Ik ben mark dejongh
Ik ben een man en woon in Sint Gillis-Waas (Belgie) en mijn beroep is ziekenhuisapotheker.
Ik ben geboren op 23/08/1953 en ben nu dus 59 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: joggen, tafeltennis, fietsen.
ik heb ook een mooie verzameling van meer dan 61.000 kroonkurken uit 200 verschillende landen.
Maar veel belangrijker, al meer dan 35j gehuwd met Irma en vader van vele lieve kinderen : Christophe, Thomas, Tine, Katrijn, Frederik, en Roeland.
opa gaat op stap
Relaas van de wandeltocht van St. Gillis-Waas naar Santiago de Compostela 112 dagen op pelgrimstocht : ontdekken, ontmoeten, onthaasten.
27-05-2012
spreuk 12
TIJD IS GEEN SNELWEG TUSSEN DE WIEG
EN HET GRAF , MAAR WEL EEN RUIMTE OM TE PARKEREN IN DE ZON 27/05/2012
Ja , hier ben ik weer even Met mij alles goed, ik ben in de "arena" gekropen en heb de stierkes voorbij zien vlammen. Ze werden opgejaagd en je zag iedereen in de straten opzij springen. De jeugd probeerde de beestjes aan te raken en wat zotter te maken. Ik stond aan een fontein achter een klein afsluitingske, samen met Gerard en zag de beestjes voor mijn neus passeren. Wat later kwamen ze weer teruggelopen in de andere richting. Eerst enkele foto·s genomen en toen viel mijne frank dat dat oude toestelletje van mij ook kon filmen. Ik denk dat de filmkes de moeite zullen zijn want ik stond midden in de ambiance, en juist toen mijn cameraatje draaide liepen de stiertjes rechtdoor het plein vol volk op, in plaats van hun bocht te pakken op het afgebakende parcours. Dat was even ferme apniek bij velen die zich veilig opgesteld waanden. Nog even aanvullen dat die "straatfeesten" 2 keer per jaar een weekend lang plaats vinden. Nu is het met jonge beestjes en in augustus met grote stieren naar het schijnt. Maar de Vlaamse hospitaleros van onze gite vertelden me dat de ambulance niet voor niks daar klaar staat aan de kant: Gisteren was er een jongeman afgevoerd naar het ziekenhuis. Hij had een "hoornstoot" van de stier gekregen op een gevoelige plaats en gaat het leven verder moeten zetten met 1 teelbal minder. Ik ben blij dat ik toch een beetje veilig achter het hekje stond , want , alhoewel ik al wat leeftijd heb zou ik zoiets toch niet graag meemaken...
Nog vlug aanvullen dat er geen resto te vinden was waar er nog een tafeltje vrij was en dat we onze picknick voor morgenmiddag (Mimi en Patou hadden al een heerlijke koude pasta geprepareerd met tonijn en andere lekkere dingen in) vanavond al hebben moeten opeten... Ik slaap juist ter hoogte van een raam waarvan de rolluik kapot is. Ik kreeg van de hospitalero wel een deken om ervoor te hangen maar er is niks om het deken aan op te hangen, dus wordt het slapen "in het licht". Om 21u40 liggen we toch al in bed...
Voor degenen die geen Engels verstaan: Bull Run = stierenloop. Pamplona staat er wereldwijd voor gekend en is zelfs berucht voor zijn jaarlijkse stierenloop. Maar ook in Los Arcos is het van dat. En ja VANAVOND nog wel! Ik heb mijn schoenen al opgepoetst en ingelopen om me zeker niet door zo'n stiertje niet te laten verrassen. Om 19u30 geven ze het "startschot" We hadden bij onze aankomst hier al gezien dat er voor de huizen in de hoofdstraat zware houten afspanningen stonden, nu weten we waarom!! Als jullie de volgende week niks meer van me horen, dan weten jullie dat ik te laat ben weggesprongen!!! Grapje, ik heb mijn engelbewaarders hier bij me, en ik heb bij de start aan velen beloofd om voorzichtig te zijn , zodus...
