NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Foto

Als de moed je in de schoenen zakt, ga dan op je kop staan.Gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. Ik heb alles wel op een rijtje, maar niet in de goede volgorde.Je kan beter een muisarm hebben dan een apestaartje.
Over mijzelf
Ik ben
Ik ben een vrouw en woon in () en mijn beroep is .
Ik ben geboren op 01/03/1945 en ben nu dus 72 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: .


Foto
Foto
Foto
Foto
Mijn favorieten
  • Ani
  • Jos
  • Bojako
  • Lipske 2
  • Ludovikus
  • Michelly
  • Myette
  • Paz
  • Loewiesa
    Mijn favorieten
  • Rozemarijn
  • Thea
  • Chrisje
  • Huismusje
  • Jeske
  • Fjak@
  • Meeuw
  • Rudi
  • Patty enFreddy
  • Gaby
    Mijn favorieten
  • Noélla
  • Dion
  • Brigitte
  • Erwin
  • Maarten
    Categorieën
  • Humor (216)
  • Onze jaren in het buitenland A: Mexico (27)
  • Onze jaren in het buitenland B: Venezuela (19)
  • Onze jaren in het buitenland C: Peru (16)
  • Onze jaren in het buitenland D: Nigeria (49)
  • poëzie (131)
  • Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Mijn favorieten
    Een interessant adres?
    Blog als favoriet !
    \"Image')">
    Klik hier
    om dit blog bij uw favorieten te plaatsen!
    Een interessant adres?
    Image and video hosting by TinyPic

    11-08-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico 25: Ciudad obregon 4
    De tijd vloog hier voorbij ook dankzij de vele contacten.
    Een van de zaken die we hier bezochten was de Alvaron Presa, van waar Obregon zijn water kreeg. Het was een indrukwekkende pressa.
    Omdat we nu een wagen hadden , was ik veel mobieler en kon ik de omgeving afzien en rondtoeren. Het rijden viel hier reuze mee, brede straten, duidelijk aangeduid en geen overhaaste Mexicanen.
    Het werd een wekelijkse gewoonte om samen met ander Belgen naar de zee te trekken vooral voor de kinderen van die andere koppels was het plezant
    De zwanger Belgische kreeg problemen met de lever wat niet gunstig was voor haar baby, daarom ging ik haar dagelijks helpen. Zij hadden  geen airco en het was er verschrikkelijk heet wat  niet goed was voor de dame in kwestie. We nodigden hen dan ook regelmatig uit om 's avonds bij ons te komen eten en zaten dan in onze miniflat lekker opeen( hoe deden we het??!!) maar... bij airco en dat scheelde  een slok op de borrel, zeker voor haar.
    Ciudad Obregon leek in niets op het Mexico dat we tot nog toe gezien hadden. Het was eerder een stad half Europees half Amerikaans. Je zag er duidelijk de invloed van de States..

    Het was ergens halfweg juni toen T thuiskwam met het nieuws dat we tegen de 7e juli in België moeten staan. Lap, dat liedje duurde hier dus ook niet lang en we voelden ons hier zo goed. Het was dus uitkijken om kopers te zoeken voor onze inboedel en auto en om ons weer eens stilaan klaar te maken voor een vertrek  richting België. Wat er dan met ons zou gebeuren , wisten we niet. Zo houdt men er de spanning in zeker???

    Intussen brak de tijd aan dat onze Belgische dame moest bevallen. We namen haar dochterje van 3 mee met ons en  de volgende dag had ze er een zusje bij.
    Na een drietal dagen mocht het moedertje naar huis en ging ik elke dag langs om haar te helpen want bij die hitte was het niet te doen. Maar de pasgeboren baby regeerde slecht op de hitte. Er moest dringend een oplossing uit de bus komen We werden gevraagd om " peetje en meetje lap" te zijn van de kleine. Een Westvlaamse gewoonte waarbij twee mensen het voorlopige peter en meterschap op zich nemen. We waren fier hoor! Maar er moest dringend iets gedaan worden aan het   uitdrogingsprobleem van ons petekind. Omdat wij toch over een 2tal  weken naar België zouden afreizen , stelden we voor om bij ons in te trekken. Zij konden daarna hier blijven wonen en hun huis opzeggen. Hoe we dat daar 2 weken uitgehouden hebben , is nu nog een raadsel? De nieuwbakken ouders en hun oudste sliepen in ons bed. De baby in een kist van het werk die omgebouwd was tot bedje en wij sliepen in de zetel van ons zithoekje die gelukkig als bed kon uitgezet worden . Wij geraakten amper  in of uit het bed. Een hilarisch, hectische bedoening maar het was de enige goede oplossing voor moeder en kind en wij hadden er vrienden voor het leven bij. Jammer genoeg is de dame in kwestie intussen al bijna 10j gestorven!!!
    En zo kwam er een einde aan onze eerste buitenlandse trip.

    Op maandag 28/06/1971 vlogen we vanuit Obregon naar Mexico city. We boekten een hotel en op dinsdagmorgen meldden we ons bij de firma aan. Alles werd vlug afgehandeld en we kregen de dag vrij om nog éen en ander te bezoeken. Dat heb ik in het begin al beschreven. We aten bij het jong koppeltje dat met ons mee opgekomen was en nog steeds in MC verbleef.
    Een  kist met onze persoonlijke spullen was al vanuit Obregon verstuurd maar toch hadden we nog 10 kg overgewicht.
    Via Montreal vlogen we terug naar huis en de ontvangst in de vlieghaven was enorm. De ganse familie stond  er ons op te wachten op de schoolgaande jeugd na! Het was een warm en emotioneel weerzien dat nog emotioneler werd toen we vernamen dat mijn grootmoeder overleden was en dat we 4 dagen te laat waren om afscheid te nemen. De begrafenis was uitgesteld opdat wij er zouden kunnen bijzijn! Zo'n thuiskomst zet natuurlijk een domper op de vreugde. Spijtig dat we haar niet even hadden kunnen zien om te  vertellen over wat we beleefd hadden.

    Op het werk vernam T dat hij een opleiding kreeg en een cursus daarover moest opstellen om dan vanaf october in Venezuela les te geven over het nieuwe systeem dat ze daar wilden opstarten!
    We bleven dus een 3tal maanden in België ( Antwerpen, een nieuw " buitenland" voor mij want kende er niets of niemand  en tot mijn schande moet ik bekennen dat er nog heel veel is in Antwerpen dat ik zou moeten leren kennen!!!!). Het deed deugd  en toch.. we keken  al uit naar ons volgende avontuur.
    Ik zal jullie daar ooit ook wel over vertellen.

    Ik hoop dat iedere trouwe bezoeker mee genoten heeft van ons avontuur dat ik zo echt en getrouw mogelijk heb proberen te schetsen. Het heeft mij in ieder geval veel deugd gedaan om alles opnieuw te beleven zowel de schone als de moeilijke momenten.
    Mexico, land van onze honeymoon, je neemt een heel innige plaats in in ons hart. We vergeten dat avontuur nooit meer!!
    En was het allemaal de moeite waard ? ABSOLUUT!
    Zouden wij het niettegenstaande overdoen? JA!

    11-08-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (6)
    10-08-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico 24: Ciudad Obregon 3
    Ciudad Obregon was een zeer vruchtbaar gebied, het was  de graanschuur van Mexico. In de omliggende bergen had men een grote stuwdam gebouwd die de stad voorzag van water en electriciteit en van waaruit via kanalen de immense graanakkers bevloeid werden. De landbouwbedrijven waren zo groot dat de eigenaars met kleine vliegtuigjes hun akkers gingen keuren. We hebben daar via een zendamateur (hoe kan het anders) de kans gehad om eens mee te vliegen over zo'n domein,  indrukwekkend!!!!.Op de slide zien jullie zo'n velden en ook het typische standbeeld van de Yaqui indiaan dat pronkte aan de ingang van de stad.( bemerkte dat ik hem al getoond had maar had geen zin om de slide opnieuw te maken dus bekijk die dappere kerel nog maar eens!)

    Wat mij hier opviel was de hartelijkheid van de andere Belgen. De volgende dag werden we weer uitgenodigd om bij een koppel te gaan eten en meteen werd er voorgesteld om de volgende dag samen te gaan winkelen en  zo de supermarkt te kennen. Ik leerde de vrouwen daar brood bakken en we hielpen mekaar zoveel het kon en binnen de kortste keer waren we ingeburgerd.
    Intussen was het al 1 maart en mijn verjaardag en precies op tijd kwamen de nagestuurde brieven van Tampico toe.
    In ciudad Obregon waren tamelijk veel schorpioenen en af en toe moesten de huizen uitgerookt worden. Dat was ook zo bij een Belgisch koppel en daardoor mocht ik babysit spelen op hun 4m oude dochtertje. Een aangename ervaring die iets bij mij " losmaakte"!!!  En zo gingen de dagen voorbij. T. hield zich 's avonds bezig met het herstellen van de radio's van een paar Belgen en die in onze auto, ik met het lezen van de vele boeken die ze hier bijeengekocht hadden, TV hadden we hier niet. Het werd zo wat een gewoonte dat ik langs hier en langs daar brood ging bakken , ik kon altijd bij iemand mijn was meebrengen want bij ons was er absoluut geen plaats voor een wasmachine en zo was er weinig tijd om te " piekeren". Intussen had ik al brieven ontvangen van mijn 2 Mexicaanse vriendinnen uit Agus. Oei, nu zou ik in het spaans moeten terugschrijven. Dat werd een hele opgave want ik wilde die brieven ook grammaticaal zo juist mogelijk hebben dus.. weeral een namiddag voorbij!!
    Intussen had ik via een Belgische vrouw die daar ter plaatse bevallen was een Mexicaanse dame leren kennen nl de echtgenote van haar gynaecoloog, een sympathieke dame die echt geïnteresseerd was in onze manier van leven,  eten enz. Ben bij haar ook een brood gaan bakken en leerde haar hoe " soezen" en "croquetten " te maken.  Dat kende ze niet en het viel heel erg in de smaak. Mijn " bak- en  kookkunst" werd stilaan alom bekend want éen van die Belgische nodigde haar Mexicaanse buurvrouwen uit om te komen zien en zo bleef ik aan de slag. Had verdorie mij " roeping" gemist!! ! Maar zo kreeg ik contacten en waren we weer vertrokken in de mallemolen van elke dag. Ik voelde mij hier even goed als in Aguas want het sociale contact was er en dat scheelt heel wat.
    Maar de hitte was hier soms echt niet te harden en dat was nefast voor T zijn buik dus kreeg hij opnieuw klachten. Ik hield mijn hart al vast en zag ons nog eens in het ziekenhuis. Maar gelukkig liep het deze keer niet zo'n vaart en kwam hij er met een flinke diarree vanaf!
    Natuurlijk had mijn ventje intussen weeral een antenne van een zendamateur gezien en ... namen we contact op. Een heel sympathieke man , landeigenaar van heel wat graanvelden en hij was het die ons eens zou meenemen op een vlucht over zijn domein!!
    In de weekends gingen we gewoonlijk met nog twee koppels naar het strand ( Guaymas) op zo'n 150km N waarts maar dat legden we in een goed uur af want er was hier geen verkeer.
    Intussen was het al april en kwamen er een paar verlofdagen aan. We besloten om met drie koppels naar Mazatlan te reizen  voor een 5tal dagen. De sfeer zat er goed in, het was echt een gezellige bende en we keken er al naar uit.
    Op 6/04//71 vertrokken we  rond 13:30 u  met drie koppels in 2 auto's!!! Rond 22 u kwamen we aan in Mazatlan! Daar wachtte ons een onaangename verrassing , alle hotels waren volboekt! De enen wilden terug, de anderen verder rijden maar wij vonden het niet optimaal om in het donker te rijden , hadden al wat ervaring hiermee door onze trip naar Obregon. Dus stelden we voor om in de auto's te blijven slapen. De ruimte werd verdeeld en ergens langs de weg  in ' the middle of nowhere" hebben we zo goed en zo kwaad als het kon, geslapen. Eén van de vrouwen was zwanger en kreeg de chauffeurszetel die platgelegd werd voor haar, daardoor was de rest van de ruimte heel beperkt!! Maar we sliepen toch wat en op zich was het een heel avontuur. De volgende dag was iedereen vroeg wakker. De meegebrachte picknick of wat er van over was, werd verdeeld en na wat beraadslagen besloten we door te rijden naar Guadalajara. Wij hadden het wel al gezien maar de anderen niet en nu was het in compleet ander gezelschap dus .. het zou wel lukken! Rond 16:30 kwamen we aan en zochten direct een hotel. Deze keer hadden we meer geluken we waren we allemaal aan slapen toe.
    De volgende dag leidden we ons groepje  naar de plekjes die wij al bezocht hadden , boottochtje inclus en het waren heerlijke ontspannen dagen!
    Op zaterdag keren we via Mazatlan ( nog eens) naar Obregon terug . Deze keer hadden we wel slaapgelegenheid  en zelfs een zwembad ter beschikking! Wat een luxe na onze avonturentocht .
    Tevreden over onze trip keerden we dan uiteindelijk huiswaarts , moe, vol muggenbeten van de boottocht in Tlaquepaque met nog wat aangekochte eigenaardigheden maar het was een prima trip geweest in prima gezelschap!



     

    Vriendschap geeft ogen aan de afstand en een stem aan de stilte.

