Ik ben nicole, en gebruik soms ook wel de schuilnaam prulllemieke.
Ik ben een vrouw en woon in bij leuven (belgie) en mijn beroep is mensen blij maken.
Ik ben geboren op 17/02/1952 en ben nu dus 72 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: lachen, kinderen,kleinkinderen,dieren,lezen,tekenen.
in 1996 maakte ik een salto fatale waarbij ik mijn rug brak dank zij de steun van mijn vriend,kinderen, ouderskon ik weer rechtstaan en een paar pasjes zetten met looprek 9 maanden daarna overleed m'n vriend
Ik ben mijn eigen weg gegaan. Wie heeft hem voorgeschreven ? Wie heeft er mijn gans bestaan In deze baan gedreven? Soms zo steil om hem te gaan, Bewogen heel dit leven ? Ik heb wat kon-gedaan. Al wat ik had-gegeven. Volg ik deze van het verstand ? Of deze van 't gevoel.. Iedereen gaat door 't nachtelijk land. Niemand kent het doel.
Dit gedichtje heb ik zelf geschreven toen ik pas begon te bloggen het stond in mijn archieven en heb het terug even opgehaald
Het was hier weer een paar dagen stil , de buikgriep heeft mij ook goed liggen gehad . Ik heb ook een beentje gebroken in mijn linker hand, weer een beetje onvoorzichtig geweest ! Als je benen niet meer werken voel je pas hoe belangrijk je handen zijn.Maar we klagen niet want als ik zo hier en daar lees zijn er veel ergere dingen en dan denk ik vooral aan Lipske en haar Suske. Daarom probeer ik ondanks het natte weer nog iets moois te maken van het weekend en ik hoop dat jullie hetzelfde doen! Dikke knuffel allemaal!
Niemand komt zover als iemand die niet weet waar hij heen wil Oliver Cromwell
Ik verloor het bewustzijn lang voor de ziekenwagen en de MUG mij kwamen halen.Na onderzoeken viel het verdict twee ruggenwervels waren gebroken , het ruggenmerg was bekneld geraakt .Ik zou de rest van mijn leven tot aan mijn middel verlamd zijn en in rolstoel moeten blijven. s 'Anderdaags s morgens werd ik geopereerd : via een thoracofrenotomie werd een anterieure corporectomie uitgevoerd.In eenvoudiger woorden, er werd een stuk bot of been genomen uit linkerheupkam en het geheel werd gestabiliseerd door middel van kaneda apparaat. Alles werd aan mekaar gemaakt met schroeven en plaatje ze noemen dit een "dwarslaesie Het was een zware en lange operatie (elf uur) geweest met de nodige complicaties ze hadden één nier en één long moeten uitschakelen en tijdens de operatie had ik een klaplong gekregen, dit wil zeggen een "pneumothorax "dan ontstaat er een pleuraletsel waardoor er lucht binnendringt in de borstholte. Daardoor wordt de long niet langer ondersteund en verschrompelt ze bijna volledig. Als het om de linkerlong gaat,(wat hier het geval was) drukt die soms op het hart, wat tot echt hartfalen kan leiden. In dat geval is een operatie noodzakelijk waarbij er een insnijding gemaakt wordt in de borstkas om een drain aan te leggen tussen twee ribben en de holte geduldig leeggezogen wordt om het oorspronkelijke vacuüm te herstellen. Er stak een plastic slangetje in mijn keel om mijn longen terug van de nodige zuurstof te voorzien. Alles stond op zij kop vanbinnen, honderden zenuwvertakkingen in de war gebracht door de schok en dan buitenaf buisjes, infusen, slangetjes, katheters, sonden, naalden , allemaal wrede stekende beten. Wat is er gebeurd? Ik was er nog, ja, je bent er nog als je ondraaglijke pijn hebt. En wat een herrie, alleen mijn oren en mijn ogen leefden nog, ik zag overal witte schorten, ze waren minstens met vieren om me op te tillen om de lakens te verschonen. De nachten waren doodeng. Ik was nog slechts een hoofd op een kussen, gevangen in een korset. Af en toe zonk ik weg maar werd gewaarschuwd door de pijn die werd geveld door hoge dosis kalmeermiddelen en antibiotica. Mijn geest werd overstroomd door nachtmerries, waanbeelden en een onbewuste strijd om te overleven. Het waren nachten waar zoveel dramas en eenzaamheid naast elkaar bestonden. Was ik er nu een week, of langer Toen ik voor het eerst bijkwam danste een licht op de stalen stang boven mijn bed. Dat licht verdween toen de verpleegster de gordijnen opende het wordt een mooie dag eindelijk de blauwe lucht en zoveel licht. De deur ging open en ik zag een schaduw op me afkomen hey schatje ik ben het, alles is ok fluisterde hij in mijn oorje hebt het gehaald maar het is nog niet voorbij, je zult moeten vechten Er zijn zoveel mensen die je willen zien, je ouders, je kinderen, ik kneep instemmend mn ogen dicht. Een hele week had B alle dagen tot s avonds laat aan mijn bed blijven zitten, met zn hoofd in zijn handen had hij vaak gehuild en zich duizend vragen gesteld. Het was de verpleging die het mij nadien vertelde. Nu moest ik vechten had men mij gezegd , ja dat wilde ik voor iedereen die me zo graag zag en ook voor mezelf.
