Gezien de meesten van mijn blogbezoekers geen bezwaar hebben tegen het eveneens vertonen van oldtimer auto's op dit blog heb ik
besloten om ook deze vorm van oldtimer voertuigen bij te nemen. Vooral nu ikzelf in het bezit ben van een karretje die toch ook al zo'n 30 jaar oud is.
Ik moet wel bekennen dat ik enkel deze voertuigen kan brengen
waarvan ik de nodige foto's en informatie betreffende herkomst en/of geschiedenis kan vinden. Om geen copyright te schenden vermeld
ik ook steeds de bron van mijn informatie. Mocht iemand foto's en
documentatie hebben mag je mij altijd sturen. Alle merken en types voertuigen ouder dan 25 jaar kunnen in aanmerking genomen
worden. Dus ook foto's van jou wagentje van weleer.
Bij deze breng ik een automerk die aanvankelijk met motorfietsen, fietsen en scrijfmachines is begonnen namelijk de Adler.
Adler is een Duits merk van fietsen, schrijfmachines, auto's en motorfietsen. Adler Fahrradwerke AG, Inh. Heinrich Kleyer,
Frankfurt/Main (1901-1907 en 1949-1958).
Adler begon als fietsfabriek, maar ging al gauw over tot de productie van auto's. Hiermee was het een van de Duitse pioniers.
De vele innovaties van Adler maakte het merk zeer geliefd.
De bekendste modellen van Adler waren vooral de Primus, Trumpf en de 2.5Liter. Alle Modellen werden door de carosseriebouwer
Karmann verbouwt tot Cabriolets. Bijzonder was de waterdichte en gemakkelijk te bedienen dakconstructie.
De Trumpf was een bestseller. De auto was goedkoop te produceren dankzij de met kunstleer beklede carosserie. De in 1933
geïntroduceerde Trumpf 1.7 AV werd in twee verschillende varianten aangeboden. Men kan ditmodel nog wel eens tegenkomen, daar
er zo'n 100.000 van gemaakt zijn. Heel bijzonder was deversie met metalic lak, welke zeer gezocht is.
Het laatste model van de traditierijke firma werd in 1937 gepresenteerd, de Adler 2,5 liter. Het achterwielaangedreven
model heeft een 2,5 Liter grote lijnmotor en een futuristische gestroomlijnde carosserie, die het model de Bijnaam Autobahn
opleverde. Bijzonderheid was dat de koplamp voor de eerste keer in de automobielgeschiedenis werd opgenomen in de carosserie.
Na de oorlog begon men met de productie van typmachines, maar werd de autoproductie niet hervat. Licentienemer Imperia doet
dit wel, maar zou ook al gauw stoppen. Adler komt in Imperia, Méray en Minerva voor.
Bovenaan zien we een Adler fiets met hulpmotor uit 1902 met daarnaast een Adler moto type MB 200 uit 1954.
Onderaan de Adler 1,7 liter Karman uit 1934 met ernaast een Adler 2,5 liter Cabriolet die tussen 1937 en 1939 gebouwd werd met een 58Pk motor
die een maximum snelheid van 125 Km/h ontwikkelde. Bemerk hier vooral de vorm van de voorkant en zijflank die enorm gelijkend is aan de latere VW Kever.
