Smeer je voeten in met scheerschuim (de goedkoopste). Dompel een handdoekjein een badje van 1/2 warm water en 1/2 listerine (dat mondwater). Wikkel de handdoek om je (met scheerschuim ingesmeerde) voeten. Laat twintig minuten intrekken. Wrijf daarna met diezelfde handdoeken je voeten schoon. Je merkt dat er eelt en andere verharde huid meekomt. Afspoelen. En insmeren.
Bewandel mijn weg in het bos, laat me even gaan, laat al mijn gedachten even los, want het is me nu even te ver gegaan, In het bos is het zo vredig en fijn, je kunt je gevoel en je gedachtes laten gaan, en voor even niet die pijn, even al je emoties laten gaan, een moment ervaren van gelukkig zijn, de natuur veroordeeld niet, geeft je juist een goed gevoel mee, zodat je beter accepteert je verdriet, en weer na huis gaat tevree, De bomen wijzen jou de weg, Ze zwaaien je uit, Naar de juiste uitweg, Probeer nu even weer te genieten van je leven, voluit,
Ik hou ervan om ‘s-avonds laat, als het leven gestopt is op straat. Buiten naar de sterren te kijken, kijken of ze nog op elkaar lijken. Kijken of ik iets nieuws kan ontdekken, hopen dat geen wolken het zicht bedekken. Misschien zie ik wel een satelliet, of een vallende ster in het verschiet. Wellicht een andere planeet of ster, zo mooi gezicht al is het nog zo ver. Ik kan uren staren naar boven, begin bijna in het buitenaards te geloven. Misschien voor menig vreemd gezemel, maar ik hou van de sterrenhemel.
Mijn gedachten op papier kon ik mijn gevoelens maar verwoorden. Jij leest ze misschien anders dan ikke hier helaas door de letters gaat er zoveel verloren kon ik me gevoelens maar uiten. Zodat je betekenis ervan kon horen. Zonder tegen de weerstand te stuiten. Door het gebrek aan letters voor de woorden. Soms dan komen mijn hand woorden die wel tranen lijken. Rechtstreeks vanuit mijn hart. Gedrukt op het papier, zal blijken dat wat daar staat, die woorden. Die woorden, op ''t papier gesticht. De tranen die het hart verstoren. Men noemt het een gedicht.
Achter volgt door mijn verleden. Ren ik in heden de toekomst tegemoed.
Ben ik een eendje Hier helemaal in mijn eentje Is dit normaal hoor ik hier wel Het lijkt wel een heel cryptisch spel Een andere wereld waar dingen veranderen Want ik lijk toch niet zo op die anderen Misschien kom ik hier wel niet echt vandaan Want ik vlieg zo voorbij de maan Heb t al zo vaak gedaan Maar ze kijken me allemaal zo raar aan Ik ben ook geen eend ik ben een zwaan!
Iedereen kent wel iemand die kanker heeft,En die nu niet meer als zichzelf leeft.We vragen ons dan ook af waarom kanker bestaat?We willen dan ook natuurlijk dat het liever uit ons leven gaat.Mensen zeggen vaak kanker dit kanker dat.De hele dag door. ik wordt het wel een beetje zat!Je lacht ze uit omdat ze kaal zijn,Hun vinden dat ook niet prettige en fijn!Besef je je eigenlijk wel dat het bij mensen pijn doet van binnen,Dat ze er tegen gingen vechten maar niet konden winnen!Ze willen het gewone leven weer terug!Maar het gewone leven keert zich de rug.De mensen die kanker hebben kunnen dat woord heel vaak lezen.Want dat is de enige wens die ze hebben en dat is genezen.
Kanker, een ziekte met pijn. Het maakt je leven klein. Mensen die er dood aan gaan, waar jij vervolgens bij moet staan. Je leven stort in, Kanker krijgt zijn zin. Je bent alleen, jou gedachten, met niemand om je heen. Je leven is in 1 klap niks meer, en dat doet diep van binnen zeer.
Ik hoop dat de pillen help bij mijn lieve zusje. Ze heeft veel pijn. Zusje ik hou van jou.
Lopend in het donker langs een stromende rivier, de maan vol aan de hemel, duizenden sterren in het vizier. We gaan een weggetje in tussen de bomen, het is heel donker om ons heen, we horen de rivier in de verte nog stromen, we zijn hier helemaal alleen. Dan zien we ineens piepkleine lichtjes die twinkelen heel snel aan en uit. Ze lijken op de sterren aan de hemel en dansen heen en weer zonder geluid. Het zijn vuurvliegjes die we zien vliegen, wat is dat een magisch gezicht! Een beestje dat kan vliegen in het donker, omdat het bij zich draagt een eigen licht. Het lijkt of we ons in een sprookje bevinden, wie weet komt er nog meer magie op ons pad. We raken steeds meer opgewonden, we hebben het vast nog lang niet gehad. En ja, we kijken omhoog en wat zien we? Een unieke verduistering van de maan, die veroorzaakt een nog diepere duisternis, waardoor we nog veel meer vuurvliegjes zien gaan. We blijven genieten van deze nacht, liggend op het mos zo heerlijk zacht. En luisterend naar de stromende rivier, die ons heeft geleid naar dit zeldzame vertier!
De zee ademt dag en nacht. Opwaarts in verschillende golven komen ze aan land. Ongelofelijk, de zee…… Diepgaand. Licht deinende golven geven het contrast tussen, die woelige hemel en de kalme zee weer. Fascinerend hoe de zon zijn glinstering weerspiegelt.
Ik ben Nancy, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Nancy.
Ik ben een vrouw en woon in lochristi (België) en mijn beroep is poetsvrouw.
Ik ben geboren op 16/02/1966 en ben nu dus 55 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: wicca,haken .
E-mail mij
Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.
Gastenboek
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Ik ben Nancy, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Nancy.
