God kwam opnieuw met grote macht en overtuiging in mijn leven!
In de zomer van 1974 had ik een paar weken verlof genomen om gewoon thuis , in ons toenmalig appartementje , met onze 3 zoontjes wat rust en ontspanning te nemen. Toen ik met de kinderen buiten aan het spelen was, kwamen er 2 net geklede jonge mannen naar ons toe met de vraag of zij eens een bezoekje mochten brengen .. Ze spraken van een voorbeeld van een "gezinsavond", die zij zouden brengen... Ik dacht dat het in opdracht was van de Overheid...omdat het zo spontaan verliep! Die avond dat ze op de afspraak kwamen, zal ik evenwel ook nooit vergeten! Het bleken 2 "amerikaanse" jonge mannen te zijn uit Utah (kende ik tot op dat moment niet eens als staat..) en we begonnen met een gebedje , wat in ons gezin niet ongewoon was!..en daarna deden we , onder hun leiding, enkele spelletjes, waarvan ik er ééntje speciaal onthouden heb, namelijk om op beurt op de hals van een melkfles (of andere fles) 1 lucifertje plaatsen , zonder dat het eraf valt en dus om beurt het stapeltje hoger en onstabieler zien worden, totdat één van de spelers de stapel doet vallen! Ze noemden zich "Elders" of "Ouderlingen", meer specifiek Zendelingen van "de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen".... Op zich was dat al een héle vreemde naam , die om verdere uitleg vroeg... Die benaming "Heilige" was bedoeld zoals in Paulus brieven, namelijk leden van Christus Kerk. De "Laatste Dagen" bleek een vertaling van "Latter-day Saints" en zou juister klinken als "Latere Dagen" om te onderscheiden van de "Dagen ten tijd van de Eerste Kerk " Ze spraken van een "moderne Profeet" Joseph Smith , die het bezoek van Hemelse Vader en Zijn zoon Jezus Christus kreeg , toen Joseph naar de "ware kerk" zocht en besloot daarover hardop te bidden in een nabij bos. Ze toonden mij een boek, dat de "heilsgeschiedenis" beschreef van een volk dat op het amerikaanse halfrond leefde, lang voordat Amerika ontdekt was door Colombus! Het boek werd oorspronkelijk, samengsteld door graveren op gouden platen en bevatte véle opgetekende geschriften van profeten , die oorspronkelijk uit Jeruzalem waren vertrokken op aanwijzingen (openbaringen) van God zelf! Het werd genoemd naar de laatste "samensteller" , Mormon, die alle bijdragen van zijn voorgangers-profeten , tussen 600 voor Christus tot ongeveer 421 jaar na Christus, samengebracht had in één boek, het Boek van Mormon! Het bevat zelfs een verslag van Christus' eigen bezoek aan het volk aldaar en waar de Heer ook verwees naar "Zijn andere schapen" die ook het Evangelie uit Zijn mond mochten ontvangen! Er werd tijdens dat bezoek aan die amerikaanse bewoners (vélen van hen waren de voorouders der huidige Indianen!) zelfs melding gemaakt van "nog andere schapen" , dus noch deze in Amerika, noch dezen in het land van Jeruzalem! Kortom , ik werd met zéér sterke gevoelens overladen en herinner mij nog goed dat ik zei: <<jongens, ik zie géén oneerlijkheid bij jullie maar...dit "verhaal" dat jullie mij nu vertellen is me toch wat téveel! Ofwel zal ik jullie tonen dat jullie leiders grote bedriegers zijn , ofwel hebben jullie het méést fascinerende , méést belangrijke en wonderbaarlijkste nieuws en zal ik het mét hart en ziel aannemen!>> Elder Manning en Elder Owens, bleven er héél rustig bij en verzekerden mij dat ze deze houding nét graag hoorden, want....zo zeiden ze: <<jij zal het ZELF met God moeten uitzoeken!!..wij brengen alleen de nodige materialen en geven ONZE getuigenissen, maar U zal het moeten UITZOEKEN en dat zal dan ook uw eigen "getuigenis" worden voor de rest van uw leven!