Weer een tijdje geleden dat je nog iets van mij hoorde. Maar de week was weer té kort voor mij. Woensdag zijn ze mijn looptoestel terug komen aanpassen (moet af en toe).Ze hebben mij ook gefilmd terwijl ik stapte dit hadden ze nodig voor een infodag die ze binnenkort hebben over het toestel samen met kinesisten enz. Die namiddag was tamelijk zwaar voor me geweest omdat ik van 14u tot 15.30 had moeten staan, stappen, zonder te rusten. Donderdag was het dan weer zover, overal pijn en buikgriep erbij om het compleet te maken . Vrijdag was het iets beter, naar Antwerpen vertrokken om te babysitten ,( de mama en papa moesten een weekendje weg), zaterdagmorgen aflossing van de wacht door de andere oma , gisterenavond was het straatfeest (foto)(helemaal rechts zit ik te klappertanden en me op te warmen aan de kaarsjes) , best gezellig maar toch wat frisjes laat op de avond , van grote kou vertrokken en vlug in mijn warm bedje zaaaaalig! . Vandaag had ventje pc nodig om zijn rapporten te maken , ik heb een beetje gepruld binnen en buiten en nu zit ik hier om jullie een fijne week toe te wensen ! (ik denk zoveel aan Lipske en haar Suske die nu een heel moeilijke week tegemoet gaan maar ik zal zeker niet alleen zijn die daar aan denk)
Ik ging vandaag bij eens lezen en zijn verhaal bracht mij op het idee om mijn ongeval in 1996 te vertellen. Hoe het gebeurde heb ik hier nog nooit verteld. Mijn (overleden) vriend die ik leerde kennen in 1989 was een zelfstandige, hij maakte zeilen(op maat) voor aanhangwagens, vrachtwagens, spandoeken,feesttenten, voortenten voor caravans,kortom alles wat met zeilen te maken had. Tijdens de zomer plaatste hij vooral zonwering, zonnetenten, verandascreens, terrasoverkappingen enz. Ik had datzelfde jaar mijn ontslag gekregen wegens reorganisatie zo noemen ze dat als ze geen echte reden vinden, ik vond het eigenlijk niet erg want het saaie kantoorwerk deed ik toch niet graag. Eigenlijk kwam dit nu allemaal goed uit zo kon ik samenwerken met B en nog meer werk verzetten. De zeilen maken was meer winterwerk, B leerde me hoe je zeilen PVC moest lassen, stikken met zware machine met 2 naalden, oogringen inkloppen, enz. Na een tijdje had ik het allemaal onder de knie, B sneed de zeilen op maat en ik werkte ze verder af, spandoeken maakte ik helemaal alleen dat was gemakkelijk. Het was voor B een hele ontlasting, zo kon hij gaan verkopen en hier en daar reparaties gaan doen. Tijdens de zomer was het dan vooral zonnetenten plaatsen, er waren er met een volledige kast rond en elektrische motor( de zware) en dan de lichtere zonder kast , manueel bediend met een stang. Zon tenten moesten soms hoog geplaatst worden om genoeg val (schuin) te hebben, daar kwamen dan de ladders aan te pas. We werkten regelmatig ter hoogte van de eerste verdieping. B boorde de steunen in de muur waar de tent daarna werd ingeschoven en vastgezet. Ik had al goed geoefend om de ladder op te gaan met een arm vrij want daar moest de tent op rusten, je mocht niet te ver naar achter leunen of je ladder kwam van de muur en zo zou je met ladder en al achterover vallen. Dus langs iedere kant stond een ladder, we namen de tent elk langs een kant en kropen zo naar boven, B had voor mij een haak gemaakt die ik op de ladder kon plaatsen om zo de tent even te laten rusten als het te zwaar werd. Ik overdrijf niet als ik zeg dat (de zware) tenten bij de 100 kg wogen. Als we eindelijk boven waren moesten we nog het geluk hebben een rechte muur te hebben anders was het echt