Druk op onderstaande knop om je bestand naar mij te verzenden.
Niesje's dagboek
mijn ervaringen
25-09-2011
zaterdagnacht 24.9.2011 bang
zaterdagnacht 24.09.2011 Hey dagboek! Hier ben ik weer...midden in de nacht. Heb het weer moeilijk maar k'moet zo dadelijk toch maar naar men bedje want t'is ondertussen al na één uur. Die dinsdag (begin chemo) nadert nu met rasse schreden..... Soms wou ik dat ik die dinsdag héél erg ver weg zou kunnen duwen maar langs de andere kant moet die héél snel dichterbij komen, want dan zou eindelijk de bestrijding kunnen beginnen van die vreselijke beestjes in mijn schattie zijn lichaam. Maar k'ben er zo bang voor ! Bang voor wat er komen gaat !! t'Is allemaal zo angstaanjagend - zoveel vragen ! Hoe gaat dit allemaal verlopen ??? Vandaag zijn we toch enkele uurtjes buiten geweest - op aandringen van mezelf en de kids want met dit prachtige zomerweer kan je toch niet binnen blijven. Maar t'was niet makkelijk. Mijn man lust zo graag bxl wafels en had hem beloofd om er te trakteren - uiteraard zijn de zelfgebakken thuis nog altijd de lekkerste ! Maar t'was zalig in t'zonnetje.....proberend alles effe weg te denken - maar dat lukt helemaal niet ! Daar zit je dan met twee....over elkaar..gelijk twee hopeloos verliefde pubers - hand op hand - mensen die ons passeren kijkend alsof het aanhouderij zou zijn, want op onze leeftijd zie je dit niet zo vaak meer. Maar daar ben ik zo trots op want geloof me dagboekje, na al die jaren ben ik nog steeds zo verliefd op mijn schattie........vandaar dat ik zo'n verdriet heb, verdriet om dit wat er ons hier nu allemaal overvalt. Nog steeds betrap ik me er op na die twee weken dat ik blijf hopen dat het een vreselijke nachtmerrie is waar ik alle momenten ga van wakker worden - maar....t'is niet zo ! ik word nie wakker want ik ben wakker ! Morgen (nu reeds) is het zondag.....en volgens de weerberichten wordt het zomer's...... Mijn schattie wil morgennamiddag op tv naar het veldrijden kijken - dat ziet hij graag dus waarschijnlijk ga ik iets met met lieve dochter ondernemen en als die reeds andere plannen heeft ga ik eens naar m'n zusje kijken want door al die miserie ben ik nu niet in de mogelijkheid om haar te helpen. Tegelijkertijd met de diagnose van mijn man kwam hier het nieuws dat men zusje gaat scheiden ; die is nu volop aan t'inpakken en verhuizen en ik had zulke grootse plannen om haar hier mee te helpen maar........mijn gezin heeft me nu meer nodig dan wat ook en dat begrijpt men zusje wel. Slaapwel dagboek en dank alle dagen aan de lieve mensen die hier een steunend woordje schrijven. Ik kan nog steeds die mensen niet persoonlijk danken maar ik hoop dat ze weten dat ik ook meeleef met één ieder zijn ellende. slaapwel
Hey dagboek. Vandaag, juist één weekje geleden......k'mag er niet aan terugdenken......DE dag dat gans ons leven door mekaar geshokt werd !..... Enfin.....zucht......ondertussen weet ik al dat 'bij de pakken blijfen zitten' en 'gans de dag huilen' ook geen oplossing is, zéker niet ten overstaan van mijn allerliefste. Dus ik probeer.....alsook mijn twee schatten van kinderen....'de draad van t'normale leven' een beetje zo af en toe terug op te pakken, maar geloof me....t'is verdomd moeilijk ! Ondertussen zijn we gistermorgend naar t'ziekenhuis geweest, alwaar dat rare apparaatje waar ik de naam maar niet van kon