>> Dat had nog nooit iemand tegen mij gezegd! "het ZELF te mogen uitvorsen met God!" Ze gaven mij een Boek van Mormon en vroegen mij alvast daarmee te beginnen..."lees het , overdenk het en bid erover"....dat was de vraag , waarin ik , zonder verbintenis , mee startte te lezen, met in mijn achterhoofd de bedoeling om deze "jongens" hun "misleidende leiders" te ontmaskeren, want ik zou de Bijbel als "onomstootbare REFERENTIE aanhouden"!! (en daar was ik bekend mee en daarover had ik goede gevoelens!). En mijn enge redenering was : vermits ik nooit iets hoorde over een ander "heilig Boek" dan de Bijbel, moet het wél verdacht zijn ...want God zou zo'n belangrijke gebeurtenis toch nooit voor ons verborgen hebben gehouden?!! Het was rond 10 augustus 1974 toen ik aan het lezen ging van het Boek van Mormon...en vermits ik vakantie had, las ik bijna dag en nacht door en overpeinsde alles in mijn hart! Omdat ik sommige passages meerdere malen herlas, had ik ongeveer alles gelezen rond 20 augustus 1974! WAT EEN WONDERBAAR BOEK moest ik nederig toegeven!!! Ik kan daarover zovéél schrijven maar je moet het écht ZELF bestuderen en overpeinzen!! Het was in géén enkel opzicht afwijkend van de leringen van de Bijbel maar gaf over véle onderwerpen nét véél méér "licht en inzicht" en ik voelde met mijn héle wezen dat het door WARE Profeten was geschreven! Géén twijfel daarover ! Maar toch waren deze zendelingen niet tevreden met mijn positieve uitlating over het boek! Neen , zij drongen erop aan dat ik erover moest bidden , zodat God zelf , via Zijn Geest , mij een "onuitwisbare BEVESTIGING" kon schenken! Op een avond rond 24 augustus 1974, nam ik mij voor om het écht aan God te vragen, naar het voorbeeld van Joseph Smith, door hardop en héél nederig én oprecht te bidden én ook met een aantal absoluut belangrijke vragen, die voor mij super belangrijk waren! * ik wilde zéker zijn dat het Boek van Mormon door Goddelijk geinspireerde Profeten was geschreven. * dat ook Joseph Smith het op een zéér bijzondere wijze had ontvangen ,namelijk via een Engel Gods , Moroni genaamd die de zoon was van Mormon. * dat God de Vader en Jezus Christus écht aan Joseph Smith waren verschenen! * Dat mijn verering van Maria (want ik was zoals elke katholiek ook een aanbidder van Maria) niet volgens de heilige schriften en openbaringen was en alléén Jezus Christus de Verlosser was en is! * en tenslotte dat deze "herstelling" van het ware Evangelie op aarde , weeral niet was "verwaterd tot een afvallige staat" (zoals ook in het Boek van Mormon meerdere malen beschreven stond dat het volk telkens de ware Kerk verwierp en alles weer van vooraf aan moest beginnen)
Ik herinner mij die avond zeer levendig! Mijn vrouw en kinderen waren slapen (mijn vrouw was trouwens in verwachting van ons vierde kind (zoontje bleek later)) Ik had nogmaals gelezen in de Bijbel én het Boek van Mormon en mijn vragen in gedachten geordend... Ik denk dat ik ongeveer 40 minuten bad en "luisterde" toen plots op een OVERWELDIGENDE en OVERDUIDELIJKE wijze de Heilige Geest als het ware mijn hele wezen "VERLICHTTE" met een machtige visie van het vóórsterfelijk bestaan , waarbij ik mijn reeds lang overleden grootvader voor mij zag met goedkeurende blik dat ik dit Evangelie als een bijzonder "WERK" op mij moest nemen! En waarbij ik een prachtig overzicht zag van Gods machtige Plan met de mensen! Ik zag en voelde de macht van onze Heiland Jezus Christus en de rol die Maria als Zijn moeder had maar niet als té aanbidden persoon, hoe groots haar rol ook was en hoe dankbaar wij ook voor haar mochten zijn! Ik voelde hoe Joseph Smith zich gevoeld had bij zijn getuigenis en wist gewoon dat het waar was en dat deze waarheden voortaan op aarde bleven totdat Jezus Christus zelf terug zou komen in macht en heerlijkheid! Ik zag ook dat ik mij nog diep moest bekeren van alles wat er in mijn hart als verkeerd opkwam! Ik koesterde énige tijd dit prachtige visioen maar ik kon het niet langer voor mijzelf houden en ging naar de slaapkamer mijn vrouw wakker maken met de woorden: <<make , ik wéét het nu voor mijzelf dat die Zendelingen gelijk hebben! God toonde het ook aan mij en zelfs bompa kwam voor mijn geest de bevestiging geven ; ik drukte mijn spijt uit over alle fouten zonden en gebreken tegenover haar en mijn gezein en straalde van vreugde dat zij mij nog steeds liefhad!>> Wonderbare tijd was dat!! De gevolgen voor de rest van mijn leven en ons gehele gezin , zouden diepgaand zijn! Dat is voor volgende keer...
