Iemand heeft me pijn gedaan. Hij voelde zich machtig, leefde in een waan. Ik was niks, enkel een lichaam. Voelde me vies, maar was verdraagzaam.
Iemand zegt: "Het verleden doet er niet toe." Ja makkelijk hoor, maar ik heb pijn en ben zo moe. En ook al heb ik nog hard gestreden, soms kan ik alleen maar denken aan het verleden.
Iemand weet:"Het leven doet gewoon veel zeer. Soms een beetje minder, soms een beetje meer." Ik weet dat er nooit een heden zonder verleden zal zijn, maar toch zal het langzaam slijten en vermindert de pijn.
Iemand laat me voelen dat ik er mag zijn, dat ik goed ben, mooi en fijn. Dat ik niet enkel ben wat hij van me heeft gemaakt, maar een mens die gevoel heeft en een ander raakt.
Iemand laat me zien dat ik verder kan gaan, dat ik sterker wordt en beter in het leven zal staan. En die iemand geeft me weer hoop. Nu neem ik mijn leven en laat alles op zijn beloop."
Zegen mij met de innerlijke rust om de dingen die ik niet kan veranderen te accepteren, de moed om te veranderen wat ik kan en de wijsheid om het onderscheid te kunnen maken.
Een koude wind raakt voorzichtig mijn gezicht, hij laat mijn haren even zweven. Hij blaast de tranen van mijn wangen, even waren angsten weggedreven.
Een stralende zon, in de blauwe lucht, maar toch is er een koude wind. Gedachten drijven naar me toe op golven, van tranen van een klein kind.
Ik lig in het zand, mijn gezicht richting water, een trilling loopt door mijn lijf. Ik krijg kippenvel op mijn armen, en ik verstijf.
Wat gebeurt?, wil ik zeggen maar je hoort geen geluid, mijn lichaam lijkt plots gebonden. Praten en bewegen zijn uitgesloten, denken niet toegestaan, wie kan mij dan nu nog verstaan.
Eenzaam alleen, op een strand aan zee, met golven van wind, stormen van water in mijn ogen. Maar toch blijf ik lachen, ookal weet ik niet waarom, het lijkt ook allemaal zo stom.
Om daar vastgebonden te liggen en niets te kunnen, alleen omdat je je hetzelf niet wil gunnen.
Een traan biggelt over mijn wang, mijn haren slaan in mijn gzicht, en zo schrijf ik weer een eenzaam, gedicht, dat ik niet had mogen maken.
Maar
Ik voel me leeg vanbinnen en,,,,
EENZAAM
Ook al ben ik niet alleen, toch slaat de eenzaamhed toe !!! En het doet zo'n pijn
JOUW LIEFDE IS VERVLOGEN, HEEL ZACHTJES UITGEBLUST. GEEN HAND MEER OP DE MIJNE, GEEN MOND DIE MIJN NOG KUST. GEEN LACH MEER UIT DE VERTE, GEEN HAND MEER DOOR MIJN HAAR. NIET MEER SAMEN ZITTEN, EN KIJKEN NAAR ELKAAR. ER VALLEN NU GEEN WOORDEN MEER, ER IS NU GEEN ERGENIS MAAR EENS ZUL JE WETEN , HOE EENZAAM, EENZAAM IS
Vandaag begin van de herfst en nog zo'n mooi weer,, niet te doen !!! Vandaag zijn we er met ons drietjes dan maar op uitgetrokken naar zee. Ik moest er iets gaan regelen, wat me hopelijk wat meer geluk gaat brengen,, Deze middag dan er es goed gaan op eten !!!! Was echt gezellig !! Bedankt Annick en Gerda !!! Nu maar afwachten en natuurlijk zal ik regelmatig in Blankenberge willen zijn !!!
In een aardig Veluws dorpje In een landelijke streek Baadde 't klein formaat der dorpsjeugd 's Zomers in d' ondiepe beek. Klein formaat, dus dat wil zeggen Kleuters van een jaar of vijf Met een ouderwetse zwembroek à la Adam om hun lijf.