Ergens op de camino staat er een kraantje waaruit geen water maar Riojawijn (van prima kwaliteit) komt gelopen. En vandaag,Pinksteren, is het zover: ik was me daar helemaal niet van bewust (echt waar), maar een Camino loop je nooit alleen en mijn gezellen wisten het wel! Om 8u begint naar het schijnt de wijn te vloeien. We hadden al besloten om er ons ritme niet echt voor te wijzigen en niet te blijven wachten. Maar ik keek toch vol ongeduld uit naar het kraantje. Om 6u zijn we opgestaan, ontbijt om 6u30, en weg rond 7u30. Dit is ons Spaans tijdsschema, om de hitte toch een beetje voor te blijven. Via Estella komen we aan ter hoogte van de "wijnkraan" Om 9u proberen we onze drinkbus te vullen, tevergeefs. Er vloeit niks uit het wijnkraantje links. Rechts vloeit water in overvloed "Waarschijnlijk te laat" denken we dan. In Villamajor de Monjardin ( wat een naam weer) moeten we alle drinkbussen goed opvullen want het is nog 12 km door de velden onder een blakende zon tot Los Arcos. Bij onze aankomst, na een lange picknick tussen de mieren en andere kleine zwarte beestjes, vernemen we dat het wijnkraantje met Pinksteren pas na 9u begon te vloeien.... Ja, dat zat dan even niet mee, maar het mooie Spaanse landschap heeft ons dat tegenvallertje al lang doen vergeten.
Villatuerta is de naam van het dorpke waar ik nu zit. Er is ook een koppel uit Zemst bij Mechelen dat hier logeert ( ze zijn per fiets), en nog veel andere nationaliteiten. Ik bofte vandaag: een dame (ik mag haar naam niet vermelden) wilde mijn " handwas " ineens samen met de hare mee doen. Mooi meegenomen hé? Het was echt niet veel hoor, slechts 2 stuks. Ik wil niet voor een profiteur doorgaan hier. ’s Avonds op het stemmige terras drinken we
samen een fles wijn, om ik weet al niet meer wat te vieren ( ik denk mijn 2000e km of zoiets ?). Dangaan we samen naar de mis en daarna sober
eten in het plaatselijke "café-restaurant" met een koppel uit Finland. Om 22u is het
weer bedtijd. Ik heb daar ook mijn versleten stapschoenen achtergelaten in de gite op een rekje, want ik ben dat extra gewicht op mijn rug beu. Misschien kan een andere pelgrim ze ooit nog gebruiken. Tot later!!
En nog een andere story: Ik kom een pelgrim tegen die in de andere richting wandelt. Op zijn petje staat " winkelier" en ik vermoed met een taalgenoot te doen te hebben. Ik probeer voorzichtig : "Nederland?" ¿ "Nee, een Belg uit het Brugse". Zijn naam is Luc. "Je loopt in de verkeerde richting" "Nee, ik doe ook de camino maar met mijn fiets en mijn auto tegelijkertijd." Hij zet zijn auto ergens weg, rijdt met zijn fiets een etappe (+/-30km) verder en komt te voet terug naar zijn auto. Dan rijdt hij met de auto naar de fiets en zet hij de fiets op zijn auto en nog eens 30km verder zet hij de fiets weg en weer 30 km verder zijn auto. Dan te voet naar zijn fiets en met de fiets naar de auto? Er klopt iets niet , maar het was heel warm vandaag, en misschien heb ik hier of daar wel iets gemist van zijn uitleg. Ik herinner me nog wel dat ie af en toe ook nog even terug naar huis reed ( met de auto) maar nu vanuit Spanje deed hij dat niet meer zo vaak ( Dat is wel al een heel eindje hé). "Ieder zijn camino" denk ik dan maar weer. Maar ik vind de mijne ietsje eenvoudiger...
