie tot gedeeltelijke verlamming.
Ondertussen is Willy thuis na 3 weken ziekenhuis en gaan we iedere dag voor bestralingen.
Als ge in die wereld terechtkomt weet ge niet wat ge ziet, jonge mensen, alle leeftijden, angstaanjagend. De lineaire toestellen die bestralen (er staan er 5) werken ononderbroken van s'morgens vroeg tot s'avonds laat. Zo een bestraling duurt amper 2 minuten.
Er is wel degelijk iets grondig fout met onze wereld, vandaag ik slachtoffer morgen jij. Ondertussen vechten we dapper verder ondanks de volgende koude douche.
Ook longen (nooit 1 sigaret aangeraakt)en okselklier (de andere) aangetast in beginstadium. Na de bestralingen staat chemo te wachten, en dat is weer een ander paar mouwen. Gewoon nu proberen te leven van dag tot dag, genieten van straaltje zon dat door donkere wolkendek priemt, een vogel die fluit. Ik voel me enorm gesteund door mijn buren, vrienden, neven en nichten, mijn beide schoonzussen in Oost Vlaanderen en mijn schoonbroer.
Niet in het minst de opvang in het ziekenhuis op diensten bestralingen, oncologie en neurologie.
Hier zijn er werkelijk ENGELTJES, niks is hun teveel, je bent hier een mens, geen nummer.
Vanaf nu ga ik trachten iedere dag bij te werken aan deze blog, ik kan langs deze weg veel van me af schrijven, heb lang geaarzeld maar voel dat het me goed doet, wat er ook mag komen.
CHRISTIANE.
18-01-2011, 00:00 geschreven door christiane
|
|
|
|
|
| 24-05-2012 |
| HORROR DAY |
Het was een dag om vlug te vergeten vandaag.
Als we er allebei klaar voor zijn zullen we de vele mensszen die met ons meeleven via deze blog informeren.
We zijn aan rust toe om de gebeurtenissen van vandaag effe te verwerken.Voornaamste oorzaak was het totale ontbreken van ook maar enige informatie, alles wat fout kon lopen liep fout.
24-05-2012, 20:58 geschreven door christiane
|
|
|
|
|
| 23-05-2012 |
| VAURA |
Ik heb Vaura meegekregen. Vaura is Anneke's beschermengel. Hij heeft reeds meerdere keren zijn nut bewezen en vandaag heb ik hem weer meegekregen om mij te behouden voor eventueel onheil morgen. Morgen donderdag moet ik al om 8 uur in het ziekenhuis zijn voor een stereotactische bestraling. 't Is mij een raadsel wat mij te wachten staat en ik weet bij God niet wat ik mij hierbij moet voorstellen. Een geconcentreerde vorm van bestraling die hetzelfde effect heeft als chirurgisch wegnemen. Ik ben in alle geval in veilige handen en ik heb een engelbewaarder bij mij. Zoals u weet "Angels have no fear"
23-05-2012, 22:07 geschreven door christiane
|
|
|
|
|
| 22-05-2012 |
| DE HIK STEEKT WEER DE KOP OP |
De hik is weer terug van weggeweest. Zondagavond kreeg ik zelfs geen letter in mijn krant gelezen, zo fel ging die vervelende hik weer tekeer. 'tIs niet alleen vervelend maar het is vooral bijzonder afmattend. Ik heb alles geprobeerd naast de huis- tuin en keukenmiddeltjes: Largactyl onder de vorm van pilletjes en in suppo-vorm, Haldoldruppels, Nozinan,.. Niks blijkt te helpen! Tot mama er zich mee gaat bemoeien. De medicatiekalender wordt er bij gehaald en deze GESCHREVEN DOOR WILLY.
vermeldt: Largactyl suppo 's morgens en s'avonds; Haldol druppeltjes 's morgens, 's middags en 's avonds. Als we ons nu eens strikt aan deze aanbevelingen hielden? Jawel hoor: het helpt! Van de hik is nog nauwelijks sprake zowel 's nachts als overdag. Daarom: je luistert dus maar beter naar je vrouw hé. Gisteren moesten we nog eens naar het ziekenhuis, naar de medische beeldvorming voor een MRI en een Brainlab procedure. Dit laatste was een nieuw gegeven voor ons en heeft als doel om de exacte locatie van het gezwel te bepalen in verband met de stereotactische bestraling van overmorgen. We kijken er naar uit!