    10-08-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (2)
    09-08-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico 23: Ciudad Obregon 2
    Eerst wat achtergrondinfo over Ciudad Obregon.
    Obregón is ontstaan als spoorwegstation in 1907 en formeel gesticht in 1928 en is daarmee een van de jongste steden in Mexico. De stad is genoemd naar de in 1928 vermoorde president Álvaro Obregón. De stad is gelegen in de vallei van de Río Yaqui, ( vandaar ook de naam van de plaatselijke indianen Yaquis) en is éen van de vruchtbaarste gebieden van Mexico. Misschien doet het wenkbrouwen fronsen omdat het eerder een heel droge woestijnachtige streek lijkt, maar later meer hierover.

    Image Hosted by ImageShack.us

    Op de foto zien jullie een afbeelding van een dansende Yaqui.
    Dat was het symbool van Ciudad Obregon en opgericht in 1966. Het stelt de dans van het wild voor. Yaquis identificeerden zich sterk met de natuur. Voor hen was het leven en de dood van de dieren iets heiligs. Hier zie je de dans van het hert en die eindigde met de dood ervan. Bij feestdagen werd die dans ook uitgevoerd begeleid met typische Yaqui instrumenten.
    Nog iets typisch aan de stad was dat er geen enkele bocht in lag. De straten stonden allemaal loodrecht op elkaar en waren kaarsrecht. Ongezien!!
    We zaten op zo'n 500 km van Los Angeles en we hoopten dat te kunnen bezoeken.
    Op de slide krijgen jullie nog eens een paar dia's van de route die we over de twee Sierra's gevolgd hebben. Wat wij het frappants vonden was dat er plots zomaar uit het niets, want nergens waren huizen te bespeuren, ergens langs de weg een Mexicaan stond te wachten, waarop???
    In de bergen vonden we  kleine krotjes waar je wat fruit of drank kon kopen .

    Terug naar ons " stulpje"!!
    De volgende dag begon ik met de muren en de paar meubeltjes die in ons app.tje stonden af te wassen ( was geen overdreven luxe!!) !!
    Je houdt het niet voor mogelijk dat dit zo verhuurd werd. Het was echt nodig!!!! De firma trok zich qua huisvesting niets aan. We kregen een vergoeding en moesten het daarmee stellen. Je had dus( binnen bepaalde normen) de luxe die je zelf wilde, maar hier was er geen alternatief!!
    T kwam tegen 7u thuis en hielp mij met  het uitleggen van ons gerief. Doodop vielen we in ons bed en hoe zielig het app. ook was we sliepen als 2 roosjes.

    We hadden zoveel dia's over onze trip dat ik echt heb moeten " grasduinen". ik geef  nog een lading zodat jullie min of meer een idee hebben van onze fantastische trip. Misschien begrijpen jullie dan waarom we voor die verplaatsing kozen!!

     


    PS. Ja Musje en Bojako, ik begrijp jullie bedenking wij hadden ook gedacht dat de huisvesting een zaak van de firma was, zeker bij zo'n grote firma. Bij het tekenen van ons 5 jarig contract buitenland werd er veel beloofd dat niet op papier stond!!!! Maar je mag niet vergeten dat alles zich afspeelde begin van de jaren '70 en dat wij allemaal jonge mensen waren uit de oorlogse of naoorlogse periode zonder de materiële luxe van de hedendaagse jeugd. Het is maar jaren later en zoveel ervaring rijker dat wij " durfden" op ons strepen staan. En wat die verplaatsing betreft dat was onze eigen keuze hoor. Wij moesten op maandag ter plaatse zijn en hadden recht op 1 dag om dat  per vliegtuig te doen.  Maar wij wilden zoveel mogelijk zien van  Mexico ,blijkbaar toch dat tikkeltje avontuur in ons ??!  Wij konden vaak veel meer rekenen op collega's dan op de firma maar ja we zaten allemaal in hetzelfde schuitje hé!! Ook dat was een kant van de medaille die we erbij moesten nemen en waar het thuisfront zich geen idee van kon vormen omdat we het ook niet allemaal vertelden!! Nu zouden we de kleine lettertjes wel laten opnemen in ons contract maar omdat we  de ervaring  opgedaan hebben en zoveel jaren later. Onder dezelfde omstandigheden van toen zouden ze nu nooit nog jonge mensen  vinden om " op te trekken"! Maar zie eens, we hebben het overleefd, dragen het nog met ons mee als een onvergetelijke herinnering en niemand neemt ons die belevenissen nog af!

    BEDANKT AAN DE BEZOEKER DIE VANNACHT MIJN MUZIEKLIJST ERAF GEGOOID HEEFT!! TOF!

    Herinneringen zijn dagboekbladzijden, die we altijd bij ons dragen.

    09-08-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (2)
    07-08-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico 22:Trip naar Obregon
    We waren tot laat in de nacht bezig geweest om klaar te geraken. T was ook nog vlug met de auto naar de garage geweest om de olie te laten vervangen en om een paar wisselstukjes ( zoals riemen, bougies enz) aan te schaffen want zo'n trip door zo'n godvergeten bergen dan  moet  men zich wat voorzien op onverwachte pannes!!!
    De zaterdag stonden we vroeg op , rekenden af met de eigenaar , snel nog even langs de bank en tot bij de collega en om 11u waren we startklaar.
    Het eerste stuk nam ik voor mijn rekening want ik had geen zin om later op de dag in de schemering door de bergen te rijden! Dat gaf T de kans om volop foto's te trekken van de Sierra Madre Oriental ( de oostenlijke bergketen dwars door Mexico).We geraakten zonder problemen tot in Zacatecas  ( hoofdstad van de gelijknamige staat, ligt op 2495 m hoogte op de hellingen van de Caro de la Bufa)  waar we overnachtten .
    De stad werd gekenmerkt door smalle, bochtige straten en witte huizen met platte daken. Meer hebben we er ook niet van gezien. We hadden hier en daar eventjes gestopt om foto's te maken en snel iets te eten. Brr wat was het koud in de bergen, vooral door de gure wind.



    De volgende dag stonden we al om 5:00u  op en om 6u waren  we weeral de baan op om via Durango naar Mazatlan te rijden . Aanvankelijk volgden we een autobus zodat we geen routeproblemen hadden. Vanaf  Durango (Stad in Mexico, hoofdstad van de gelijknamige staat, op 1920 m hoogte in de Sierra Madre Occidental= westelijke bergketen),  werd het te gevaarlijk om de bus te blijven volgen .
    We reden zeker 2 à 3u  bergen op en af op zo'n 2000 à 3000 m hoogte. De omgeving was adembenemend mooi alleen de wegen waren barslecht en het bleef uitkijken geblazen. Dan reden we zo'n 3 u  bergaf naar Mazaltlan.( is een stad in de Mexicaanse deelstaat Sinaloa en ligt aan de kust van de Golf van Californië ). Niet goed voor de remmen!! Daar waren de karnavalfeesten al aan de gang zodat we geen logeerplaats meer vonden. We schoten nog een paar foto's en besloten naar de volgende stad door te rijden nl Culiacan (op 260 km). Dit is een gemeente in de Mexicaanse deelstaat Sinaloa.  Dat maakte dat we in 't totaal een rit van 13 u achter de rug hadden. Het kwam er nu op aan zo snel mogelijk een bed te vinden.
    Wellicht door de vermoeidheid had T een verboden weg ingeslagen en dat voor de neus van een agent. Gevolg rijbewijs tonen , discussie van jewelste en een boete. Ik deed teken aan T om hem wat geld te geven. Die kerel had dat nogal snel door en de 20 peso werd snel geruild tegen ons rijbewijs en .. wegwezen was de boodschap! We namen het eerste hotelleke dat we tegen kwamen. Een onooglijk klein ding met een paar slaapkamers langs de weg gelegen. Ik geloof niet dat ik daar nu nog zou durven gaan slapen!! Omdat de buurt er niet erg veilig uitzag, namen we onze bagage en boordpapieren mee in de piepkleine slaapkamer ( hoewel, die papieren waren de laatste reden om geen auto te stelen!). Ik heb geen inspectie gehouden op properheid en onveilige diertjes. De deur kon afgesloten worden , we hadden een bed en iets wat op en douche leek en dat was alles wat we op dat moment nodig hadden!! We hebben in die periode buitenland toch enorm lveel keer moeten relativeren maar we saren waren jong dus nog zo plooibaar!! 


     


    Op maandag restte ons nog slechts 445 km tot aan Ciudad Obregon. We begonnen eraan met veel moed en op een prima baan! Dat laatste veranderde nogal snel want de baan was nog in aanbouw en ging verder langs zanderige wegen, en kasseien als men dat zo noemen kon.
    De laatste 200 km reden we door een verlaten "struik-woestijn" streek. Nergens was enig huis te bespeuren, enkel droge struiken en cactussen. Een echt arme streek! Hier en daar had men rond een waterput een watermolen geplaatst en daarrond woonden dan een paar mensen. Hun krotten waren de ellendigste die we tot nu toe gezien hadden. 
    Hieronder zien jullie de afgelegde route over de twee sierra's.

    Image Hosted by ImageShack.us

    Uiteindelijk kwamen we rond 13:45u aan in Obregon.
    We reden onmiddellijk naar het werk  om info qua woongelegenheid te verzamelen. Daar vernamen we dat het hier erg gesteld was met vrije app.. Het toeristencentrum wist te vertellen dat er maar 1 app meer ter beschikking was , dus veel keus hadden we niet en met een klein hartje gingen we zien. Het was mini, mini amper 8 x 4 m een klein keukentje waar je amper met twee in kon, een slaapkamer plus iets wat op een badkamer geleek en een zitkamertje van 4 op 2m met enkel een zetel in als zithoek!!! Maar gas , water en electriciteit waren inbegrepen en .. we hadden airco wat hier van levensbelang was want het was er heel warm!! We namen het.
    Ik zou de volgende dag  de boel wel opkuisen, dus zochten we  een hotel  ( wat ook al een probleem was ) en gingen  eten bij belgen.

    07-08-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (8)
    06-08-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico 21: Tampico 2
    Eén belangrijke plaats waar op broeierige avonden de stad tot leven kwam in Tampico was  de Plaza de la libertad.
    De Plaza de Armas was rustiger. Daar vonden we ook de kathedraal Santa Iglesia met zijn stilaan vertrouwde bouwstijl. Natuurlijk was er ook de haven en daarmee hadden we ook het belangrijkste van Tampico gezien.
    Hier nog een paar foto's van de stad met zijn altijd typisch Mexicaanse kathedralen en plaza's. Meteen hebben jullie ook een zicht op ons motel. We sliepen boven en leefden beneden! We moesten altijd via de buitentrap naar ons slaapkamer, dat was niet erg handig!!



     
    Ik zegde reeds dat we naar het strand Miramar geweest waren om van de zee te genieten. Daar was ook een vuurtoren om de schepen door het kanaal van de rio Panuco te loodsen.
    Miramar was een uitgestrekt, meestal verlaten strand met prachtig wit zand en aangename golven die voor de nodige afkoeling en pret zorgden. De slide geeft jullie oa ook hier een zicht op.
    Maar we hadden teveel van de zon en de zee genoten en waren allebei serieus verbrand. Zelfs de Mexicanen die mee waren , hadden een verbrande rug en dat wil wat zeggen!! We konden de volgende dagen bijna geen kleren verdragen en dat was een probleem voor T want op het werk was er airco en hij moest wel iets degelijks aantrekken!! Slapen was zelfs een echte marteling. Gelukkig hadden we een kingsize bed!! Na een paar dagen konden we zelfs beginnen met de velletjes van elkaars rug te trekken. Die Mexicaanse zon was hier blijkbaar heviger dan in Aguas!





    Terwijl wij hier toch in de buurt van een haven waren, besloten we een deel van de souvenirs per boot op te sturen want met het vliegtuig zou het een dure zaak worden!
    T had een grote kist van het werk op de kop kunnen tikken en nu konden we alles inladen. Terwijl we daarmee bezig waren, zagen we opeens een schorpioen in de slaapkamer. 
    Wij haalden er de eigenaar bij omdat we niet wisten of het beestje gevaarlijk was. Jullie mogen meegenieten van dat prachtexemplaar!!
     
    Image Hosted by ImageShack.us

    Hij vertelde ons dat ze altijd minstens met twee zijn en of we de andere al gezien hadden?!!!  Neen, dus ... paniek!!! Ons bed en slaapkamer werden ondersteboven gegooid, maar dat tweede beest was nergens te bespeuren. Ik kan jullie verzekeren dat we een paar nachten niet rustig geslapen hebben en deze keer zaten die verbrande lichaamsdelen er voor niets tussen!!. Ik heb ze in België wel verteld dat ze moesten oppassen bij het openen van de kist, stel dat het beest daarin zat en nog leefde!!! Dat zullen ze graag gehoord hebben .
    We hebben nog af en toe van die gezellige beestjes gezien rond het motel. Ik kon ze daar van dichtbij bestuderen en erg schattig vond ik ze toch niet hoor!!
    Intussen wisten we al dat we weldra naar een andere plek moesten want  het probleem ter plekke was zo goed als opgelost.
    Onze volgende bestemming was Ciudad Obregon, zo'n 2000 km ten NW van Tampico op een 500 km van de grens met de States!
    De donderdag 18/2 wisten we nog niet wanneer we zouden vertrekken, dus nodigde ik die andere Belg uit voor een etentje. Het werd een gezellige avond niettegenstaande onze beperkte ruimte en we zouden dat nog wel eens overdoen...
    Op vrijdag komt T om 18u thuis en wist te vertellen dat we de volgende maandag in Obregon moesten staan kwestie van te zorgen dat de verrassingen niet uit de lucht waren!!!! We konden met het vliegtuig maar wat dan met de auto?
    Het was dus weer heel even paniek maar een mens leert snel hoor dus schoten we direct in gang en maakten we alles klaar om de volgende morgen  per auto de trip aan te vangen!!!! Op naar lokatie 3!

