Ik ben mark dejongh
Ik ben een man en woon in Sint Gillis-Waas (Belgie) en mijn beroep is ziekenhuisapotheker.
Ik ben geboren op 23/08/1953 en ben nu dus 59 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: joggen, tafeltennis, fietsen.
ik heb ook een mooie verzameling van meer dan 61.000 kroonkurken uit 200 verschillende landen.
Maar veel belangrijker, al meer dan 35j gehuwd met Irma en vader van vele lieve kinderen : Christophe, Thomas, Tine, Katrijn, Frederik, en Roeland.
opa gaat op stap
Relaas van de wandeltocht van St. Gillis-Waas naar Santiago de Compostela 112 dagen op pelgrimstocht : ontdekken, ontmoeten, onthaasten.
06-05-2012
spreuk 9
DE STILTE IS EEN VRIEND DIE JE
NOOIT VERRAADT 6/5/2012
Vandaag is het zondag. Het is ook de dag van de tweede verkiezingsronde voor de Franse president: "Il faut choisir entre la peste et le cholera" heb ik al enkele keren gehoord. Het is de pest geworden en naar het schijnt staat er al heel veel Ferrari's en andere chique auto's in de file richting Zwitserland om de nieuwe belastingen die er zullen aankomen onder de nieuwe socialistische president Hollande te ontvluchten. Het is precies overal hetzelfde ...
Maar nu even wat anders. We passeerden vandaag in Montcuq, een dorpke wereldberoemd in gans Frankrijk dank zij een conférence van vele jaren terug van een Franse humorist Pierre? Prevost die een bezoek brengt aan dit stadje maar de naam slecht uitspreekt : "Mont cul" in plaats van "Montcuq" met een "k" als laatste letter. Gelukkig heeft mijn vriend Nicolas mij hierover al wat verteld als we aankomen. Enkele jonge mannekes roepen ons toe: "Tu vas au centre de mon cul"? Het is zondag en het is marktdag daar: "Beaucoup de monde dans mon cul" "Tu vas visiter mon cul?"... We wandelen over de markt en hebben veel pretjes met al die stomme humor. Ik koop er wat vers fruit en een mesje dat wat scherper is dan hetgene ik van thuis meenam. Verder omhoog langs de kerk waar er een mis bezig is, en dan naar de toren van waaruit we een heerlijk vergezicht hebben op het stadje en zijn omgving. Ik ben nog vergeten te vertellen dat er heel veel vettige klei is in die regio en dat onze botinnen echt vol van die modder hangen bij onze aankomst. "ça glisse dans mon cul" en zo kunnen we nog uren doorgaan Misschien is het eenvoudiger dat jullie even op you-tube zoeken naar het filmke "le petit rapporteur" van die "Prevost" in Montcuq. Dat moet zeker lukken.
Verder nog even meegeven dat ik nu in Lauzerte zit, een klein stadje met oude stemmige huisjes en heel weinig inwoners. Als je er rondwandelt is het precies een spookstadje. Gelukkig is er ook een stemmig pleintje in het centrum waar we tussen de regenbuien door iets lokaals kunnen drinken. Terwijl het verkiezingsprogramma alsmaar doorgaat boven mijn hoofd zijn er al veel pelgrims in hun bed gekropen. Morgen naar Moissac. Pelgrimsgroeten Mark
Hallo allemaal! Met mij gaat alles goed, maar met Frankrijk?? Ik zit hier in een gite met een 30-tal anderen, en de grootste groep hiervan zit nu naar de TV te kijken die boven mijn hoofd hangt. Socialist François Hollande, die juist de presidentsverkiezingen heeft gewonnen tegen Sarkozy, houdt zijn overwinningsspeech. Ondertussen moet ik proberen het hoofd koel te houden om jullie de laatste nieuwtjes te vertellen. Ik ga nog maar eens beginnen met het weer : Gisteren, na Cahors heb ik tussen de onweders door gewandeld. Af en toe een fikse bui op onze kop maar al bij al meer zon en wind dan regen.Ik vertrok in mijn eentje, maar ik ben in de loop van de dag weer met Nicolas opgetrokken. Vanaf de Pont de Valentré in Cahors tot St Jean-Pied-de-Port is het 377 km, een 14-tal dagen Dan nog een maand naar Santiago, dus het ziet er nog altijd goed uit... Ik heb gisteren in een boerderij geslapen in Les Vignals (Lascabanes) en door mijn ommetje naar Rocamadour kom ik weer andere pelgrims tegen die ik al enkele dagen of weken niet meer gezien heb, onder andere Mario, de Canadees die op ons kamertje sliep en 2 Zwitserse, wat oudere dames die gelijk met mij vertrokken in Le Puy-en-Velay . Ik heb daar ook, in de pompbak in een werkplaats van de boer, mijn handwaske gedaan.Bijna al mijn spullen hangen nu op de draad maar het droogt niet goed. Het was koud en ik heb in mijn pyamavest rondgelopen, want ik heb mijn trui al (te snel) naar huis gestuurd om wat gewicht te sparen, verd......