22-05-2012, 17:42 geschreven door christiane
|
|
|
|
|
| 19-05-2012 |
| MOE, MOE, MOE |
Hoe kan een mens zo moe zijn.
Twee dagen aan de kust hebben blijkbaar meer kwaad dan goed gedaan.
Donderdag tot in Tienen gereden bij zoonlief die ons van daaruit mee nam naar de kust.
Ze verblijven altijd enkele km verder dus altijd bereikbaar.
Het was eerlijk gezegd niet te doen aan de kust, veel, veel en veel te druk.
Mij zien ze daar niet meer in zo een verlengd weekend.
Effe naar de markt gaan op vrijdagmorgen bleek een echte nachtmerrie te zijn.
De trams zaten propvol met morrende mensen en jengelende jung (dialect voor ambetante kinderen).
Aan de havenfeesten in Blankenberge was het gewoon een weg banen door de mensenmassa.
Ne mens zou het er benauwd van krijgen.
Zoonlief was vanuit De Haan naar Zeebrugge gereden voor vis, wat ook al een echte marteling was met de wagen, stapvoets verkeer.
God zij Dank is onze verblijfplaats zeer rustig gelegen want er waren zeer veel klachten over nachtlawaai overal.
Neen mensen lief geef mij maar de kust buiten de feestdagen en verlofdagen, het was er gewoon niet te doen, we zijn de rust gewoon van heerlijke dagen buiten het seizoen, met een rustig publiek.
Zelfs in de zaken waar we altijd komen is het personeel veel minder vriendelijk op de kant af onvriendelijk.
Zo kwam het, dat in een gekende traiteurszaak waar ik zeer veel kom en nog veel meer koop, ik afgesnauwd werd door een verkoopstertje aan de kassa dat me onbeschoft vroeg of ik naar het toilet geweest was.......................
Ik wist niet wat ik hoorde.
Blijkt dat in de desbetreffende zaak achteraan een broodjeszaak is, weet ik veel en dat het toilet daar te pas en onpas door jan en alleman gebruikt werd, geen klanten dus.
Ik wist zelfs niet van het bestaan van een toilet af daar.
Het kan dus niet dat andere klanten van Meuninck zomaar aangevallen worden door cassières met de vraag of ik naar het toilet geweest ben en dus extra zou moeten betalen.
Ik heb de dame aan de kassa van antwoord gediend, en dat als ik naar het toilet zou moeten ik dat wel in mijn eigen appartement zal doen, een beetje verderop.
Beetje later een kwaaie taxichauffeur die begint te roepen en te tieren op mensen die rustig het zebrapad oversteken!!!!!!
Mijnheer moest wachten.............
Tja.da's nu eenmaal de kust in topdagen, geef mij maar de winter aan zee, heerlijk uitwaaieen, iedereen kalm en rustig met een ouder publiek.
Twee dagen was ruim voldoende en we zijn al terug in Hasselt nu.
Volgende week zal een zware week worden met veel onderzoeken en donderdag opname in
dagziekenhuis voor bestraling.
19-05-2012, 22:44 geschreven door christiane
|
|
|
|
|
| 15-05-2012 |
| EPILEPSIE |
Gisteren hebben wij een geruststellend gesprek gehad met de neurologe. Wij hebben er een duidelijk antwoord gekregen op al onze vragen. Er wordt al eens verteld dat je iemand met enig risico nooit alleen mag laten, maar dit moet niet al te letterlijk worden genomen. In de meeste gevallen voel je een aanval aankomen. In dat geval volstaat een pilletje Themesta onder de tong. Fietsen kan wel, bv langs het kanaal waar voortdurend beweging is. Zwemmen kan als er toezicht voorzien wordt. Ik heb alvast twee life guards ingeschakeld. Mama houdt mij voortdurend in het oog en Dojan is steevast in de buurt. Natuurlijk hangt het als een zwaard van Damocles boven het hoofd maar zelfs opgesloten in een glazen kooi ben je niet veilig voor een aanval. Wat ik wel jammer vind: op de afdeling neurologie en in de wachtzaal heb ik nergens een informatiebrochure over epilepsie gevonden; wat zijn de kenmerken, wat zijn de voortekens, wat moet je doen ingeval van een aanval?........... Ik moet in de komende dagen en weken nog verschillende keren in het ziekenhuis zijn voor bijkomende onderzoeken en bestraling. Het gezwel wordt behandeld met stereotactische bestraling.