    06-08-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (5)
    05-08-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico 20: Tampico
    Op zaterdag ging T.  nog even langs het werk want er moest nog dringend éen en ander overgedragen worden. In de namiddag reden we dan naar Léon om nog snel schoenen te kopen en meteen de auto te testen over een redelijke afstand want er waren een paar nieuwe onderdelen geplaatst en T. wilde die even" roderen"..
    's Avonds kwamen een paar Belgen afscheid nemen en kregen we 2 LPs  met typische Mexicaanse muziek. We bleven nog gezellig napraten tot 3u in de nacht!! Op zondagmorgen hadden we ons laatste radiocontact met België, ook dat zouden we missen! In de namiddag was het inpakken en inladen want morgen was de big day!

                                        TAMPICO     
                                              
    Image Hosted by ImageShack.us


    hier een paar  foto's die we onderweg namen. De volgende keer meer!

     


    De havenstad Tampico werd in 1522 gesticht door Gonzales de Sandoval. In de 17e eeuw werd de stad door piraten geplunderd en in 1823 weer opgebouwd. In 1901 werd er olie ontdekt en vanaf dan begon er een periode van welvaart , gebaseerd op de raffinaderij bij Rio Panuco.

    Image Hosted by ImageShack.us
    We waren vroeg uit de veren en om 8u waren we de baan op om zo'n 400 km af te leggen.
    Tot aan Rio Verde reden we door de bergen in een dikke mist! Dat was een zwaar stuk! Daarna ging het steeds dalend tot aan Tampico en om 14.25u kwamen we zonder ongelukken in Tampico aan! We gingen direct naar het toeristencentrum op zoek naar een woonst voor een goeie maand. We kregen een adres van een club maar daar was alles volzet. We checkten ook bij twee motels en bij het tweede vonden we nog iets. Het was klein maar juist geschikt voor ons twee, éen slaapkamer met badkamer en een keukentje met zithoek. Voordeel was dat hier electriciteit , water, lakens en handdoeken inbegrepen waren wat al veel " wassen" minder was!
    Het motel werd gerund door een Amerikaan en van hem kregen we een stadsplan en zo konden we 's avonds zelfs al even het strand verkennen. De eerste indruk van de stad was positief, dus het zou wel meevallen.
    T. vertrok de volgende dag vroeg naar het werk maar in de namiddag kwam hij samen met zijn collega mij oppikken om even tot bij hen te gaan. Daar maakte ik kennis met zijn vrouw en hun 2 zoontjes.
    In een motel worden de kamers door personeel onderhouden dus zat ik er maar wat bij. Daarom besloot ik de volgende dag  te voet naar het centrum te trekken om wat inkopen te doen, zo ging de tijd sneller.T was met de auto naar het werk want dat lag niet in  de buurt. Mijn wandeling in die plakkerige hitte viel niet mee. Vermits we hier dicht tegen de Golf van Mexico zaten was het een totaal ander klimaat dan in Aguas dat hoger lag! In de namiddag besloot ik rustig een boek lezen ergens in de schaduw rond het motel. Mijn ventje kwam op een "normale" tijd thuis en zo konden we samen ons zithoekje wat gezellig maken.
    En dat was zo het verslag van de komende dagen. Veel viel hier niet te beleven en omdat we maar kort zouden blijven, deed ik ook de moeite niet om veel contacten te leggen.
    Het weekend kwam er aan en ... we zouden voor het eerst sinds we in Mexico waren een  gans weekend samen doorbrengen ( zonder werk)!!
    Zo vloog ( of kroop!!) de tijd.
    Het  weekend daarop spraken we af met 2 Mexicanen van het werk  om naar  zee te gaan in Ciudad Madera op zo'n 20 min rijden met de auto.
    Op zondag (24/01/71) waren we welgeteld 1 jaar in Mexico. Wat achter ons lag, was goed geweest niettegenstaande de soms moeilijk momenten en we konden nu al uitkijken naar ons verlof in de zomer!!
    T. had intussen al gezien dat er in de buurt van het motel een zendamateur woonde ( die mannen hebben oog voor antennes!!!) en we zouden eens contact opnemen. Het was een wat oudere Mexicaan die gehuwd was met een Amerikaanse. Hij was niet echt actief als zendamateur maar stelde wel zijn installatie ter beschikking. ( tussen echte zendamateurs bestaat er zo'n typische band!) Wij hoopten zo België terug te contacteren. Helaas bleek zijn toestel bijlange niet zo goed te zijn als dat van Pedro in Aguas, zodat wij geen signaal van België doorkregen. Maar via hem ontmoetten we wel een andere zendamateur en bij hem konden we wel contact krijgen met België!
    Gelukkig waren er nog Amerikanen in ons motel zodat ik overdag wel met iemand kon praten want voor de rest was er niet veel of beter helemaal niets te beleven!
    In die tijd mochten in Mexico de vrouwen niet binnen in een bar. Maar twee Mexicaanse collega's van T. kenden een " Ladies bar" waar ook vrouwen binnen mochten. Zo konden we toch nog een stapje in de wereld zetten en een dansje  wagen. Wat een luxe na Aguas? Dat bestond daar niet!!!
    Ik begon wel de brieven vanuit België te missen . Want het duurde een tijdje voor onze brieven nagestuurd werden en op het nieuwe adres hadden we nog niets ontvangen.
    We reden éen van de volgende weekend nog eens terug naar Aguas om onze schulden ( water en electr.) met de vroeger huisbaas af te rekenen en nog eens alle bekenden te bezoeken. Ons " Opellitootje" deed het prima en dat dankten we vooral aan Pedro die erop toegezien had dat ze ons geen kat in de zak verkochten!!
     
    ps. Mensen als jullie willen snoepen van  "een torta de corona "ga dan eens bij de reacties van gisteren zien. Amor Fati laat iedereen watertanden!!!Hmmmm lekker!!!

    05-08-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (5)
    04-08-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico 19
    En zo liep het jaar stilaan op zijn einde.
    Kerst -en Nieuwjaar vierden we samen met twee andere koppeltjes en enkele vrijgezelen. Kerst bij ons en Nieuwjaar bij andere Belgen. Kerstavond was best gezellig hoewel het even wennen was aan de kerstboom bij 30° of meer!!!!
    Nieuwjaarsavond viel enigszins in het water omdat een paar mannen doodop waren. Door omstandigheden konden bepaalde werken en testen pas 's nachts gebeuren en toen er ook nog een  paar uur in de namiddag en ook op zondagvoormiddag moest gewerkt worden, zaten de meesten op hun tandvlees!! Jullie mogen niet vergeten dat de hitte overdag niet erg bevorderlijk was voor een goede slaap overdag! Het was dus een heel kalme oudejaarsavond .... Maar we hadden ons eerste jaar overleefd, de aanpassing was een feit  en samen redden  we  het meer dan behoorlijk! 
    .
    Driekoningen vieren de Mexicanen met een speciale taart: "La corona de los Reyes", =de kroon van de koningen. Die was overal op straat te koop !!!!!!Dat kon omdat taarten hier met een suikerlaag afgewerkt werden en zo beter bewaarden. Spijtig dat ik er geen foto van heb!
    'Middags kwam T. thuis met verrassend nieuws. We zouden eind januari  naar Ciudad Obregon vertrekken. Er waren daar mensen tekort om een project tijdig af te krijgen en wij hadden geen kinderen vandaar... De stad lag op 1390 km ten NW van Aguascalientes!!
    Dat moest even bezinken zowel bij mij als bij hem!! Als de eerste emotie verwerkt was, besloten we van uit te zien naar een tweedehandse auto om al onze aangekochte spullen en bagage mee te krijgen!
    De volgende dag regende het voor het eerst na 3maanden van droogte!! Paste een beetje bij de stemming!! Ik vertelde mijn Mexicaanse "vriendinnen" dat we straks overgeplaats werden. Sylvia raadde ons af om en auto te kopen omdat de wegen naar Obregon niet veilig waren. Wij konden ons spullen in een kist bij hen onderbrengen en later terug ophalen . Ik vond het een prachtig voorstel en mijn enthousiasme om een auto aan te schaffen was fel verminderd. Maar T. weerlegde de argumenten en op zaterdag gingen we samen met Pedro eens zien wat er binnen ons budget te koop was! Na wat navraag en kijken viel ons oog op een " Opel 65". Wel een serieuse hap uit ons budget maar we vonden het een geschikte en tamelijk grote wagen. Een "Opelito" = Opelletje  noemde Pedro de wagen!!. Maar ja hij reed met zo'n grote Amerikaanse slee dus was het maar normaal dat hij ons bakske maar " gewoontjes" vond. Maar wij waren er heel blij mee en zo bereidden we ons stilaan voor op een nieuw afscheid.
    Ik begon reeds  hier en daar spullen te verzamelen en in te pakken zodat het straks vlot zou verlopen.
    We hadden al wat info verzameld over Ciudad Obregon en ons ingestel op een verblijf daar als T. een paar dagen later thuiskwam met het bericht dat we de volgende week moesten vertrekken naar Tampico ( ligt aan de golf van Mexico). Ze zaten daar met een serieus probleem dat dringend moest opgelost worden. Mijn reactie: "Hé  hoge pieten make up your minds"!!!!
    Nu moest het wel opeens heel snel gaan. Wij hadden nog niet alle papieren in orde voor de auto en dan was het nog lopen om een licentie te krijgen om met de auto te rijden. Met mijn Mexicaanse contacten geraakte ik rapper bij de juiste instanties want T. had daar geen tijd voor! Dankzij Pedro en zijn relaties kregen we zonder test of examen een rijverguning voor 2 jaar op basis van ons internationaal rijbewijs! Dat was nu eens geluk hebben!! Pedro was ook de persoon die ons hielp aan de nodige verzekering. Wij wilden niet op zijn " Mexicaans" rijden. Ik profiteerde ervan om snel nog alles te wassen want straks zou ik het weer met de hand moeten doen want een wasmachine sleur je niet mee hé!!!! De afsluiting van water en electriciteit regelde ik met onze huisbaas. We zouden op een weekend eens terugkomen om af te rekenen!
    Op vrijdag 15/01/1971 namen we afscheid van iedereen. We hadden bijna een jaar in Aguascalientes gewoond. Mijn nieuwe vriendinnen wilden graag dat ik contact hield en eerlijk gezegd, het was weer eens een " tranerig" afscheid langs alle kanten!! God wat heb ik toch gesnotterd in al die jaren als ik het zo bezie!!!
    Adios Aguascalientes, amigos , amigas hasta....
    En wij zetten onze Odysse verder!!


    PS. Pazke had een opmerking bij die cempasuchil. Ik meen mij  te herinneren dat het Afrikaantjes waren die men gebruikte. Ben op Google gaan zoeken en de foto op de blog klopt hoor, alleen zeggen ze daar " een soort goudsbloem" en dat kan voor verwarring zorgen. Dus naar de letter heb jij dan gelijk Pazke. Heb het dus op de blog wat aangepast !! Maar hoe dan ook , het was mooi hoor Pazke en wat die kippen betreft, dat wist ik niet , moet dat even nagaan of daar iets van in mijn dagboek staat, want daar vind ik mijn inspiratie samen met de harde schijf in mijn bovenkamer. We (ik) hebben alles blijkbaar zo intens beleefd dat het niet meer uit het geheugen weg te krijgen is. Ik had ook tijd zat om alles in mij op te nemen!! Eigenaardig maar van Venezuela is veel minder overgebleven, maar dat is voor ( much) later!! Dat is nu juist het toffe aan jullie reacties dat ik zie dat jullie echt meegaan op reis!