Het feit dat ik vanaf mijn geboorte reeds goddelijke hulp nodig had om te overleven deed mij nadenken over leven en dood! Bovendien zocht ik naar logische verklaringen naar de redenen van zulke grote verscheidenheid in ieders levensbegin en levensloop. Ik dacht dan : "waarom ben ik net hier geboren en bevoorbeeld niet in Afrika of China of ergens anders?" Bovendien versterkte mijn groeiend begrip en vertrouwen in Gods wegen door het bijzondere voorval met mijn grootvader, die bij zijn overlijden zonder de minste vrees verklaarde aan de omstaanders bij zijn sterfbed: "ik ben klaar om bij de Heer ontvangen te worden" , ik heb géén enkele vrees... Dat was voor mij duidelijk een schitterende reden dat als je "goed" geleefd had , naar beste kunnen, dan zou je vertrouwen in God immer groeien en een fundament worden in je leven en de vrees voor de dood wegnemen! Vanaf mijn 5de jaar tot mijn 14de jaar bad ik oprecht en zéér véélvuldig en sloot als kind een soort "verbond" met mijn Maker dat ik "goede kontakten met Hem" zou onderhouden en naar beste vermogen "zuiver" zou blijven van wat ik als "zondig" aanvoelde via mijn "geweten"! Ik voelde mij hierbij zodanig gesteund en het gaf mij zoveel vreugde dat ik zonder moeite onder de grote vakanties elke morgen naar de "Mis" ging in onze plaatselijke kerk en wat mij vooral vreugde gaf, was het kunnen "spreken" met mijn Maker op een spontane manier zoals een kind tot zijn vader spreekt! Maar.....als opgroeiende jongeman, had ik een vervelende inwendige strijd over mijn toekomst! Van de éne kant wilde ik dolgraag huwen en kinderen hebben bij een lieftallige vrouw en mij super verliefd kunnen koesteren in een fijn gezin! De vreugde , die ik in mijn ouderlijk huis zovele malen gesmaakt had , gaf mij een geweldig fijn gevoel dat ik ook een gelijkaardige vreugde wilde verder zetten in een eigen gezinnetje! Van de andere kant worstelde ik met de vraag of de Heer mij eventueel als een "priester" of "pater" wilde hebben om het "geloof " te helpen verspreiden...(ik dacht toen in mijn éénvoud dat "missiewerk" alléén in Afrika of China nodig waren....) Mijn lieve moeder koesterde ook een groot verlangen om in haar gezin toch minstens één "priester" of missionaris te hebben , want enkele nonkels en tantes waren kloosterlingen en wij zagen die af en toe thuis en die spraken met sprankelende ogen over hun missiewerk! In die inwendige strijd haalde mijn verlangen naar een "gezin" het van die andere uitdaging... Het spijtige was wel dat ik in de jaren , tussen mijn 16de en 19de , mijn persoonlijke gebeden op een héél laag pitje had gebracht omdat mijn "puber-gevoelens" véél sterker waren dan ik mij ooit had kunnen inbeelden! Ik wil hier even een ode brengen aan de wijsheid van mijn moeder aangaande die "puber-strijd"! Je weet wel dat met zo'n puber jongens géén praten valt ; dat ze alles béter wéten, ons als ouders "stom" vinden en een verschrikkelijk humeur kunnen vertonen , vooral tegen hun moeder! Toen ik ons ma véél later sprak over onze puberende zonen, met die gekende frustrerende situaties, stelde ze mij op een heel speciale manier gerust met de volgende wijze uitspraak : <<Kijk jong, die jongens, in hun puberenjaren , zijn zichzelf niet en komen niet tot rust totdat ze hun natuurlijke aanleg om "vader" te worden met hun geliefde hebben "waar gemaakt" . Die sexuele spanning is dan pas weg en dan zal je zien hoe alles ten goede veranderen zal! Dan komen ze terug tot een "normaal" gedrag !