We zijn weer al een dagje ouder en een etappe verder Ik vergeet nog te vermelden dat ik Roos en Nicole tegenkwam, 2 leuke "Hollandse meiden" die hun eerste dag samen op de camino stapten voor een korte tijd. Als jullie dit lezen, Roos en Nicole hebben jullie je avontuur al beëindigd. Ik hoop dat je de smaak te pakken hebt, de start was alvast super.
Ik kwam ook nog een oudere Hollandse dame tegen , en raakte even met haar in gesprek. Haar vriendin vertrok en ze liep haar snel achterna. Toen wij wat later ook weg waren kwamen we haar na 1 km weer tegen in de andere richting onder de brandende zon. Ze was haar wandelstok in alle haast vergeten!! Ik voelde me een beetje schuldig. Een stuk verder nemen we onze picknick, en naast ons zit een Franse vader en zijn zoon aan de picknicktafel met alles erop en eraan ( ze zijn met de auto) . Ze geven ons hun halve fles Rioja om ons water te vervangen. Mooi meegenomen en heel wat lekkerder. Als we ons buikje vol hebben gegeten gedaan hebben komt de Nederlandse dame eraan, met stok deze keer. Ze stelt me gerust dat ik me niet echt schuldig moet voelen. Ze heeft haar wandelstok al meermaals vergeten. Toch blijft ik me een beetje mee verantwoordelijk voelen voor de extra km·s die ze vandaag liep in die hitte. "Sorry mevrouw, oprechte sorry..."
De camino heeft zo zijn wonderen en zijn "geheime plekjes" Michelle en Alain hadden me gezegd dat ik zeker langs " Eunate" moest gaan. Een ommetje van maar een paar km. Het is een speciaal kerkje in de volle natuur en ernaast staat een oud huis uit de 13e eeuw. Dat kerkje dateert van de 12e eeuw. Het is gesloten. Maar geen nood: "ga aankloppen in het huisje daarnaast en ze doen dat kerkje open speciaal voor jou" had Alain er nog bij verteld. Zo gezegd, zo gedaan. En ja hoor, het gebeurde . We kijken wat rond en zien een sfeervol oud Romaans juweeltje. Bij het buitengaan ontdekken we dat we in het huisje ernaast kunnen slapen. De beheerders zijn een heel eenvoudig sympathiek Frans koppel. Even overleg, en we besluiten om daar te blijven alhoewel het nog vroeg is. Na het avondeten nog even terug in het kerkje. Er hangt een onbeschrijfelijke sfeer. We steken elk een theelichtje aan en bidden samen een kort gebed, ieder in zijn eigen taal, voor alle zieken op de Camino, onderweg naar Santiago. Ik kan er best in komen dat dit voor jullie thuis een brug te ver is, maar ook zulke momenten maken dat de Camino voor mij een fantastische ervaring is en zal blijven. Ex-Pelgrims kunnen zeker volgen, en ik hoop dat de anderen ook wat smaken van die ervaring
Als je Pamplona verlaat klim je de Alto del Perdon op. Die staat vol windmolens en je hebt er een prachtig zicht op Pamplona en de omgeving. Ook een supertest voor mijn nieuwe stapschoenen. De oude bengelen werkloos aan mijn Drappy. Gelukkig heeft ze overal haakjes en oogjes om je natte spullen en die versleten schoenen aan te hangen. De afdaling is niet van de poes, en ligt vol grote losse keien. Mijn voeten doen niet méér pijn dan voordien, en ik voel niks "branden" . Mijn angst van de ochtend voor nieuwe blijnen verdwijnt beetje bij beetje. Tegen de avond maken we nog een ommetje naar een piepklein heel oud kerkje , midden in de natuur. Superverhaaltje voor de volgende keer!