onthouden, is ingeplaatst. En de naam van dit ding vergeet ik vanaf nu nooit meer.....de poort-catheter..... Iedereen die dit leest en spijtig genoeg ook de 'ervaring' van deze vreselijke ziekte kent, weet direct waarover ik het nu heb. Op zich, een ingreep van geen betekenis eigenlijk, maar geloof me......wat voelde ik me toch weer zo machteloos gistermorgend in dat grote vreselijke ziekenhuis. Gelukkig bijgestaan door m'n twee schatten van kinderen - ik kan niet verwoorden wat zij voor mij momenteel betekenen (en ik waarschijnlijk ook voor hen hoop ik). Mijn man....optimistisch zoals altijd, heeft deze ingreep ondergaan met de glimlach op zijn lieve snoet - ik begrijp er niets van dat een mens zo moedig kan zijn - wat ben ik toch trots op hem en ondertussen heb ik ook geleerd dat ikzelf mij ook zeer sterk moet houden onder zijn ogen - want volgens onze huisarts zou een possitief ingesteld iemand meer kans op genezing hebben dan iemand die bij de pakken blijft zitten. Allemaal natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, maar gelukkiglijk! behoort mijn man tot de possitief ingestelden en daar moeten we ons ook aan optrekken. Om half acht dus gistermorgend moesten we daar zijn en iets over tien was alles reeds achter de rug. Tijdens die kleine ingreep ben ik met mijn kinderen een beetje gaan 'wandelen'....op verkenning naar the place to be waar vanaf volgende week dinsdag alles gaat beginnen.....de chemo..... Man man man wat voelde ik me raar om dit gebouw te betreden........wat een stilte heerstte er daar....en wat een vriendelijke mensen lopen er daar rond..... Maar we zijn nu 'nog maar' donderdagavond(nacht), dus ik probeer nog een beetje te genieten van deze welbeloofde nazomerse dagen..... Gisternamiddag werd de wonde van t'plaatsen van die poort-catheter wakker en toen heeft hij wel een pijnstiller gevraagd maar tegen de avond waren ook die ongemakjes totaal verdwenen en vanmorgend zag mijn allerliefste schat er weer stralend uit --- ongelooflijk ! Deze namiddag is den de huisarts op bezoek geweest - ik had haar opgebeld omdat we toch met zo veel vragen zitten en ook omdat we allemaal hier een voorschrift nodig hebben voor de griep-spuit. Wat ben ik toch blij dat we zo'n toffe huisartse hebben ! - meer dan een uur heeft ze hier mee rond de tafel gezeten en ons nog eens allemaal nauwkeurig uitgelegd wat er ons allemaal te gebeuren staat. En mijn man zijn woorden van 'IK wil er voor gaan! ' klonken heel possitief in haar oren en dat vond ze zeer goed dat zijn ingesteldheid zo is. Raar dat een mens zijn leven zo plots drastisch kan veranderen dat er maar één ding belangrijk is en dat is hoop op genezing ! DAT besef je pas als je zoiets overkomt.....en zolang je in de stressy carrousel van deze wrede drukke wereld meedraait hé sta je bij de belangrijkste mooiste dingen van t'leven helemaal niet stil - en dat is zo jammer. Zelfs mijn kinderen beseffen dat nu maar al te goed ! Vanavond ga ik proberen te gaan slapen zonder slaappilletje - dit op aanraden van de huisarts, want, ook al is het één van de minst zware pilletjes die er tussen de slaappillen bestaan, toch vond ze het beter om er alléén van te nemen als het écht nodig is - dus......zal dan maar eens proberen zonder - op hoop van zegen ! Slaapwel dagboek En dank aan de lieve steunende woorden van onbekenden die hierop reageren.