    04-08-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (7)
    03-08-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico 18: Dia de los muertos

    Dia de Los Muertos - Dag der Doden


    Intussen naderde November.
    1 November en Allerzielen waren voor de Mexicanen twee heel speciale dagen.
    Volgens de Mexicaanse traditie wordt er van de doden verwacht dat ze de levenden  bezoeken en hun speciale gasten zijn voor die avond. Het is een combinatie van Prehispanische Indiaanse gebruiken en katholieke tradities van het middeleeuwse Spanje.
    Men gelooft dat op 1 november de zielen van alle overleden kinderen terug komen naar huis en op 2 november komen de zielen van de volwassenen ook terug.
    Op 1 november worden er kaarsen en wierook aangestoken om de weg naar het familiealtaar te verlichten. Op veel plaatsen maken families een pad van goudsbloemblaadjes van de straat naar het familiealtaar, zodat de zielen de weg kunnen vinden. Dit is altijd een blijde gebeurtenis omdat de Mexicanen geloven dat de doden de levenden ieder jaar bezoeken op die dag. Men viert de dag door het kerkhof te bezoeken. Ze nemen offers mee, zoals pan de muerto (brood van de dood), eten, drinken, bloemen en kaarsen.
    In veel huishoudens wordt een altaar gemaakt voor familieleden of vrienden die dood zijn. Een traditioneel altaar wordt versierd met de bloem van de dag Cempasuchil ( een oort goudsbloem volgens google maar ze leken eerder op  tageten),

    Image Hosted by ImageShack.us


    calavares (doodshoofden van suiker) en  pan de muerto. Het altaar is meestal een tafel bedekt met crêpepapier waar een aantal voorwerpen zorgvuldig op worden geplaatst, zoals foto's van heiligen, wierook en veel kaarsen.
    Eten en drinken mogen op het altaar ook niet ontbreken en in het bijzonder het lievelingseten en drinken van de dode aan wie het altaar is opgedragen. Men gelooft dat de doden spiritueel van het eten genieten, waarna het uiteindelijk door de levenden wordt opgegeten.
    Sommige Mexicanen leggen er ook kleding van de overleden persoon bij of dingen die ze graag gebruikten toen ze nog leefden. Bijvoorbeeld , als een altaar voor een overleden oma is, worden haar rebozo ( een soort sjaal) en haar bril erbij gelegd. Als ze van breien hield dan worden er breipennen en wol bijgelegd. Als het altaar voor een opa is , worden zijn hoed en speelkaarten op het altaar gelegd. Als het altaar voor een kind is dan worden er speelgoed en snoepjes opgelegd. Aan al die attributen kan je meestal zien of het altaar voor een man, vrouw of kind is.
    Op 1 november gaan families van wie hun kinderen zijn overleden naar hun graven toe om die te versieren. Op sommige plaatsen van Mexico gelooft men zelfs dat de zielen van de kinderen op die dag om 8:00 u aankomen. Op dit uur wordt dan ook een ontbijt voor hen geserveerd dat bestaat uit rijst met melk, chocolademelk, pompoenzaden, snoepjes, amandel-suikerdeeg en brood. Kinderen geven op die dag snoepjes aan elkaar in de vorm van doodshoofden met hun naam erop. Dit was even ter info.

    In Aguascalientes begon men  aan de viering van 1 november al een week op voorhand. De " dia de los muertos" was hier geen  triestige bedoening  maar  eerder een feest ...Overal in de straten vonden we kraampjes met kleine doodshoofden, skeletten, doodskisten en andere lugubere dingen. Zelfs de snoepjeskramen hingen vol met dergelijke afbeeldingen.  Hiernaast zien jullie zo'n suikeren doodshoofd!  

      Image Hosted by ImageShack.us
    Eigenlijk te schoon om op te eten!!
    Die suikerfiguurtjes waren erg in trek evenals de suikerrietstokken. Best lekker maar een vieze bedoening want de afval lieten de Mexicanen zomaar op straat vallen en die lagen er vol mee!!! De gekookte maïskolven werden op verschillende wijzen geserveerd: met zout, met mayonaise, met room of... met chili !!!! Iedereen liep met zo'n kolf in de hand zoals hier met een zakje frieten!!En de taco kraampjes stonden op elke hoek van de straat.



    Het ware vrije dagen voor de Mexicanen, voor ons mannen niet, dus van nachtstilte kwam niet veel in huis!!!! 
    En zo naderde onze eerste trouwverjaardag!! Die viel gelukkig op een zondag .Sylvia stond er al van 's morgens vroeg met een grote, eigengebakken taart. Een kleine maar hartverwarmende attentie. Anna, de hoteleigenares had ons uitgenodigd voor een drink en zo ging die dag ook niet ongevierd voorbij. Intussen wisten we nog steeds niet hoe lang we nog in Aguas zouden blijven.

    Hier wil ik afsluiten met een passende spreuk van mijn geliefde schrijver/dichter Rabindranath Tagore:
    'Sterven is het uitdoven van een lamp, niet de vernietiging van het licht.'

    03-08-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (6)
    02-08-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico 17

    Ben eens  gaan lezen wat ik allemaal verteld heb tot hiertoe en door die opeenvolging  van uitstappen  leest het alsof we probleemloos door de weken vlogen. Maar laat jullie daardoor niet misleiden. Meestal onthoud je de schone dingen van het verleden en vervaagt de rest, maar ik kan nog perfect de "spleen" en de eenzaamheid oproepen die ons ( en mij in het bijzonder) overviel. Het was niet altijd zo simpel als het lijkt en de gelegenheid om even naar huis te gaan of vrienden op te zoeken  was een utopie!!!  Daarbij waren er soms omstandigheden die het uiterste van jezelf vroegen en als je het op het huisfront vertelde dan werd je meestal bekeken zo van " mens wat klaag jij, je hebt toch geluk dat je dat allemaal meemaakte"!!! Inderdaad, wij hebben een unieke kans gekregen maar toch, je moet er zelf voorgestaan hebben om een correct beeld te hebben van de realiteit. En ik vermoed  dat Amor Fati mij wel heel goed begrijpt!!
    Daarbij wilden we iedereen bewijzen dat onze keuze geen bevlieging was  en het laatste wat we wilden was met " hangende pootjes " terugkomen. Dus " we had to take the rough with the smooth"!! zoals de Engelsen zo mooi zeggen!!
    Soit, we zouden pas het volgende jaar in de zomer terugkeren naar België voor ons verlof. Ik heb " bomen" brieven geschreven en ontvangen, een ander communicatiemiddel was er niet. Telefonie stond plaatselijk nog in de kinderschoenen , daarom juist waren we daar. Internet en GSM bestond nog niet, gelukkig hadden we na een paar maanden die zendamateur die ons regelmatig op zondagmorgen met België en de familie in contact bracht. Maar we moesten erdoor, we hadden nu eenmaal die keuze gemaakt en we trokken ons op aan de mooie momenten die er absoluut ook waren! Zo ontstond er een vorm van gewenning en voelden we ons stilaan thuis in Aguas. Intussen was het al oktober.
    Op 5 oktober stond T om 5u 's morgens op met hevige buik- en maagklachten en pijn. Hij moest steeds overgeven en had daarbij nog diarree. Ik belde de dokter op ( onze huisbaas , die woonde op amper 50m) en die stuurde  hem onmiddelijk naar het ziekenhuis. Gelukkig lag de " Clinica Guadalupe" niet te ver. Men vermoedde dat hij ergens een infectie had opgelopen. Ik bleef tot de middag bij hem maar moest daarna het werk verwittigen en enkele  spullen ophalen. Toen ik terugkwam, stelde ik vast dat zijn toestand niet beterde integendeel. Men had een slangetje in zijn hand gestoken en langs daar kreeg hij pijnstillers. Maar die hand zag er niet uit!! De spuit zat absoluut fout. Mijn ventje had al een paar keer gebeld maar zonder succes en dat was dan éen van de betere klinieken!!!!
    Ik ben dan maar zelf naar de verpleging gestapt en inderdaad de naald moest er uit! Het was een jong verpleegsterke dat het nu opnieuw probeerde en  het leek alsof ze voor de eerste keer een infuus aanlegde. Ze bleef maar steken en " wroeten" , deed dat wel voorzichtig , in mijn ogen iets te want  zelfs bij mij liep het "pijnzweet" langs de rug . Het lukte maar niet en intussen lag mijn ventje maar af te zien. Uiteindelijk werd er een " matronne" bijgehaald die mopperde dat mannen zo kleinzierig waren enz enz en er met éen steek de naald inbracht. Mijn humeur beterde er niet op!! Ok, de pijngrens van sommige mannen ligt misschien lager dan bij ons maar dat T pijn had dat zag zelfs een klein kind!! Ik was dus al niet te spreken over de manier van doen en vroeg mij af wat het in de nacht zou worden als hij weer een aanval kreeg. Intussen kwam Sylvia, de dochter van onze huidsarts, even op bezoek en ze vertelde mij ik dat ik gerust bij T. in het ziekenhuis kon blijven slapen. Omdat ik thuis toch maar ongerust zou liggen piekeren, ging ik even navraag doen en na wat discussie werd er iets wat op een veldbed leek in de kamer bijgezet.
    's Nachts kreeg T. opnieuw een crisis en " spoten" ze hem  nog maar  eens plat!!! Dat zou niet veel verandering brengen!!
    Je zou denken dat in zijn geval de voeding zou aangepast worden, maar neen hoor, hij kreeg die typische Mexicaanse kost en dat beetje pikante was juist nefast voor zijn gevoelige darmen. Niet dat het eten slecht was maar het was niet geschikt voor T's darmen!!
    De volgende dag was het niet beter en werd er bloed afgenomen en testen gedaan en het verdict luidde: ontsteking van het uiteinde van de dunne darm en de appendix. Van opereren sprak men niet. ( pas 10 j later zou een onderzoek in het tropisch instituut ons leren dat T. de ziekte van Crohn heeft en dat zou veel buikproblemen verklaren, maar toen wisten we dat nog niet).
    Drie dagen heeft mijn ventje het daar uitgezongen.( soms bijna letterlijk van de pijn). Het ene moment ging het al beter dan het andere. Maar de medicatie sloeg eindelijk aan en op de 4e dag was hij daar niet meer te houden. Hij wilde terug " normaal" eten krijgen om aan te sterken en in de kliniek lukte het niet. Min of meer tegen de zin van de arts verliet hij het ziekenhuis en éenmaal thuis ,met de gepaste medicatie en " degelijke, aangepaste kost en de nodige pampering!!", ging hij snel vooruit. Ik was blij dat hij weer thuis was en er niets ernstigers aan de hand was. 
    Intussen hing er wat onzekerheid in de lucht over ons verblijf in Aguascalientes. Er waren al een paar mensen teruggeroepen om naar een ander land te gaan. Wij hadden geen kinderen dus waren we gemakkelijk verplaatsbaar zodat de kans dat men ons naar een andere lokatie zou sturen.,  niet ondenkbaar was!!
    Ik hoopte van niet want ik had eindelijk mijn " draai" gevonden en  voelde me goed bij mijn  Mexicaanse vriendinnen. Maar we konden niets anders doen dan  afwachten!!!! 

    02-08-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (6)
    01-08-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico 16 : Acapulco (2)
    De volgende dag maakten we een drie uur durende boottocht langs de baai en stonden we vol bewondering te kijken naar de romantische omgeving en de vele "optrekjes" van filmdiva's!! Toen was Acapulco het paradijs van filmacteurs en had iedereen daar zo'n" stulpje" met privé strand!!!
    In de namiddag trokken we met de auto de bergen in om van dichtbij te bewonderen wat we tijdens de boottocht hadden gezien.


     


    We wilden absoluut ook la Quebrada zien en inderdaad Ludovikus hier was er altijd " spektakel" maar ook  gevaar!!

    Image Hosted by ImageShack.us

    La quebrada wil zeggen bergpas, ravijn, kloof.  Zie de foto!
    Wil je een beetje opwinding na een luie dag aan het strand in Acapulco dan moet je beslist naar de duikers gaan zien.Vanop de rots springen die met een elegante perfectheid in het turkooizen blauwe water  om hun moed te tonen of.. om indruk te maken op een " señorita"!!!
    Dat is éen van de meest opwindende toeristische belevenissen van Acapulco.
    Eerst schatten de duikers de diepte? Daarna gaan ze bidden voor een kapelletje ergens op de rots en uiteindelijk gaan ze aan de rand van de rots staan. Meestal zijn ze met 3 à 6 duikers en die proberen mekaar te overtreffen!! De jongste duikt van ergens halfweg de rots en dan volgens de ervaring steeds hoger en hoger. De laatste duikt vanaf  het hoogste punt. De kunst bestaat erin dat de duikers precies de tijd inschatten die ze nodig hebben om te springen en op tijd in het water te komen. Ze wachten op de inkomende golf en van zodra er genoeg water is duiken ze naar beneden precies in het beetje water tussen die rotsen(  dat zie je op de foto). De duik moet ook perfect loodrecht zijn om geen gebroken botten te hebben! Als jullie zien hoe weinig plaats er is om te duiken dan begrijpen jullie ook dat dit het toppunt van waaghalzerij is. Pittig detail....Voor ze uit het water komen moeten de duikers er wel aan denken om hun" zwembroekje" op te trekken of het is dubbele show . Daarna gaan ze rond om een tip te krijgen.

    De derde dag was nog eens in het teken van waterskiën. Ikzelf bakte er weer niets van en ik had zelfs al wat oorpijn van het water dat wellicht in mijn oren was gekomen. De " piece of cake " van gisteren... Ja mijn hondje , vergeet het.!! Mijn halfbedde geniet er nu nog van als hij het navertelt. Maar ja "opgeven" stond (staat) niet direct in mijn woordenschat + ik kon toch moeilijk onderdoen voor mijn ventje, hij was absoluut niet sportief, maar dit had hier blijkbaar niets mee te maken , wel met evenwicht !!!
    In de namiddag trokken we naar een verlaten plage en namen er foto's van de vele vissers in de buurt. We konden maar moeilijk afscheid nemen van dit aards paradijs. Tenslotte kwam toch het afscheidsuur. Traag en af en toe nog even via een  zijweg genietend, reden we naar de vlieghaven. Nog vlug hier en daar een foto en dan " Adios Acapulco". Wellicht was dit de eerste en laatste keer dat we die prachtige baai en  de romantische natuur bewonderden. We hadden de " boost" gekregen die we nodig hadden om weer verder te gaan met onze exodus!!!