>> Dat is dus absoluut JUIST! Wijze ma!! Het toont , tussen haakjes, ook aan dat het huwelijk nooit had mogen "verboden" worden in éénder welke kerk! Maar goed, na dit korte intermezzo, ga ik even verder... Ik leerde eerst in mijn eigen buurt een meisje kennen maar met véél respect en zonder énige verbintenis...er volgden toen jaren van "werelds plezier" via de kennismaking met alcohol en tabak (tabak had ik al ontdekt op vroegere leeftijd omdat onze lieve pa een groot "roker" was en het mij "stoer" leek! Maar helaas is het superverslavend!!!) Kortom tussen 17 en 19 waren 2 jaren van uitbundig "uitgaan" maar .... nooit met énige sexuele ervaring, daarin bleef ik wachten op "de ware", want ondanks dat ik véél minder aan God dacht, vergat ik Hem niet helemaal , maar bleef inwendig hopen dat ik ooit wéér die "rust" zou terug vinden als kind! (toen wist ik nog niet hoe waar mijn moeders visie was , namelijk dat die rust pas na een huwelijk zou weerkeren!!) En ja...op een mooie zomerdag nadat ik al tegen mijn "uitgaans-vrienden" had geklaagd dat ik graag op een definitieve vaste relatie hoopte met een lief meisje...net toen ontdekte ik mijn lieve vrouw waarop ik onmiddellijk super verliefd werd! Omdat ik van principe was dat mijn zékerheid , dat zij de juiste was, ook "snel" mocht gevolgd worden door een huwelijk, stootte ik op tegenwerking van haar ouders.... Die zékerheid deed mij denken aan mijn lieve grootvader, waarover ik sprak en die , bij het kennismaken met mijn superlieve groomoeder , kordaad zei: <<Fin (haar voornaam), ik stel voor dat je binnen de week beslist of je met mij wil trouwen!>> (ze was bovendien op dat moment in kennis met een andere aanbidder!) Maar Fin koos juist! Dat wachten viel ons zwaar maar het leerde mij wel dat je "verliefden" , niet onnodig moet laten "wachten"...want dat is op die leeftijd een ongelooflijk zware opgave als je als doel hebt om pas te vrijen als je getrouwd bent! Maar mijn relatie met God , bleef positief! Eindelijk onze huwelijksdag in1969 en wat een inwendige rust ging daarmee gepaard! Ik was dolgraag met mijn vrouw maar erg jaloers ook! We kregen onze éérste zoon en trouwens voor alle zoons zocht ik de "gepaste" naam in de Bijbel! Die Bijbel had ik als verjaardagsgeschenk gevraagd aan mijn vrouwtje! De jaren die volgden waren nog éénmaal beïnvloed door mijn vroegere strijd ivm "priester" of "pater" worden...namelijk toen ik de kans kreeg om als "vrijwilliger" naar Afrika te mogen vertrekken , met mijn vrouw en zoontje , die toen al geboren was! We werden midden in Burundi te werk gesteld in het onderwijs (tussen nonnen en paters), die deze missie en ook die plaatselijke school , een humaniora voor meisjes, hadden gebouwd ! Het was opnieuw een tijd van grote levenservaringen! Ik herinner mij nog dat ik vooraf aan ons vertrek die mooie katholieke Bijbel (OT & NT) met vele "verklaringen" daarin, mee nam opdat ik de kans zou krijgen om met de missionarissen mijn kennis over God en Zijn werken met de mensen, serieus uit te breiden! Ik hongerde daarnaar! Maar ondankt de ongelooflijk mooie ervaringen aldaar bleek geen enkele missionaris mij te willen betrekken in een gezamelijke "bijbelstudie"! Bij onze terugkeer naar België sprak ik over deze ervaring in Burundi als volgt tegen mijn moeder: " ma , ze zijn daar heel goed voor de bevolking wat betreft de hulp in verband met onderwijs, verzorging van zieken en andere sociale hulp, maar ik vond daar géén mannen zoals Paulus, géén zendelingen" over Gods woord..." Daarom kwam ik terug met een zekere hoop en honger naar méér kennis én engagement als "gelovige" (want ik miste nooit mijn wekelijkse kerkbezoeken! en mijn gebeden waren met hoop vervuld). Ondertussen had ik een goede job bij de bank en ons gezin maakte het goed! We probeerden zelfs om dagelijks te bidden, alhoewel we het ook dikwijls vergaten... In die sfeer kregen we op een zomerdag in 1974 plots een bezoek , dat ons héle leven deed veranderen en klaarheid gaf ..en antwoorden gaf op zovéle vragen! Dat is voor volgende keer!!
