NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Beste bloggers,
Om de sereniteit van dit blogje te bewaren,
verwijderen we alle reclameboodschappen voor jullie blogs.
Schrijven mag nog altijd, maar .... houd het een beetje sereen, dus zonder reclame.
We hopen op jullie begrip.
Foto

Inhoud blog
  • Gevoelens weerspiegeld.
  • Literatuur
  • Literatuur
  • Melissa
  • Melissa
  • Melissa
  • Melissa
  • bestuursleden
  • Voorwoord
  • Petitie
  • Als
  • Geluk
  • Pas gestart
  • Koppen vanavond.
  • Begrijpe wie kan!
  • Mama vermoorde Talitha (9) zag jonge dader al na drie jaar vrijkomen
  • Mars van de hoop.
  • Toespraak mars van de hoop 21 mei 2006
  • Zondag 21 mei mars van de hoop
  • Begrijpelijk maar niet verstandig????
  • Groepsfoto weekenduitstap naar St-Vith 15/09/2006
  • Weeral van dat!
  • Waar gaan we naartoe???
  • Nieuwe hoop in 20 jaar oude moordzaak
  • Toespraak van Marina onze voorzitster op de stille wake voor Bart
  • Bart Bonroy
  • Aandenken
  • Aandenken
  • Aandenken
  • Aandenken
  • Heeft men dan géén respect voor de slachtoffers en nabestaanden????
  • Reik me de hand.
  • Contactadressen
  • V.Z.W. Ouders van een vermoord kind.

    Beste bezoeker,

    Ook niet lotgenoten kunnen zich abonneren op ons tijdschriftje dat 4 maal per jaar verschijnt. Een jaarabonnement kost  12,50 €

    Rekeningnr. 001-4298661-85

    vzw Ouders van een vermoord kind

    Planetariumlaan 31

    2610 Wilrijk.

    met vermelding: abonnement tijdschriftje Leven met een schaduw.

    Foto

    Je denkt misschien...


    Je denkt misschien,
    dat je wat moet zeggen?

    Je denkt misschien,
    dat je me moet opvrolijken?

    Je wilt me misschien
    weer zien lachen en genieten?

    Je denkt misschien,
    dat je me moet troosten en adviseren?

    Wat ik je vraag is dit:
    "wil je nog eens
    en nog eens
    en nog eens
    luisteren naar mijn verhaal naar wat ik voel en denk?"

    Je hoeft alleen maar stil te zijn,
    mij aan te kijken, mij tijd te geven

    Je hoeft mijn verdriet zelfs niet te begrijpen
     maar als het kan slechts te aanvaarden
    zoals het voor mij voelt.

    Je luisterend aanwezig zijn,
    zal mijn dag anders maken.


    Marinus van den Berg

    Foto
    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    kes_3
    blog.seniorennet.be/kes_3
    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    peetersinvrouwenhanden
    blog.seniorennet.be/peeters
    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    dierenuwvriend
    blog.seniorennet.be/dierenu
    V.Z.W. Ouders van een vermoord kind.
    Erkend door het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap
    31-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.V.Z.W. Ouders van een vermoord kind.


    V.Z.W. Ouders van een Vermoord Kind.

    Erkend door het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap.

    Maatschappelijke zetel:

    Maria Van Bourgondiëlaan  6

    8000    Brugge


    Tel./fax 050 51 40 08


     

    31-07-2007 om 15:54 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    30-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Contactadressen

    V.Z.W. Ouders van een vermoord kind

    Contactadressen:



    Marina MAES

    Maria Van Bourgondiëlaan 6

    8000       Brugge

    Tel/fax: 050/ 51 40 08

    E-mail: marina.maes2@telenet.be

    Blog adres: http://www.bloggen.be/marinamaes



    Lydia VAN HECKE – DE DECKER

    Planetariumlaan 31

    2610 Wilrijk

    Tel/fax: 03/ 828 59 36

    E-mail: lydiadedecker@skynet.be



    Marcel en Ingrid DE SMEDT – HOOFT

    Grote Heidestraat 11

    9120 Beveren

    Tel/fax: 03/ 775 64 86

    E-mail: marceldesmedt@skynet.be


    Jos en Magda VIVILLE – CLINCKX

    Frans Rochettestraat 7

    3020 Winksele

    Tel: 016/ 48 96 48

    Fax: 016/ 49 11 40

    E-mail: jos.viville@telenet.be

    30-07-2007 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (4)
    29-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Reik me de hand.

    Loop niet van me heen

    Glimlach naar me

    Reik me de hand

    Verlos me van dat verlaten gevoel

    Kom me af en toe eens bezoeken

    Wees niet bang om iets verkeerd te zeggen

    Geef me de kans om te praten over mijn kind

    Ik wil mijn kind niet doodzwijgen

    Ik wil vertellen wat er in mij omgaat

    Luister naar mij

    Ook al zeg ik dingen die zwaar zijn om te dragen

    Probeer niet me te veranderen

    Ik heb recht op mijn verdriet

    Aanvaard mij zoals ik ben

    Troost mij

    En laat me geloven

    Dat de dood van mijn kind

    Niet het einde is


    Marina Maes

    29-07-2007 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (3)
    09-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Heeft men dan géén respect voor de slachtoffers en nabestaanden????

    Vader van slachtoffer sms-moord na verbreking van arrest door Hof van Cassatie
    ,,Dit is een ramp voor ons''

    Het Antwerpse assisenproces van de gruwelijke sms-moord moet worden overgedaan in Tongeren wegens een babbel van voorzitter Marc Sterkens met de jury. ,,Een onmenselijke beproeving voor ons'', zucht Gilbert, vader van slachtoffer Stefanie De Mulder.

    Maura Van Lommel en haar zoon Andy Hermans stonden in oktober 2006 terecht voor de moord op Stefanie De Mulder (18). Stiefmoeder Van Lommel wilde het amper 18 jaar oude meisje vermoorden om revanche te nemen op vader Gilbert, met wie Van Lommel een relatie had maar die volgens haar te dominant was. Zoon Hermans van zijn kant droomde al jaren van Stefanie en wilde haar verkrachten.

    In een waar duivelspact zochten moeder en zoon op een nacht het meisje op in haar eigen woning en beroofden haar brutaal van het leven. Net voor haar dood kon Stefanie nog een sms'je sturen om haar vader te waarschuwen. ,,Pap gelp, Maura doet dood'', klonk de noodkreet. Maar vader Gilbert kon het drama niet meer voorkomen.

