Deze namiddag ben ik opa gaan bezoeken. Toen ik daar aankwam, was Jan met hem op stap. Samen hebben we hem een halfuurtje gezelschap gehouden, waarna Jan vertrokken is richting luchthaven om vrouw en kinderen op te halen.
Het experiment deze nacht, waarbij hij een kamer moest delen met Eugène, is geen onverdeeld succes gebleken. Er is om een of andere reden ruzie tussen hen beiden ontstaan. Wat er juist is gebeurd, en wat de aanleiding is geweest, is niet duidelijk. In ieder geval is besloten om ons vader deze nacht weer apart te leggen. Door de capaciteitsproblemen is dat evenwel niet eenvoudig; evenmin kan het verplegend personeel terugvallen op de dienstdoende geneesheren om de knopen door te hakken.
Daarom is er voor gekozen om hem deze nacht te laten overnachten in de isoleerkamer, die gelegen is tegenover het bureau van de verpleging. Ik heb die kamer gezien, die ruim is en over een WC beschikt. Er staat echter niet anders op dan een bed. Dat maakt dat ons vader zijn spullen nog steeds liggen in de kamer van Eugène (als we die zo mogen noemen). Ik heb die kamer ook gebruikt voor het avondmaal, en dat bleek geen enkel probleem.
Morgen zou dan naar een definitiever oplossing worden gezocht in samenspraak met de geneesheren. Geert is van alles op de hoogte en als hij morgenvroeg naar ginds gaat, zal hij een en ander natuurlijk opvolgen.
Tot daar het niet zo prettige nieuws. Het andere nieuws is veel beter. Ik vond ons vader vandaag, zeker op mentaal gebied, prima. Hij is veel rustiger geworden, klaagt nog wel dat hij 'alles vergeten is', maar is veel alerter voor zijn omgeving. Op wandel in de gangen heeft hij twee keer iemand aangesproken die we kruisten. Toen ik met zijn maaltijdplateau met hem naar zijn kamer ging, vond hij het niet nodig dat ik hem mijn arm gaf bij het lopen. Bij de kamer aangekomen zei hij spontaan: 'Wacht, ik zal de deur opendoen'. Ook heeft hij een keer naar Maria gevraagd... Ik had appels meegebracht; ik heb een appel geschild en in stukjes gesneden en schillen en appelstukjes samen op het bord gelegd; hij wist de appelstukjes er feilloos tussen de schillen uit te pikken. Allemaal kleine tekenen die ik niet slecht vind. Ik denk dat, ondanks het op en neer gaan, we kunnen zeggen dat hij gaandeweg rustiger wordt. Bij het lopen schakelt hij na 4-5 normale passen wel over op dat geschuifel. Maar als je een zachte druk geeft op zijn arm, loopt hij redelijk normaal. Verder heb ik ook de indruk, zoals Geert, dat er iets met zijn ogen scheelt.
Dat is het voor vandaag. Morgen zal Geert waarschijnlijk wel iets meer te vertellen hebben.
Vandaag hebben wij tot onze grote verrassing moeten vaststellen dat men onzen Opa heeft verhuisd. We hadden de sleutel gaan vragen en moesten tot onze verbazing vaststellen dat de vertrouwde foto's en spulletjes er niet meer waren. Terug op het secretariaat deed men meer dan zijn best om zich te verontschuldigen. Er was geen andere mogelijkheid, omwille van organisatorische redenen moest onze vader op zijn kamer plaats ruimen voor iemand anders, spijtig. Opa ligt nu schuin tegenover de 313 op 317-1. En die 1 staat zoals ge het al kon vermoeden voor bed een van gedeelde kamer met Eugene (94 jaar) Een drukke man nog goed bij zijn verstand maar niet bepaald de gedroomde "room-mate" voor Opa (voor zo ver er zoiets bestaat) Op onze opmerkingen dat wij niet zo gelukkig waren met die verandering werd geantwoord met de stellige belofte dat de zaak zal opgevolgd worden en dat men een en ander zal "evalueren".
Verder hebben wij een Opa gevonden die vandaag (terug) iets allerter was en bij wijlen ja zelfs wat grapte met zijn kleindochters. Wat het stappen betreft, dit gaat duidelijk nog achteruit. Bij wijlen ziet hij ook dingen die er niet zijn of bepaalde zaken (dessert op zijn schotel) ziet hij helemaal niet staan.