GESCHREVEN DOOR WILLY.
15-05-2012, 13:22 geschreven door christiane
|
|
|
|
|
| 11-05-2012 |
| HET VERVOLG |
Op de spoedgevallen hier in het Virga Jesse ziekenhuis heeft men de beelden uit Blankenberge bekeken. Er wordt beslist om mij enkele dagen op te nemen teneinde een aantal bijkomende onderzoeken te kunnen verrichten. Een NMR wordt gepland voor de komende dagen en enkele bijkomende EEG's teneinde niets aan het toeval over te laten. Weldra wordt het vermoeden bevestigd van een aanval van epilepsie. Hilde en Sandra komen geregeld langs en hierdoor voelen wij ons enorm geruggesteund door het hele team van artsen en medewerkers op de afdeling. Op de tweede MRI is toch een kleine aanwas van ongeveer 0,5cm te merken. Deze is waarschijnlijk verantwoordelijk voor die extra druk op de hersenen. Het gezwelletje kan perfekt behandeld worden met behulp van 'stereotaxi, een vorm van zeer geconcentreerde bestraling die hetzelfde efect heeft als een chirurgische verwijdering. Dat soort ingrepen kan enkel op donderdagen waardoor mijn volgende opname in het dagziekenhuis gepland wordt op 24 mei. In de dagen die volgen komt de neurologe verschillende keren langs voor een aantal bijkomende testjes. Mijn medikatie wordt bijgesteld en vandaag, vrijdag, kan ik al terug naar huis.
GESCHREVEN DOOR WILLY.
11-05-2012, 22:27 geschreven door christiane
|
|
|
|
|
| 10-05-2012 |
| VAN ZEEBOS WEST NAAR FABIOLA |
Maandagochtend 7 mei. We hebben noodgedwongen onze plannen moeten omgooien vandaag. Wat een rustige wandeling had moeten worden naar het Zeebos richting Uitkerke werd een helse rit naar de spoedafdeling van het Fabiola-ziekenhuis in deze stad. Vannacht ben ik wakker geworden van het gevoel alsof ze met 10-tallen spelden in mijn vingertoppen prikten. Vanmorgen ben ik uit het bed gestrompeld. Dojan lag met z'n kop op de rand van het bed. Ik geraak amper overeind en ik moet voortdurend het evenwicht zoeken. Ik schuifel naar de badkamer en zie mezelf in de spiegel staan, ik zie er niet uit! Een gekneusde bovenlip, doffe ogen, een scheefgezakte mondhoek en een hersenpan die als een rollercoaster te keer gaat. Ik laat terug alles uit de handen glijden, heb geen enkel gevoel meer in de linkerhand en ik barst van de koppijn. Er zijn enorm veel gelijkenissen met mijn voorval op 24/12/10. De toestand is dus ernstig en ik heb hulp nodig. Wij hebben een deal afgesloten: bij de minste twijfel zal ik de hulpdiensten bellen. Remember: de triathlonstage 2004 in Italië, toen fietste ik toch ook alleen weg uit het peleton rechtstreeks naar de 'pronto soccorso" van het plaatselijke ziekenhuis na een ongelukkige schuiver bij de afdaling van de Poggio. Dus, do'nt worry, ik red het wel! Ik probeer voorzichtig het thuisfront in te lichten en sta versteld van de reaktie. Vroeger was zoiets ondenkbaar, mama sloeg dan direkt in paniek . Deze keer reageerde ze zeer beheerst en accuraat, ze zwengelde meteen een heel raderwerk op gang, verwittigde de kinderen en bracht alles in gereedheid voor een dringend vertrek naar de kust, hier sta ik perpleks van! De kinderen annuleren prompt al hun afspraken voor vandaag en Philip is ondertussen al onderweg om Anneke en mama op te pikken. Ik heb drie pogingen nodig om de 112 te bellen. Evenveel keren glijdt mijn gsm mij van tussen de vingers. Ik verkondig wartaal en krijg mezelf niet meer onder controle. Binnen de vier minuten zijn de hulpdiensten ter plaatse. Ondertussen krijg ik Philip aan de lijn, die blijft op mij inpraten en hij neemt het gesprek met de verpleegster