    Het hof van assisen van Antwerpen veroordeelde beide beschuldigden tot levenslang. Maar die veroordeling kwam er na een proces met enkele merkwaardige incidenten. Illustratief hiervoor was het einde van het proces, waarin voorzitter Marc Sterkens een persoonlijke mijmering uitte onder de vorm van een parabel. Daarin pakte hij vooral de advocaten van de verdediging bikkelhard aan. Voor alle aanwezigen in de assisenzaal voelde het aan als een verbijsterende vorm van natrappen voor wat er eerder gebeurd was.

    Zwaard van Damocles

    Halverwege het proces had meester Platteau immers vastgesteld dat voorzitter Sterkens in afzondering was gaan keuvelen met de jury. Een inbreuk op de eed die juryleden zweren om met niemand in verbinding te treden over de zaak. Een schending van de openbaarheid van proces bovendien en het wekken van een schijn van partijdigheid. De verdediging liet het proces stilleggen en trok achteraf met het incident naar het hof van Cassatie. Die volgde de verdediging en verbrak het arrest nu.

    ,,Een ramp'', klinkt het spontaan wanneer we vader De Mulder confronteren met het pijnlijke nieuws. ,,Een assisenproces is hard. Je wordt voortdurend geconfronteerd met de mensen die je dochter vermoord hebben. Achteraf moet je proberen verder te gaan met je leven. Maar wij hebben dat nooit gekund.''

    ,,Het cassatieberoep hing als een zwaard van Damocles boven ons hoofd. En toch was er altijd het idee dat het wel goed zou komen, dat de daders veroordeeld zijn, recht gesproken is en dat er een einde komt aan het juridisch gedeelte. Maar nu krijgen we deze ramptijding: heel het proces moet in Tongeren overgedaan worden. Dat is toch geen justitie? Als die rechter iets misdaan heeft, geef hem dan een blaam of zo. Maar laat de familie toch niet voort lijden.''

    Lichtere straf mogelijk

    Meester Damen, advocaat voor moeder Maura Van Lommel, betreurt de beproeving voor de familie van het slachtoffer. ,,Maar als advocaat is het onze taak te waken over de rechten van de verdediging. En die waren hier duidelijk geschonden.''

    Zijn confrater meester Platteau benadrukt dat hij de objectiviteit van de voorzitter niet in twijfel trekt. ,,Een nieuw proces geeft ons echter wel de kans om een lichtere straf te krijgen voor de beschuldigden.''

    Daaraan wil Gilbert De Mulder al helemaal niet denken. ,,Je denkt dat er recht gesproken is, en dan gebeurt dit'', besluit hij compleet verbouwereerd. ,,Ik heb het al zo moeilijk om de dood van mijn dochter te verwerken. Mijn zoon, halfbroer van Stefanie, slaagt er ook niet in. Hij heeft zijn dokterspraktijk in Gent opgezegd en vertrekt eind maart naar Australië. Hij kan het hier niet meer aan.

    ,,Zelf heb ik het ook elke dag moeilijker. Onlangs nog kreeg ik aan haar graf een woede-aanval, ik kon het gewoon niet verwerken. Of dan denk ik aan Stefanie in de tegenwoordige tijd, alsof ze nu in haar derde jaar universiteit zit, waar ze hoorde te zitten. Het gemis lijkt elke dag erger te worden. Hoe moet ik in die omstandigheden nog een nieuw assisenproces doorstaan?''


    Uit website “Het Volk” 14/02/2007

    Assisenproces sms-moord moet worden overgedaan

    Maura Van Lommel.xml:namespace prefix = v ns = "urn:schemas-microsoft-com:vml" />

    Het Hof van Cassatie heeft de veroordelingen in de sms-moord door het Antwerpse assisenhof verbroken. In het proces voor het Antwerpse assisenhof stonden Maura Van Lommel en Andy Hermans terecht wegens moord op hun stiefdochter en stiefzus Stefanie De Mulder. Beiden kregen levenslang. Het proces over de sms-moord moet nu worden overgedaan, ditmaal voor het hof van assisen van Limburg.

    Gesprek met jury
    Tijdens het proces over de sms-moord had de voorzitter van het Antwerpse assisenhof, Marc Sterkens, een gesprek met de juryleden in de beraadslagingskamer van de jury zonder dat er getuigen aanwezig waren, iets wat normaal gezien niet kan. De verdediging vroeg toen de wraking van de jury maar in een tussenarrest werd die wraking verworpen.

    Recht van verdediging
    Het Hof van Cassatie heeft nu dat tussenarrest verbroken omdat het ongeldig gemotiveerd is. Volgens het hoogste hof bestaat de motivatie van het arrest alleen uit feitelijke vaststellingen en omstandigheden die de partijen niet kenden en waartegen zij zich dus niet konden verweren. Het recht van verdediging vereist net dat een beschuldigde zich over alles kan verweren en tegenspraak kan voeren.

    Slecht gemotiveerd
    Omdat het tussenarrest slecht gemotiveerd was en verbroken moest worden, moesten ook alle daarna volgende arresten van het Antwerpse assisenhof over de zaak verbroken worden. Zowel de uitspraken over de schuldvraag, de strafmaat als over de burgerlijke partijstellingen zijn dus ongedaan gemaakt en het hele proces moet worden overgedaan voor het hof van assisen in Limburg.

    Levenslang
    Andy Hermans en Maura Van Lommel werden tot levenslange opsluiting veroordeeld voor de moord op Stefanie De Mulder. Ze wurgden het meisje in de nacht van 11 op 12 augustus 2004 op haar zolderkamer in Mechelen en dumpten haar lichaam vervolgens in een Antwerps havendok. Het meisje kon haar vader tijdens haar doodstrijd nog een sms sturen met de boodschap "Ppa gelp maura doet dood", wat haar moordenaars uiteindelijk de das omdeed. (belga/hln)

    09-02-2007 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    08-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Aandenken

    In de komende maanden denken we speciaal aan:


    JAQUET Marie-Hélène, 12 jaar, 10 mei 1989

    TAELEMAN Régina, 20 jaar, 13 mei 1974

    DE SMET Rosita, 28 jaar, 20 mei 1998

    BRUGMAN Wendel, 35 jaar, 15 mei 2001

    VAN DE LANGENBERG Will, 26 jaar, 30 mei 1989

    VAN DER WIELEN Guy, 35 jaar, 31 mei 1985

    WAUTERS Ira, 29 jaar, 4 juni 1998

    SCHOOFS Ina, 22 jaar, 6 juni 2001

    VERSCHEUREN Mia, 35 jaar, 15 juni 2004

    TOMBEUR Martine, 6 jaar, 19 juni 1976

    DE BRABANDER Kelly, 19 jaar, 19 juni 1998

    COMPERNOLLE Melissa, 27 jaar, 22 juni 2005

    VISSERS Steve, 12 jaar, 30 juni 1999

    GEENENS Thalitha, 9 jaar, 30 juni 1999

    KUHN Ann, 28 jaar, 9 juli 2000

    BOGAERTS Lutgarda, 28 jaar, 10 juli 1993

    OTTEVAERE Jeffrey, 19 jaar, 10 juli 2002


    VAN KERKHOVEN Tania, 17 jaar, 17 juli 1993

    MAES Karoline, 16 jaar, 19 juli 1989


    LEMA Joeri, 35 jaar, 20 juli 2003

    08-02-2007 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Aandenken

    In de komende maanden denken we speciaal aan:

     

    TIMMERMANS Tom, 19 jaar, 2 februari 1993

    CAKIROZ Güven, 21 jaar, 2 februari 2002

    VAN DE WALLE Wouter, 17 jaar, 5 februari 1993

    MOORTGAT Willem, 9 jaar, 9 februari 1994

    MOORTGAT Liese-Lotte, 4 jaar, 9 februari 1994

    VERWIMP Robby, 9 februari 2002 overleden teruggevonden

    BEX Brigitte, 33 jaar, 10 februari 1993

    Patrick, 20 jaar zoon van Monique Matthys, 21 februari 1991

    VERLINDEN Stijn, 15 jaar, 25 februari 1999

    ADRIAENSEN Sarah, 10 maart 2002

    SOMERS Steven, 20 jaar, 27 maart 2004

    VAN CAMPENHOUT Pascal, 30 jaar, 3 april 1994

    GEURTS Mathieu, 18 jaar, 4 april 1987

    WILLEMS Wendy, 8 jaar, 4 april 1984

    VIVILLE Joris, 9 jaar, 5 april 1989

    VAN LOO Melissa, 17 jaar, 15 april 1998

    GODERIS Tom, 10 jaar, 27 april 1980

    VAN MUYLDER Inès, 17 jaar, 28 april 1992

    VROMAN Hanne, 7 jaar, 29 april 1994

    08-02-2007 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Aandenken

    In de komende maanden denken wij speciaal aan:

    DE SMEDT Carola, 21 jaar, 6 november 1995

    PAUWELS Ellen, 17 jaar, 16 november 1999

    BERQUIN Joke, 27 jaar, 18 november 1994

    VAN WASSENHOVE Bruno, 33 jaar, 18 november 1993

    MOMBAERTS Patrick, 31 jaar, 27 november 1998

    DE CUYPER Katrien, 15 jaar, 18 december 1991

    WIJNANTS Glenn, 21 december 2003

    STROBBE Dirk, 30 jaar, 23 december 1994

    BREUGELMANS Inge, 15 jaar, 30 december 1991

    VAN DEN BROECKE Hilde, 30 jaar, 31 december 2000

    VAN GILS Sandy, 26 jaar, 1 januari 1998

    VERHEGGEN Ines, 37 jaar, 1 januari 2002

    HEYRMAN Kim 11 jaar, en Ken 8 jaar, 4 januari 1994

    VAN BEVER Wendy, 19 jaar, januari 1997

    08-02-2007 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Aandenken

    In de komende maanden denken wij speciaal aan:

    GROENVYNCK Jo,20 jaar, 2 augustus ‘98

    JANSSENS Koen,23 jaar, 2 augustus ‘91

    LEMAIRE Michel, 34 jaar, 6 augustus ‘99

    VAN HECKE Sally, 20 jaar, 10 augustus ‘96

    DE BOLLE Anja, 31 jaar, 14 augustus ‘99

    PALACIOS Jozua, 25 jaar, 20 augustus ‘02

    VERRECK Nathalie, 25 jaar, 29 augustus ‘98

    RIJMEN Heleen, 22 jaar, 30 augustus ‘95

    VOLGELAERTS Nico, 29 jaar, 7 september ‘87

    BIEGHS Martine, 28 jaar, 18 september ‘87

    VAN MARCKE Kathleen, 27 jaar, 19 september ‘97

    ANNAERT Christel, 27 jaar, 29 september ‘91

    MAEGH Vicky, 19 jaar, 1 oktober ‘93

    BOSMANS Conrad, 20 jaar, verdw. 6 oktober ‘88

    BOS Marc, 23 jaar, 9 oktober ‘93

    DE NECKERE Christ, 23 jaar, 11 oktober ‘93

    AERTS Benny, 22 jaar, 5 oktober ‘98

    VERSTREPEN Koen, 27 jaar, 23 oktober ‘97

    ZWARTS Francis, 25 jaar, verdw. 25 oktober ‘82

    REYMEN Ann, 23 jaar, 28 oktober ‘88

    08-02-2007 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (6)
    06-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bart Bonroy

    Of is dat soms de milde pijn

    van liefde die wil blijven leven,

    de pijn van machteloos te zijn

    om stille eeuwigheid te weven

    Woorden schieten tekort om te zeggen wat er in ons omgaat

    Nu wij afscheid moeten nemen van

    Bart Bonroy

    Hij werd geboren te Oostende op 27 december 1988.

    Hij was student aan het VTI te Oostende en speler bij KSV Bredene.

    Op 3 februari 2007 werd hem op brutale wijze het leven ontnomen.

    Bart wordt zaterdag 10 februari 2007 begraven.

    Om 10 uur wordt er van deze jonge man afscheid genomen

    in de kerk van Sint-Jozef te Bredene-Sas

    06-02-2007 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    05-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Toespraak van Marina onze voorzitster op de stille wake voor Bart

    Donderdag 8 februari 2007

    Stille wake Bart Bonroy.

    Verschillende mensen zie ik hier naar mij staan kijken met de vraag in hun ogen:

    “ zal zij nu ook afkomen met zinloos geweld? ” Nee dat doe ik niet.

    Omdat ik vind dat alle geweld zinloos is.

    Het is ook niet mijn bedoeling om hier een preek af te steken, dat laat ik aan anderen over.

    Ik sta hier als voorzitster van de vereniging ‘ouders van een vermoord kind’.

    In naam van alle ouders van een vermoord kind, kom ik de ouders en familie een hart onder de riem steken.

    Bart is er niet meer.