Toen ik gisteren een bezoek bracht aan de kathedraal St. Etienne en het bijhorende klooster in Cahors speelde ik mijn vriend Jan een tijdje kwijt. Ik loop alleen door een stemmig middeleeuws straatje en zie daar een klein atelier van een schoenmaker. Omdat er recent weer een haakje van mijn bottin, waarrond ik de nestel draai , was losgekomen besluit ik binnen te gaan.Ik toon mijn vuile bottin en mag hem direct uitdoen. Ik mag zelfs de kleur van het garen kiezen en ik ga voor "roze". En ja hoor, enkele minuten later is het haakje weer vastgestikt en ook enkele andere naden die weer opnieuw gelost waren zijn mee gerepareerd en overstikt. Ik wil een foto nemen van de lieve dame die het stikwerk uitvoert, maar eerst wil ze niet. Ik kan haar met moeite toch overtuigen Ik denk dat ik mijn schoenen wat te veel "belast": nat, droog, nat, droog en dan klimmen, dalen alsmaar weer. Niet het ideale leventje voor een schoen," maar ze zijn daar toch voor gemaakt" denk ik dan. Waarom heten ze anders stapschoen ? Waarschijnlijk is zelfs de sterkste garendraad daar niet tegen bestand? Afin ik kan weer verder en vraag hoeveel mijn schuld is: "Zero euro, monsieur". Ik dring aan maar slaag er niet in om iets te betalen. Ze houden van pelgrims daar in dat kleine leuke ateliertje!! Dus zal ik hen binnen enkele weken, als ik het geluk heb om aan te komen , een kaartje sturen vanuit Santiago. Vanaf 7u is er ontbijt te krijgen in de gite waar ik sliep vannacht, en het begint hier rond de PC al aardig druk te worden.
Het is fris en kil buiten, maar het regent (nog ) niet ! Weer een nieuwe dag, de eerste van week 10 op mijn weg naar Compostela, de eerste dag zonder Jan, de vriend die me meenam voor het ommetje naar Rocamadour!
Een goed weekend allemaal, en ik wens jullie het goede weer toe waar hier ook iedereen naar uitkijkt!!
Hallo Cahors, het is nu half 7, zaterdagochtend. Er sliepen twee Franse "ronfleurs" (vrij vertaald "ronkers, snurkers") op ons kamerke van 4. De ene heet Alain uit het Rijsel ergens, de andere zijn naam ben ik al vergeten, een goedlachse "zware" jongen met al wat leeftijd en flink wat overgewicht. Ik was gisterenmiddag Nicolas tegen het lijf gelopen toen hij aankwam in Cahors . Ik had juist mijn rugzak weggezet in deze gite en wist dat er nog 1 plaatske vrij was. Het regende en ik had een paraplu geleend van de uitbater, om de stad te bezoeken. Nicolas besluit om de reservatie die hij had voor een andere slaapplaats in Cahors te annuleren en bij mij te komen slapen. Hij en ik sliepen boven op het stapelbed en de 2 Fransen onderaan. Ik heb vannacht wel wat gerommel en gesnurk gehoord, maar voor mij viel het al bij al nog mee. Nicolas daartentegen heeft zijn matras van het bovenste bed gesleurd en heeft zich in de gang naar het toilet gelegd. Gelukkig is ie met al die slaapmiserie zijn goed humeur niet kwijtgeraakt en we hebben zojuist samen zijn matraske weer op zijn plaats gelegd. Gelukkig waren er vannacht ook niet veel passanten op weg naar het toilet ... Pelgrimsgroeten Mark