sukkelen om die draagbuis(die natuurlijk niet plooide) in de steunen te krijgen het was soms van op de ladder soms een geduw en gesukkel , bijna acrobatentoeren om die tent om zijn plaats te krijgen. Voor de verandazonwering moesten we op planken lopen, niet mistrappen op het glas of de profielen of je lag naar beneden, op schuine glazen daken was het echt hangen en je overal goed vasthouden of je schoof ook naar beneden en dat allemaal meestal in de volle zon bij 30 graden. Na een tijd was ik het allemaal gewoon , had soms wel last gehad van hoogtevrees, bv als ik niet meer van het dak durfde om mij om te draaien en mijn voet op de tweede of derde trede van de ladder te zetten, je moet je verstand op nul zetten anders blijf je daar staan , haha! Zo hebben we negen jaar gewerkt, soms zon- en feestdag inbegrepen wanneer er iets dringends moest geleverd worden( een feesttent of zo). Midden september was ons seizoen gedaan en vertrokken we altijd naar Frankrijk tot einde maand. Het was 30 september 1996 juist terug van onze vakantie maar toch nog een snipperdagje genomen om op 1 oktober er weer in te vliegen. s Avonds kwamen we thuis rond 21 uur, het was een echt rotweer, wind, regen; op ons antwoordapparaat stond een dringende boodschap van een klant wiens zonnetent door de stormwind langs een kant uit de muur gekomen was. Dit moest onmiddellijk opgelost worden want anders werd de schade alsmaar erger. We reden naar die klant , zette de ladders en zouden de tent voorlopig vastmaken met een touw tot s anderdaags. Boven die tent was een platformpje , daar moest ik opstaan om mee die tent vast te maken. Het was een zinken dak , het was spekglad door de regen . Ik moest voorover leunen om het touw aan te nemen en gleed uit, viel naar beneden, met mijn rug op de betonnen vloer, door die slag brak ik mijn rug (wist ik toen nog niet). Ik was nog even bij bewustzijn en had een raar gevoel: mijn benen lagen precies verder weg van mij en behoorden niet meer bij mijn lichaam, het was net of ik geen benen meer had . Mijn salto maakte een einde aan mijn motorische en sensoriele functies, ik was tot aan mijn middel verlamd
Hiermee wil ik even dieper ingaan op mn berichtje van gisteren.. Gisteren namiddag heb ik eens mijn hele blogje doorlopen (archieven) en kwam tot de vaststelling dat mijn huidige postjes maar op een laag pitje staan in vergelijking met een paar maanden geleden. Ik heb daar een perfecte verklaring voor, Daniel is in mei beginnen werken en ik kreeg mijn looptoestel(waar we héél blij mee waren)maar ons leven kreeg een totale ommekeer ik moet nu alleen het huishouden runnen , vroeger verdeelden we de taken en daardoor had ik natuurlijk veel meer vrije tijd om o.a te bloggen. Daniel werkt in een ploegensysteem en door omstandigheden werkt hij nu al meer dan een maand van 14u tot 22u , wat wil zeggen dat hij rond 23u pas thuis komt. De voormiddag doet hij de nodige boodschappen en om 13u vertekt hij naar zn werk. Mijn dag begint om 9u , ik sta op ,was mij, kleed mij aan en ruim op. Van 10u tot 11u komt de kinesiste , daarna rust ik (soms )even uit, hangt er vanaf hoe moe ik ben. Daana ga ik boven opruimen, de slaapkamer, de badkamer en steek ik de was in wasmachine. Rond 12u moet ik de eerste keer de honden uitlaten, duurt een halfuurtje, dan maak ik Daniel zijn boterhammetjes klaar en hij vertrekt . Daarna stofzuig ik en dweil de grond , tegen dan is de was klaar om op te hangen, hier en daar nog iets doen en zo is het gauw 14.30 of 15u. Dan start ik de pc , ga hier en daar is lezen, beantwoord mn mailtjes zet nog wat fotos van papa op dvd (ben ik al lang mee bezig) 16u , honden of poezen hebben geen uurwerk nodig om te weten wanneer het etenstijd is, resultaat om 16u staan ze alle 5 klaar om te eten. Terwijl ik dan toch in de keuken bezig ben, eet ik ook een kleinigheid en ruim de keuken op. Ondertussen is het 17u rond 17.30 belt een van de dochters of de kleintjes oeps , weer een halfuur later. 