van mij over, een slimme beslissing zo blijkt. Terwijl de hulpverleners hun werk doen breng ik Dojan naar het toilet. Wacht even: heb ik SIS-kaart, ID-kaart, sleutels ,telefoonnummer van mijn oncocoach,,, check! Vooraleer we de deur van het appartement achter ons dichttrekken maakt de verpleegster mij opmerkzaam dat de hond nog in de wc zit. Onze olijke viervoeter laat zich gewillig naar de living leiden. Met een behoorlijk schuldgevoel laat ik Dojan alleen achter. Ze helpen mij de ziekenwagen is. Wat is er dan toch met mij gebeurd? Mijn vermoeden gaat naar een epileptische aanval, de sympomen waren nadrukkelijk aanwezig. Op de spoedafdeling vragen ze mij het ei uit mijn gat. Er is ondertussen reeds contact geweest met de oncocoach en met dr M. in Hasselt en het medisch dossier is al onderweg. De CT-scan van de hersenen brengt niet zo veel aan het licht, er zijn geen nieuwe bloedingen ontdekt. Ondertussen is het thuisfront gearriveerd, en dat wel in een recordtempo! Philip zal vandaag zomaar eventjes 700km op de dagteller bij elkaar rijden, awel chapeau! De kinderen bekommeren zich om onze labrador terwijl mama op de afdeling blijft. korte tijd later komen ook zij in het ziekenhuis aan. We mogen terecht trots zijn op de kids omwille van hun vastberadenheid en doorzetting. Dit hebben ze zeker met de genen meegekregen. Verrassend is ook vast te stellen hoe mijn wederhelft heeft weten om te gaan met dergelijke crisissituaties, leren omgaan met tegenslag en succes, met winst en verlies, met vreugde en verdriet en de kracht gevonden heeft om het hoofd te bieden tegen dergelijke mokerslagen. Dit maakt u sterker en weerbaarder en je komt er sterker uit dan voorheen. We krijgen de indruk dat men ons hier toch niet echt kan helpen. Er wordt nog een foto van de longen genomen doch een tijdje later komt de spoedarts spontaan melden dat men in dit ziekenhuis niet zo gespecialiseerd is in oncologie en dat men dergelijke gevallen meestal doorstuurt naar het AZ in Brugge maar dat is voor ons geen optie. Dus: dan maar terug van spoed naar spoed met geruime spoed. Het gaat in helse vaart terug richting Hasselt en omstreeks 16u zijn we weer op vertrouwde bodem.
GESCHREVEN DOOR WILLY.
10-05-2012, 00:00 geschreven door christiane
|
|
|
|
|
| 09-05-2012 |
| HELAAS |
|
Willy is weer in ziekenhuis.
Helse dagen hebben we achter de rug.
Maandagmorgen om 9 u telefoon uit Blankenberge.
Willy belt me dat hij zich niet goed voelt, dezelfde symptonen als anderhalf jaar geleden voor de hersentumor.
Dochter Ann was enkele uren ervoor vertrokken, ze was heel het weekend aan zee bij hare papa en ik was van plan rond de middag naar zee te vertrekken, aflossing van de wacht.
Labrador Dojan was bij zijn baasje gebleven aan zee.
Onmiddellijk ambulance gebeld, die was er binnen de 4 minuten.
Een van de ambulanciers ontfermde zich over Dojan en had hem in de living gezet.
Ik onmiddellijk zoonlief gebeld, die is vliegensvlug vanuit Tienen naar Hasselt gereden, al zijn afspraken met klanten door zijn secretaresse laten afzeggen, me opgepikt samen met dochter Ann, die al haar lessen annuleerde, richting kust.
Zoon Philip is schitterende chauffeur, dochter trouwens ook, ik was echt niet in staat om zelf te rijden.
Om 12.30u dook het silhouet op van Brugge en om 13u was ik op spoed bij Willy.
Verschillende onderzoeken wezen niks uit.
Ondertussen waren de artsen in het Fabiola ziekenhuis in contact geweest met de oncologen van Hasselt.
We konden kiezen, ofwel dadelijk naar Brugge of overbrengen naar Hasselt.