Ja, Pamplona by night is alleen maar een titel, meer niet. Om 10u lagen we in ons bedje, in de grote dortoir. We hebben nog wel de tijd gemaakt om de kathedraal te bezoeken ·s avonds. Mooi, en er was een soort rozenkrans waarbij er iemand was die het vaandel droeg, en links en rechts achter hem volgden eerst de mannen en dan de vrouwen. Al zingend, samen met een klein koor, stapten ze de kerk rond. Een heel aparte sfeer, zalig om eens even alles weer te laten bezinken, dank U wel te zeggen en wat rust te zoeken. Het avondeten was niet zoals verwacht: Ik droomde al van een lekkere paëlla etc. maar al wat we overal vonden waren terraskes vol volk, met een pintje, wijntje, en soms een tapa.Geen resto·s Tot we ineens een klein Turks restaurantje vonden in een kelder. Ik bestel een kebab op een bord, want zo uit het vuistje is mijn ding niet, en een frisse pint. " No alcohol sir". Dus kebab met Sprite... Maar dat is beter dan wat kleine tapa's als je een hele namiddag niks hebt gegeten Nadien toch nog een vrij plaatsje gevonden op een terras om een lekkere pint te drinken met ons 4 , en dan werd het weer bedtijd
Wat betreft gite in Larrasoaña van enkele berichtjes terug : Er waren ook 2 lavabo´s. En in de douche was het water lauw zodat je er zeker niet te lang bleef onder staan. Het "keukentje" waar we gingen ontbijten tart ook elke verbeelding.
En nu gaan we naar de kathedraal en daarna mijn nieuwe schoenen nog wat inlopen in Pamplona.
Er hangt geen tarief aan de pc hier in Pamplona. Ik leg mijn horloge in het zicht en denk dat ik een half uur kan tokkelen. Het is maar een kwartier!!! Ik heb ineens nog maar 30 seconden de tijd om weer een munt in het gleufje van dat rotding te foefelen. Mijn buurman, die ik nog nooit eerder zag, steekt me een halve € in mijn handen, maar te laat, ik ben mijn verhaaltje kwijt dat ik aan het tikken was. Ik geef hem al 30ct terug want mijn geldstuk ben ik kwijt en "eerlijk duurt het langst, ook op de camino", denk ik maar... Dan pak ik vol colère nog maar eens 2€ uit mijn portemonnee. En hier volgt dan opnieuw het verhaaltje dat verloren ging: Gisteren picknick in de zon met Patou, Mimi en Gerard. In mijn picknickdoos zit een leuke geplastificeerde foto, aan een sleutelhanger vast , waarop al mijn collega´s van campus SL staan en ikzelf. Ze begrijpen niet goed dat ik al die lieve snoetjes zolang wil missen. Maar, nog erger, ze herkennen mij niet. Het schijnt dat ik BIJNA onherkenbaar geworden ben ( en dan spreek ik niet over mijn buikje) : een grijszwarte stoppelbaard en een scherper aangezicht. Jullie zijn daar allemaal verwittigd op het thuisfront!
Het is nu 19u en de kathedraal is gratis te bezichtigen om 19u30. Ik heb alleen maar een 2€ stuk, maar Patou ( Patricia) heeft met mij te doen en geeft me een stuk van 1€ om nog even de boodschappen op mijn blog te lezen. Ik heb dus nog even tijd om een leuke story te vertellen: het was maandagmorgen 8u45 en ik sta aan de ingang van de post in St.Jean-Pied-de-Port te wachten om als eerste binnen te zijn bij de opening om 9u. Een koppel Koreanen is me voor. Ze hebben een grote valies bij op wieltjes. Als de post , om klokslag 9u, opent hoor ik dat ze die valies willen opsturen: "Il vous faut une boite monsieur". Nu verkopen ze op het kantoor wel doosjes, maar niet zo'n grote om een valies in te foefelen. Ondertussen heb ik mijn pakje al gekregen: Het zit vol met fijne sokjes, een nieuw washandje, mijn Michelin-boekje "van St.Jean-Pied-de-Port tot Santiago de Compostela"( een cadeautje onder de kerstboom van mijn dochter enkele maanden terug) en een lading druivensuiker om niet dood te vallen van de honger onderweg. Dank je wel mama om dat weer zo liefdevol voor mij klaar te maken en op te sturen. Ik wist dat ik op jou kon rekenen! Dit was het laatste pakje dat je me moet sturen op mijn Camino! Terwijl ik wat spullen in een doos pers om terug te sturen , staan er enkele Nederlanders naast mij met een grote doos :" Amai wat is dat allemaal?" Het zijn 4 nieuwe buitenbanden voor hun mountainbikes. En dan gebeurt het onwaarschijnlijke: de Nederlanders maken hun grote doos leeg, en de hulpeloze Koreanen, die niet goed weten wat ze met hun valies moeten aanvangen kijken eens naar de Nederlanders. Zonder woorden gaat de lege doos van "NL naar Korea": Een klein wonder, de valies glijdt juist in die grote doos. Het had een sprookje kunnen zijn, maar nee, dit is de camino op een kille maandagmorgen terwijl het al 3 dagen pijpenstelen regent !!!!!!