18 u terug tijd om de honden uit te laten , onderweg soms een praatje maken en zo is het dan bijna 19u. Effe het nieuws bekijken, en vlug iets maken om te eten voor Daniel. Tegen dan is het 20u, dan moet ik nog mn tekst voorbereiden, een afbeelding zoeken, met veel geluk staat om 21u mijn berichtje op het blog. Als ik niet te moe ben ga ik hier of daar eens lezen en een reaktie plaatsen, neemt ook wat tijd in beslag. Om 22.30u komt Daniel thuis , eet en doet zn relaas van de werkdag. Om 23u is mijn pijp uit en ga ik al slapen, moet uitgerust zijn voor de volgende morgen. Ik heb hier al veel opgenoemd maar dan nog niet gesproken over , strijken, grondig schoonmaken boven en benenden , lakens verversen en nog zovele dingentjes die bij een huishouden horen. Bij mij gaat alles trager omdat ik het vanuit de rolstoel moet doen , maar ik weet als je een huishouden goed wil doen kan je het bijna vergelijken met een fulltime job, soms begin ik echt te denken dat ik verkeerd bezig ben omdat ik nog weinig tijd voor mezelf overhoud. Als ik geen honden moest hebben had ik al lang een poetshulp gehad maar met honden heeft het gewoon geen zin als er iemand eens de week zou komen poetsen dan nog te zwijgen over de angst die sommige mensen hebben van honden wat ik héél goed begrijp hoor. Om af te sluiten wil ik maar zeggen dat het soms moeilijk is om regelmatig berichtjes te zetten op mn blog en regelmatig bezoekjes af te leggen maar ik wil mn blogje wel houden hoor!
Soms zijn er van die "zwarte" dagen, die plots tevoorschijn komen, wel ze zijn bij mij langsgeweest totaal onverwacht. Kommer en zorg wogen zooooo zwaar, ze hebben zelfs m'n slaap en eetlust bedorven. Ik kon me bijna niet bewegen, alles stond verkrampt, en deze keer was de pijn niet te schatten. Ik stond ' s morgens op , even moe als de avond tervoren. Er zat me "iets" dwars maar er was niks , en toch was het er, ja, ... een dipje noemen ze dat. Het is lang geleden dat ik nog zo in de "put" zat. Ik zat voor de pc, wilde iets schrijven om jullie te laten weten dat ik er was maar kon gewoon niks getypt krijgen, alles zat gewoon vast in m'n geest en in m'n hart. Er was geen enkele aanleiding maar ik kon het gewoon niet tegenhouden. Dit W.E was het Leuven kermis, maandag was het jaarmarkt is dé grote dag in Leuven, zelfs daar kon ik niet naartoe, ik heb de héle dag gejankt en vraag me nu niet waarom want ik weet het niet. Misschien is dat goed geweest want dinsdag(gisteren) stond ik op en het was voorbij, gewoon vanzelf, zoals het gekomen was!!Gisteren heb ik(na een week) terug gestapt en het ging prima, daarna heb ik wat gerust, wilde iets op m'n blogje zetten maar vond nog de juiste woorden niet. Deze morgen 9 uur was ik al aan het stappen, daarna m'n strijk ingehaald, de honden uitgelaten en eten gegeven, alles opgedweild en op orde gezet en nu.. nu eindelijk een berichtje om te zeggen dat het terug ok met me is. Ik ben even in m'n schelp gekropen tot het over was (doe ik altijd) ...dus ik ben er terug en blijf nu wel hoor, fijne avond nog!