     
     .
    Terug op de vlieghaven wachtte ons een probleem. We stonden niet op de passagierslijst voor de vlucht van 16u naar MC!!!( Waren vergeten om dat te bevestigen!!!)  Na veel moeite geraakten we uiteindelijk om 1730u weg . De toenemende oor - en hoofdpijn begonnen me parten te spelen en nu nog een vlucht, dat was niet bevorderlijk.
    Om 20u namen we uiteindelijk terug de bus naar Aguascalientes. Intussen was ik al behoorlijk ziek en zat ik stilletjes weggedoken tegen mijn schatje de 8 uren bus te vervloeken!!! Mijn ma  zou zeker gezegd hebben " een kermis is een geseling waard"!! Dat waren nogal eens gezegden hé Amor Fati, die van jou zijn beter hoor!!! Nu ja wie zijn gatteke verbrandt ...
    De heerlijke 4 daagse kende dus een slecht einde. Ik had een serieuze ontsteking op beide oren wellicht van teveel onder water te gaan bij het skiën..Daarnaast kreeg ik er ook nog eens griep bovenop zodat ik  4 dagen in bed bleef (nog maar eens)!! De dokter kwam elke dag en soms kwam Sylvia mee. Maar veel zin tot praten had ik niet. Zelfs brieven schrijven , was er teveel aan. En zo gingen de dagen voorbij....Maar Acapulco neemt niemand ons nog af!! 

    01-08-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (5)
    31-07-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico 15 : Acapulco 1

    Intussen waren we al 15 augustus en die dag stond ook hier in het teken van de H Maagd. De kathedraal was prachtig versierd en er waren verschillende stoeten ter gelegenheid van de Maagd Maria. Hiermee samen vielen ook de druivenfeesten  en dat was meteen weer een gelegenheid om te feesten en te drinken. Elke gelegenheid was goed genoeg voor de Mexicanen om ermee naar buiten te komen en te feesten..Het was ook rond die periode dat er presidentsverkiezingen waren. De campagnes waren daar nog 10 keer erger dan hier. De straten hingen vol met slingers en flyers voor de verschillende kandidaten. Men maakte er een soort bonte kermis van.
    Op de slide zien jullie straatkraampjes zoals een  popcornkraampje waar boven een echt vuurtje de corn " gepoft" werd. Ook werden suikerrietstokken verkocht. Lekker om op te " sabberen" maar bovenal  die verkiezingscampagnes trokken onze aandacht!!

    .



    Op het werk  was de eerste deadline gehaald en was  mijn ventje 's avonds weer thuis. Dat scheelde een slok op de borrel want die lange avonden alleen waren niet goed voor de moraal. Want misschien lijkt het hier allemaal rozengeur en maneschijn met hopen romantische  belevenissen maar het was niet altijd zo hoor. Stel je voor, 25j pas getrouwd en helemaal alleen in " de vreemde" want de enige persoon met wie je intiem bent  is er enkel  om te eten en te slapen......Op sommige momenten is er meer nodig dan een grote portie liefde om het vol te houden!!
    Eind aug .zouden we 4 dagen uittrekken om naar Acapulco te reizen. We hadden daar al zoveel over gehoord en die stad sprak tot onze verbeelding!! We wilden het zelf eens gaan bezichtigen.
    Ik bestelde onze reistickets. Eerst met de bus naar Mexico city en daar dan het vliegtuig op naar
    Acapulco.

     
    Image Hosted by ImageShack.us

    Acapulco is een badplaats in de staat Guerrero in Mexico.
    Acapulco ligt aan de Grote Oceaan. Het is de belangrijkste  haven van Mexico aan de grote oceaan en op Cancún na de belangrijkste badplaats van het land.
    De naam Acapulco komt uit het Nahuatl en betekent "plaats met veel riet".( en dat was inderdaad zo).
    De stad werd in 1528 gesticht als vertrekpunt voor schepen naar Azië. Tussen 1565 en 1810 voer vanuit Acapulco elk jaar het Manillagaljoen heen en weer naar Manilla op de Filipijnen. In 1615 werd het het fort van Acapulco vernietigd door de Nederlanders, twee jaar later werd het herbouwd. In 1776 en 1909 werd de stad getroffen door aardbevingen. President Miguel Alemán heeft na het einde van zijn termijn (1952) veel gedaan om Acapulco tot badplaats te ontwikkelen. Het werd hierdoor een populaire badplaats, vooral bij Amerikanen. De schaduwzijde was echter dat voor de arme bevolking niets werd gedaan . Als toeristen merkte je daar weinig van, de hotels waren zo gebouwd dat geen enkel raam uitzicht gaf op de sloppenwijken en er werd ook gezorgd dat toeristen niet door arme buurten hoefden te komen als ze wilden winkelen.
    De laatste jaren is Acapulco jammer genoeg in de greep geraakt van drugshandel en het daaraan gerelateerd geweld aangezien het zich op een belangrijke doorvoerroute voor drugs uit Zuid-Amerika bevindt. Tot zover een schets van de stad!

    We kwamen met de bus rond 6.30 u aan in MC en reden per taxi naar de vlieghaven om 2 uur later op te stijgen naar Acapulco.
    Was het in MC eerder aan de frisse kant  dan kwamen we eenmaal ter bestemming bedrogen uit. De relatief dikke wolkenlaag boven de baai van Acapiulco vertelde ons niets omtrent het klimaat beneden. We waren nog geen 10 stappen uit het vliegtuig of we werden overvallen door een klamme hitte en beseften dat het hier de volgende dagen " transpireren" zou worden! We besloten om in de vlieghaven een auto te huren zodat we op eigen tempo de baai en omgeving konden verkennen. Via een vrijgezel die er al geweest was, hadden we een perfecte stadsschets meegekregen en zo vonden we nogal snel ons hotel. Gelukkig was er hier airco. We verfristen ons wat, aten een kleinigheid en ..reden dan naar een rustige zwemplaats. Hier zouden we de " apotheose" van onze lange " honeymoon " beleven! Een welgekomen pauze na de werkdrukte!!
    T. had al zijn eerste waterski lessen gehad van Pedro ( aan de stuwdam in Aguas) dus wilde hij  het hier nog eens proberen.We huurden een boot met skileraar en binnen de kortste tijd was mijn ventje al heel handig op de waterlatten. Toen ik het wilde proberen, moest ik van T een zwemvest aantrekken. Ik vond het overdreven bezorgdheid want ik kon zwemmen en daarbij was ik de sportieveling van de twee. Maar mijn ventje gaf niet toe dus met zwemvest aan probeerde ik het ook. Ik had goed gekeken hoe T het deed en naar de instructies geluisterd!! A piece of cake!!!! ..En inderdaad het lukte behoorlijk goed  en in gehurkte stand gleed ik zeker zo'n 100m ver over het water maar... zodra ik moest rechtkomen, verloor ik mijn evenwicht en liep het fout!!! Ik ben wel minstens 10 keer in het water gedonderd. De instructeur was buiten adem, ik was buiten adem en de bootsjongen zag het niet meer zitten. T maakte daarom maar mijn tijd rond en ik hield het voor bekeken. Dat was dus " geen spek voor mijnen bek"!!!
    Was ik blij dat ik mijn zwemvast aanhad!!!
    Op de slide even een zicht op de baai en omgeving ....

     

    31-07-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (5)
    29-07-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico 14
    Intussen waren we al een 5tal maanden in Mexico. Na mijn druk en beschermend  leven in België was ik hier in die korte tijd al geconfronteerd geweest met een totaal andere realiteit van het leven.We hadden al veel armoede gezien maar ook leren genieten van een totaal andere cultuur en klimaat. Door onze uitstappen waren we Mexico beetje bij beetje aan het verkennen en leek het alsof we aan éen lange" Honeymoon" bezig waren. Al miste ik bij momenten de familie, school en de collega's enorm, toch had ik nog geen spijt van onze keuze. T. deed enorm zijn best om de weinige vrije tijd die hij had volledig aan "ons" te besteden. Mijn Mexicaanse contacten breidden maar uit vooral omdat ik Frans sprak en dat deed nogal snel de ronde en zo werd ik langs alle kanten uitgenodigd om een namiddag door te brengen. Dat kwam goed uit want T. moest enorm veel uren kloppen. Hij had ook niet op voorhand kunnen bedenken dat de job zo zwaar zou zijn en zoveel verantwoordelijkheid zou meebrengen.!!
    Mijn Spaans beterde stilaan en dat vooral door te kijken naar soaps!!!
    Ik was daarmee begonnen op mijn dagelijks bezoekje aan Anna de hoteleigenares. In het begin zat ik er maar bij " voor spek en bonen " maar ze vertaalde voor mij en stilaan kon ik stukjes volgen als er niet te snel gesproken werd. Ik vergeet " Simplemente Maria" die soap van toen nooit. Het was echte "blikkentrommellyriek " met veel drama en passie en pathos maar..... zo leerde ik mijn Spaans!!!! .
    Overdag redde ik het dus behoorlijk temeer omdat we heel veel brieven kregen  van vrienden en school en familie en ik die altijd allemaal direct beantwoordde!!! Dat en mijn contacten, mijn dagelijkse klussen en boodschappen en mijn soap(!) zorgden ervoor dat ik de dagen alleen redelijk goed doorkwam al zat de heimwee altijd verraderlijk dicht om het hoekje.Een terrasje doen of naar een park gaan of zo dat zat er daar niet in want was er gewoonweg niet!
    Op de middaguren was het buiten te heet dan profiteerde ik ervan om boeken te lezen. Een van onze vrijgezellen had al een behoorlijke voorraad Engelse boeken gekocht en ik kreeg die als hij ze uit had. Zo vloog de tijd ook. Aan Spaanse boeken waagde ik mij nog niet, sporadisch eens een krant. Maar heb je ook al opgemerkt dat journalistentaal niet altijd simpel is om te lezen?!!
    Alleen de avonden waren eenzaam want vaak moest T. tot 10u à 11u terug naar het werk. Als hij er alleen was, ging ik soms mee en deed wat van zijn administratief werk( hij haatte dat!!) , maar als er meerder mannen waren of Mexicanen dan bleef ik thuis.
    Omdat brood een probleem was en de lokale  " pan bimbo" wij noemden het " wattenbrood" niet goed was voor mijn ventje zijn maag, hadden we geprobeerd om zelf brood te bakken. Wij bezaten toen nog geen broodmachine, neen het was kneed -en handwerk!! Mijn oom ,die ex bakker was, stuurde ons een paar goeie tips en recepten en beetje bij beetje leerden we het. Het eerste brood had je gerust over het huis kunnen gooien en het zou nog intact geweest zijn !!! Maar na een tijdje zag ons broodje er goed en smakelijk uit en....ik verraste mijn Mexicaanse vrienden met ons baksel! Broodbakken  was  avondwerk want overdag was het al heet genoeg in de keuken!!
    Mijn eerste echt moeilijk moment was op moederdag en op 7 mei de verjaardag van ons ma. Het was de eerste keer dat ik er niet bij was om haar geluk te wensen. Ik denk dat het voor haar ook moeilijke momenten zullen geweest zijn!.En het zou nog duren tot de zomer van het volgende jaar voor we weer naar België mochten reizen om ons verlof op te nemen!
    Omdat ons Spaans elke dag beterde, besloten we 's zondags om af en toe  eens een cinema mee te pikken.
    Onze eerste film was  " To sir with love!" De ondertiteling was in het Engels maar Spaans gesproken. Trok nergens op, Sidney Poitier in het Spaans!! Aan de andere kant was het een hele belevenis om naar een cinemazaal te gaan! Vooral de  commentaar van de Mexicanen was niet te doen.!! Ze kozen altijd iemand uit met wie ze sympathiseerden en dan waren de reactie niet uit de lucht.. Een lawaai ...ongelooflijk!! Maar misschien was dat voor die film wel een " zegen" want ik heb gesnotterd dat het niet gewoon was. Ik kreeg plots zo'n heimwee naar mijn job en de leerlingen. Wie de film kent , weet dat het over de relatie leraar- klas gaat vandaar.....Mijn ventje had last om mij er die avond weer bovenop te helpen!!
    Via het werk had T. een zendamateur leren kennen en die nodigde ons uit naar éen van hun bijeenkomsten. Daar leerden we Pedro de eigenaar van het plaatselijk radiostation " XEAC" kennen. Via hem en zijn zendapparatuur zouden we later om de 2 weken  op zondagmorgen contact hebben met T.'s ouders. Hij was het ook die ons meenam naar zijn buitenverblijf aan de Pressa del Jocoque. Daar leerde T. waterskiën!!
    Een van de laatst opgekomen Belgen had voor ons uit België een professioneel bandopnemertje meegebracht  met een drietal banden opgenomen muziek. Dat bracht T. op een idee om een zendapparaatje te maken waardoor hij op de FM band in een straal van 300m muziek kon uitzenden. De Belgen die in de buurt woonden konden zo meegenieten van " onze" muziek!! Toen was het nog geen probleem om voor "piraatzender" te spelen   Dat was welkom na al die maanden lokale muziek, want andere kwam er maar sporadisch door!!
    Voor de vrijgezellen van de firma was het ook niet allemaal rozengeur en maneschijn. Een afspraak maken met Mexicaanse meisjes was link .Het was de gewoonte dat een " vrijend koppeltje" steeds aan de deur bleef staan om mekaar te ontmoeten. De jongen kwam er niet in tenzij hij trouwplannen had of ze verloofd waren. Ooit zagen we zo'n koppeltjes in de plenzende regen onder een paraplue staan aan de voordeur, verder kwam hij niet.!! Dus de vrijgezellen keken wel uit vooraleer ze met een meisje optrokken. Er waren wel genoeg " rosse buurten" maar daar waren meestal van die echte toestanden zoals je in oude cowboyfilms zag.( allé heb ik mij laten vertellen, geen verdere conclusies trekken hoor haha)
    Een van die vrijgezellen ( een man van in de 40) kon niet wennen aan het eten op hotel en miste de Belgische keuken. Het was een toffe gaste en na een tijdje bracht T. hem af en toe mee om 's middags bij ons te eten. Via hem vernamen we hoe het er in die buurt aan toe ging. Hij lustte ook graag een pint en is er een paar keer  "poepeloere" op een lopen moeten zetten. !!
    Hij beleefde ook van die typisch Mexicaanse voorvallen. Dat is wat hij ons vertelde:
    Een " kauwgomverkopertje"  stond op een avond te wenen in de buurt van zijn hotel, hij was 5 peso kwijt was.!! Hij vertelde dat zijn mama heel boos zou zijn. Dus gaf onze vrijgezel hem 5 peso en vroeg waar hij die verloren had: "In de cinema", antwoordde het ventje... en toen al had die brave man spijt dat hij zich had laten gaan...
    Hij vertelde ons ook nog het volgende. Een jongetje van +-10 had met zijn vaders pistool gespeeld toen dat afging. De kogel was binnengedrongen via zijn mond  en langs zijn voorhoofd er weer uitgekomen. De nalatige vader zag geen andere oplossing dan zijn huilende kleine in een zak te steken en op zijn rug naar de kliniek te brengen. Ook dat was Mexico.

