CHRISTUS
Binnen was hij er
altijd, binnen
was hij familie,
stond hij te boek.
Alle seizoenen
hielden hem vast.
Hij hing aan het
kruis, maar verrees op tijd.
Als het jaar doodging
werd hij geboren.
Om te bestaan had hij
niet veel nodig:
vader en moeder in de
kamer,
hand op het
voorhoofd, kruisje op het brood,
gesloten ogen voor en
na tafel.
In latijn en gerinkel
van altaarschellen
kreeg hij een kleed
aan met witte zomen
en vlijden zich
lammetjes om hem heen.
Zijn naam was hard,
maar als monniken zongen
heette hij Jezus,
begin van muziek,
en leek hij een
vriend. Ach, mooi bedrog,
misschien was hij
enkel het zingen maar,
de zestien kaarsen op
het altaar,
misschien was hij
gisteren alleen maar
de warmte van binnen,
mensen bijeen.
Buiten op zee is hij
gestorven,
roemloos, zonder
geschiedenis.
O, in het donker van
storm en regen
heb ik zijn naam nog
geroepen, in doodsangst
wildweg beloofd al
wat ik geleerd had
te moeten beloven in
nood en berouw,
maar hij was zoek
tussen golven en wolken,
nergens meer tussen hemel
en aarde.
Christus, Christus,
het wordt hoog tijd.
De tijd van woorden
is voorbij.
Eeuwigheid staat in
de nacht voor de deur.
Laat je zien nu ik
jou heb verloren.
Sta uit de oude
verhalen op
die thuis in het boek
stonden en wees waar,
hier op de kolkende
zee, de broeder
die zijn vrienden
zoekt aan het water,
magere visser op het
meer,
timmerman van het
scheepje van Petrus.
Maak je los uit de
hopen touwen
voor op het dek en
kom naast me staan,
schreeuwend tegen de
stormwind in:
Kleingelovige, weet
je dan niet
dat ik de stormen kan
gebieden?
Kom tevoorschijn, ik
wil leven,
hier en nu, want
ander leven
later, vergeef me,
vertrouw ik niet.
Michel van der Plas
De voorbije maanden werd op deze
blog dagelijks een overweging geplaatst, die aansloot bij de lezingen in de
eucharistie van de dag. Dit was evenwel niet het oorspronkelijke opzet, maar is
door omstandigheden zo geworden.
Vanaf vandaag wordt het originele
opzet opnieuw opgenomen, zoals dat ook in de titel en de ondertitel van de blog
vermeld wordt: Doorheen de dagen Ervaringen besproken. Binnen het raam
van dit opzet was er voorheen reeds het verslag van mijn reis naar Bahia, in
het Noordoosten van Brazilië. Dit verslag is overigens nog steeds beschikbaar
in het archief van deze blog, met name in de periode tussen 12 januari en 10
februari 2010.
Een nieuwe aansluiting bij het
originele opzet van de blog begint dan met een gedicht van de week: Christus,
van Michel van der Plas. Dit gedicht werd reeds eerder hier opgenomen, met name
op 6 april van dit jaar, dat was de dinsdag van de Paasweek.
Voor mij is het één van de
mooiste, zoniet het mooiste Christus-gedicht, dat ik ken. Misschien niet meteen
het gemakkelijkste om het bij een vlugge lezing meteen te waarderen, maar wel
met een rijke inhoud, die pas na enig herkauwen duidelijk wordt. Daarom zal dit
gedicht ook de volgende dagen regelmatig aan bod komen.
Bij de lezing van een gedicht is
het vanzelfsprekend altijd beter om zelf de inhoud te ontdekken. Ik hoef
niet te dicteren wat jullie dienen te vinden! Maar de ervaring heeft mij
geleerd dat het nuttig kan zijn om af en toe een eindje op weg te zetten. Voor dit
gedicht van Michel van der Plas zou ik dat op deze wijze willen doen.
Het gedicht handelt helemaal niet
over de historische Jezus of over de verheerlijkte Christus, maar wel over de
aanwezigheid van het geloof in Jezus tijdens drie grote perioden van een
mensenleven: kindertijd, puberteit en volwassenheid. Elke strofe bespreekt met
klare, rijke beelden een van deze perioden. Heel wat mensen zullen in een of
ander beeld een stukje uit hun persoonlijke geschiedenis vinden. Veel leesgenot
op je persoonlijke ontdekkingstocht!
P.S. Vanzelfsprekend zullen ook
in de toekomst meditaties over Bijbellezingen blijven verschijnen. Die behoren
nu eenmaal ook tot ervaringen doorheen de dagen!
![](http://blogimages.seniorennet.be/omer1941/659290-548c55a88f30f4099e8ac5a2ab226d5f.JPG)
![](http://blogimages.seniorennet.be/omer1941/659290-a38a34b5a60528df7b58a2825de184cc.JPG)
|