Hallo koud België Vandaag was het een korte etappe van 15 km. Het begon al super; in de luxueuze en heel sfeervolle oude boerderij zijn we de gast van twee 80-plussers met 4 kinderen, 13 kleinkinderen en een 7-tal achterkk. Bij het ontbijt bied ik aan Jan mijn gouden zakboekje aan om er een afscheidstekeningetje in te tekenen voor mij. Het is een echte artiest, en op enkele minuten tijd schetst hij, "zomaar uit het vuistje" een supermooi stel bottinnen en 2 stapstokken tussen de bloemetjes. Rond de middag zijn we al in Cahors en hebben we een picknick onder aan de supermooie heel oude brug waarvan ik de naam kwijt ben. Pont de Valentré Na de picknick direct naar de post: het kost me 27€ om de rommel op te sturen die ik kwijt wil, maar dat heb ik er graag voor over. Nu weegt Drappy 1.5kg lichter. Ik moest wel mijn volle gewicht op de doos zetten om ze toe te persen.... Dan naar de fotowinkel om een copie te nemen van de memory-card van mijn fototoestel naar een USB stick : 1200 foto's zijn nu ook onderweg via de post naar huis. De kans dat ik die kwijt speel is dus ook geminimaliseerd. Maar het leukste verhaaltje van de dag is voor straks. Nu moet ik naar de "repas" bij de hoogbejaarde lieve gastheer en -vrouw.
Aan alle lezers die al een berichtje achterlaten af en toe: bedankt , plezant om dat te kunnen lezen, want ik heb al begrepen dat het leven ginder gewoon door gaat, terwijl voor mij hier de tijd stil staat en het leven heel anders geworden is. Blijven reageren zou ik zeggen !!
In onze piepkleine gite voor 3 personen hebben we onze zoveelste mini- pastaparty gehad (met slechts 2 deelnemers deze keer). Paul onze Canadese gast heeft zijn eigen soepke gebrouwd met een broodje.... En Nicolas klopte ook aan om bij ons te slapen. We boden hem aan om "in het zwart" zijn matraske beneden op de zetel te leggen, maar hij verkoos dan toch om helemaal alleen in de camping zijn tentje neer te planten. We waren al vroeg op pad vandaag vanuit Bastide Murat onder een stralend zonneke, en na 1km stopt een meneer in een 2 PK-tje. Hij wil ons waarschuwen dat de GR misschien moeilijk te volgen is in het dal. Het blijkt een Antwerpenaar te zijn die hier een klein hotelleke uitbaat wat verder. Het is al 3 dagen droog, dus we slaan zijn waarschuwing in de wind. We moeten inderdaad weer over een ferme sloot kruipen , maar na de oefeningen van de vorige dagen vormen deze losliggende keien waar we op stappen geen enkel probleem meer.
Ik voel me tijdens de wandeling en beetje zoals een kind op de kermis. Na een aantal toertjes in de flitsende roetsjbaan ("grand 8 (huit)" zeggen ze hier) zit ik nu wat rondjes te draaien op de paardenmolen, en dat vind ik ook eens fijn. Ineens passeren we een tros bijen aan een tak langs de kant van de weg. Vlug een foto en stillekes in een weide boog er omheen. Het landschap verandert voortdurend en de zon begint al aardig te branden. De krekels zijn alom aanwezig en er zijn 2 koekoeken die elkaar het hof maken, of uitdagen, ik weet het niet. De ene koekoek blijkt soms te hakkelen, echt bizar om te horen; De picknick is zalig en een kleine siësta geeft me al een voorproefke van de camino Frances in Spanje. Jullie kunnen je waarschijnlijk moeilijk voorstellen dat er nog wat goed weer is, maar hier is het eindelijk zover na heel vele winterse dagen... In Vers komen we kort na de middag aan en we trakteren ons op een frisse Stella op het terras van een heel chic restaurant. Het is nog te vroeg om te stoppen en we stappen nog 4 km verder naar les Mazuts waar we al om 16u. aankomen. Ik heb voor de vriendelijke gastvrouw van meer dan 80 jaar al direct 2 prangende vragen : - "Heeft U een computer voor de gasten?" Het antwoord is "ja"! - "Heeft U een pintje voor ons"? Ze weet het niet zeker en wat later komt ze terug met haar enige 2 blikjes Heineken; Afin als ge echte dorst hebt smaakt dat ook lekker.