    Net zoals velen voor hem en velen na hem is hij gedood, zomaar.

    Met welke verhalen en drogreden ze ook afkomen, deze jonge man kan zich niet meer verdedigen.

    Ik heb Bart niet gekend, spijtig.

    Hij was voor velen een toffe kameraad.

    Ook een fervente voetballer, daar kunnen zijn trainer en medespelers over getuigen.

    De dood van Bart laat de voetbalwereld niet onberoerd.

    Sporting Blankenberge, waar mijn zoon Brecht recent meespeelt in de eerste ploeg, zal gedurende het weekend één minuut stilte houden, dit van duveltjes tot en met de eerste ploeg. Dit als morele steun en erkentelijkheid voor de familie van Bart.

    Zijn ouders, zijn broers Stijn en Hans en zijn zus Aïsha.

    Wraak leidt tot geweld, gevangenisstraf en een levenslange stempel voor zowel jezelf en je familie.

    We weten het, er zijn altijd een paar oproerkraaiers die het beter zullen weten en de dood van Bart als gelegenheid aangrijpen om amok te maken.

    Spijtig.

    Naar de ouders van de dader mag er geen steen geworpen worden.

    Zij hebben hun zoon niet opgevoed tot een mens die een andere neersteekt.

    Ook die mensen kunnen steun gebruiken in het verwerken van hun leed.

    Ook zij, hebben hiervoor niet gekozen.

    Met de tijd komt hij weer naar huis, hij krijgt een tweede kans. Bart niet.

    Jullie staan hier massaal samen, maar zal dat binnen een paar maanden ook zo zijn?

    Of zullen de ouders en familie stilletjes aan vergeten worden, zoals bij de andere ouders van een vermoord kind?

    Zullen jullie eraan denken om af en toe iets van jullie te laten horen?

    Een belletje, een kaartje, een mailtje, om te tonen dat jullie hen niet vergeten zijn, zal hen enorm veel deugd doen.

    Ik hoop dat jullie dit niet zullen vergeten.

    We staan hier nu op de zoveelste wake of mars.

    De vraag is welke politieker durft hiervoor zijn verantwoordelijkheid opnemen en er iets aan doen.

    Met deze vraag wil ik afronden en jullie bedanken er te zijn.

    Deze tekst werd voorgelezen door Marina

    05-02-2007 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    02-10-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuwe hoop in 20 jaar oude moordzaak

    Nieuwe hoop in 20 jaar oude moordzaak
    Onderzoek naar moord op 13-jarig meisje duurt al ruim 20 jaar

    Tielt - 22 jaar nadat het lichaam van Lieve Desmet werd teruggevonden, hoopt het parket nog altijd de moordenaar te vinden van het 13-jarige meisje. De onderzoeksrechter heeft nieuwe foto's verspreid van een verdachte.

    De moord op Lieve Desmet blijft een van de grootste mysteries in de criminele geschiedenis van dit land. Het meisje van dertien verdween op 7 mei 1984. Ze werd het laatst gezien aan de poort van het Instituut Heilige Familie in Tielt, waar ze school liep en waar ze met haar fiets naar huis in Dentergem vertrok. Maar daar is ze nooit aangekomen. Alleen haar fiets, met haar boekentas op de bagagedrager, werd diezelfde avond door een landbouwerszoon teruggevonden in Tielt.

    Dagenlang werd tevergeefs naar het meisje gezocht. Dat Lieve van huis was weggelopen, werd meteen uitgesloten want dan zou ze haar fiets zeker niet tussen de velden hebben achtergelaten. Twee weken na de verdwijning kreeg de familie een anonieme brief waarin ,,de ontvoerder" ermee dreigde het meisje om het leven te brengen indien geen losgeld werd betaald. Jaren later werd de auteur van de brief ontmaskerd, maar bij gebrek aan bewijzen werd hij weer vrijgelaten.

    Intussen 69 jaar

    Pas drie maanden na de verdwijning van Lieve ontdekte een loonwerker haar stoffelijk overschot in verregaande staat van ontbinding in een tarweveld, op ongeveer zes kilometer van de vindplaats van haar fiets.

    Wie Lieve had gewurgd, bleef ook na de lugubere ontdekking een raadsel. Alleen dook in september 1984 opeens de naam van Gustaaf Vande Veire op. De man die in café 't Meirlaentje woonde, vlakbij de overweg in Tielt waar Lieve elke schooldag met haar fiets passeerde, bleek plotseling spoorloos verdwenen. Ook de Volvo 144 met nummerplaat FCA-327 van Vande Veire werd nooit teruggevonden.

    Als Vande Veire nog leeft, moet hij intussen 69 jaar zijn. Onderzoeksrechter Deltour uit Kortrijk heeft na 22 jaar nog altijd de hoop niet opgegeven om de man te vinden. Hij verspreidde daarom een verouderingsfoto. Het is niet duidelijk of Vande Veire als getuige of als verdachte wordt opgespoord.

    De familie van Lieve Desmet - haar vader is inmiddels overleden - wilde gisteren niet reageren op de nieuwe onderzoeksdaad.

    Wie inlichtingen heeft over Gustaaf Vande Veire of zijn wagen, kan contact opnemen met de speurders op het gratis nummer 0800-91.119 of met de politie in zijn buurt. Tips zijn ook welkom via opsporingen@politie.be

    Uit website "Het volk"

    Martin Tytgat19/12/2006

    02-10-2006 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Waar gaan we naartoe???
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Gevangenen mogen vroeger naar huis met enkelband
    ,,Cadeau voor de moeilijke gevallen''

    Gedetineerden die op zes maanden van hun strafeinde zijn, mogen vanaf nu automatisch naar huis met een enkelband. ,,Zonder enige voorwaarde en zonder enige controle'', klaagt CD&V-justitiespecialist Tony Van Parys aan.

    Van Parys heeft de hand kunnen leggen op een ,,dringende'' brief die enkele dagen geleden naar alle gevangenisdirecteurs werd gestuurd door minister van Justitie Laurette Onkelinx (PS). De boodschap luidt dat alle gevangenen die nog maximaal zes maanden cel voor de boeg hebben vanaf nu automatisch onder elektronisch toezicht worden geplaatst. Alleen seksuele delinquenten komen niet in aanmerking. Van Parys begrijpt niets van de nieuwe maatregel. ,,Deze beslissing gaat in tegen elke logica omdat het net de moeilijke gevallen zijn die een kerstcadeau krijgen. Gedetineerden die zes maanden voor het einde van hun straf nog in de cel zitten, daar is iets mee. Ofwel heeft de commissie voorwaardelijke invrijheidsstelling geoordeeld dat ze niet klaar zijn om vrij te komen, ofwel wilden ze zich gewoon niet aan voorwaarden onderwerpen. En net die mannen krijgen nu de kans om tot zes maanden sneller naar huis te mogen.''