    PS: Wij hebben reuzengeluk gehad gisteren met de BBQ Bojako! Rond 22u waren al onze gasten weg en pas daarna is het hier beginnen bliksemen en donderen en gieten!!!!Het had ook anders gekund.!! En al is mijn ventje geen " keukenprins"  aan de BBQ spant hij de kroon ( ere wie ere toekomt hé)  dus een geslaagde dag! Als de muren op je afkomen, open dan de deuren van je hart.

    29-07-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (6)
    27-07-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico 13: Guanajuato
    Het volgende dat wij bezochten was “ la mina la Valenciana”.
    Die ligt op 5 km van Guanajuato. Daar werd zilver, goud, nikkel en lood ontwonnen.
    De mijn werd gesloten na de revolutie maar in 1968 terug geopend. De stenen werden uit de 500m diepe schacht naar bovengebracht en vervolgens vervoerd naar een bedrijf in de buurt waar de mineralen uit de gesteenten gehaald werden om ze dan verder te verwerken. ( wellicht kwamen de leurders van Querétaro zo aan kleine stukjes om ze dan zelf te verhandelen!). Wij kregen hier heel wat uitleg van een mijnwerker. Zo leerden we dat er per dag zo'n  3kg zilver en 900gr goud bovengehaald werden. Een ton stenen bevatte slechts 300 gr zilver. Alle opbrengst en productie diende voor de export.
    Als we vertrokken zagen we nog net hoe een ploeg mijnwerkers uit de lift te voorschijn kwam om te schaften. Ze kwamen uit een schacht van 500m diep. Door de indianen die hier vroeger gedwongen te werk gesteld waren ,werd dat afschrikwekkende gat “ la Boca del Diablo” ( mond van de duivel) genoemd.

    De slide toont de mijnschacht , het stadje zelf en geeft ook een zicht op de smalle straatjes van Querétaro ( zie gisteren) en hoe ze tegen de bergflank opgetrokken zijn.




    Heel even wil ik terugkomen op de luxe die de Spanjaarden zich in het oude Mexico permiteerden.
    Men vertelde ons dat een Spaanse vagebond naar Mexico kwam en er op een goudmijn botste in Guanajuato. Hij ontgon die mijn en werd zo schatrijk. Toen zijn dochter huwde liet hij een echt gouden kerktapijt maken voor haar en het hoofdaltaar van de kathedraal werd volledig met goud ( 18 karaat) bezet.
    Die opvallende luxe misviel de Mexicanen heel erg temeer omdat ze moesten toezien hoe hun rijkdom werd uitgevoerd naar andere landen oa China. Daardoor kwam het dat Mexico toen geen handelsbetrekkingen had met China en Spanje en dat Spanjaarden zoals de Amerikanen niet hartelijk onthaald werden. Op de foto zie je het " gouden altaar" dat volledig met bladgoud belegd werd!.

    Image Hosted by ImageShack.us


     Dit bezoek was een mooie afsluiter van onze 3 daagse en tevreden  trokken we  naar de bus om terug naar Aguas te hotsen en te botsen!!


    Niemand is zo rijk dat hij een vriend kan laten schieten.


    Ps. Ik was vanavond een lekker " rozijnenbrood" aan het bakken voor morgenavond . Mijn BBQ gangers van 's middags blijven gewoonlijk " plakken".. Intussen was ik bezig voor mijn blogje. Opeens hoorde ik daar vanuit de keuken T. roepen: " Houston we have a problem"!!!!
    Ik ga dus  zien en .... mijn brood was zodanig gerezen dat het langs de vorm liep tot op de ovenplaat!!!!!!!! En biebie was het totaal vergeten!!
    Stond T. daar te lachen in plaats van in gang te schieten!!
    Heb de boel dan maar bijeengeschraapt, opnieuw gekneed en weer in de vorm gedaan! En wonder boven wonder het rees nog eens en is nu zelfs aan het bakken. Het zal dan toch nog meevallen voor morgen!!! 
    Mijn " lieve wederhelft" zit nu nog af en toe te gniffelen!!!
    Tot wat bloggen leiden kan!!  

    27-07-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (5)
    26-07-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico12: Queretaro, Guanajuato
    QUERETARO en GUANAJUATO


                       
    Image Hosted by ImageShack.us

    De gele lijnen tonen de afstand die we moesten afleggen tussen Aguascalientes en Querétaro en van daaruit naar Guanajuato

    Al ontmoedigd door het tempo of reis je nog verder mee?

    Het was rond 9u ’s morgens dat we met de buslijn “ Omnibus de Mexico” naar Querétaro vertrokken.
    De stad zou zijn opgericht in 1446. Querétaro was de oude naam in de plaatselijke taal en refereerde naar de aanwezige rotsen. Tussen 1726 en 1738 werd onder impuls van twee weldoeners een aquaduct gebouwd, om de stad te voorzien van water uit de bergen en alzo te vrijwaren van ziektes. Het werd een indrukwekkend bouwwerk, 1280 m lang en tot 23 m hoog, bestaande uit ruim 70 booggewelven. Het is vandaag één van de monumenten in de stad die behoren tot het UNESCO werelderfgoed. Tot 1970 werd het aquaduct nog gebruikt.

    Rond 16u kwamen we er aan. We zochten eerst een hotel en verkenden dan de omgeving .Voor het hotel was weer dat typisch Mexicaans pleintje met zijn schoenpoetsers en de drankenstandjes.We wilden het huis van de " Marquesa" bezoeken maar werden onmiddellijk overvallen door leurders met edelstenen zoals  topaas, opaal, vuuropaal aquamarine enz.. Het leek ons heel verleidelijk om er niet op in te gaan. Onze  Belgische medereizigers waren ouder en bleken blijkbaar beter op te hoogte te zijn van edelstenen. Ze hielpen ons om een keuze te maken. Uiteindelijk, na wat afbieden ,waren we eigenaars van een paar edelstenen. In hoever ze wel degelijk en echt waren zouden we later in België laten uitzoeken. Sommige stenen waren inderdaad ongeschonden en echt. We vermoedden dat die stenen op een “ loense” manier in het bezit gekomen waren van die venters zeker afgaande op de prijs die we betaalden. Wat ons hier ook opviel was het enorme monument van Juarez. Juárez wordt beschouwd als een van de bekwaamste leiders die Mexico ooit heeft gehad. Van 1858 tot 1872 was hij president van Mexico



    Op de slide zien jullie het monument, het prachtige stadhuis binnenin, de viaduct en de typische pleintjes,..!

    We bleven maar 1 dag en nacht in het stadje en besloten om door te reizen naar Guanajuato. Daar hadden we al veel over gehoord. Met de bus was het maar een goed uur rijden door een prachtige bergachtige omgeving. Guanajuato lag zo in de bergen verborgen dat we er opeens waren zonder dat we het stadje vooraf zagen!!

    Guanajuato is de hoofdstad van de gelijknamige staat waartoe ook Querétaro behoort en ligt op een hoogte van 2008 m. Het is een historisch , pittoresk stadje met veel pleintjes, straten en huizen met pastelkleurige gevels. Het ontstaan van Guanajuato in 1559, ging samen met de belangrijke zilverwinning in het gebied. Precies daarom werd de stad langs de hellingen van een ravijn gebouwd. Dat alleen al maakte het de moeite waard om Guanajuato te bezoeken. De huizen waren zo langs de hellingen opgetrokken dat de zolder van het ene huis tegen de kelder van het andere lag. De steegjes waren er heel smal. Eéntje was zodanig smal dat volgens de legende twee verliefden die aan weerszijde woonden elkaar van op hun balkon konden kussen, vandaar ook de naam: “Callejon del Beso” ( straatje van de kus)

    In Guanajuato  wachtte ons echter een onaangename verrassing. Omwille van de feestdagen waren hier alle hotels , motels en slaapgelegenheden volgeboekt! Daar hadden wij niet op gerekend!  Dankzij een taxichauffeur vonden we echter nog een paar kamers bij particulieren.
    De volgende dag trokken we met dezelfde chauffeur op verkenning.
    Eerst reden we naar een stuwdam maar omwille van de droogte was er maar weinig water meer.

    Maar er viel in deze stad nog meer te beleven. Wat ons het meest is bijgebleven is het “ Museo de las Momias”, een museum vol mummies zoals de naam al zegt.
    Dat museum ligt vlakbij de begraafplaats van de stad.
    De mummies zijn een apart verhaal. Binnen 5 jaar mummificeert hier elk begraven lichaam vanwege de droge lucht en ook de grond. Die is rijk aan tal van mineralen. Het zijn precies die mineralen die ervoor zorgen dat 1% à 2% van de stoffelijke overschotten in een periode van 5à 6j tot mummies worden omvormd. Dit werd voor het eerst geconstateerd in 1865 toen de eerste lijken werden opgegraven omdat de families de kosten voor het graf niet meer konden betalen en men ruimte wilde creeëren op het kerkhof. De gezichtsuitdrukkingen van sommige mummies waren grotesk en de lichamen zagen er uit als uitgedroogde zakken, waar het lichaamshaar soms nog op te vinden was. Een volledige “ collectie” werd daar tentoongsteld zoals iemand die was doodgestoken, een persoon die was verdronken en een ander die vermoedelijk levend was begraven. Er waren ook een aantal babies te zien, waaronder de kleinste mummie ter wereld: een 6 maanden oude foetus, overleden in de buik van de moeder toen zij stierf.
    Dit museum stond en staat nog steeds als het ultieme voorbeeld van de Mexicaanse obsessie voor de dood.



    Misschien vinden jullie deze Mexicaanse trip wat te " docerend" , dat is dan zeker niet de bedoeling! Maar ik schrijf hem in de eerste plaats neer voor mezelf en verder voor iedere geïnteresseerde bezoeker!. Ik geloof niet dat ik 2x dezelfde energie zal kunnen opbrengen om dit te doen,( jullie willen niet weten hoeveel tijd er gaat in foto's en dia's bekijken, te selecteren, in te scannen, slides te maken en daar dan nog wat info bijvoegen...) vandaar dat ik het zo uitgebreid mogelijk doe aan de hand van mijn dagboek. Jullie zien hier maar éen 10e van de dia's en foto's die wij toen trokken. Voor ons kinderen en kleinkinderen zijn het ook maar foto's, maar misschien met deze achtergrond, zien ze het zinvolle ervan in om ook de andere foto's een plaats te geven.
    Ik hoop dat jullie mij blijven vergezellen? Slaapwel.....



    Het leven vergeet wel eens iemand, de dood nooit.