In dat aardig Veluws dorpje Kwam te wonen op een dag Een ex-dominee, en toen die Al die naakte kleuters zag, Ging d' apostel van de reinheid Naar de burgemeester toe, Wees pastoor en predikant ook Op 't onzedelijk gedoe.
En het oude privilege Ging in enen op de fles, Want, zoals wel meer 't geval is Sijmen Splijtzwam had succes. Pats! Het baden werd verboden, Maar - het kleine kleuterdom Hield zich vast aan oude rechten En ze lachten er wat om.
Totdat op een goede middag (Het verhaal is eerlijk waar) Werd de reinling weer een troepje Naakte kleutertjes gewaar. Algemene vlucht der baders uit het paradijslijk bad. Een klein kleuterjochie werd er Bij zijn naakte kraag gevat.
En d' apostel van de reinheid - Baken in de ontuchtzee - Vroeg aan 't kleine verschrikte jochie: Deden er ook meisjes mee? 'k Weet niet, jammerde het ventje. Weet je dat niet? vroeg de man. Nee meneer, want als we baden, Heeft er niemand - kleertjes aan.
Zondagnacht is Ivanka vertrokken naar Barcelona,, niet veel geslapen, af en toe een sms ke om te laten weten hoe het was,,Maandagmorgen om 8.08u bericht dat ze geland waren,,, Dinsdag en gisteren kon ze even op inernet ,, plezant dat je dan bericht krijgt om even te komen praten met elkaar,,, Hierbij ook een foto van een van de artiesten op de "Ramblas" en ook van het mooie "Empuriabrava,,
Deze morgen bij James,, en ook wat boodschappen gedaan. Na de middag ga ik met Ivanka shoppen in Aalst,, gezellig en ook iets gaan eten en iets gedronken, want van al dat shoppen en babbelen krijgt ne mens honger en dorst. Ivanka vertrekt op reis en ik wil er zeker van zijn dat ze vanalles mee heeft. Al is ze zeker en vast zelfstandig genoeg, toch wil een moeder het beste voor haar kind Was heel tof, terwijl wat bijgepraat over alles en nog wat, prachtig weer om dan naar buiten te gaan. Vanavond rustig tv kijken, en ons Millie zal wel af en toe haar kuren hebben, dus rustig zal het wel niet altijd zijn, maar ja het is ook een goed gezelschap, brengt wat afwisseling in huis.
Ik ben zo moe en wil zo graag rust Het liefst zou ik dat willen aan onze mooie kust Maar dat is te ver rijden Dus wacht ik al tijden Op een huisje klein Op een huisje fijn Ergens aan de kust en dan vind ik mijn rust
Was een drukke dag in Brussel, maar geen erg, Deze avond dan maar eens naar de politie gebeld,,op aanraden van de grafmaker. had al gebeld met een schepen van Opwijk, goeie vriend,maar die wist me te vertellen dat er vandalen aan het werk geweest waren en dat ze er dan niets konden aan doen, dus,,, ,,tijdje geleden op het kerkhof, het graf van mijn ouders wat bloemen gaan zetten en tot mijn spijt zie ik dat de vaas die erop staat stuk is,, wie doet nu zoiets?? Hebben de mensen nu geen fatsoen of respect meer voor elkaar, precies niet en dat op alle vlakken,, Ik ga me niet meer laten doen en als er zich feiten voordoen wanneer ik vind dat het niet meer kan ga ik verder, normaal ben ik zo niet, maar de mensen maken je harder in deze harde wereld. Waarom toch??
Dit lichtje zal altijd branden voor hen die me dierbaar zijn !!!
Dit is de auto waar mijn vader, de pépé van mijn dochter Ivanka haar jaren mee naar school voerde en altijd en overal klaarstond !!!
Over mijzelf
Ik ben SONIA
Ik ben een vrouw en woon in Blankenberge (Belgie) en mijn beroep is .
Ik ben geboren op 06/07/1951 en ben nu dus 73 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: wandelen, shoppen, cinema,,,,,.
E-mail mij
Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.
Gastenboek
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Hallo,, Wie hier een berichtje wil achterlaten,,doe gerust,, je krijgt steeds een antwoordje terug !! Mvg Sonia