    Zo vrij als een vogel

    De maatregel maakt deel uit van een heel pakket beslissingen die de regering einde oktober nam om de overbevolking in de gevangenissen terug te dringen. Zo staat het ook letterlijk in de brief aan de gevangenisdirecteurs: ,,Dit initiatief heeft tot doel bij te dragen aan het terugdringen van de overbevolking.''

    Het is geen toeval dat de brief op 15 december verstuurd werd, zegt Van Parys. ,,Net voordien was er nog maar eens een recordaantal gedetineerden genoteerd: begin december zaten er 9.923 mensen in de cel en dat voor 8.311 beschikbare plaatsen. De schrik zal er toen wel goed ingezeten hebben dat we voor het einde van het jaar naar 10.000 zouden gegaan zijn."

    Het stoort Van Parys vooral dat de gedetineerden geen voorwaarden moeten naleven in ruil voor de enkelband. ,,Er worden enkele groepen uitgesloten, dat wel. Seksuele delinquenten komen niet in aanmerking. Gedetineerden die ter beschikking zijn gesteld van de regering ook niet. En de directeurs van de gevangenissen moeten het zo snel mogelijk laten weten als er een ernstige reden is om een bepaalde gedetineerde niet vrij te laten. Maar de anderen zijn zo vrij als een vogel. Ze moeten er alleen voor zorgen dat ze tussen 20 uur 's avonds en 6 uur 's ochtends thuis zijn. Overdag is er geen enkele controle en kunnen ze doen en laten wat ze willen. Ze moeten geen werk zoeken, ze moeten ook geen pogingen doen om zich opnieuw in te passen in de maatschappij.''

    Ondermijning van het systeem

    Volgens Van Parys is dit een heel nieuwe manier om elektronisch toezicht te gebruiken. ,,Vroeger was het een maatregel die de reïntegratie in de maatschappij tot doel had en waarbij de klemtoon lag op voorwaarden naleven en begeleiding. Nu is het een zoveelste paniekmaatregel om de gevangenissen een beetje minder vol te maken. Het heeft niets meer met reïntegratie te maken.''

    De maatregel dreigt volgens hem ook de werking van de voorwaardelijke invrijheidsstelling te ondermijnen. ,,Waarom zouden gedetineerden die pakweg een jaar cel voor de boeg hebben nog moeite doen om een dossier voor hun voorwaardelijke vrijheid uit te werken? Ze weten dat ze van al die voorwaarden verlost zijn als ze enkele maanden geduld hebben.''

    Elke dag kandidaten bij

    Op het kabinet van minister van Justitie Laurette Onkelinx wordt de kritiek van Van Parys afgedaan als een storm in een glas water. Er zouden amper gedetineerden in aanmerking komen voor het systeem, zegt de woordvoerster van Onkelinx. ,,Voorlopig gaat het maar om zestien personen waarvan het dossier afgerond is en achttien dossiers die nog bestudeerd worden. Want er gebeurt wel degelijk een screening.''

    Er komen natuurlijk wel elke dag nieuwe kandidaten bij, geeft het kabinet toe. Het kabinet Onkelinx beklemtoont ook dat de beslissing door de hele regering genomen is. ,,De betrokken gedetineerden komen trouwens sowieso vrij binnen enkele weken of maanden.''

    Uit website "Het volk"


    Steven de Bock19/12/2006

    02-10-2006 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (1)
    22-09-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Weeral van dat!
    Tot levenslang veroordeelde Andy Hermans gaat in cassatie


    Andy Hermans, de 24-jarige jongeman die woensdag door de Antwerpse assisenjury tot levenslang veroordeeld werd voor de moord op Stefanie De Mulder (18), gaat cassatieberoep aantekenen. Dat meldt zijn advocaat, Johan Platteau, donderdag. Zijn moeder, de 46-jarige Maura Van Lommel die eveneens levenslang kreeg, beslist daar pas maandag over.

    Procedurefouten

    Meester Platteau is van mening dat er procedurefouten gebeurd zijn. Assisenvoorzitter Marc Sterkens was immers tijdens het proces in zijn eentje met de juryleden gaan overleggen in hun beraadslagingkamer zonder medeweten van de andere partijen. De verdediging had het hof daarop gevraagd om de jury te wraken omdat ze hun eed geschonden zouden hebben.

    Die eed stelt letterlijk dat de juryleden "met niemand in contact mogen komen voordat hun verklaring is afgelegd". Met die verklaring wordt hun beoordeling over de schuldvraag en de eventuele strafmaat bedoeld. Het hof besliste uiteindelijk dat de jury niet gewraakt diende te worden. Platteau vindt dat die wraking er wel had moeten komen.

    Sms
    Andy Hermans en Maura Van Lommel werden woensdag tot levenslange opsluiting veroordeeld voor de moord op Stefanie De Mulder. Ze wurgden het meisje in de nacht van 11 op 12 augustus 2004 op haar zolderkamer in Mechelen en dumpten haar lichaam vervolgens in een Antwerps havendok. Het meisje kon haar vader tijdens haar doodstrijd nog een sms sturen met de boodschap 'Ppa gelp maura doet dood', wat haar moordenaars uiteindelijk de das omdeed.

    Vrijdag volgt nog de afhandeling van de burgerlijke belangen, waarbij de schadevergoeding bepaald wordt die de beschuldigden aan de familie van het slachtoffer moeten betalen. (belga/hln)


    Ook Maura van Lommel in beroep tegen uitspraak in sms-moord


    Na Andy Hermans (24) heeft ook Maura Van Lommel (46) cassatieberoep aangetekend. Dat meldt haar advocaat Walter Damen vrijdag. Moeder en zoon werden woensdag door het Antwerpse hof van assisen tot levenslang veroordeeld voor de moord op Stefanie De Mulder (18).

    Procedurefouten
    De advocaten van de twee beschuldigden zijn van mening dat er procedurefouten gebeurd zijn. Assisenvoorzitter Marc Sterkens was tijdens het proces in zijn eentje met de juryleden gaan overleggen in hun beraadslagingkamer, zonder medeweten van de andere partijen. De verdediging wilde daarop de voltallige jury laten wraken.