Ik ben nu al een halve dag in Pamplona Ik heb nog geen echte stier gezien en toch al heel wat rondgewandeld. Maar ik ben blij, heel blij Ik heb nieuwe schoenen gekocht op de vijfde of zesde verdieping van "il Inglo Cortes"of zoiets , een reuzegrote supermarkt. Ze zijn grijsblauw zegt Patou ( ik ben kleurenblind) en heel mooi! Misschien blijven ze wel proper als ik niet te veel meer in de modder moet ploeteren. Hopelijk gaat nu de pijn in mijn hiel stilaan wegebben, want ik loop daar al mee van in de Champagnestreek Daarstraks heb ik me getracteerd op een echt ijsje, eentje met 3 bollen na die desillusie van gisteravond in het restaurantje in Larrasoaña. Heerlijk!! Ik ga het hierbij laten want de pc·s kosten hier 2€ per uur en ik kan niet zo heel rap typen
Hallo Ook het weer is nu weer veel beter en een beetje "Spaans" . We, dat zijn Gerard, Mimi (Michelle) en Patou (Patricia), lopen een korte etappe (+/-25km ) tot Larrasoaña: als je al om 7u30 vertrekt kun je heel wat km maken op een dag. 's Middags picknick in het zonnetje op een terras in een heel klein dorpje: het is te zeggen , we hebben zelf de tafeltjes en stoelen van de schaduw- naar de zonnekant verplaatst en onze drank binnen gaan bestellen en meegedragen naar buiten. We zijn 's avonds al vroeg aangekomen: de gite kost 6€ voor 1 nacht: We denken:"amai da's goedkoop", maar wat later begrijpen we dat beter: een oud gebouwtje vol stapelbedden op de boven- en benedenverdieping en 1 WC zonder papier en 2 douches voor een 30-tal personen. Een "leuke" ervaring, die Spaanse omgeving , en ondanks alles slaap ik heel goed in die grote barak-slaapzaal. We moeten onze avondmaaltijd (12€) reserveren in een restaurant in de buurt. Als dessert koos ik een "glace". Onder dat woordje verstaan ze in Spanje een FRISCO. Dat is voor mij een zware tegenvaller als je een lekker schepijs verwacht.. Na het eten blijf ik nog een pint drinken aan de toog met Ludo. Hij is een "Kortrijksaan", een gepensioneerde boer, die ook thuis vertrokken is, met een geweldige spirit. Hij heeft een tante nonneke, zr Aleidis, die in den Berkenboom woont in de Kalkstraat naast de kliniek in St.Niklaas. Wat is de wereld klein. Ik kom alleen aan in het halfdonker op mijn sandalen, terwijl ze allemaal al slapen... En weer zijn ze de volgende morgen daar al spontaan beginnen te rommelen om 6u . Dat ben ik nog niet gewoon, dat Spaanse pelgrimsritme. Maar dan ontdek ik weer iets speciaals: ik mis Michelle!! In de laatste etappes voor St.Jean-Pied-de-Port was zij het telkens die onze bottinnen en sokken nam als we goed en wel waren aangekomen. Ze plaatste ze ergens buiten om te verluchten. Voor we gingen slapen was zij het weer die dan de 3 paar bottinnen weer mee binnen nam. Ferm gemakkelijk voor mij natuurlijk. Ik had gisterenavond mijn bottinnen zelf buiten geplaatst om wat te drogen en te verluchten. Maar na die laatste pint met Ludo ..... Dus vanmorgen in die klamme sokken en schoenen gekropen en eens aan Michelle gedacht. Gelukkig ben ik nu in het gezelschap van een nieuwe Michelle, Mimi. Maar voor mijn schoenen moet ik zelf zorgen van haar.
