Sange Jo vierde in 2005 haar zilveren jubileum.

Het gemengd koor “Sange Jo” werd gesticht op 7 mei 1981.

Tijdens die 25 jaar hebben zij enorm veel opgetreden zowel in  binnen- als in buitenland, maar...  

... het pad van een vereniging loopt niet altijd over rozen.

Volgende punten behoren momenteel tot de zorgenpunten van de leiding van het koor : a) Een gebrek aan kandidaat-zangers in het algemeen en aan mannenstemmen in het bijzonder. Regelmatig worden oproepen gedaan om nieuwe koorleden aan te trekken.

Geïnteresseerden kunnen voor verdere informatie steeds terecht bij Marcel Schelfhout of bij de andere bestuursleden.

U kunt ook altijd de website consulteren, nl. : http://www.sangejo.centerall.com/

b) Een daling van het aantal van enkele activiteiten die zorgen voor een deel van de inkomsten van het koor, zoals het opluisteren van huwelijken en begrafenissen.

Het bestuur bestaat uit :

Marcel Schelfhout : stichter, dirigent en voorzitter.

Marie-Claire De Cock : secretariaat.

Wim Van Brandt : penningmeester.

Paula Van der Steen : bestuurslid.

Ingrid Grootaert : bestuurslid en verantwoordelijk voor het archief.

Bij de foto : De anciens van “Sange Jo” die reeds 25 jaar bij het koor zijn. Uiterst links Marcel Schelfhout.

Bron tekst :  Heemkring Lebbeke – Driemaandelijks tijdschrift – 18^e jaargang - Nummer 3 – september 2006

Bron foto  :  Michel Bauwens

Dendermonde

Uiteindelijk is men toch te weten gekomen hoe 28 gevangenen probleemloos uit de kleine Dendermondse dorpskern zijn kunnen ontsnappen.

Blijkbaar vonden ze, in een nabij de gevangenis gelegen schuur, een lelijk houten paard met pluimen op zijn kop.

Dit gedrocht dat voor de lokale inwoners een grote sentimentele waarde schijnt te hebben en om de tien jaar door plaatselijke autochtonen in een soort van stoet wordt rondgezeuld, bood binnenin plaats aan 24 van de 28 gedetineerden.

Vermits ze allen sportpantoffels droegen vielen ze niet op (de plaatselijke dragers hebben immers steeds "basketsletsen" aan).

De laatste vier hebben zich door middel van een vuilbak en met een pispot op het hoofd vermomd als de vier dorpsgekken die gewoonlijk bovenop het paard plaats nemen.

De Dendemondse bevolking heeft "het paard" en dus ook de 28 gevangenen uitgezwaaid onder het uiten van de traditionele kreten(gepaard met geween en tranen) " Ons Peird, ons Peird! ".

Pas later hebben ze zich gerealiseerd dat het nog 4 jaar te vroeg was voor de stoet en werd de plaatselijke politie in kennis gesteld dat zij de gevangenen uitgeleide hadden gedaan.

Gezien het verstandelijk peil van de plaatselijke politie en dorpsbewoners overwogen noch het gerecht noch de autoriteiten enige sanctie.

Het paard is ondertussen teruggevonden nabij Gijzegem.

Vermoedelijk beseften ook de Oost Europeanen dat enkel Dendermondenaars zo dom konden zijn en hebben ze hun vermomming moeten achter laten.

(Belgam)

Lieve Dendermondenaars , dit is maar een graptjen hé.

Ik hoop dat jullie niet te vlug op jullie paard zult zitten, want …

… wij, Lebbekenaars hebben ook al veel te verduren gehad, nietwaar !!!

Als jullie er nood aan hebben, kunnen jullie steeds een reactie neerpennen
ik zal deze met veel plezier lezen.  Hopelijk moet ik geen bodygards inhuren !!!
En denk eraan ... Als je niet kunt lachen kun je niet leven!

Raspoetin Grigori Jefimovitsj Novitsj...
(Prokowskoje, 10 januari 1871 (?) — Petrograd, 29.12.1916…was een Russische monnik en intrigant, beter bekend als Raspoetin. Er wordt gesuggereerd dat de naam Raspoetin russisch is voor de losbandige, maar andere bronnen zeggen dat het staat voor een plek waar twee rivieren elkaar ontmoeten. Hij kwam oorspronkelijk uit een boerenfamilie uit het district Tjoemen in Siberië.  Hij wordt ook wel eens de "gekke monnik" genoemd, maar hij was eigenlijk een religieuze pelgrim. Hij speelde een belangrijke rol aan het hof van de laatste Russische tsaar Nicolaas II en had daardoor direct of indirect mede invloed op de val van het tsarisme en de opkomst van het bolsjewisme. Het verhaal gaat dat Raspoetin door de hemelse moeder was aangeraakt en gevraagd was om naast het bed te verschijnen van de jonge tsarevitsj Aleksej om het bloeden te stoppen. Dit bloeden werd veroorzaakt door de stollingsziekte hemofilie waarbij inwendige bloedingen kunnen ontstaan die niet tijdig stoppen. Tijdens zo'n bloeding leed de tsarevitsj ernstige pijn en afhankelijk van waar de bloeding plaatsvond, kon de jongen zich niet goed bewegen. Zo kwam het vaak voor dat hij tijdelijk niet kon lopen. De prins had deze (erfelijke) ziekte gekregen via zijn moeder, kleindochter van koningin Victoria, die draagster van de ziekte was. Als draagster had zij de ziekte zelf niet, maar kon hem wel via haar genen doorgeven aan haar kinderen. Toen Raspoetin in 1905 in Sint-Petersburg aankwam kwam hij niet direct bij de tsarenfamilie terecht; hij maakte pas in 1907 contact toen de tsarina Raspoetin had opgeroepen. Door zijn grote macht aan het hof en op de Russische politiek en vooral door het feit dat veel mensen hem tijdens de Eerste Wereldoorlog als Duits spion zagen, werd hij vooral door de Russische adel steeds meer gewantrouwd. Hij werd in de nacht van 28 op 29 december 1916 door de Russische prins Felix Joesoepov in diens paleis te Petrograd vermoord. Deze moord is onderwerp van speculatie. Het meest gangbare verhaal is dat Raspoetin door Joesoepov bij hem thuis werd uitgenodigd voor een feest. Een bevriende arts moest een overdosis kaliumcyanide (KCN), genoeg om een stier te doden, in het voor Raspoetin bestemde gebak doen. Raspoetin is daar echter niet aan overleden, maar voelde zich wel onwel en ging naar buiten. Daar vuurde Joesoepov een aantal kogels op hem af. Het lichaam werd vervolgens in een kanaal gegooid. De schoten bleken echter niet fataal, want uit autopsie bleek dat Raspoetin was verdronken. Hierna is zijn penis afgesneden en op sterk water gezet. Op dit moment wordt het circa 30cm (!)lange geslachtsdeel nog steeds bewaard.                                                                           
De moord kritisch bekeken
                                                                                    Het gebak bevatte kaliumcyanide, maar door het bakproces verandert dit in blauwzuurgas. Dit is ook uiterst giftig, maar doordat het een gas is zal het zich vermengen met de lucht en in de uiteindelijke cake niet meer voorkomen. Het was dus nog waarschijnlijker geweest als de bakker van de cake was overleden, eerder dan Raspoetin zelf. Na het eten van de cake heeft Raspoetin het paleis kunnen ontvluchten, omdat Joesoepov geen geweldig schutter was. Uiteindelijk, verzwakt door zijn verwondingen, is hij in het kanaal terechtgekomen, waar hij verdronken is.