    26-07-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (3)
    24-07-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico 11

    Eenmaal terug thuis hadden we direct weer het dagelijkse ritme te pakken. Ik profiteerde van de vele uren die ik alleen was om de ervaringen neer te pennen ( en nu kan ik daar volop van profiteren!!) en brieven te schrijven naar de familie. Die brieven vormden stilaan een heel belangrijke schakel tussen ons en het thuisfront. Zowel mijn ouders als die van T. keken er naar uit en waren heel stipt om ze te beantwoorden. Op die manier kreeg ik ook een heel intens contact met mijn schoonouders. T. is geen schrijver en zij waren maar al te blij dat ik daar geen probleem mee had. Zo bleven ze op de hoogte van ons laten en doen hier en ook wij trokken ons op aan hun antwoorden en die van de vrienden en zelfs van mijn ex leerlingen en collega's. Ik heb de Mexicaanse post heel erg gesteund ... !!!
    Intussen kende ik ook stilaan de weg en via mijn Mexicaanse contacten leerde ik hoe mij uit te drukken en waar ik het best ging om inkopen te doen want grote supermarkten hadden we toen nog niet. Er was wel  eentje in opbouw maar dat zou nog een jaar duren vooraleer we daar konden winkelen. Ik kocht dus wat wij nodig hadden op de lokale markten of  bij de kleine buurtwinkeltjes die meestal een ruimte was afgesloten met een poort en niet groter dan 4m op 4m. Het was wel uitkijken geblazen om te voorkomen dat we last kregen van “ la toerista”!!!Vooral T. was daar heel gevoelig voor!
    Zo kwam dan onze eerste Mexicaanse Feria aan. Je kan dat vergelijken met een grote kermis hier. Het is éen groot volksfeest met veel folklore , muziek, dans en paardenspektakels. Onze nachtrust werd vaak gestoord door klappende deuren, luidruchtige zangers op straat en toeterende auto’s. Stukken erger dan een “ kermis “ bij ons thuis. Op de slideshow zien jullie hoe prachtig de groepen zich verkleedden. Zelfs kleine kinderen werden in de stoeten opgenomen.



    Ook waren er praktisch elke dag stierengevechten.
    Daar zijn we dan naar ons eerste stierengevecht gaan zien en het werd ook ons laatste. De sfeer was er, dat wel. Het is ongelooflijk hoe de Mexicanen er in opgaan. Die staan massaal aan de kant van de stier tot het beest erbij neervalt en dan gaat alle lof naar de stierenvechter. Persoonlijk vond ik het maar niets hoe ze die stieren opjutten om ze uiteindelijk te doden. Het arme beest was al ten dode opgeschreven van zodra het in de arena kwam hoe het zich ook weerde! ( best dat Gaia daar niet bestond!!) Ik focuste mij dan ook meer  op de mensen dan op de arena… Het zou bij die ene keer blijven wat stierengevechten betrof!! Not my piece of cake!!!



    Een andere festiviteit die ook eigen was aan de Feria waren de Charros. Dat is een kampioenschap paardrijden dat heel opzwepend is. Het was een samenspel van mooie amazones met kleurrijke kleren en macho mannen. ( Hallo ladies!!)
    De heren met hun grote sombrero's en hun kleine en gespierde paarden lieten er aan rodeo verwante oefeningen zien. Het festijn duurde een paar dagen waarbij drie equipes tegen elkaar streden. Bij alle onderdelen presenteerden de rijders zich eerst in vol ornaat aan het publiek. Tijdens de wedstrijden klonkt de opzwepende traditionele muziek van de Mariachis en het dragen van een pistool door de cowboys  was voor die gelegenheid toegestaan. Zo'n show werd meestal afgesloten met een volksdans midden de arena.



    Het begon ook stilaan warmer te worden , zelfs ’s nachts koelde het niet volledig af. We hadden geen airco daarom maakten we ’s avonds meestal een late wandeling om dan toch in slaap te geraken. Omdat we vreemdelingen waren , werden we wel lastig gevallen door bedelende vrouwen en kinderen. Anna , de hoteleigenares had mij gezegd van niets te geven want dan komen ze plots van alle kanten bedelen en geraak je er niet meer van af!. Het was niet eenvoudig als je bij sommigen de sjofele kleren zag of de handicaps waarmee ze openlijk jouw medelijden opwekten.
    Ter gelegenheid van de Feria was het stadshuis van Aguas.  ook te bewonderen ,een pareltje zowel van binnen als van  buiten. Kijk zelf maar.

     

    En zo vloog de tijd voorbij.
    Intussen waren we al mei en hadden we weer een paar vrije dagen in 't vooruitzicht. Omdat onze mannen veel overuren klopten , spaarden we dagen op om te koppelen aan verlengde weekends zodat we een trip konden meepikken als de gelegenheid zich voordeed want de afstanden waren hier zo groot dat je steeds over een paar dagen moest beschikken.
    De volgende uitstap zou  naar Querétaro en Guanajuato zijn.

    PS Ja Musje , het bloed kruipt waar het niet lopen kan hé!! Je zal mij wel begrijpen !!!

    Leraren openen de deur, maar je moet zelf binnengaan.

    24-07-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (2)
    23-07-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico: Mexico city 3 bis :Het antropologisch museum in MC
    Er is nog een lokatie in MC die echt het bezoeken waard is. Dat deden we niet op deze trip want de tijd zat er op maar wel bij onze terugreis naar België. Maar om het plaatje MC af te maken plaats ik het hier.
    We zijn  geen verwoede museagangers maar soms “moet” je er wel éentje meepikken en zo is het ook met het “ Museum Nacional de Antropologia” in MC.
    Mexico is een land met een grote geschiedenis door zijn verschillende beschavingen van oa de Tolteken tot de Olmeten , de Azteken en de Maya’s om er nog maar een paar te noemen. Allerlei schatten en restanten van deze culturen zijn verzameld in dit museum.

    Image Hosted by ImageShack.us

    Het museum staat in het park Chapultepec, een immens park met veel water, een dierentuin, overal kraampjes  en heel veel Mexicanen!!
    In het park kan je aardig ronddwalen zodat je rap een paar uur onderweg bent voordat je het beroemde museum gelokaliseerd hebt. In het museum kan je ook aardig dwalen, niet verdwalen want het is overzichtelijk opgezet.
    Het is een volkenkundig museum waar je de geschiedenis van Mexico kan zien. Het is 350m lang en bestaat uit 2 verdiepingen.
    Beneden vind je alles over Meso-Amerika en hun prehistorie.( In het millenium voor Chr. waren vooral de Olmeken aan de macht, daarna de Maya’s gevolgd door de Tolteken en de Azteken. In 1519 vielen de Spaanse “ Conquistadores binnen). Over al die culturen vind je hier iets terug. Bij sommige zalen is er zelfs een buitenruimte voorzien met enorme beelden en reconstructies van huizen.
    Boven is gewijd aan de indiaanse culturen van nu met hun fraaie kleding, maskers, aardewerk, muziekinstrumenten, huishoudelijke voorwerpen enz.
    Zin om even de sfeer op te snuiven?


    . Image Hosted by ImageShack.usWelkom in het museum.



    Hier hebben jullie een zicht op keizer Cuauhtémoc, opvolger van Montezuma .

    Image Hosted by ImageShack.us Hij  was de laatste Azteekse keizer. Hij verdedigde het Mexico van toen tegen de binnenvallende Spanjaarden rond  1519. Tenochtitlan (= MC) was toen éen van de grootste steden van de wereld, een metropool die de Spanjaarden verbijsterde omwille van zijn indrukwekkende piramides, grote witte paleizen en een gecompliceerd systeem van irrigatie en riolering.

     De volgende afbeelding toont messen van vuursteen die gebruikt werden voor rituele ceremonies.

    Image Hosted by ImageShack.us

    Hieronder zien jullie de god Xipe Totec en een afgestroopte huid.
    De priesters stroopten de huid van mensenoffers af. De vetbolletjes kunnen van de binnenkant van de huid zijn, maar het kunnen ook goudkorrels zijn omdat Xipe Totec de beschermer was van de goudbewerker. Het aantrekken van zo'n gevelde huid stond representatief voor nieuw leven.

     Image Hosted by ImageShack.us

    Een heel belangrijk symbool van de oude Mexicaanse cultuur is de “ Zonnesteen”. Hij weegt 24 ton!!  

    Image Hosted by ImageShack.us

    Dit symbool vindt men overal terug. De steen stelt de zonnegod Tonathuih voor. Op de steen zie je uitbeeldingen van mensenoffers. Hij heeft ook verschillende tekens die telkens jaren aanduiden. Het is dus een soort kalender. De Tolteken hadden 2 soorten jaren in hun dagelijks leven. Een zonnejaar van 365 dagen en een religieus jaar van 260 dagen. Om de 52j viel de loop van die jaren eens samen, daarom vreesden de Azteken om de 52j voor een mogelijke vernietiging van de wereld!


    Het volgende is een  kop van een Olmteek
    Zij waren de eerste beschaving in Mexico. Het meest bekendste uit hun cultuur zijn wel de grote koppen van basalt die uit éen stuk zijn gehouwen. Die hier op de afbeelding was 2m hoog!! Men vermoedt dat die koppen heersers voorstellen!!

     Image Hosted by ImageShack.us


    De volgende afbeelding is een maquette van Tenochtitlan ( voorloper MC) met daarboven de map van hoe de stad er ten tijde van Hernandes Cortés uitzag toen hij in 1519 arriveerde. Tenochtitlan was de hoodstad van de Azteken en lag op een eiland in het meer van Texcoco. Na de overwinning en vernietiging van de stad werd op diezelfde plek het huidige MC gebouwd. Het meer werd in de loop van de tijd gedempt.

      Image Hosted by ImageShack.us

    Nu volgt de "zaal  De Mexica” met op de achtergrond de monumenten. De maatschappij van de Azteken werd ook de Mexica genoemd. De elite bestond uit een militaire adel, priesters en rijke handelslieden. Het werk werd verricht door vrije ambachtslieden, arbeiders en slaven.

    Image Hosted by ImageShack.us



     
    En zo zouden we kunnen doorgaan want dit is nog maar een glimp van wat er allemaal te zien valt.
    Tot slot neem ik jullie nog even mee in een slideshow



    PS. Huismusje heeft gisteren onder reacties een ludieke versie neergepend op de Popocatepetl. Wil je meezingen , ga dan eens zien!

    23-07-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (4)
    22-07-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico 10: Mexico city 3 : De drijvende tuinen

    Omdat we  ook nog op zondag in MC waren, profiteerden we ervan om Xochimilco te bezoeken.
    Naar het schijn moet je op zondag naar Xochimilco gaan, een voorstad van de "drijvende tuinen" 20 km zuid van Zócalo.
    De naam Xochimilco , komt uit het Nahuatl en betekent "plaats van het bloemenveld". Daar liggen de laatste resten van het stelsel van kanalen en ingenieus aangelegde tuinen waarmee ooit het meer van Texcoco doorweven was ( nu is dat meer uitgedroogd ). Het is nu een voorstad van Mexico-city, maar ooit was het niet meer dan een eilandje in de meren (Texcoco) rondom Tenochtitlán. Het is ook opgenomen in Werelderfgoedlijst  van de UNESCO.

    Xochimilco op zondag is het hoogtepunt van alle Mexicaanse sentimenten, Más México no hay....(= iets meer Mexicaans bestaat er niet) dit moet je echt meemaken!!!.
    Honderden boten, meestal kleurig versierde " Trajineras " (gondels), liggen naast elkaar. Ze hebben allemaal een naam uit bloemen gemaakt. Soms zijn het geschilderde bloemen. Wil je een boot huren voor een speciale gelegenheid dan kan zelfs de naam van de " feesteling" bovenaan de boot met bloemen geschreven worden. Elke Trajinera wordt voortgeboomd door een man met een lange stok. Het zijn niet allemaal toeristen die op de kanalen rondtoeren. Voor de Mexicanen is het een ideale manier om met een feestend gezelschap de namiddag door te brengen. Langs de kanalen staan versierde  huizen of serres vol met rozen. Een wereldje op zichzelf!

    Image Hosted by ImageShack.us

    Die gondels varen over de kanalen met allerlei Mexicaanse feestvierders, krijsende mariachi bands, fotografen, bloemen stallen, taco bars en grote potten met dampende maïs.

    Image Hosted by ImageShack.us

     
    Het is er overvol met mensen. Sommigen proberen een boot te krijgen anderen hebben geluk en varen over het water  en weer anderen zijn druk doende jou te overtuigen iets te kopen.

    Image Hosted by ImageShack.us

    Wil je een serenade, geen probleem er varen verschillende boten met Mariachi aan boord die voor ambiance zorgen.


    Image Hosted by ImageShack.us


    En zoals jullie hieronder zien, kan je er niet alleen genieten van de natuur en de drukte van de boten, als je honger hebt dan komt er altijd wel een bootje voorbij om de inwendige mens te voldoen. Intussen vonden we die maïskolven al lekker!!


    Image Hosted by ImageShack.us


    We besloten de dag te eindigen met een wandeling door de verlichte straten van de wereldstad!
    De 44 verdiepingen tellende " Torre Latinoamericano"  183m hoog, trok onze aandacht. ( nu zijn er 49 verdiepingen en is de toren zo'n 214m hoog)
    De toren is gebouwd tussen 1947 en 1956, in opdracht van verzekeringsmaatschappij "La Latinoamericana Seguros".  Het gebouw is ontworpen in een stijl die doet herinneren aan "The Empire State Building". Het was de eerste wolkenkrabber in Mexico. Op de 41ste verdieping was er een restaurant en op de 42ste had je een panoramauitzicht op de hele stad.
    We gingen helemaal tot boven om te  genieten van het grote lichtspel van de wereldstad.  Het was de moeite waard!  Zie voor jezelf.....

    Image Hosted by ImageShack.us



    Image Hosted by ImageShack.us

    We brachten de rest van de avond door in een dancing" Salvacion", ons eerste echte avondje uit sinds we in Mexico waren. Bij een gin coctail geraakten we vlug in go-go stemming. Een mooie afsluiter van een fantastisch weekend. Morgen was het weer back to reality dwz 8u bussen naar Aguascalientes. Maar dit allemaal  nam niemand ons nog af!!!!