Eerst en vooral wil ik iedereen bedanken die op mijn vraag van verleden week positief gereageerd heeft en eerlijk gezegd heb ik geen enkele negatieve reaktie gekregen. Gezien ik gekozen heb voor een Opel Kadett D uit 1980 is het voor de eerste oldtimerwagen die ik op dit blog plaats misschien geraadzaam om even over dit type Opel wat meer toelichting te geven. Misschien is dit wel pijnlijk en hoop ik toch hiermee niemand te kwetsen door voor dit merk te kiezen gezien de minder rooskleurige omstandigheden voor de mensen die vele jaren bij Opel Antwerpen hebben gewerkt en die nu misschien dreigen straks hun werk te verliezen. Ik leef met hen mee. Maar ik aanzie Opel als een merk die altijd stevige en goeie wagens heeft gemaakt en dit nog steeds doet. Ooit had ikzelf een Opel Manta B die ik in 1986 als okkaziewagen kocht en waarmede ik nog ettelijke jaren heb rondgetoerd. Ik was hiernaar op Internet op zoek maar kon nu echter niet onmiddelijk een Opel Manta type A of B vinden of toch niet online binnen de Belgische grenzen en ook niet binnen het voorziene budget. Maar het wagentje die ik kocht ziet er nog mooi en voortreffelijk uit en zal met wat geluk toch nog wel een aantal jaren als oldtimertje kunnen dienst doen. Er stonden er enkele in Nederland te koop maar als je die moet laten exporteren en invoeren komen daar nog een hoop bijkomende kosten bij kijken die je jezelf toch kan besparen. Denk erom dat alle foto's aanklikbaar zijn. - De Opel Kadett is een compacte auto van de Opel-fabriek, die een Europees onderdeel is van General Motors. Er werden twee versies voor de Tweede Wereldoorlog en vijf versies daarna gebouwd. De versies van voor de Tweede Wereldoorlog vormden de basis voor het Russische Moskvitsj. De versies B tot en met E waren vrijwel ieder jaar van hun productie het best verkochte automodel van Nederland. De Opel Kadett werd in 1962 geïntroduceerd als een compacte gezinsauto. De auto was vrij spartaans uitgevoerd en was gebouwd om de concurrentie met de Volkswagen Kever aan te gaan. Drie jaar na de introductie van de Kadett A volgde zijn opvolger. Zo'n korte looptijd is ietwat ongebruikelijk, maar Opel begreep dat ze met de Kadett B een successtory in huis hadden, en dat heeft ze geen windeieren gelegd. Het B-type bleef tot 1973 in productie en behaalde een totaalproductie van maar liefst 2,6 miljoen stuks. In basis was de B een doorontwikkeling op zijn voorganger. De carrosserie was een stuk ruimer geworden en het programma werd aardig uitgebreid. De sedans konden nu geleverd worden als twee- of vierdeurs, coupé, hatchback en als caravan (stationwagen). Van deze laatste uitvoering zijn er overigens weer twee varianten; één met drie en eentje met vijf deuren. Met zo'n grote diversiteit was het duidelijk dat Opel de aanval had ingezet op de grootste concurrent in eigen land namelijk de Ford. Later volgde nog enkele andere uitvoeringen. Zo waren de successen in de rally van Monte Carlo de aanleiding voor een Rally-uitvoering met 60 pk aan boord. voor een de klant met een wens naar meer luxe kon vanaf 1967 een Olympia-uitvoering geleverd worden. Aanvullend kwam er zelfs een F-coupé. - De Opel Kadett C was de opvolger van het B-type en vormde de basis voor o.a. de Britse Vauxhall Chevette. De coupé gt/e versie is tegenwoordig een zeer gezocht model. Het was een succesvolle rally-auto en het is niet ongewoon om deze auto's tegenwoordig te zien in rally's voor klassieke auto's. Ook wordt de Kadett C wel eens de laatste echte Kadett genoemd. Dit omdat het de laatste versie was met achterwielaandrijving. In Duitsland ziet men ze dikwijls als winnaar van de Duitse Youngtimer-Races, en Berg-Cup. Jaarlijks komen een 300-tal liefhebbers tezamen op een ééndagstreffen in Kaiserslautern. Het grootste Kadett C treffen in Nederland wordt jaarlijks in het Noord-Limburgse Sevenum gehouden. Ook kent dit type Kadett in Nederland een aantal eigen clubs: de Opel Kadett C Club Nederland en de Opel Kadett C club Belgium-Holland. - De Kadett D was een grote verandering ten opzichte van zijn voorgangers. Als eerste Opel werd in de Kadett D voorwielaandrijving toegepast. Het uiterlijk werd volledig opnieuw ontworpen, waarbij het hoekige karakter van de carrosserie erg opviel. Aanvankelijk waren de koplampen nog rond, maar al vrij snel na de introductie werden deze vervangen door rechthoekige lampen die aansloten op de knipperlichten. De D-Kadett werd in Groot-Brittannië verkocht als Vauxhall Astra en staat daar bekend als het A-type. De carroserievarianten waren: de hatchback en de caravan (stationcar), beide zowel 3 als 5-deurs. Ter opvolging van de Kadett C-sedan was er ook een sedanversie van de Kadett D beschikbaar, alleen was deze uiterlijk nauwelijks te onderscheiden van de hatchback. Alleen de scharnieren zaten lager, waardoor de achterruit vast zat, net als de hoedenplank. Er waren diverse motoren leverbaar variërend van een 1.2N (45pk) motor tot en met de 1.8 injectiemotor van 115 pk voor de GTE. De Kadett-D was de eerste Kadett die met dieselmotor leverbaar werd in 1981 (de 1.6D), met 54 pk. De GTE, het topmodel, was in zwart, rood en wit leverbaar. Bestelde men een witte, dan werden de bumpers en wieldoppen ook meegespoten (de zgn. white-edition), deze GTE was verder herkenbaar aan de zwarte rand rond de ruiten, en de spoilerkit die in kleur gespoten was. De SR-uitvoering met de 1.6-motor was van dezelfde kit voorzien, maar dan van zwart kunststof. - In tegenstelling tot zijn voorganger was de Kadett-E veel ronder vormgegeven dan zijn voorganger, vooral uit oogpunt van aerodynamica. De Kadett E was wederom leverbaar als 3- en 5-deurs hatchback en stationwagon als 2- en 5 deurs sedan. Nieuw was de bestelwagenversie, de Kadett Combo. Het model werd ook in de Verenigde Staten verkocht als Pontiac LeMans en in Zuid-Afrika als Opel Chevette. De Kadett E was in het begin leverbaar met 1.2S 55pk, 1.3N 60pk, 1.3S 75pk, 1.6S 85pk, 1.8S 90pk (carburateur)en 1.8E (GSI) 112 pk (injectiemotor) leverbaar, in 1987 werd het injectiesysteem ook voor de 1.3 ( 60pk), de 1.6 (75pk)en de 1.8 (90pk) leverbaar. Ook de 3weg-katalysator werd gemeengoed voor de Kadett. De GSi kreeg in 1986 in plaats van een 1.8, een nieuwe 2-litermotor van 115 pk, later ook als 16-klepper (156 pk). Eind 1988 werd de Kadett-E gefacelift, waarbij vooral de voorbumper en het interieur gewijzigd werden, met onder meer nieuwe stoelen, iets gewijzigd dashboard en iets luxere materialen. De dieselversie ging van 54 naar 60 pk en vanaf dan was ook de 1.5 turbodiesel van Isuzu leverbaar, deze leverde 68 pk. Tijdens de laatste twee jaar verschenen er naast de GL en de GLS diverse actiemodellen, zoals de Life, Expression, Frisco, Dream, Beauty en Champion. De Champion was van oorsprong een GSi, maar met meer luxe als recaro-stoelen en lederen bekleding. Overige actiemodellen waren gebaseerd op "normale" uitvoeringen, waarbij vooral uiterlijkheden werden opgewaardeerd (bekleding, wielen). Carroseriebouwer Bertone bouwde een cabrioletuitvoering van de Kadett-E van 1987 tot 1993. Deze was leverbaar met een 1.6i motor (met 75pk) en een 2.0i-motor (met 115 pk). In het begin had de 1.6 de bumpers van de normale Kadett, en de 2.0 die van de GSi, later kreeg ook de 1.6 de GSI-bumpers, en gingen ze als Edition door het leven.De Kadett E werd in 1985 verkozen tot auto van het jaar, vooral vanwege zijn moderne aerodynamische carrosserie. In 1991 viel het doek voor de Kadett E en tevens voor de merknaam Kadett. De opvolger kreeg de naam waaronder de Vauxhall-versie al jaren verkocht was: de Astra. Wel werd de Kadett E in aangepaste vorm nog enige jaren doorgeproduceerd door GM-dochter Daewoo als Daewoo Nexia. Van dit E type zijn tussen 1984 en 1991 verschillende modellen gemaakt. Ik vertoon hier enkel het model dat gemaakt werd tussen 1984 en 1989.