In afwachting van het avondeten nog eens een frisse pint drinken met Gerard. Wie kom ik daar tegen, de "zware" Belg van heel veel mailtjes terug die veel dronk en met een caddy onderweg is naar Santiago. Hij heeft ondertussen een tendinitis opgedaan door steeds zijn veel te zware kar te moeten voorttrekken en is met het openbaar vervoer onderweg naar St Jacques. De volgende morgen staat ie weer aan een buskot te wachten op de bus naar Pamplona... Hij geeft niet op! Het avondeten is bandwerk maar best gezellig En de volgende ochtend om 6u stipt begint de klassieke muziek te spelen en gaat het licht aan in de grote slaapzaal. Blijven liggen is geen optie... Spanje is heel anders dan Frankrijk.
Dinsdagmorgen, en het regent nu al sinds vrijdagnamiddag, meer dan 3 dagen non stop. En op de koop toe hangt er deze morgen mist : 50m zicht. Niet echt opbeurend als je een etappe loopt waarvan iedereen zegt dat ze fantastisch mooi is wanneer de zon schijnt. Maar ja, "dat hoort ook bij de camino" denk ik dan maar weer. Na een uur of 2 stappen zie ik drie rode jeeps en 2 moto's van de burgerbescherming. Ze zijn op zoek naar 2 Engelse pelgrims sinds gisterenavond reeds. Hoe dat ge die in zulke dikke mistbrij moet vinden in zo een uitgebreid gebied weet ik echt niet. Afin ik ben ze niet tegengekomen... Ondertussen arriveerde ik al om 12u30 in Roncesvalles samen met Gerard die ik ergens onderweg heb "opgepikt", in de supergrote gite die door Nederlandse vrijwilligers wordt opengehouden. Alle comfort wat een pelgrim nodig heeft en nog veel meer is beschikbaar, want alles is nog maar pas volledig gerenoveerd. Ik deed daarnet mijn handwas ( hoe vroeger je wast , hoe langer alles kan drogen) en er stond een droogzwierder GRATIS ( ondanks dat het Nederlandse vrijwilligers zijn die de boel daar runnen ) ter beschikking. Ik steek er mijn broek, zakdoek, sokken en T-shirt in en laat het ding droogzwieren.Ik krijg hem niet meer open ..... Stel je voor dat ik alles kwijt zou zijn?! Gelukkig springt de dame die daar in de waszaal rondloopt me bij, en ze weet een trucje om alsnog aan mijn spullen te raken.
Het zit hier nu weer eens vol debutanten van alle nationaliteiten. Een heel andere sfeer, veel drukker en met dat slechte weer niet echt plezant. Maar morgen komt er een "droge dag " volgens de meteo. Laat ons hopen
Kletsnatte Pelgrimsgroeten van een waterkieken dat hier zijn pyamavest boven zijn onderhemd met lange mouwen en een Tshirt aanheeft maar dat zich daar allemaal niks van aantrekt , want ze kennen me hier toch niet.
Ik sta een
beetje voor 9u. als tweede in de rij aan het postkantoortje. Ik krijg mijn
pakketje zonder problemen en stuur weer wat rommel terug naar huis: sokken, mijn "slechte" poncho, mijn zakmes, mijn documenten van de via Podiensis, mijn "Franse gsm" en oplader.Weer een kleine kilo minder gewicht mee te sleuren... En dan op
weg naar de Pyreneeën, en weer alleen. Na een
uur of 2 stijgen in die ellendige regen kom ik aan in Orisson, waar ik kon
reserveren. Het is bijna middag en ik ga een overvol café binnen. Het is
heel winderig en koud, dus bijna iedereen die daar passeert houdt even halt om op te
warmen, want nadien is er 12 km niks meer dan pure natuur. Binnen in dat café
heerst er een gezellige drukte, maar van opwarmen is er niet veel sprake. De deur
staat meer open dan dat ze toe is en er brandt nergens een kachel , en de centrale
verwarming is kapot voor het ogenblik.