Verder nog melden dat ik mijn pakje nog steeds niet heb kunnen terugsturen want in Vers is het postkantoor alleen maar in de voormiddag open. Ik begin er bijna stress van te krijgen. Morgen zal het zeker lukken want dan komen we aan in Cahors na +/- 15km. Daar zal ik afscheid nemen van Jan die op de trein stapt richting Parijs. Weer een nieuwe supervriend die ik zie vertrekken, maar ongetwijfeld kom ik weer andere pelgrims tegen na mijn ommetje naar Rocamadour. Het pelgrimsbestaan kan zo mooi zijn als de zon schijnt, maar het kan soms ook hard zijn op het moment dat ik weer moet afscheid nemen.
In de gite waar een lieve hospitalero ons ontvangt met open armen moeten we eerst toch even bekomen van onze korte , maar super intense etappe. En dan volgt weer een fikse wandeling helemaal naar het dorp boven Rocamadour om daar pasta te kopen en halve liter bier te drinken. In Rocamadour is er geen enkele kruidenier...Daar komen we de 3 Franse eendagstoeristen weer tegen. Ze hebben de oversteek van de Anzhou op de boomstam blijkbaar goed overleefd. Dan smul ik een ijsje op en breng met Jan een bezoek aan het kasteel helemaal boven op de heuvel ( weer ferm klimmen langs de XII staties van een kruisweg)! 's Avonds op de pastamaaltijd kunnen we wat bijpraten met de anderen die daar zitten.(onder andere de 4 dames van eergisteren). " 't Schijnt dat er de dag voordien een meisje in de rivier is gevallen." Ze sliep ook in onze gite in Lacapelle Marival en in de gite in Rocamadour de dag voor ons. De hospitalero kent haar naam : "Adeline" Ze is ons gisteren voorbijgewandeld in de pletsende regen en is gewoon verder gewandeld. Ze stond voor die kolkende rivier, en is er gewoon doorgewaad, het water tot boven haar middel. Ze was doodsbang geweest , met die rugzak op haar rug en is gelukkig niet meegesleurd in die helse stroming. "Het verstand komt niet voor de jaren" zegt men wel eens en deze keer was dat echt. Ik vlieg hier buiten in de bibliotheek van Bastide Murat want ze gaan sluiten. Nog vlug vertellen dat ik vandaag niks speciaals beleefd heb: gewoon 26 km wandelen in de zon.
Veel pelgrimsgroeten en tot een volgende keer maar weer Mark
Als we in gite "Pierre Bonhomme" zitten valt er nog regelmatig een ferme regenbui uit de lucht. Adeline heeft ons voorbijgestoken en stapte verder naar Rocamadour.Wij zijn blij dat we door dat rotweer niet verder lopen en dat we onze spullen nog eens op ons gemak kunnen wassen en laten drogen. 's Avonds gaan we in een gezellig restaurant een lokale specialiteit eten. We raken aan de babbel met 2 toeristen die uit "het noorden" komen, uit Issy l'Eveque. Ik moet zowat langs hun deur gepasseerd zijn en heb er mijn picknick opgegeten aan de kerk , met een camion vol varkens voor mijn neus. Als ze vertrekken hebben ze nog wat wijn over"voor de pelgrims". We aanvaarden met dank hun sympathieke gift! De volgende morgen ziet het er super uit : geen zwarte wolken meer maar een helblauwe hemel. En weg zijn we, Jan en ik . Onze medebewoner van deze nacht, Nicolas, vertrekt een poosje later. A propos Nicolas is toch wel geboren zeker op mijn huwelijksdag : 28-12-1974. wat een toeval! Maar dat even terzijde. Aan het kerkhof staat er een bordje: "Rocamadour 10km". We stappen een half uur en komen weer een bordje tegen : "Rocamadour 10km". Och, dat geeft niet : het zonneke schijnt super fel, een halfuurke langer stappen is geen erg. Rond 12u kunnen we daar al aankomen. Enkele km verder op de GR moeten we naar beneden afdalen in de vallei van de Alzou, het rivierke dat langs Rocamadour loopt. Er hangt een papier: Oversteek in de vallei beneden is "riskant". Het is beter om boven op de parking je weg te vervolgen en later af te dalen in de vallei ofwel de weg over de bergkam te nemen" Er staan nog 3 Fransen, 3 jonge gasten, die samen met ons verder lopen (het is daar ook feestdag op 1 mei) Een eind verder ("Rocamadour 8.7km") komen we aan de resten van een Romeinse "oppidum" , een uitkijkpost met zicht over heel de