De artsen gaven toestemming om Willy mee te nemen omdat zoonlief over een erg comfortabele wagen beschikt en dochter Ann er als verpleegkundige in opleiding bij was. Ook moeten beloven dat bij het minste probleem we opnieuw de 112 zouden bellen en dadelijk op de pechstrook zouden gaan staan.
Labrador Dojan opgehaald op het appartement, pipi en kaka laten doen en eten gegeven want het arme dier zat daar al van s'morgens.
Vertrokken om 14u en om klokslag 16u (!) op spoed in Hasselt.
We hebben schitterende kinderen die ons zo ontzettend geholpen hebben.
Schoondochter Elke sprak ons onderweg moed in via de telefoon, ja op zulke momenten weet je wat je aan je kids hebt.
Om lang verhaal kort te maken, Philip had 700 km op de dagteller staan en om 21 u lag Willy eindelijk terug op de vertrouwde afdeling oncologie op het vijfde verdiep van Jessa in Hasselt.
Gisteren en vandaag scans en onderzoeken en vanavond dan verdict na drie helse dagen dat er weer kleine tumor is in de hersenen.
Nieuwe techniek van eenmalige bestraling zal morgen waarschijnlijk toegepast worden.
Hij heeft ook een aanval van epilepsie gehad en nu begrijpen we de reaktie van Dojan die erbij was.
Willy vertelde dat hij s'nachts met zijn kop op de zijkant van de matras kwam stoten, dat weet hij nog.
Zo zie je maar, constant alles regelen en zorgen dat er iemand is en dan enkele uren alleen en prijs.
We hebben hier allemaal weer de zoveelste klap gekregen, het ging weer wat beter.
Ne mens zou er opstandig van worden.
We blijven dapper verder vechten tegen het monster en zoeken steun bij elkaar.
09-05-2012, 22:25 geschreven door christiane
|
|
|
|
|
| 06-05-2012 |
| EVEN APERITIEVEN OP DE ZEEDIJK |
Het zat er al een tijdje aan te komen, we zouden eens gaan het aperitiefke drinken in een van de vele beach cafés op de zeedijk. Een grandioos idee, lekker uit de wind achter de glazen schutting, je kan de zeeschepen voor Zeebrugge zien voorbijglijden en je zit op het strand, op een boogscheut van de aanrollende golven. Bovendien nodigen de verschillende terrasjes uit om er languit te gaan loungen in een comfortabele zitzak of tussen de kleurrijke kussens. We installeren ons gezellig in de witte zetels met blauwe kussens, er is weinig beweging, het loopt al tegen zessen. Er speelt muziek en er staan flatscreens. Na 10 minuten is nog altijd niemand komen opdagen om de bestelling op te nemen, na een kwartier nog steeds niet! We wachten nog vijf minuten en dan houden we het voor bekeken. We proberen het bij het volgende beach café. Ons geduld rijkt nu maar tot 10 minuten. Als uiteindelijk dan toch iemand opdaagt vragen we of we iets kunnen gebruiken. "k Zal het eens gaan vragen" zegt hij en verdwijnt weer naar binnen. Dit hoeft niet meer voor ons, we stappen op en wagen nog een derde poging enkele gelegenheden verder. Hier zitten een aantal klanten rustig te tafelen. Ja hoor, bingo, derde keer, goede keer! De ober tikt onze bestelling in op z'n computertje en de twee witte wijntjes komen er meteen aan en hij deponeert ze op het tafeltje, de borrelnootjes gaan aan onze neus voorbij. "Dit is dan zes EURO meneer!" Moet dit dan direkt betaalt worden? "Er zijn klanten die vertrekken zonder te betalen, ofwel stappen ze op alvorens hun bestelling eraan komt". We nippen ons wijntje leeg en hebben onze bedenkingen bij deze gang van zaken. Akkoord: het is erg kalm op dit ogenblik maar dit tart toch elke verbeelding toch? Er wordt vaak geklaagd over een slecht voorseizoen in de horeca aan de kust, er worden overal jobstudenten gevraagd, maar dit valt toch helemaal niet te rijmen.
GESCHREVEN DOOR WILLY
06-05-2012, 23:16 geschreven door christiane
|
|
|
|
|
|
|
| Gastenboek |
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
|
| E-mail mij |
Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.
|
|
|
|