    De voorzitter ging daar echter niet op in omdat hij met de juryleden alleen maar over praktische dingen gesproken had en niet over de grond van de zaak. Volgens de verdediging kan het niet dat de voorzitter toen over zijn eigen misstap diende te oordelen.

    Mijmering
    Ook de persoonlijke mijmering die Sterkens na de voorlezing van het arrest had voorgedragen, is volgens hen een grond voor cassatie. In het arrest stond immers duidelijk dat het hof en de jury zich bij de beraadslaging over de straf niet hadden laten beïnvloeden door het incident in de beraadslagingkamer van de jury. Maar uit de wat giftige 'mijmering' van de voorzitter bleek volgens de advocaten net het tegenovergestelde.

    Burgelijke afhandeling
    Tijdens de burgerlijke afhandeling van het proces vrijdag vroegen ze de assisenvoorzitter dan ook om zijn tekst aan het dossier toe te voegen. Op 20 oktober zal Sterkens beslissen of hij dit al dan niet doet en krijgen de familieleden van Stefanie De Mulder te horen welke schadevergoeding de beschuldigden hen dienen te betalen. (belga/hln)

    22-09-2006 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    20-09-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Groepsfoto weekenduitstap naar St-Vith 15/09/2006
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    20-09-2006 om 14:27 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    24-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Begrijpelijk maar niet verstandig????

    Begrijpelijk, maar niet verstandig. Zo noemt Brice De Ruyver, de veiligheidsadviseur van Verhofstadt, de eis van ouders van vermoorde kinderen om daders niet langer vroeger vrij te laten.
    "Deze mensen willen vergelding, en als een dader twintig jaar krijgt en tien jaar zit, leeft bij de ouders de perceptie ' dat het precies toch niet zo erg is wat die man met hun kind gedaan heeft'.
    Ik begrijp deze ouders, maar ik ga niet akkoord met hun eis om vervroegde invrijheidsstelling dan maar af te schaffen. Vergelding is niet het enige wat telt. Het zou zelfs een slechte zaak zijn mocht elke dader zijn straf tot de laatste dag uitzitten, meent De Ruyver. "Als er geen kans bestond om vroeger vrij te komen, zouden gevangenen ook geen moeite doen om hun leven te beteren, ervoor zorgen dat ze werk hebben als ze buiten komen. Bij vervroegde invrijheidsstelling woden inzet en motivatie van daders om hun leven een nieuwe draai te geven beloond.
    " Vaak gelden er ook voorwaarden bij de invrijheidstelling, en kunnen we hen in de maatschappij laten stappen. Zonder de kans vroeger vrij te komen zouden gevangenen geneigd zijn om gewoon hun tijd uit te zitten en niks te veranderen. En dat zou een slechte zaak zijn voor iedereen. Als daders dan vrijkomen hebben ze niks geleerd.
    De ouders van vermoorde kinderen klagen ook daders aan die onterecht te vroeg zijn vrijgekomen. "Dat kan gebeuren, vergissingen zijn menselijk. Een vervroegde vrijlating is een berekende gok. Maar ik geloof dat het meer voordelen dan nadelen heeft. Je mag het kind niet met het badwater weggooien".
    Artikel in De Morgen

    Reactie
    Ik heb de indruk dat Brice De Ruyver totaal niet weet waarover hij praat. Ik ben benieuwd mocht er een van zijn kinderen vermoord worden of hij dan ook akkoord zou gaan met 1/3 van de straf. Maar daar zal deze heer wel geen antwoord op geven denk ik.
    Marina mama van Karoline

    Reactie

    open bief aan : Dhr. Brice DeRuyver, veiligheidsadviseur van Dhr. Verhofstadt

    Dhr. Brice De Ruyver, zegt in de krant “De Morgen” van heden, dat wij als ouder van een vermoord kind vergelding zoeken. En dat het een slechte zaak zou zijn dat elke dader zijn straf zou moeten uitzitten tot de laatste dag.

    Vervroegde invrijheidsstelling zou er moeten toe bijdragen dat daders hun leven beteren, terwijl ze in de cel zitten.

    Wij weten ondertussen ook al wel dat ze vroeger vrij komen. Maar als ik als normaal burger (denk ik toch) terugdenk aan de ontvoering van Anthony De Clerck, moet ik denken aan klassejustitie. De beide daders zijn LEVENSLANG VEROORDEELD VOOR ONTVOERING, werden vrijgelaten na ongeveer 12 jaar MAAR WEL ONDER ELEKTRONISCH TOEZICHT VOOR DE REST VAN HUN STRAF !!!!!!!! Waarom kan dat ook niet voor MOORDENAARS die vervroegd vrij komen. Ik persoonlijk vind dat dit zelfs nog een zwaardere straf, dan dat ze hun volledige tijd in de cel zouden moeten blijven. Ze zijn ergens vrij, maar kunnen toch niet doen, gaan en staan waar ze zin in hebben, “naar kijken, maar niet aankomen” en ik denk dat dit een zware straf moet zijn, te vergelijken met een kind dat een ijsje voor zich krijgt, maar het niet mag opeten.

    Tevens wens ik er in naam van de vzw Ouders van een Vermoord Kind op te wijzen, dat wij zeker niet jaloers zijn op de ouders van Joe, Luna en N’Doye, omdat zij (volgens de pers) meer aandacht zouden krijgen dan onze kinderen, ik vind dit laag bij de grond. Ik denk dat wij, de ouders en familieleden van de recente slachtoffers beter begrijpen dan het is eender wie.

    Want erover schrijven en/of praten is gemakkelijk, maar je moet het zelf meemaken.

    Wij hebben hetzelfde meegemaakt,

    • PERS toen de moord gebeurd was, je mag rekenen ongeveer 2 weken,
    • PERS tijdens het proces ongeveer 10 dagen
    • Pers tijdens de uitspraak. EN DAN ????
    • Waar is de PERS als de dader na 1/3 vrij komt ??????

    Dan hoor je of zie je niemand,

    zelfs niet als je als ouder naast de moordenaar mag gaan zitten in de gevangenis en voor een commissie moet gaan uitleggen, waarom je niet wil dat de dader vrijkomt na 1/3. Hij mag daarna wel achter gesloten deuren en zonder dat je erbij bent uitleggen waarom hij wel mag vrijkomen.

    Is dat GERECHTIGHEID ???

    En als je dit als groep, dan wil aankaarten, krijg je de opmerking dat we jaloers zouden zijn en belust op wraak.