vallei. Supermooi uitzicht over die steile rotswanden waar onderaan de rivier verder slingert naar Rocamadour.We hebben ondertussen daar beneden al een kolkende enorme waterval gezien en achten ons gelukkig dat we boven gebleven zijn. De GR gaat daar aan dat Romeins gedoe naar beneden en iedereen volgt de pijltjes.Beneden lopen we een hele poos naast de kolkende Alzou langs een mooi kronkelend boswegeltje. En dan ineens een GR teken aan de overkant van die rivier , "maar geen brug". De rotsen waar je normaal gebruik van maakt om over te steken zijn verstopt onder de kolkende watermassa. Iedereen blijft aan de verkeerde kant, maar het boswegeltje staat nu onder water. We kruipen op de helling omhoog en proberen langs daar verder te geraken. Het is steil, rotsen, losliggende keien, rotte takken vol mos, die afbreken als je ze vastgrijpt om niet te vallen. Onze pret verandert al gauw in bittere ernst om niet uit te glijden en naar beneden te schuiven. Wat later zijn we onze 3 Franse "voorgangers" kwijt en roepen heeft geen zin met het lawaai van die bruisende watermassa onder ons. We klimmen alleen verder, het wordt alsmaar steiler en tenslotte staan we voor een rechte rotsmuur, waar een pelgrim met een zware rugzak echt niet op durft. Het is al 12 uur geworden ondertussen. We draaien rechtsom, en kruipen weer voorzichtig terug naar beneden, en af en toe schuiven we uit. Halve alpinisten voelen we ons , maar met een ei in ons broek, want het is weer eens de hel (deze keer geen sneeuw, geen regen, geen hagel, geen modder, maar steile rotsen) . Een uitschuiver hier kan het einde van mijn pelgrimstocht betekenen. Ik mag er niet aan denken en ook niet paniekeren. Waarom moet dit ons nu juist vandaag weer overkomen ? Als we terug aan de kolkende watermassa daar beneden staan een uur later, staan de 3 Fransen daar ook weer. Ook zij stonden geblokkeerd ergens aan diezelfde loodrechte rotswand. Ze blijven daar achter en we zien de eerste van de 3 over een boomstam, terwijl zijn voeten in de rivier bengelen, beetje bij beetje vooruitschuiven. Halverwege op een eilandje moet ie het tweede deel van de bruisende watermassa 'te voet' door waden met het water tot boven zijn knieën. Neen, dat risico willen we echt niet nemen, en we klimmen weer helemaal terug omhoog naar die oppidum van onze Romeinse voorouders. Daar volgen we een ander klein paadje dat ons naar Rocamadour zou moeten leiden. Maar wat verder loopt dat paadje dood. We besluiten om toch door te stappen door het struikgewas bovenaan de diepe vallei. We komen aan een afsluiting, een pinnekesdraad, die we kunnen volgen. Een heel eind verder , het is al half 3 ondertussen, zetten we ons boven op een rots neer voor een picknick, want we zijn op en hebben wat energie nodig. Wat een prachtig uitzicht. Tijdens het eten hebben we tijd om een nieuw strijdplan op te maken: helemaal onderaan, langs de rivier, zien we wat eendagstoeristen wandelen. Dat moeten zeker Rocamadouranen zijn die een wandelingske langs de GR maken. We zien ook een wegel die aan onze kant van de rivier omhoog loopt in het bos. Met een volle maag en nieuwe moed gaan we weer op stap en uiteindelijk bereiken we heelhuids onze slaapplaats in een kloostertje in Rocamadour. Dank U St. Jacobus voor deze spannende namiddag in de prachtige natuur onder een stralende zon: we zijn heelhuids aangekomen ( al zag het er even heel anders uit!) en hebben weer een dagje beleefd op onze pelgrimstocht om nooit meer te vergeten.
Van Figeac gaat het verder naar Lacapelle Marival. Als we er aankomen installeren we ons en dan brengen we een bezoek aan een fototentoonstelling in een oud kasteel (1€ inkom). Het zijn allemaal sobere zwart-wit foto's van oude historische gebouwtjes en ruines in die regio. En nog hebben we wat tijd over, zodat we verder trekken naar het enige café in dat dorp dat geopend is, waar we mee kunnen kijken naar een internationale rugbymatch tussen Frankrijk en ??. Jan is een fervente supporter van zijn Franse team.