Als Oldtimer liefhebber was ik ook reeds enige tijd op zoek naar een degelijke oldtimerwagen(tje). Ik had er eentje op het oog in Gent, namelijk een Opel Rekord D uit 1972. Deze heeft en 1700cc motor met dubbele carburators en verbruikt tussen de 10 à 13 liter benzine per 100 Km. Als die wagen enkel moet dienen om af en toe eens een oldtimer rondritje mee te maken is dat op zich niet erg maar voor een dagelijks gebruik zou dat in de tegenwoordige tijd toch wat veel zijn. Spijtig genoeg heeft de huidige eigenaar die wagen niet doorheen de remtest op de technische keuring gekregen. Hij zou het nog wel herstellen maar ondertussen heb ik mij toch wel bedacht en heb verder van de koop afgezien. Op zo'n technische kontrole voor oldtimers wordt enkel naar de stuurinrichting, de onderkant van de wagen en de remmen gekeken. Ik ben toch de mening toegedaan dat je voor deze punten toch zou moeten beter voorbereid zijn. Goed, ik wil niemand met de vinger wijzen maar ondertussen is het toch maar niets geworden terwijl ik er toch al wat op gevierd was. Om de verkoper van die wagen niet te schaden heb ik online een foto gezocht en gevonden. Dit is dus niet de desbetreffende wagen. Ik heb dus maar verder uitgekeken en ben uiteindelijk op dit mooie wagentje gekomen die je kunt zien bovenaan deze tekst. Het betreft een Opel Kadet 1.2 uit 1980. Het autootje heeft dus slechts een 1200cc motor waadoor ook het verbruik heel wat lager zal liggen en het plezier vast hetzelfde zal zijn. Enkele kleine roestpeukje die gemakkelijk moeten te verwijderen zijn en die zelfs niet meteen opvallen, je moet ze echt gaan zoeken. Wat wil men trouwens meer van een wagen die 30 jaar oud is? Dit maakt voor mij natuurlijk een hele ommezwaai hoewel... De bromfietsen en de Honda CB 250 RS blijven, alleen komt de wagen er nu bij inplaats van de vroegere Honda CB 650 Z die ik verkocht heb. De vraag is nu natuurlijk zal ik nu ook opzoekingen doen naar auto's uit vroegere jaren en op mijn blogje plaatsen en moet de naam van dit blog hiervoor veranderen? Bovenaan dit blog staat "Oldtimers bromfietsen en motoren". Ik kan er dus eventueel auto's bijplaatsen (Oldtimers auto's, moto's en bromfietsen)of mijn blog gewoon in "Oldtimers" veranderen. De link naar mijn blogje kan evenwel behouden worden. Ik denk dat er op gebied van wagens uit vervlogen tijden toch ook een en ander moet te vinden zijn.Alvorens oldtimer wagens op deze blog te brengen had ik graag even wat reakties waarvoor jullie dank. Vooral niet bevreesd zijn om ook neen te durven zeggen als je vind dat dit geen goed idee is
Ducati is een Italiaans motorfietsmerk, voornamelijk bekend door sportieve staande eencilinders en tweecilinders in L-vorm
(L-twins) en de kenmerkende desmodromische klepbediening. Ducati is ook beroemd om zijn koningsas-motoren van weleer
(750s(s) /900ss). Ducati's van tegenwoordig worden vooral herkend aan hun prachtige design en herkenbare geluid.
Geschiedenis van Ducati Ducati Societa Scientifica Radio Brevetti Ducati, later S.p.A. Ducati Meccanica en Ducati Meccanica S.p.A, Via Ducati,
Bologna.Het bedrijf is ontstaan in 1945 uit de radiofabriek (1926) Societa Scientifica Radio Brevetti Ducati die na de Tweede
Wereldoorlog - zwaar beschadigd - door de regering werd overgenomen. De eerste producten waren 48 en 65 cc motorfietsen en
scooters, waaronder de beroemde 48 cc viertakt "Cucciolo", waarvan de productie in 1946 werd gestart als onderafdeling van
Siata. In dit jaar waren er ook plannen voor het bouwen van een auto, maar verder dan een prototype is het nooit gekomen. Het
prototype kreeg de naam DU4. In 1952 kwam de eerste echte Ducati, de "98".In 1954 nam men de beroemde constructeur en ontwerper
Fabio Taglioni in dienst. Zijn desmodromische klepbediening zou een stempel zetten op vrijwel alle Ducati's die sindsdien
gebouwd zijn. In 1959 ging de motorfietsenafdeling als zelfstandig bedrijf verder.
In 1985 ging Ducati op in het Cagiva-concern, nadat al enkele jaren blokken aan Cagiva waren geleverd. In 1996 nam TPG het
merendeel van de Ducati aandelen van Cagiva over zodat Ducati weer meer zelfstandig werd. In 1998 werd de TexasPacificGroup
(TPG) volledig eigenaar van Ducati. In 1999 ging Ducati naar de beurs en kreeg een notering in New York en Milaan. In December
2005 kwam Ducati weer in Italiaanse handen en werd overgenomen door Investindustrial Holdings.
