Vandaag kregen de kinderen een telefoontje dat ze bij de 3 laatste geselecteerden zijn voor een huisje (er waren 20 kandidaten). Maandag krijgen ze een definief antwoord. Spannend! Het is een mooi huis en zeker heel goede verhouding huurprijs - kwaliteit. Zus Gaby vroeg of ik hoopte dat ze het niet zouden hebben. Neen, absoluut niet!! Ik gun het hun van harte want als zij gelukkig zijn, ik ook natuurlijk. Dus duimededuim!!!

(dienblad zelf geschilderd, wil graag hier ook mijn schilderijen plaatsen) Ik had al wel een blog' schilderijen vonne'  maar  is al van een tijdje terug dus moet ze uodaten. Staat op mijn to do lijstje!!

We zitten hier nu alle 3 gezellig achter on computerke. Leen lessen voorbereiden, Thomas aan zijn doctoraat aan het werken en ik wat mailtjes beantwoorden en op deze site wat surfen. Op de achtergrond muziek. Ik geniet volop!!! Maar op mijn schouder zit een duiveltje te fluisteren: 'binnenkort is dat gedaan!! binnenkort is dat gedaan!! en zit je alleen . Ik ga hem direct een lap geven want ik wil genieten voor zo lang het kan!!!

Ik was ijverig aan het eten maken toen mijn zoon Thomas en vriendin Leen al kwebbelend binnenkwamen. Hij zich ergerend aan enkele collega's, zij over 'het nieuwe huis dat ze gevonden hebben en waar ze eventueel kunnen naar gaan kijken'. Onmiddelijk een wrong in mijn maag. Ik heb mij voorgenomen om geïnteresseerd en blij naar alles te informeren. Ik denk ook niet dat ze voelen dat ik inwendig bloed. Maar ik voel ook een soort blijheid omdat ze het zo goed doen samen en ik herinner mij terug hoe ik vroeger plannen maakte toen ik ging samen wonen. Het zoeken, het inrichten, het plannen. Heerlijk toch!! Ik wil hun blijdschap niet bederven. Thomas zei onlangs: 'Mams, ik heb het zo moeilijk om je alleen te laten'. Ik heb er toen op gedrukt dat hij mij moest loslaten. Dat dat nu eenmaal het leven is. Hij was opgelucht. Ik was trots op mezelf dat ik dat kon, maar nu word ik er zo hard mee geconfronteerd en wil zo hard dat ze bij me blijven. Hoe doe je dat loslaten? Hij woont 27 jaar bij mij, zijn papa stierf toen hij 12 jaar was. Hij is mijn zoon, mijn vriend en mijn steun. Hoe moet 'ik hem' loslaten?????

Bij de vraag hoe ik mijn blog zou omschrijven kreeg ik het al benauwd. Eigenlijk begin ik er hier aan om een beetje stap voor stap van het benauwende lege nestsyndroom af te raken. Mijn zoon en zijn vriendin zijn van plan om gaan samen te wonen. Zijn vriendin woont hier ook sinds vorig jaar juli. Als ik er aan denk is het of mijn hart zich omdraait en er niets van wil weten. IK durf het niet laten doordringen. Zijn 'dag mams' s 'morgens moeten missen, zijn laptop, boeken op de salontafel 'weg'. In bed,  geen krakende trap meer als hij naar boven komt. STOP!! niet meer verder denken!!

Pfff eventjes zoeken maar eindelijk gelukt. Tja zoals alles in mijn leven bereik ik alles maar alijd met omwegen en struikelblokken. Maar uiteindelijk kom ik er wel. Weet ge en soms zijn die omwegen nog mooier dan de rechtstreekse weg. Vergelijk het met een autostrade. Daar zie je maar niets en is eentonig maar rij op de zijwegjes en j komt zoveel mensen tegen en zoveel mooie dingen. Je hebt wel meer verkeersdrempels maar het doet je even stilstaan en nadenken hoe je er verder over gaat. Zo gaat het ook in mijn leven. Met vallen en opstaan, wonden likken en weer doorgaan. Voila  zo ben ik, het is mij te nemen of te laten. Dus als je mij komt bezoeken, ben je altijd welkom. Een virtueel tasje koffie en een babbelke kan er altij vanaf. Tot lezens