Wij hebben flesjes en wat snoep meegebracht. Best tussendoor Opa eens laten dringen en voor wat snoep heeft hij altijd wel goesting.
Deze namiddag zijn Barbara en ik naar opa gegaan; Geert en Anita waren er toen al.
Het bleek, alvast deze namiddag, niet opa's beste dag. Hij bleek moe (heeft veel geslapen toen we er waren) en kloeg weerom over z'n verwarring. Hij was wel niet geagiteerd en zenuwachtig. We hebben met hem een kleine wandeling in het gebouw gemaakt, meer zat er niet in.
Ook blijft hij schuifelen tijdens het stappen. Geert had van Dr. Storms (Sterckx?) gehoord dat de oorzaak daarvan kan liggen bij het vocht dat zich onder de schedel heeft gevormd. Aan de andere kant is er met z'n hart niks speciaals aan de hand; de consigne van gisteren om hem niet te fel te vermoeien bij het stappen, lijkt dus een kwakkel.
Verder heeft Geert weer vernomen dat het onderzoek op 31/12 op de helling zou staan. We volgen het op....
Deze namiddag ben ik samen met Nathan en Freija naar opa gegaan.
Het begin was niet al te prettig. We vonden opa op zn kamer, een beetje verward. Op de grond lagen uitwerpselen en in de badkamer had hij blijkbaar zn onderbroek proberen uit te wassen. We hebben dan de verpleegster gebeld en samen met haar hebben we de kamer terug in orde gebracht. Nadien zijn we met opa gaan wandelen. Hij moest, op vraag van de verpleging, wel mee in een rolstoel. De geriater heeft zijn hartmedicatie aangepast en best wordt alle inspanning vermeden. Hij heeft van de wandeling genoten, maar kreeg het wel snel koud.
Volgens Freija, die opa maandag ook heeft bezocht, gaat het mentaal beter met hem. Hij is wakkerder, alerter, maakt zijn zinnen af en gaat in op vragen. Toen hij een kam vroeg om zijn haren te kammen, zei ik dat dat voor niet veel meer nodig was. Daarop zij hij dat hij ook een beetje illusie kamde. Daarin herkende ik de opa van vroeger, toen hij bij ons op bezoek kwam. Toen we hem vroegen of hij ons kende, antwoordde hij: jullie zijn drie lieve meiskes.
We zijn dus met een goed gevoel vertrokken.
Nog allemaal een goede kerst.
Inneke. Dag allemaal,
Deze namiddag ben ik samen met Nathan en Freija naar opa gegaan.
Het begin was niet al te prettig. We vonden opa op zn kamer, een beetje verward. Op de grond lagen uitwerpselen en in de badkamer had hij blijkbaar zn onderbroek proberen uit te wassen. We hebben dan de verpleegster gebeld en samen met haar hebben we de kamer terug in orde gebracht. Nadien zijn we met opa gaan wandelen. Hij moest, op vraag van de verpleging, wel mee in een rolstoel. De geriater heeft zijn hartmedicatie aangepast en best wordt alle inspanning vermeden. Hij heeft van de wandeling genoten, maar kreeg het wel snel koud.
Volgens Freija, die opa maandag ook heeft bezocht, gaat het mentaal beter met hem. Hij is wakkerder, alerter, maakt zijn zinnen af en gaat in op vragen. Toen hij een kam vroeg om zijn haren te kammen, zei ik dat dat voor niet veel meer nodig was. Daarop zij hij dat hij ook een beetje illusie kamde. Daarin herkende ik de opa van vroeger, toen hij bij ons op bezoek kwam. Toen we hem vroegen of hij ons kende, antwoordde hij: jullie zijn drie lieve meiskes.
Via dit berichtje openen we de blog van opa. Ofwel reageer je op dit berichtje via het gastenboek, ofwel post je een bericht zoals dit. In dit laatste geval moet je inloggen op http://blog.SeniorenNet.be/ Dan opa's blogadres in, en nadien de gebruikersnaam en paswoord; beide zijn identiek en gelijk aan opa's familienaam, wel aan elkaar geschreven.
 "Smile"){kind=icon}