Ook tot daar zit het weer lekker mee. De volgen,de morgen trekken we van Lacapelle Marival naar Gramat. We zullen daar slapen in een gite die nog maar pas geopend is: het is het geboortehuis van een zekere Pierre Bonhomme, priester-stichter van een orde religieuzen, die daar in die regio wel gekend is en meerdere kloosters heeft opgericht. We zullen zelfs in het kamerke slapen waar de vrome man in 1803 geboren is. Maar nu even terug over het weer: in Lacapelle Marival passeert er een flink onweer 's avonds terwijl we gezellig samen eten Dan komt er een jong meisje aankloppen die enkel een tentje bij heeft en ze vraagt gratis onderdak voor één nacht omwille van dat dreigende onweer. Er zit een groep van 4 lieve dames-pelgrims bij ons aan tafel. Ze zijn onderweg voor 1 week en stoppen hun tocht in Moissac. Ze willen al direct de verblijfskosten van Adeline voor hun rekening nemen!! Maar dat wil de sympathieke uitbater niet. Hij neemt het meisje even terzijde: ze krijgt kost en inwoon maar ze moet de volgende ochtend stofzuigen en helpen kuisen voor even... . En verder slaapt daar nog Nicolas, een Fransman die al vele jaren in England woont, en aan een universiteit werkt (ik denk Bristol). Hij weet ons boeiend te vertellen over de electrische autootjes op Heathrow (luchthaven Londen) die zonder chauffeur, mensen van op de parking met hun bagage naar een "gate" brengen en omgekeerd. Al jaren is hij met een team dit project aan het uitwerken en bijsturen.
We vertrekken de volgende morgen, als Adeline, zo heet het jonge meisje nog volop aan het "werk" is. Na 10' begint het al te druppelen . We trekken direct onze regenkledij aan in de open schuur van een boerderij, maar het regent steeds harder en we zijn weeral kletsnat na een uur. Ook onze voeten kunnen we niet drooghouden: regelmatig moeten we door de overstroomde beken en rivierkes ploeteren terwijl het maar onophoudelijk verder regent. In de lege receptie van een camping houden we even halt om op krachten te komen. We eten wat koekjes en zijn weer een beetje opgedroogd want het is even gestopt met regenen. Als we vertrekken zien we Adeline, de jonge "kuisvrouw" passeren. We kunnen haar echt niet volgen. Wat een tempo. Wat later zien we achter ons van die donkere zwarte wolken opdoemen en ja hoor, als we bijna in Gramat zijn krijgen we eerst nog een lekker onweer op ons "dak".We zien de schaapkes in de weiden vluchten onder de boom. Er is plaats voor een 20-tal diertjes. De rest van de kudde crosst verder naar de volgende boom. Wij hebben geen boom om onder te schuilen, en de wind en de hagelbollen maken het extra "leuk". We komen al vroeg in de namiddag aan rond 2u. en hebben helemaal geen zin om met dat weer verder te ploeteren tot Rocamadour. De dame van de gite is zo vriendelijk om ons al 1u30 vroeger dan normaal in haar giteke te ontvangen. Al onze natte spullen uit en ophangen op een nog door ons te spannen wasdraad op de binnenkoer ofwel in de droogkast. Dan een lekkere warme douche om die hagelbollenmassage en de bliksemschichten te vergeten. Verdorie, mijn damarke is gekrompen !! We wandelen even rond naar het toerisme-bureau en krijgen er van een zure pruim een kaart van de regio. Wat verder in een wijnwinkel volgt een mini-degustatie en we kopen ons een flesje lekkere wijn. Jan heeft de minste kilo's in zijn rugzak, hij heeft de fles gekozen, en hij zal ze morgen heel de dag meedragen... Ondertussen komt er nog een kletsnatte pelgrim toe: Nicolas Hij gaat die avond met ons mee eten in een restaurant. Daar krijgen we van een koppel toeristen nog een halve fles wijn toegestopt: ze zijn afkomstig van "het noorden", Issy l'Abbaye, waar ik enkele weken terug ben gepasseerd.