Sportgeschiedenis In de vijftiger jaren van de 20e eeuw nam Ducati met succes deel aan GP races. In de negentiger jaren werden vele
successen behaald in de Superbike klasse (tot 1000 cc), met name door Carl Fogarty.In 2003 keerde Ducati terug in de
GP-racerij met een 990 cc viercilinder motor, bereden door Loris Capirossi en Troy Bayliss. Op zondag 15 juni 2003 behaalde
Capirossi de eerste overwinning in de nieuwe Moto GP klasse op het Circuit de Catalunya. Op 29 oktober 2006 eindigde het
tijdperk van de Desmocedici 990 cc motor. In 2007 stapt de Moto GP over naar 800 cc motoren. Op circuit van Valencia won
Ducati met de 1e plek voor Troy Bayliss die eerder in het jaar Superbike kampioen met Ducati werd. Hij verving de geblesseerde
Sete Gibernau. De 2e plaats was voor Loris Capirossi, waarbij hij het ronderecord verbeterde op het circuit van Valencia.
ij won eerder in het seizoen de races van Spanje, Tsjechië en Japan. Uiteindelijk eindigde Loris Capirossi als 3e in het
algemene klassement van de Moto GP met 229 punten. 2007 was een succesvol jaar voor Casey Stoner en Ducati. de nieuweling
bij Ducati haalde het 2007 wereldkampioenschap Motogp op zijn Desmosedici GP07 met 367 punten. Dani Pedrosa werd 2e op Honda
en Valentino Rossi 3e op een Yamaha met 241 punten. 2008 was een minder seizoen voor Ducati. Ondanks het superieure vermogen
van de V4 met desmodromische klepbediening werd het kampioenschap niet gewonnen. Casey Stoner werd uiteindelijk 2e met 280
punten. Zijn teamgenoot Marco Melandri genoot een debacle. Hij werd 17e met 51 punten. Zelfs nog achter het satelliet-team
van ALice met rijders: Tony Elias 12e, 97 punten en Sylvain Guintoli 13, 67 punten.
Bovenaan bemerken we een Ducati Vilar Cucciolo uit 1950 met daarnaast een Ducati TS 175 uit 1959.
Onderaan zien we dan twee racers namelijk de Ducati 350cc racer uit 1968 met ernaast een Ducati type 900 SS uit 1977.
Een overzicht van de Ducati motoren en hun specificaties kun je
hier zien. Je krijgt een foto met de specificaties. Klik je op de foto krijg je een uitvergroting.
Veel kijkplezier!
Alcyon is een historisch Frans motorfietsmerk dat eigenaar was van vele andere merken.
Société des Motos Alcyon, Courbevoie, Seine was een Frans motorfietsmerk, opgericht door Edmond Gentil in 1902,
dat jarenlang tot de grootste Franse fabrieken behoorde.
Alcyon werkte aanvankelijk samen met Zédèl en was eigenaar van de motorfietsfabrieken van Labor, Thomann, Olympique,
La Française-Diamant, Armor en Lapize. Men bouwde al snel V-twins en voor de Eerste Wereldoorlog al paralleltwins.
In de jaren twintig nam Alcyon het merk Thomann over en bouwde 98- tot 248 cc tweetakten en 173- tot 498 cc viertakten.
In 1926 werd Alcyon Italia opgericht. Deze fabriek in Turijn assembleerde enkele jaren de Franse modellen voor de Italiaanse
markt.
De Alcyon Gentile was een eigen ontwikkeling van Edmond Gentil. Hij bouwde in 1936 een tricycle, die eigenlijk allang waren
uitgestorven, maar volgens Gentil moest er in de crisistijd toch een markt voor zijn. Hij had zich vergist. De Alcyon
Gentile was een bijzonder voertuig, met een 250 cc zijklepmotor die boven het voorwiel was gemonteerd en dit rechtstreeks
via een ketting aandreef.
Na 1945 concentreerde Alcyon Italia zich op moderne twee- en viertakten tot 248 cc, met name op lichte (bromfiets-) modellen.
Motoren werden gedeeltelijk door AMC (Alcyon-AMC), Zürcher en VAP geleverd.
In 1958 fuseerde Alcyon met Lucer, waarna alleen nog bromfietsen werden gemaakt. Tussen 1966 en 1970 werd de productie
beëindigd. Zie ook Jean Thomann, Thomann, La Française-Diamant, Labor en Armor.
Auto's Tussen 1906 en 1928 produceerde men bij Alcyon ook lichte auto's waarvan hieronder een exemplaar.
Ducati is een Italiaans motorfietsmerk, voornamelijk bekend door sportieve staande eencilinders en tweecilinders in L-vorm (L-twins) en de kenmerkende desmodromische klepbediening. Ducati is ook beroemd om zijn koningsas-motoren van weleer (750s(s) /900ss). Ducati's van tegenwoordig worden vooral herkend aan hun prachtige design en herkenbare geluid.