Wat ik vele jaren meerdere malen mocht horen van mijn ouders of oudere broer of zussen, was de "wonderbaarlijke genezing" in mijn éérste levensmaanden! Mijn darmen waren blijkbaar helemaal verstoord en gezien ik slechts enkele weken oud was, was het een zaak van leven of dood! Alle mogelijke medische zorg en goede raad was al uitgeprobeerd, maar hielp niet! Eén van mijn tantes had ook al "gewijd" water meegebracht uit een bedevaartsoord... Onze huisarts liet verstaan dat de situatie zeer kritisch was en dat alleen een wonder mij nog kon redden. En , zo zei hij...als jullie als ouders dan toch "iets" willen doen, dat "zinvol" kan zijn , in dit geval, geef hem dan maar héél veel wortelsap! Ik zou er heel geel van zijn geworden , getuigden mijn ouders maar... deze éénvoudige goede raad tezamen met de oprechte gebeden van mijn ouders en familie , zorgde ervoor dat ik uiteindelijk volledig genas! Ons gezin was wel erg speciaal! Vader en moeder en 12 kinderen is zowiezo al erg bijzonder (8 meisjes en 4 jongens en ik ben de 6de oudste daarin) , maar bovendien woonden onze lieve grootouders ook nog onder hetzelfde dak! Bonneke en Bompa , zoals wij hen noemden, waren een geweldige aanvulling op ons drukke gezin! Onze pa , als zelfstandige , moest haast al zijn energie besteden aan de dagelijkse "broodwinning" , als steenkapper! Maar de grootste indrukken , die ik mij nog levendig herinner, zijn allemaal zéér positief! Zo hadden wij natuurlijk geen TV in die tijd maar onze avonden in de zomer waren geweldig leuk doordat we met een vrij grote groep jongeren "verstoppertje" speelden en dat over een vrij groot gebied (het verkeer was toen nog zéér matig !). De uren vlogen gewoon voorbij en ons moeder had bijna elke keer last om ons weer terug binnen te krijgen ....van klein naar groot, dan wel te verstaan , want de kleinsten moesten het verstoppertje spelen rond 20u stoppen en dan de iets groteren rond 21U15 en de oudsten mochten tot de volledige duisternis blijven spelen (met zaklampjes was dat nog spannender) . Onze leefwereld was zo goed als altijd beperkt tot ons dorp en dan nog slechts een deeltje ervan ! Alles was "te voet" of "met de fiets" en de grootste afstanden waren naar de nabijgelegen bossen waar we als groot gezin picknick hielden! Terzelfdertijd plukten we bosbessen , die we dan in de avond thuis opaten of...als de oogst groot was, werd er confituur van gemaakt. In de winter nodigde ons moeder ons uit om onze kunstjes , talenten of speciale belevenissen ten tonele te brengen! Rond de grote Christelijke feesten , zoals Pasen of Kerstmis en natuurlijk ook op nieuwjaarsdag, waren er aangepaste activiteiten ! Héérlijke momenten waren dat! Ik wil deze periode echter afsluiten met volgende bijzondere herinneringen: Ten éérste dat ons gezin een geweldige plaats was van bescherming, vrede en vreugde én we werden zeer goed opgevolgd wat onze schoolprestaties betrof! Ten tweede, dat wij erg christelijk werden opgevoed met alle nadruk op die "waarden" , die ons ook in de bijbel worden onderwezen. Ten derde, waren wij een gezin , waar iedereen zomaar binnen en buiten kon lopen...altijd welkom aan iedereen ! Ten vierde waren mijn ouders en grootouders steeds "vredestichters" in de uitgebreidere familie van neven en nichten en nonkels en tantes enz... Ten vijfde was er een regelmatig bezoek van onze pastoor of kapelaan van de katholieke kerk, waartoe ieder van ons behoorden en dat inspireerde ons moeder met de hoop en het verlangen dat er toch énige zonen "priester" of "missionaris" wilden worden! Ons ma gaf ons zelfs de belofte dat we als missionaris, een mooie Jeep zouden krijgen en ze deed waarlijk wel moeite om ons daarover te laten nadenken! Tenslotte was ik al heel vroeg aangetrokken door meisjes en dat botste natuurlijk met moeders droom van missionarissen Natuurlijk vertel ik maar één honderste van al die mooie ervaringen uit mijn jeugd Mijn grootvader sprak op een keer heel ernstig tegen mij met ongeveer de woorden: "jongen, gij moet in uw leven naar grotere dingen streven, ge hebt een opdracht te vervullen" Dat bleef mij mijn hele verdere leven bij! Ik beëindig dit gedeelte met een gebeurtenis , die een enorme invloed zou hebben op mijn verdere leven...namelijk de (voor mij plotse) dood van mijn grootvader, net als ik 12 jaar werd en mijn plechtige communie zou doen... Wordt vervolgd....