Ik denk dat het de dag voor Figeac was in Livinhac le Haut We slapen in de gite communale en buiten zit er een struize jongeman op een bank in de tuin. Het blijkt een Antwerpenaar te zijn. Hij weegt minstens 120 kg, en sleurt een caddy mee waar al zijn gerief in zit. Hij heeft 40 kg bagage bij ( jawel 40kg). Met dat ding geraakt ie natuurlijk niet vooruit en op de koop toe moet hij langs de grotere wegen passeren, want langs de GR is dat quasi onmogelijk met al die modder en die keien... Ik eet weer pasta, ditmaal met Elisabet, Isabelle, Jan en Pierre. Dan volgt een korte avondwandeling rond het pleintje aan de kerk. Marie-Pierre slaapt alleen in een gite die nog volop wordt gerenoveerd door een koppel Spanjaarden. Ze stuurt vanop een bank haar "poème" naar mijn mailadres. Het gedichtje zal nooit aankomen en ik zal haar nooit meer terugzien. Niemand heeft haar adres. Een engel die uit ons gezichtsveld verdwenen is... De dikke vriend daarentegen heeft een kartonneke blonde Leffe bij zich als we weer in de "living-eetzaal-polyvalente ruimte-slaapzaal" (zie verder) binnenkomen. Hij drinkt er 3 van en de vierde is voor mij, zijn nieuwe vriend uit zijn buurt in België. Na de pastamaaltijd blijft hij nog verder TV kijken, en naar het schijnt ook verder wijn drinken alsmaar door (minstens een fles, en dan nog een carafke (volgens mijn ooggetuigen) met mijn kamergenoot Pierre en Isabelle, de keukenprinses, tot een uur of 11. Ik lig dan al lang onder de lakens. De volgende morgen ligt er iemand tussen de tafels op de grond te slapen. Naar het schijnt had "mijn nieuwe vriend", die in kamer 1 sliep, zo hard gesnurkt dat 2 gasten in het holst van de nacht hun bed hebben geruild voor een plaatstke op de grond in de refter... Gelukkig sliep ik in kamer 3!!
Ja Drappy, de rugzak, is altijd bij mij en even een woordje van dank voor haar. Bij het vertrek in Conques was er een steile afdaling op een middeleeuwse kasseiweg. Het was kil en vochtig en ineens glij ik onderuit. Wat doe je als je onderuit gaat? Je armen uitsteken om de schok op te vangen. Met een plof kom ik op mijn rechterpols neer, MAAR gelukkig was daar Drappy. Het was alsof ik op een kussentje terecht kwam op de slaapzak die steeds aan Drappy vasthangt onderaan! Ze brak mijn val , mijn pols deed effe goed pijn maar het ging snel weer beter. Zonder die schokbreker had ik misschien wel een gebroken pols gehad , of 2 ???!!!
En nog wat over Drappy: Ze heeft al een hele tijd een opgeblazen gevoel, alsof er vanalles inzit dat er uit moet. Gisterenavond in Rocamadour heb ik me even over haar ontfermd en ik heb een zakje gevuld om haar, en mijn schouders en heupen en knieën te ontlasten. In dat zakje zit o.a. mijn scheermachien, een dweil (die dienst doet als handdoek), enkele paar sokken die ik teveel meesleur sinds Le Puy-en-Velay, mijn "damar" onderhemd dat gekrompen is in de droogkast van Gramat, wat Imodium en andere pillen die ik denk niet meer nodig te hebben. Ik hoopte het vandaag in Bastide Murat, in de post op te kunnen sturen. Maar wat raadt ge: we zijn aangekomen rond 15u30 en zoeken ons slaapplaatske ( een klein rijhuisje met slechts 3 bedjes). Direct op pad naar het postkantoor met mijn rommel. De post sluit om 16u en ik ben 10' te laat... Wat jammer, ik zal nog minstens 1 dag langer met die spullen moeten sleuren. Dan maar verder naar het caféetje op het plein, want een frisse pint hebben we wel verdiend na 26km stappen tussen de tsjierpende krekels onder een stralende zon. Ja ja " het kan verkeren" zei Bredero ooit , en dat geldt ook voor het weder voor de pelgrims ! Van het caféterras trek ik nog even langs de lokale bibliotheek, die is gelukkig wel wat langer open dan het postkantoortje. Zo kan ik dan eindelijk al die wonderbaarlijke avonturen neerpennen, want ik beleef zoveel intense belevenissen op een stukje camino, waar je dat echt niet zou verwachten!