Geschiedenis van Ducati Ducati Societa Scientifica Radio Brevetti Ducati, later S.p.A. Ducati Meccanica en Ducati Meccanica S.p.A, Via Ducati, Bologna.Het bedrijf is ontstaan in 1945 uit de radiofabriek (1926) Societa Scientifica Radio Brevetti Ducati die na de Tweede Wereldoorlog - zwaar beschadigd - door de regering werd overgenomen. De eerste producten waren 48 en 65 cc motorfietsen en scooters, waaronder de beroemde 48 cc viertakt "Cucciolo", waarvan de productie in 1946 werd gestart als onderafdeling van Siata. In dit jaar waren er ook plannen voor het bouwen van een auto, maar verder dan een prototype is het nooit gekomen. Het prototype kreeg de naam DU4. In 1952 kwam de eerste echte Ducati, de "98".In 1954 nam men de beroemde constructeur en ontwerper Fabio Taglioni in dienst. Zijn desmodromische klepbediening zou een stempel zetten op vrijwel alle Ducati's die sindsdien gebouwd zijn. In 1959 ging de motorfietsenafdeling als zelfstandig bedrijf verder. In 1985 ging Ducati op in het Cagiva-concern, nadat al enkele jaren blokken aan Cagiva waren geleverd. In 1996 nam TPG het merendeel van de Ducati aandelen van Cagiva over zodat Ducati weer meer zelfstandig werd. In 1998 werd de TexasPacificGroup (TPG) volledig eigenaar van Ducati. In 1999 ging Ducati naar de beurs en kreeg een notering in New York en Milaan. In December 2005 kwam Ducati weer in Italiaanse handen en werd overgenomen door Investindustrial Holdings.
Sportgeschiedenis In de vijftiger jaren van de 20e eeuw nam Ducati met succes deel aan GP races. In de negentiger jaren werden vele successen behaald in de Superbike klasse (tot 1000 cc), met name door Carl Fogarty.In 2003 keerde Ducati terug in de GP-racerij met een 990 cc viercilinder motor, bereden door Loris Capirossi en Troy Bayliss. Op zondag 15 juni 2003 behaalde Capirossi de eerste overwinning in de nieuwe Moto GP klasse op het Circuit de Catalunya. Op 29 oktober 2006 eindigde het tijdperk van de Desmocedici 990 cc motor. In 2007 stapt de Moto GP over naar 800 cc motoren. Op circuit van Valencia won Ducati met de 1e plek voor Troy Bayliss die eerder in het jaar Superbike kampioen met Ducati werd. Hij verving de geblesseerde Sete Gibernau. De 2e plaats was voor Loris Capirossi, waarbij hij het ronderecord verbeterde op het circuit van Valencia. ij won eerder in het seizoen de races van Spanje, Tsjechië en Japan. Uiteindelijk eindigde Loris Capirossi als 3e in het algemene klassement van de Moto GP met 229 punten. 2007 was een succesvol jaar voor Casey Stoner en Ducati. de nieuweling bij Ducati haalde het 2007 wereldkampioenschap Motogp op zijn Desmosedici GP07 met 367 punten. Dani Pedrosa werd 2e op Honda en Valentino Rossi 3e op een Yamaha met 241 punten. 2008 was een minder seizoen voor Ducati. Ondanks het superieure vermogen van de V4 met desmodromische klepbediening werd het kampioenschap niet gewonnen. Casey Stoner werd uiteindelijk 2e met 280 punten. Zijn teamgenoot Marco Melandri genoot een debacle. Hij werd 17e met 51 punten. Zelfs nog achter het satelliet-team van ALice met rijders: Tony Elias 12e, 97 punten en Sylvain Guintoli 13, 67 punten. Bovenaan bemerken we een Ducati Vilar Cucciolo uit 1950 met daarnaast een Ducati TS 175 uit 1959. Onderaan zien we dan twee racers namelijk de Ducati 350cc racer uit 1968 met ernaast een Ducati type 900 SS uit 1977. Een overzicht van de Ducati motoren en hun specificaties kun je hier zien. Je krijgt een foto met de specificaties. Klik je op de foto krijg je een uitvergroting. Veel kijkplezier!
Batavus is een bekend Nederlands fietsenmerk, dat in het verleden ook bromfietsen en motorfietsen produceerde.
Het bedrijf is gevestigd in het Friese Heerenveen. De algemeen directeur is Rob Beset.