Lieve dagboek.....de voorbije dagen ging het me weer niet goed om hier iets neer te schrijven, sorry. Vandaag.....is het mijn verjaardag... een verjaardag die ik waarschijnlijk nooit meer zal vergeten. Vanmorgend vroeg werd ik reeds vroeg in de ochtend geknuffeld door mijn allerliefste en beneden gekomen lag er al een prachtige grote verjaardagskaart klaar van m'n twee schatten van kinderen. Mijn dochterlief had er dan ook nog een prachtig briefje bij gedaan. Wat heb ik toch een prachtig gezin ! ...... en daar ben ik héél fier op ! Voor de rest is het hier aftellen naar woensdag, de dag dat we om half acht s'morgens in t'ziekenhuis moeten zijn voor het plaatsen van....de -catheter - ik vergeet verdorie iedere keer dat woord, maar is dat niet een beetje normaal in deze voor ons zo onbekende beangstigende wereld ? Na woensdag ga ik die naam waarschijnlijk nooit meer vergeten. Mijn verjaardag-dagje verliep vrij rustig hier ; graag had ik met mijn ventje naar de cinema geweest, want ooit vele maanden geleden had ik hiervoor mee gedaan via internet en een vrijkaart voor vandaag gewonnen - deze zal waarschijnlijk in mijn prullenmand verdwijnen want veel zin voor de cinema heef mijn lieve schat momenteel niet (en ik eerlijk gezegd ook niet) - maar acht zegt hij....er komen nog dagen.... Vanmiddag ben ik dan wel eventjes tot bij mijn lieve dochter gereden ; zij heeft middagpauze van twaalf tot een en samen zijn we dan een croqueje gaan eten (weer met de nodige traantjes....) en t'zullen de laatste nog nie zijn zekers?? Ook de ganse dag overdonderd met de allerliefste verjaardagswensen van héél veel mensen die nog niets afwisten van deze trieste periode hier. Vanavond heb ik me dan eindelijk eens bezig gehouden met toch iedereen een beetje op de hoogte te stellen met als resultaat nog meerdere mails en smsjes. Naja.....mensen zijn bezorgd en doen om goed te doen en eerlijk gezegd is alle steun en lieve woordjes meer dan welkom ! écht gefeest hebben we vandaag niet - en eigenlijk wou ik helemaal niets doen maar kids en schattie willen dat er gedaan wordt zoals alle voorgaande jaren en dat is : lekker gezellig koffie en stukje taart met de naaste familie en dat zal dan zo gebeuren maar niet vandaag maar wel morgen. Dat kwam beter uit voor de werkende mensen hier en daar wil ik ook wel rekening mee houden. Dus morgenavond zal er hier, zoals alle andere jaren, tien lieve mensen rond de tafel zitten en zal de aroma van versgemaakte koffie ook aanwezig zijn, alsook de niet te missen verjaardagstaart en hopelijk wordt er dan rond die tafel ook nog wel eens over iets anders gepraat dan over dat éne afschuwelijke thema dat mijn gezinnetje hier heeft door mekaar geschud ! Lieve dagboek, en lieve mensen die dit lezen en mij ook een hart onder de riem steken, bedankt (want ik weet nog steeds niet hoe ik berichtjes hier moet persoonlijk beantwoorden). t'is nu bijna middernacht - mijn zoetie is juist gaan slapen en heeft zoals de laatste vier dagen, in de keuken ook mijn slaaptabletje klaargelegd........ongelooflijk....want nooit van mijn ganse leven heb me aan zo'n pilletje gehouden... ma tja....nodige slaap is ook wel belangrijk denk ik. slaapwel iedereen....slaapwel dagboekje x
Ik ben Niesje, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Niesje.
Ik ben een vrouw en woon in Provincie Antwerpen (Belgie) en mijn beroep is huisvrouw.
Ik ben geboren op 19/09/1956 en ben nu dus 56 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Gezinnetje , werken met Pretex, fietsen, cinema, etentje, .
Ik ben zéér gelukkig getrouwd, al 33 jaar met een schat van een man, en dat mag iedereen weten ! Ons gezinnetje is verrijkt met 2 fantastische kinderen. En ik heb momenteel maar één wens: genezing voor mijn allerliefste !
forum
Druk op onderstaande knop om te reageren in mijn forum