Ik zoek me
een plaatsje en krijg wat later de boodschap via via dat Germain al is
doorgestapt. Hij vond het te vroeg om daar te blijven zitten en niks te doen
heel die lange namiddag. Ik dwing mezelf
om toch te blijven, want “reserveren is reserveren”. Kort na de middag mogen we
op onze kamer van 3 stapelbedden. Ik zal slapen met 2 dames, Mimi en Patou,
en verder Mario, de Canadees en Gerard. We zijn allemaal "niet-snurkers" bijeengezocht door Mario. Heel
de namiddag dicht bijeen in dat kille café en babbelen met een koppeltje dat de
oversteek van de Pyreneeën wilde maken en verder stappen tot Pamplona, maar ze keerden terug wegens te slecht
weer. Ze wilden al eens testen wat de camino is, om dan volgend jaar een groot traject te stappen. Hun eerste kennismaking sloeg dus wat tegen, maar ze laten de moed zo gauw niet zakken. Wat later sla ik een babbel met een sympathiek koppel verplegenden. Ze werken beide in het ziekenhuis in Monaco, maar verdienen er een "normaal" loon. Wat vooraf een oneindig lange namiddag leek vloog voorbij: eens gewoon "vast" zitten en
babbelen met iedereen rondom mij, omdat er niks anders te doen valt met een tasje thee, een soepje, een koffie. Ik heb daar
weer veel bijgeleerd die dag. En in de late namiddag wordt dan toch de chauffage aangestoken. Er zou een stroompanne geweest zijn als gevolg van een onweder. Kan gebeuren daar... Als we ons avondmaal eten is het er gelukkig al wat warmer gestookt. Ik zit aan tafel met het koppel met de "Carrix" uit De Haan. Ze logeren een paar 100m terug richting St. Jean-Pied-de-Port maar moeten komen dineren in onze gite. We zitten vol goeie moed om het Spaanse deel aan te vatten...
Ik koop wat
postkaartjes en zoek ook een reisgids, de zogenaamde « Duitse Rother »
voor mijn laatste grote etappe in Spanje van +/- 800 km tot in Santiago. Hierin staat ook
steeds wat uitleg over de regio, de bezienswaardigheden, een goede landkaart en
niet onbelangrijk: de afstanden en overnachtingsmogelijkheden. Ik ga voor de
Franse versie.
Ik krijg honger. Ineens zie ik daar Germain weer
zitten in zijn eentje, achter een grote pot vol kleine mosseltjes.Ik vraag of ik bij hem mag komen zitten en
eten. We vertellen gezellig over de gewone dingen des levens, zijn fietsclub en
de jaarlijkse joggingwedstrijd die hij al heel veel jaren mee organiseert.
Ineenseen vriendelijke goeiendag :
Ik herken de 4 luxepelgrims, die maar geen gewicht kwijt raakten als ze
stapten. Leuk om ook hen nog eens terug te zien, want je hebt al snel een band,
ook met “anders gestemden”. Het is vandaag hun laatste stapdag geweest. Na de middag krijg ik opeens een sms-je van Eric.
De pelgrim die ik tegenkwam in Vezelay is bijna aangekomen in St.Jean-Pied-de-Port.
We volgden 1200 km lang dezelfde route, met +/- 1 dagje verschil.We gaan een tasje koffie drinken en praten
wat bij. Hij is nog steeds in volle vorm!Wat was dat gezellig om onze avonturen al die
tijd even op een rijtje te zetten. Hij heeft onze sporen in de sneeuw gezien en
gevolgd daar op de col du Béal... Een super weerzien, maar onze wegen gaan weer
uiteen want hij neemt de camino del Norte, zoals Michelle en Alain vanmorgen.