Beste lezers, Om mijn doel te bereiken dacht ik om zo spontaan mogelijk de voornaamste herinneringen uit mijn leven wat toe te lichten, alsook mijn "roots" en ook de jeugdervaringen te beschrijven . Ik heb altijd gedroomd om ooit eens een persoonlijke geschiedenis te schrijven vanaf mijn geboorte tot op heden...met alle ups en downs, maar vooral de rode draad van "geloof in Gods hulp" daarin te benadrukken. De drang om een fijn gezin "na te streven", is wel mooi maar niet gemakkelijk en zonder hulp van boven , naar mijn mening , onmogelijk. Misschien kan het een stimulans zijn voor anderen om, ondanks fouten en gebreken, te volharden in het goede en het beste uit onszelf te halen mits de hulp van onze partner én de hulp van God . Deze persoonlijke geschiedenis neerschrijven , zal wel heel wat tijd nemen en beetje bij beetje tot stand komen... Uit ervaring weet ik dat het bijhouden van een "dagboek" héél bijzonder is ...en een zekere "zelf-evaluatie" toelaat met de mogelijkheid om ons te verbeteren en tot een besef te komen dat we enorm veel te danken hebben aan onze partner en aan onze ouders en familie. In mijn volgende stap overloop ik mijn alleréérste jaartjes... Bedankt alvast voor het geduld. Albert.
Beste bezoekers, Als diep gelovige christen en grootvader van 12 kleinkinderen en een 13de op komst voor de maand mei, maak ik mij zorgen over de toekomst...Ik heb gemerkt dat er in de laatste 60 jaren enorm véél is veranderd. Héél veel ten goede, daar waar het de arbeidsvoorwaarden betreft en de sociale zekerheid , de geweldige studie-mogelijkheden , ontspanningstijd en nog veel andere gunstige evoluties , waar ik nu niet verder op ingaan zal. Maar...de morele waarden en het geloof in God , die zijn eveneens enorm veranderd en niet ten gunste maar soms erg "vervaagd" en soms zelfs bespottelijk of als naïef, voorgesteld. Dat is een domein waar ik in mijn blog dieper wil op ingaan omdat ik sterke vermoedens heb en vooral de hoop, dat er nog héél véél gezinnen zijn , die deze vervaging graag een halt willen toeroepen....en God opnieuw een terechte en bevoorrechte plaats in het gezin willen geven en die ideeën willen uitwisselen rond dit thema. Bovendien richt ik mij ook tot de ongelovigen, die zonder godsdienstige motivaties, toch een bijdrage willen leveren aan een wereld waar tenminste de hogere morele waarden worden aangeprezen. Alle goede ideeën en voorstellen zijn welkom! Het grote doel is "sterkere gezinnen" in een "betere wereld"; Zelf ben ik een lid van "De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen" en daarin vind ik een zeer grote steun! Het grootste kenmerk van deze Kerk is dat ze gebaseerd is op "openbaring" en dat ze werkt onder leiding van Jezus Christus, vertegenwoordigd door een levende Profeet. In deze blog zal ik dan ook een aantal praktische voorbeelden geven hoe mijn lidmaatschap in Christus' Kerk , mij steunt en motiveert. Maar we zijn allemaal lotgenoten op deze aardbol en we leren voortdurend van elkander...daarom , zoals Paulus terecht uitdrukte : indien iets goeds , deugdelijks of waardevols ons pad kruist, dan streven wij dat na! Bedankt alvast om hieraan mee te werken! Mvg, Albert Mesotten.