Batavus werd opgericht in 1904 door Andries Gaastra en zijn vrouw Dientje als Rijwiel- en Motorenfabriek A. Gaastra en
werd later Batavus NV Rijwiel & Motorenfabriek en Batavus Intercycle B.V., Heerenveen (1932-1986). Aanvankelijk werden er ook
wekkers en naaimachines geproduceerd, maar later importeerde Gaastra fietsen van het Duitse merk Presto. De merknaam Batavus
werd in 1909 gedeponeerd. Er werden toen al fietsen gemaakt.
De eerste eigen motorfiets werd gebouwd in 1932. Het was eigenlijk een gemotoriseerde fiets met daarin een Sachs-motorblok.
In de jaren 1930 werden fietsen met hulpmotoren van Sachs en ILO gemaakt. Ook de lichte 120- en 125 cc motorfietsen hadden
motorblokken van die merken.
In de Tweede Wereldoorlog werden alleen fietsen gemaakt en vanaf 1950 maakte Batavus alleen nog fietsen en bromfietsen met
motorblokken van Itom, ILO en Sachs. Een bekende brommer uit de Batavusstal is het eerste type Batavus Whippet (1962) met
enkele hoge uitlaat, uitmondend in twee dunne pijpjes, in 1963 opgevolgd door de Whippet met een tijgerprint op de buddyzit en
een dubbele uitlaat. Uiteindelijk bouwde Batavus nog slechts 49 cc brom- en motorfietsen met Sachs- of Tomos-blok. De
bromfietsen met ILO-motor kregen vanaf het begin van de jaren vijftig allemaal de aanduiding "Bilonet" naast de echte
type-aanduiding. Een raadselachtige naam, die voortkwam uit "Batavus met ILO, een NET ding".
In de jaren 1970 kwamen er motorblokjes van Anker-Laura. In 1984 leverde Batavus in Nederland geen bromfietsen meer, maar ze
werden wel in Duitsland via postorderbedrijven verkocht. Batavus wees een samenwerkingsvoorstel van Yamaha af, maar nam wel
Magneet, Fongers en Germaan over.
In 1986 ging Batavus failliet. Het bedrijf werd overgenomen door de Atag Cycle Group. Eind jaren negentig werd Batavus
opgenomen in Accell Group. Vandaag worden nog altijd fietsen van hoge kwaliteit gemaakt.
Hierbij wil ik graag nog even linken naar
http://www.batavusbromfietsclub.nl/ waar nog heel wat mooie exemplaren tentoongesteld staan.
Een website om zéker te bezoeken.
Alcyon is een historisch Frans motorfietsmerk dat eigenaar was van vele andere merken. Société des Motos Alcyon, Courbevoie, Seine was een Frans motorfietsmerk, opgericht door Edmond Gentil in 1902, dat jarenlang tot de grootste Franse fabrieken behoorde. Alcyon werkte aanvankelijk samen met Zédèl en was eigenaar van de motorfietsfabrieken van Labor, Thomann, Olympique, La Française-Diamant, Armor en Lapize. Men bouwde al snel V-twins en voor de Eerste Wereldoorlog al paralleltwins. In de jaren twintig nam Alcyon het merk Thomann over en bouwde 98- tot 248 cc tweetakten en 173- tot 498 cc viertakten. In 1926 werd Alcyon Italia opgericht. Deze fabriek in Turijn assembleerde enkele jaren de Franse modellen voor de Italiaanse markt. De Alcyon Gentile was een eigen ontwikkeling van Edmond Gentil. Hij bouwde in 1936 een tricycle, die eigenlijk allang waren uitgestorven, maar volgens Gentil moest er in de crisistijd toch een markt voor zijn. Hij had zich vergist. De Alcyon Gentile was een bijzonder voertuig, met een 250 cc zijklepmotor die boven het voorwiel was gemonteerd en dit rechtstreeks via een ketting aandreef. Na 1945 concentreerde Alcyon Italia zich op moderne twee- en viertakten tot 248 cc, met name op lichte (bromfiets-) modellen. Motoren werden gedeeltelijk door AMC (Alcyon-AMC), Zürcher en VAP geleverd. In 1958 fuseerde Alcyon met Lucer, waarna alleen nog bromfietsen werden gemaakt. Tussen 1966 en 1970 werd de productie beëindigd. Zie ook Jean Thomann, Thomann, La Française-Diamant, Labor en Armor.