    PS. Het verwijderen van jouw reactie van gisteren Bojako heeft niets persoonlijks hoor! Het is een klein beetje de schuld van Amor F en een groot beetje mijn schuld. Was even verstrooid of zouden het de eerste verschijnselen van " Bloggentitis" zijn ?
     
    De beste manier om te betalen voor een mooi moment is te genieten.

    22-07-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (7)
    21-07-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico 9: Mexico City 2
    Vorige nacht even pc-paniek en daardoor een info vergeten. Het gaat over de legende van de Popocatepetl( 5.452m).  Samen met de berg Iztaccihuatl ( 5.286m) ligt de Popocatepetl majestueus ten Oosten van MC. Hun namen verwijzen naar de tragische legende van de mooie prinses Ixtacchuatl (= witte dame) die in de veronderstelling dat haar minaar Popocatepetl (= rokend berg) in een veldslag was gedood, zichzelf uit verdriet vergiftigde. Toen de krijger terugkwam, legde hij haar lichaam op de berg en sprong in de krater. De 3 toppen van de Iztaccihuatl zijn haar hoofd, borsten en knieën.

    Image Hosted by ImageShack.us


    Nu kunnen we weer verder toeren!

    De zaterdagnamiddag trokken we per taxi op zoek naar de piramiden van de zon en de maan. Wat ons daar te wachten stond, was ons enkel bekend uit historische spektakelfilms! We bevonden ons in een indrukwekkende omgeving waar duizenden jaren terug een volk zijn eigen beschaving beleefd had. En hier liepen wij nu, nietig en klein in vergelijking met de enorme overblijfselen van die piramides. Als er iets is wat je gezien moet hebben in de omgeving van Mexico City, is het Teotihuacán, zo'n 50 km noordoost van de stad, plaats van de kolossale piramides van de Zon en Maan. Ik neem jullie even mee.MARAVILLOSO

    Teotihuacán
    betekent in het Natuatl's (de oorspronkelijke taal)" de stad van de goden, of, nog beter: de stad waar mensen goden worden". Teotihuacán is in de tweede eeuw voor Christus gebouwd. In de toptijd (vijfde eeuw) leefden in deze stad zelfs 200.000 mensen! Het was in die tijd dan ook één van de grootste steden ter wereld en hèt economische, religieuze, culturele en militaire centrum van midden Amerika. Teotihuacán beslaat 21 vierkante kilometers en bestaat uit paleizen, hofpleinen, tempels, etc. In 700 na Christus is de stad verwoest door een invasie van Tolteken( een beschaving die van de tiende tot de twaalfde eeuw een groot deel van Centraal-Mexico domineerde).
    De bouw van tempels, monumenten, straten en pleinen van de stad was gebaseerd op de kennis van astronomie. Dit moet één van de meest adembenemende archeologische vindplaatsen van heel Amerika zijn. Je loopt er langs de hoofdstraat , Laan van de Doden genaamd. Je beklimt de Piramide van de Maan  en vervolgens de nog hogere Piramide van de Zon, die qua afmeting te vergelijken is met de piramides van Egypte.

    Piramide van de zon.
    Op het grondgebied van Teotihuacan staat de Piramide van de Zon , een bouwwerk van 65 meter hoog. Dit werd aanzien als  de  'verzamelplaats van de goden,'. Vroeger was die piramide nog groter. Naar het schijnt stond er een groot standbeeld op de top. Alleen de grote piramide van Giza in Egypte en de piramides van Cholula in Mexico zijn hoger. Om enig idee te geven: bij de bouw werd meer dan drie miljoen ton steen gebruikt, oef!
    's Ochtends vroeg hadden we nog veel energie, dus we vlogen er zo bovenop. Tenminste, dat was het plan. Het zal wel aan de ijle lucht van Mexico gelegen hebben dat we de 230 treden niet in één keer haalden zeker ???
    De eerste foto geeft een zicht op de piramide van de zon vanaf de piramide van de maan. De weg ernaartoe, de dodenweg,  is een paar km lang, maar zó erg is het toch ook weer niet? Wij hebben de weg helemaal uitgelopen. Hier zien jullie een gedeelte van de laan

    Image Hosted by ImageShack.us


    Hieronder een closer beeld van de piramide van de zon. en de 230 treden!!!

     Image Hosted by ImageShack.us
     

    Image Hosted by ImageShack.us
      
    Piramide van de maan.


    Een ander bekend bouwwerk in Teotihuacan is de piramide van de Maan. Deze piramide  is waarschijnlijk rond 250 na Christus gebouwd. Opgravingen leverden een tombe met vele grafgiften op. Het is één van de belangrijkste ontdekkingen van de streek.

    Image Hosted by ImageShack.us


    Image Hosted by ImageShack.us

     Hierboven een gedeeltelijk zicht op de enorme piramiden en bijgebouwen.

    Rond de piramiden van de zon en de maan waren ook tempels gebouwd. Een van die tempels was de tempel van Quetzalcoatl die versierd was met


    maskers van de gevederde slang. Image Hosted by ImageShack.us

    Quetzalcoatl wordt ook als de regengod gezien evenals  Tlaloc (hieronder). Deze god was zeer belangrijk voor de agrarisch
    georiënteerde cultuur. Image Hosted by ImageShack.us

    Kunnen jullie het begrijpen dat we ons klein en nietig voelden in zo'n panorama!!! Maar ik geniet er nu nog van als ik het terug zie!!!

      We kunnen de wereld afreizen op zoek naar schoonheid, maar we moeten haar in ons dragen om haar te kunnen vinden.

    21-07-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (4)
    20-07-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico 8: Mexico city
    Mexico City De geschiedenis van Mexico stad begint in 1325 toen de stad gesticht werd door de Azteken, hoewel het gebied al langer bewoond was. Volgens de legende zou hun stamgod Huitzilopochtli de plaats aanwijzen waar de op dat moment nog nomadische Azteken zich moesten vestigen, door een adelaar op een cactus een slang te laten verslinden. Dit tafereel staat afgebeeld op het wapenschild van de vlag van Mexico.--->

    Image Hosted by ImageShack.us
    Deze gebeurtenis vond plaats op een eiland in het Texcocomeer, dus daar stichtten de Azteken hun hoofdstad.
    Mexico-stad is gebouwd in het dal van Mexico dat langs alle kanten omgeven wordt door vulkanen (waaronder de Popocatépetl). Dit heeft als gevolg dat luchtvervuiling als smog niet weg kan en blijft hangen. Er wordt wel eens gezegd dat een dag lucht inademen in Mexico-stad gelijk staat aan een pak sigaretten roken. Vooral in de wintermaanden, als er koude lucht boven het dal hangt en de lucht uit de stad door (inversie) niet kan opstijgen,

    is de lucht erg vervuild. De Popocatépetl.Image Hosted by ImageShack.us
     in de Azteekse en koloniale periode prima zichtbaar, kan  nu door de smog nog zelden vanuit de stad gezien worden. Wij hadden er nog goed zicht op

    Image Hosted by ImageShack.us

    vanuit het vliegtuig.!
    Gelukkig voor ons waren de formaliteiten vlug achter de rug en vanaf vrijdag 12u hadden we de rest van de tijd voor ons. In Mexico verbleef een vrijgezel die samen met T. zijn opleiding had gekregen. Hij nam ons op sleeptouw om zo de belangrijkste plekjes te bezoeken. We bezochten er het grote Olympisch stadium dat twee jaar voordien in gebruik genomen was voor de Olympische Spelen van 1968!
    Wat echter een enorme indruk op ons maakte, was de universiteitsbibliotheek met de fraaie in mozaïek opgetrokken muren .


    Om te begrijpen moet je op elkaar gelijken, maar om lief te hebben moet je wat verschillen.

    20-07-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (6)
    19-07-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mexico 7: Guadalajara : Het Chapalameer

    De volgende dag reden we dan toch maar naar  San Pedro Tlaquepaque. We wilden de sfeer daar wel even opsnuiven en  lieten ons nog eens gaan om enkele spulletjes te kopen. We maakten ook van de gelegenheid gebruik om een boottochtje te maken naar een eilandje in het midden van het Chapalameer. Intussen hadden we gezelschap gekregen van  Belgen uit Mexico city met hun kinderen . We zouden samen de tocht maken.

     


    De slideshow  geeft jullie een zicht op het strand, de Mariachi die ons met hun muziek vermaakten, de indrukwekkende zonsondergang en de pottenbakkersstandjes.
    Het Chapalameer is het grootste meer van Mexico en bevindt zich op 1524 meter boven zeeniveau.We waanden ons daar precies op een exotisch eiland door de muziek van de zingende en rondtrekkende Mariachi op dat eiland.Veel meer was er ook niet te beleven. Meteen ondervonden we ook de eerste pijnen van verbrande armen en gezichten, want het was behoorlijk heet geworden. Het zou dus een “ moeilijke” nacht worden als we mochten voortgaan op de rode lichaamsdelen!!!
    ’s Avonds werden we verrast door plaatselijke branden in de bergen.We vermoedden eerst bosbranden maar uiteindelijk bleek het om het Paasvuur te gaan. Dit is een ritueel waarbij op de avond voor Paaszondag een pop, die Judas moet voorstellen, om middernacht verbrand wordt.
    Op zondag keerden we dan terug naar “huis”, opnieuw met dezelfde buslijn. Nu konden we genieten van het landschap dat we in de heenreis in de duisternis hadden afgelegd!
    Rond 23 u waren we blij dat we weer veilig thuis waren.!!!
    Ofwel had ik teveel genoten van ons tripje ofwel had ik de warmte onderschat, in ieder geval lag ik de 3 volgende dagen ziek in bed met hoge koorts, stekende hoofdpijn en keelpijn. T. had het druk op het werk en  dus weinig tijd om mij te “ verwennen”. Dat was de eerste keer dat ik tegen de traantjes moest vechten, want 3 dagen in bed met enkel een quick “ bezoekje” van ’t ventje, dan is er tijd zat om medelijden te krijgen met jezelf !!!!
    Gelukkig was onze huiseigenaar dokter en hij schreef mij iets voor zodat ik er snel bovenop kwam. Sylvia, zijn dochter, kwam mij ook af en toe bezoeken en deed meteen de dringendste boodschappen want daarvoor had mijn ventje geen tijd!
    Op woensdag kregen we te horen dat we naar Mexico city moesten om onze verblijfspapieren in orde te brengen .( duimafdrukken, ons boeventronie op de gevoelige plaat zetten enz enz..).Nog maar eens zo’n 8u op de bus daar hadden we nu niet direct zin in!!
    Gelukkig voelde ik mij  al stukken beter zodat die busreis nog te doen was.
    Misschien vragen jullie zich af waarom we geen trein namen of geen vliegtuig? Het eerste was zeker niet veilig plus er was geen rechtstreekse spoorlijn tussen Aguas en Mexico en voor het tweede heb je een vliegveld nodig en in de buurt  was dat er niet dus…
    We zagen er wel wat tegenop om weer zolang te “ bussen” maar omdat we op donderdag vertrokken, besloten we daar een paar dagen te blijven en Mexico City te bezoeken. Bij onze aankomst hadden wij daartoe geen kans gehad! 
    Ikzelf was wel blij dat ik mijn ventje weer eens 4 dagen volledig voor mij had. ( Een beetje egoïstisch of kinderachtig? Misschien maar vergeet niet dat we nog maar een paar maanden getrouwd waren!!) Ik zou mijn batterijen bijladen want éenmaal terug zou het op het werk nog drukker  worden omwille van een deadline, wist  T. te vertellen. Dat betekende nog altijd werken tot ’s avonds 21/22u!!!! Er werd ook op zaterdagvoormiddag gewerkt en tegen die tijd was mijn ventje zijn pijp uit!! De weekends dienden dan ook om bij te slapen en enkel op zondagnamiddag zagen we de kans om te wandelen of even naar het hotel te gaan om iets te drinken of om een film mee te pikken. Veel meer was er niet te beleven....

    Ps.Ik heb een goed geheugen Pazke maar zo gedetailleerd onthouden ... neen hoor!! Ik hield indertijd een dagboek bij, kwestie van mij bezig te houden vandaar!!!!
    Je meet je leven niet af aan het aantal keren dat je ademhaalt, maar aan de ogenblikken van ademloosheid.

    19-07-2008 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland A: Mexico
    >> Reageer (4)


    Foto








    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Laatste commentaren
  • Lieve groetjes (Erwin)
        op Weet je nog dat....?
  • carpe diem (lipske)
        op Weet je nog dat....?
  • fijne zondag (noella)
        op Weet je nog dat....?
  • een lieve groet ... (meeuw)
        op Weet je nog dat....?
  • . . . (Chris)
        op De stoet van Canteclaer deel 3
  • mooie zaterdag mooie foto's en bedankt voor de mooie reactie die ik krgeg (noella)
        op De stoet van Canteclaer deel 3
  • goeiemorgen ! (meeuw)
        op De stoet van Canteclaer deel 3
  • Lieve groetjes (Erwin)
        op De stoet van Canteclaer deel 3
  • STOET (Maarten)
        op De stoet van Canteclaer deel 3
  • Mooi die foto's (annie)
        op De stoet van Canteclaer deel 3
  • E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Archief per jaar
  • 2017
  • 2016
  • 2015
  • 2014
  • 2013
  • 2012
  • 2011
  • 2010
  • 2009
  • 2008
  • 2007

    Archief
  • Alle berichten

    Zoeken in blog



    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!