Wat is die camino toch ondoorgrondelijk,ik begrijp het soms echt niet…
Overmorgen is mijn lieve vrouwtje jarig !! Misschien vind ik ondertussen geen PC meer en daarom nu al via deze weg een woord van dank en mijn felicitaties: Irma, Je geeft me de kans om deze geweldige tocht te maken. Ik laat je heel lang alleen maar ben in gedachten veel bij jou. Je doet het heel goed daar. Nog eens DANK U WEL voor je liefde voor mij En daarom nu nog een liedje:
You are the answer to my lonely prayer, You are an angel from above I was so lonely untill you came to me With the wonder of your love. I don't know how i ever lived before You're my life , my destiny! Oh my darling , i love you so You mean everything to me
GELUKKIGE VERJAARDAG van uit St. Jean-Pied-de-Port en 3 kusjes
Papa
PS Wie kent nog de zanger van deze mooie ballade? Een pint voor degene die eerst reageert.
Ja het is maandagmorgen,en jullie weekend en ook mijn rustdag zitten er op. Het regent hier nog steeds zonder ophouden in St .Jean-Pied-de-Port. Naar het schijnt is regen zoveel uren/dagen na elkaar ook hier zeldzaam. Een schrale troost Ik heb wel heel wat beter geslapen in mijn kleine kamertje met 5 stapelbedden : er waren maar 5 slapers vannacht (ook al zeldzaam ), ondermeer Marc en André, een identieke tweeling uit Canada. Vooraleer mijn tocht aan te vatten trek ik naar het postkantoortje om mijn "poste restante" op te halen. De post opent maar om 9u.Ik stuur ook weer wat rommel terug: mijn "Franse gsm"+oplader, een zakmes, plastic lepel en mes, sokken, poncho en boekjes met documentatie over de Via Podiensis...Je kan je niet voorstellen hoe fijn dat is : overtollige dingen terug naar huis sturen om 1kg gewicht te "winnen". Al even goeiendag gaan zeggen in de kerk en alles op een rijtje gezet : al dat moois dat ik al heb mogen beleven sedert mijn vertrek op 3 maart. Ik had het me toch nog anders voorgesteld. dat geweldige pelgrimsavontuur. Rondwandelen door het dorpje is geen optie omwille van de immer neergutsende regen, dus trek ik maar voor de 3e keer naar de opvang voor pelgrims om jullie nog wat te vertellen. Vorig jaar passeerden hier 39.700 pelgrims met tientallen verschillende nationaliteiten !!
Mijn copain Germain is al op weg, want hij stapt niet zo snel. Voor een 70 jarige heeft hij nog een geweldige savoir-vivre en vanmiddag zie ik hem terug in Orisson. En nu stilaan tijd om verder te trekken, in de regen
Ik ben mark dejongh
Ja , hier ben ik weer even
Voor degenen die geen Engels verstaan: Bull Run = stierenloop.
Ergens op de camino staat er een kraantje waaruit geen water maar Riojawijn (van prima kwaliteit) komt gelopen. En vandaag,Pinksteren, is het zover: ik was me daar helemaal niet van bewust (echt waar), maar een Camino loop je nooit alleen en mijn gezellen wisten het wel! Om 8u begint naar het schijnt de wijn te vloeien. We hadden al besloten om er ons ritme niet echt voor te wijzigen en niet te blijven wachten. Maar ik keek toch vol ongeduld uit naar het kraantje.
Villatuerta is de naam van het dorpke waar ik nu zit.
We zijn weer al een dagje ouder en een etappe verder
De camino heeft zo zijn wonderen en zijn "geheime plekjes"
Ja, Pamplona by night is alleen maar een titel, meer niet.
Ik ben nu al een halve dag in Pamplona
Hallo 
Dinsdagmorgen, en het regent nu al sinds vrijdagnamiddag, meer dan 3 dagen non stop.
Ja het is maandagmorgen,en jullie weekend en ook mijn rustdag zitten er op.