Auto's Tussen 1906 en 1928 produceerde men bij Alcyon ook lichte auto's waarvan hieronder een exemplaar.
Nimbus (motorfiets) Nimbus is een historisch merk van motorfietsen. Fisker & Nielsen Ltd., Kopenhagen (1919-1928 en 1934-1957).
Deens motormerk, opgericht door de onderwijzer Peder Andersen Fisker die in 1910 een fabriekje in elektromotoren begon.
Samen met zijn compagnon Nielsen maakte hij enige jaren later de Nilfisk stofzuigers.
In 1919 werd de eerste motorfiets gebouwd, met een dikke cilindrische benzinetank (de "kachelpijp"} en een geperst stalen
frameframe. Deze 746 cc viercilinder kop/zijklep lijnmotor met cardanaandrijving bleef tot 1928 in productie. Toen ging men
zich volledig op de stofzuigers richten. Voor die tijd waren de motorfietsen echter al naar het tweede plan geschoven en
werden slechts gebouwd wanneer er bij de stofzuigerfabricage productiecapaciteit over was.
Toch werd in 1934 de productie van motorfietsen weer opgestart, nu met een kopklepmotor en een telescoopvork. De Deense strijdkrachten namen veel machines van Nimbus af, maar de export was beperkt. In 1957 werd de productie van motorfietsen beëindigd. Nimbus motorfietsen werden vrijwel uitsluitend voor de binnenlandse markt gebouwd.
Spot- en bijnamen Nimbus uit de jaren twintig kreeg de bijnaam "Kachelpijp" naar de grote centrale framebuis die tevens als benzine tank diende.
Bovenaan zien we een Nimbus 750cc met een 4 cylindermotor uit 1936 met daarnaast zo'n 'Kachelpijp' uit 1929.
Onderaan bemerken we een mooie Nimbus uit 1949 met daarnaast een sportmodel uit 1950.
Dit gebeurt er als je mobiel gaat bellen achter het stuur !!!!!
Ziet u de motorfiets?
Ziet u hem nu misschien beter?
De motorrijder van de Honda Crotch Rocket (CBR) reed ongeveer bij 85 MPU (136,765Km/h). De bestuurster van VW belde met een mobiele telefoon toen zij vanuit een zijstraat tevoorschijn kwam en blijkbaar de motorfiets niet heeft gezien. De reaktietijd van de motorrijder was niet voldoende om dit ongeval te kunnen vermijden. Er zaten 2 passagiers in de auto en de motorrijder werd binnen in de auto teruggevonden. De Volkswagen werd door de kracht van de aanrijding 6 meter weggeslagen. Alle drie betrokkenen (2 passagiers en de motorrijder) bij dit ongeval waren op slag dood. Deze opstelling werd door de politie van de afdeling Verkeersveiligheid geplaatst op de Beurs van Motorfietsen. Wat leren we hieruit? De motorijder reed uiteraard wel heel vlug op een punt waar dit volgens de uitleg duidelijk ongepast is. Met wat minder snelheid zou dit misschien nog te voorkomen zijn geweest. Maar verstrooidheid aan het stuur van een wagen te wijten aan een telefoongsprek is hier duidelijk weer de grote schuld. Er kan niet genoeg op gewezen worden dat dit een gevaarlijke onderneming is waarvoor de boetes duidelijk nog altijd te klein zijn. Waar deze foto's zijn genomen weet ik niet maar ook bij ons zie ik nog geregeld mensen bellen achter het stuur. Men zou ze gewoon hun rijbewijs moeten afnemen met inbeslagname van het GSM toestel, ook al is dat een heel duur toestel, samen met de bijhorende boete. Dit is echt LEVENSGEVAARLIJK!!! Hier nogmaals bewezen.
Let goed op!!! Ga niet bellen of SMS-en als u auto rijdt. Leg uw telefoon op de achterbank!!! Ook voetgangers, kinderen en/of fietsers kunnen door uw verstrooidheid het slachtoffer worden!!!
Ik ben Roland
Ik ben een man en woon in Vichte (België) en mijn beroep is Bruggepensioneerde textielarbeider.
Ik ben geboren op 25/05/1950 en ben nu dus 59 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Fietsen, tuinieren, oldtimer bromfietsen en motoren.
Naast het fietsen houd ik inderdaad ook nog van bromfietsen en motoren. Vooral de Flandria brommers spreken mij aan omdat ikzelf destijds als jongeling over zo'n exemplaar beschikte. Maar ook de toenmalige Kreidler, Sparta en Zundapp.