Ik slaap met Jan en Paul, een zonderlinge, maar brave Canadees. Nicolas komt toe en er is geen plaats meer: we stellen hem voor om "in 't zwart" bij ons te slapen in een hoekje op de zetel, maar hij verkiest om zijn tentje op te slaan in de (volledig lege) camping wat verderop. Jan en ik bereiden onze zoveelste pastamaaltijd en Paul eet op zijn eentje een bord soep met een boterham...
Het klooster van de carmelitessen is een slotklooster en er zijn nog een 6-tal religieuzen. Ik ben er op zondagmorgen naar de H.Mis geweest. Het is een kleine kapel aan de zijkant van een grotere kerk. Ik heb nog nooit zo een sobere kapel gezien: minimum minimorum daar. Ook mensen van de gemeente kunnen mee de mis volgen. Als ik toe kom is het gordijn voor mij en voor het altaar nog toe geschoven. Ik zie wat beweging achter dat gordijn : de slotzusters zoeken hun plaats en zetten zich neer met hun rug naar ons toe. Dan wordt het gordijn opengeschoven en de priester komt vanuit de grote kerk achter mij binnengewandeld. Na de mis verdwijnen de slotzusters weer via de deur langswaar ze zijn binnengekomen zonder een babbeltje te slaan of een blik in onze richting te werpen. Ze leven daar al héél lang binnen de kloostermuren en komen nooit met de buitenwereld in contact, behalve met een dokter als ze ziek zijn en een priester om te biechten. Alleen maar bidden en werken en nooit meer buiten het klooster in de stad of elders om iemand te bezoeken. Ze ontvangen pelgrims in een hoekje van hun klooster, maar de opvang gebeurt door vrijwilligers (hospitaleros), ex-pelgrims die zich inzetten om ons pelgrimsbestaan wat makkelijker te maken onderweg. Gelukkig dat ze er zijn, zo vinden we weer goedkoop onderdak voor één nacht en moeten we vanavond niet zelf koken!
Ik ben mark dejongh
Vandaag is het zondag.
Hallo allemaal!
Toen ik gisteren een bezoek bracht aan de kathedraal St. Etienne en het bijhorende klooster in Cahors speelde ik mijn vriend Jan een tijdje kwijt.
Hallo
Hallo koud België
Aan alle lezers die al een berichtje achterlaten af en toe: 
In onze piepkleine gite voor 3 personen hebben we onze zoveelste mini- pastaparty gehad (met slechts 2 deelnemers deze keer). Paul onze Canadese gast heeft zijn eigen soepke gebrouwd met een broodje.... En Nicolas klopte ook aan om bij ons te slapen. We boden hem aan om "in het zwart" zijn matraske beneden op de zetel te leggen, maar hij verkoos dan toch om helemaal alleen in de camping zijn tentje neer te planten.
In de gite waar een lieve hospitalero ons ontvangt met open armen moeten we eerst toch even bekomen van onze korte , maar super intense etappe. En dan volgt weer een fikse wandeling helemaal naar het dorp boven Rocamadour om daar pasta te kopen en halve liter bier te drinken. In Rocamadour is er geen enkele kruidenier...Daar komen we de 3 Franse eendagstoeristen weer tegen. Ze hebben de oversteek van de Anzhou op de boomstam blijkbaar goed overleefd.
Van Figeac gaat het verder naar Lacapelle Marival. Als we er aankomen installeren we ons en dan brengen we een bezoek aan een fototentoonstelling in een oud kasteel (1€ inkom). Het zijn allemaal sobere zwart-wit foto's van oude historische gebouwtjes en ruines in die regio. En nog hebben we wat tijd over, zodat we verder trekken naar het enige café in dat dorp dat geopend is, waar we mee kunnen kijken naar een internationale rugbymatch tussen Frankrijk en ??. Jan is een fervente supporter van zijn Franse team.
Ik denk dat het de dag voor Figeac was in Livinhac le Haut
Ja Drappy, de rugzak, is altijd bij mij en even een woordje van dank voor haar. Bij het vertrek in Conques was er een steile afdaling op een middeleeuwse kasseiweg.
Het klooster van de carmelitessen is een slotklooster en er zijn nog een 6-tal religieuzen.