    Ik wens er tevens op te wijzen, dat wij met onze petitie zijn begonnen lang voor deze moorden gebeurd zijn en wij hopen nog veel handtekeningen te verzamelen, zodanig dat de moordenaars van ALLE kinderen een gepaste straf krijgen en niet na 1/3 vrijkomen, of misschien nog niet zo slecht, de rest van hun straf onder elektronisch toezicht zouden moeten uitzitten.

    Of is dit enkel weggelegd als je genoeg geld hebt? (persoonlijke mening)

    Wij wensen, langs deze weg nogmaals sterkte en medeleven te betuigen aan de ouders van de recente slachtoffers.

    Lydia De Decker mama van Sally
    Planetariumlaan 31 – 2610 Wilrijk

    Tel. 0475/76 84 05 – 03 / 828 59 36

    e-mail : lydiadedecker@skynet.be


    Reactie

    Brice De Ruyver : ‘Vergelding is niet het enige wat telt’ in DM 22mei

    Als mama van vier kinderen waarvan één vermoorde kleine jongen, vind ik de reactie van Brice De Ruyver over Ouders van Vermoorde Kinderen, begrijpelijk, maar uitermate onverstandig en zeer ongepast en weinig inlevend naar de ouders van wie hun kind vermoord werd.

    Het eert de heer De Ruyver veel te weten over hoe daders van levensdelicten zich voelen en hoe men deze kan motiveren tot een beter gedrag en een vooruitzicht tot een beter leven. Ik vermoed dat deze kennis grondt op allerlei statistieken en cijfermateriaal terug te vinden in studies over daders en de nodige ondersteuning voor daders.

    Mijn ervaring leert me echter dat er heel weinig studiemateriaal terug te vinden is over hoe slachtoffers en nabestaanden van levensdelicten, kunnen overleven, ondersteuning en begrip vinden voor de ravage die in hun leven werd aangericht, en vaak wordt er met geen woord gerept over de financiële en economische nevenverschijnselen die hiermee gepaard gaan en waar niemand bij stilstaat.

    Ik hoop uit de grond van mijn hart dat de heer De Ruyver nooit voor soortgelijke situatie komt te staan dat iemand uit zijn gezin koelbloedig wordt vermoord. Waar zou de heer De Ruyver nog het vertrouwen in veiligheid en justitie vinden, als dit gebeurt nadat hijzelf aan instanties heeft laten weten dat er dreigementen waren. Zou hij het dan nog gepast vinden om de woorden ‘berekende gok’ in zijn mond te nemen, als hij spreekt over vervroegde vrijlating ?

    ‘Ouders van Vermoorde Kinderen willen vergelding’, is een uitspraak van de heer De Ruyver die mij heel erg bitter in de oren klinkt. Krijgen wij nu ook nog eens de stempel van ‘ wraaknemende dader’ ?

    Wij, Ouders van Vermoorde Kinderen nemen het niemand, en zeker niet de heer De Ruyver kwalijk dat hij niet weet hoe het leven van een ouder van een vermoord kind door elkaar is gehaald. Het is een ellende die nooit overgaat, ook al gaan er jaren overheen.

    Graag wil ik de heer De Ruyver uitnodigen om gedurende één enkele dag samen met mij op stap te gaan, en de moed te hebben om gedurende één luttele dag de ravage die niet ophoudt, te ondergaan en aan te zien.

    Begrijpen en voelen zoals wij ons diep van binnen voelen, zal van hem niet verwacht worden. Het vraagt echter al heel wat moed om een paar uren de ogen niet langer te sluiten voor de pijn van Ouders van wie hun kind werd vermoord. Het vergt ook intellectuele eerlijkheid en heel veel inzicht en empathie om te zien dat het bij slachtoffers inderdaad niet alleen gaat over vergelding. Wat kan trouwens als vergelding staan tegenover de moord van hun kind. Niks, gewoon niks …

    Ik hoop dat de heer De Ruyver zich sterk genoeg weet om op mijn uitnodiging in te gaan en graag wil ik hem dan in een persoonlijk gesprek toelichten waarom zijn uitspraak naar de Ouders van Vermoorde Kinderen ‘Je mag het kind niet met het badwater weggooien’ zo verschrikkelijk ongepast klinkt.

    Carolien Callens, mama van Kobe
    Nazareth

    24-05-2006 om 10:05 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (3)
    23-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zondag 21 mei mars van de hoop

    Vandaag is het de “mars van de hoop” , voor de ouders, de kinderen, familieleden en vrienden van de kinderen die vermoord werden.

    Want tot vandaag zijn zij het allen die het verdriet diep van binnen meedragen.

    Ze proberen, verder te gaan met hun leven, proberen terug te genieten en te lachen.

    Maar diep van binnen zit de pijn die niemand kan voelen, dan wij, die het meegemaakt hebben.

    Daarom vragen wij vandaag aandacht voor onze mars, niet van de mensen die het meegemaakt hebben, maar van alle mensen.
    Ik vraag jullie a.u.b. word wakker, doe die rolluiken niet naar beneden en blijf niet stil in jullie stoel zitten achter TV of PC. Maar kom mee op voor onze rechten. Er is nog zoveel te doen in ons klein landje. Maar zolang de maatschappij blijft slapen, gaat er zeker niets veranderen.

    En dat willen wij juist niet.

    Wij willen verandering op verschillende vlakken. Maar zéér zeker voor de straffen van moordenaars.

    Zij die veroordeeld zijn voor 25 jaar of levenslang, geloof dit zeker niet, want na een aantal jaren komen ze vrij.

    Dus waarom niet ze een vast aantal jaren effectief laten zitten.

    Als “dader” en je bent een beetje mens, moet je tegenover jezelf rechtvaardig zijn en de straf aanvaarden en uitzitten.
    Zodat je tegen jezelf kan zeggen “ik heb iets slecht gedaan, maar ik heb mijn straf uitgezeten” DAN heb je als moordenaar recht op een tweede kans.

    De pijn en het verdriet zal bij ons niet minder zijn, maar we kunnen er vrede meenemen dat de dader gestraft is geweest en zijn straf heeft uitgezeten.

    Ons kind heeft nooit een tweede kans gekregen, om nog niet op te noemen wat wij van ons vermoord kind allemaal moeten missen.

    A.u.b. mensen, denk niet mij overkomt dat niet, want voor je het weet maak je zo iets wel mee. En dan gaan jullie ons begrijpen.

    Onze onmacht tegen de wet die voor ons helemaal niet goed te keuren is.

    Onze wetten waar verandering in moet komen.

    Onze wetten met hun draaiboeken, waar bladeren moeten bijgevoegd- en/of aangepast worden.

    Onze regering moet eens heel even hun ogen sluiten in een stille kamer en hun kinderen voor de geest halen en zich dan voorstellen dat één van die kinderen word vermoord, dat je er niet meer aan kan, je ze niet meer ziet ouder worden, dat je een léég gevoel krijgt.

    Voel en wees eerlijk wat je dan diep in je hart voelt, wel dat gevoel hebben wij alle dagen.

    En we vragen met respect pas de wet aan !!!!

    Lieve, mama van Robby

    23-05-2006 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    22-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Toespraak mars van de hoop 21 mei 2006

    Mars van de hoop 21 mei 2006

    Welkom op onze “Mars van de hoop” ,

    Bedankt dat deze mars in alle sereniteit heeft kunnen doorgaan

    Mars van de hoop.

    Wij zijn niet in het wit, de kleur van de hoop, maar in het zwart.

    Dat klopt.

    Wij hebben geen hoop meer, dat hebben ze ons afgepakt.

    Daarom kozen wij voor zwart.

    Ondanks het feit, dat we door zowat iedereen uit de media geboycot werden, zijn jullie talrijk opgekomen om onze eisen kracht bij te zetten, ook de nmbs wilde geen kortingen toekennen zoals bij eerdere marsen.

    Men was blijkbaar bang voor een te grote volkstoeloop.

    Bedankt dat jullie er zijn.

    Het is inderdaad zo, als je niet vermoord word door een allochtoon of door een of ander dolgedraaide racist je het nieuws niet haalt.

    Wij zijn geen nieuws meer, niet spectaculair genoeg.

    De kranten schreven bijna niets over onze mars van de hoop.

    Wat wij vragen druist in tegen de huidige wetgeving, dat is juist.

    Is het misschien daarom dat wij geboycot worden?

    Wij zijn een niet gebonden politieke vereniging. Toch wil ik de aanwezige politiekers bedanken voor hun komst. Wij stuurden naar alle politieke partijen een uitnodiging om naar de mars van de hoop te komen, maar helaas …..

    Aan verschillende politici heb ik gevraagd: “ als uw kind vermoord wordt, zou u dan tevreden zijn of het normaal vinden dat de moordenaar van je kind na één derde vrijkomt?”

    De antwoorden die ik kreeg waren verschillend:

    - dat is iets anders

    - daar heb ik nog niet bij stil gestaan

    - dat zal wel niet gebeuren zeker

    - ik weet niet wat ik hier moet op antwoorden

    - het strafste antwoord dat ik kreeg was: één derde van de straf mag blijven, maar, als een van mijn kinderen zou vermoord worden, dan weet ik zeker dat hij nooit de gevangenis levend zal verlaten.

    Is men nu blank, zwart, bruin, rood of geel, welke rol speelt dat?

    Niemand verdient het om vermoord te worden.

    Er zijn geen redenen voor moord.

    - We hopen dat deze mars niet voor niks is geweest

    - We hopen dat dit een duidelijk signaal is naar de regering toe.

    - We hopen dat we nu eindelijk gehoor krijgen en dat de wet aangepast word voor daders van levensdelicten, doodslag en moord

    - Wij ouders hopen dat er effectieve straffen komen.

    - Wij hopen dat de uitspraak van de rechters gerespecteerd wordt. Welke zin heeft een uitspraak van 20 jaar als de dader na een goede 6 jaar al weer vrij is?

    - Wij hopen dat die onzekerheid van één derde van de straf verdwijnt. Het is juist dat een dader niet altijd juist op een derde vrijkomt. Maar zowel voor de dader als voor ons, is het beter om van op het proces te weten, wanneer de moordenaar van ons kind vrijkomt. Weg met die onzekerheid. Geef ons een juiste datum.

    - We hopen dat men naar ons zal luisteren

    - We hopen dat politici de handen in elkaar zullen slaan voor effectieve straffen

    - We hopen en dat is een utopie, dat weten we, dat het moorden stopt.

    - We hopen op strengere straffen, het is de enige afschrikmiddel voor criminelen. Want zo wie zo, krijgen zij altijd een tweede kans. Wij en ons kind kregen levenslang.

    - Wij hopen dat ook jeugdige daders hun straf niet ontlopen.

    - Wij hopen meer duidelijkheid te krijgen bij internering. Ook voor deze nabestaanden is het een hel, om geen informatie te krijgen.

    - We hopen op meer rechten en gratis hulp voor de nabestaanden van de slachtoffers

    - We hopen op rechtvaardige maar effectieve straffen

    In februari zijn we gestart met een petitie, voor effectieve straffen voor levensdelicten, moord en doodslag. Onze petitie loopt tot eind september. In de maand oktober willen we die afgeven aan justitie, in de hoop dat die niet belanden in de kelders, zonder er gehoor aan te geven, zoals in 1993. Er werden ons toen veel beloften gedaan.

    Wat ons het meest opvalt, is dat politiekers uit alle partijen, magistraten, politiemensen en advocaten onze petitie getekend hebben.

    - We hopen dat onze petitie niet zal liggen verrotten in de kelders van het parlement zoals dat in het verleden met dergelijke petities al gebeurd is

    - We hopen dat dit werkt als een afschrikmiddel voor potentiële daders

    - We hopen dat dit helpt om zinloos geweld uit onze maatschappij te bannen

    We hebben tot op heden 50.000 handtekeningen en we gaan door tot in september.

    Wie nog niet getekend heeft kan dit hier nog altijd doen.

    We zijn ook nog steeds op zoek naar medewerkers.

    Wie wil kan hier bij ons petitiebladen komen halen.

    Mogen wij vragen om één minuut stilte, voor alle slachtoffers van levensdelicten, doodslag, moord en niet alleen zinloos geweld, maar alle geweld.

    We danken jullie voor jullie komst en dit in naam van alle ouders van een vermoord kind, minderjarig of meerderjarig, leeftijd speelt geen rol.

    Het is altijd iemands kind die vermoord werd.

    We wensen jullie een veilige thuiskomst en geven jullie en jullie kinderen een warme, dikke knuffel van ons, ouders van een vermoord kind.

    Bedankt.

    22-05-2006 om 11:21 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (2)
    21-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    Mars voor vermoorde kinderen waarover men niet meer spreekt
    ,,Nog één week en ze zijn Joe weer vergeten''

    Joe Van Holsbeeck, Luna Drowart, Oulemata Niangadou: hoe lang zal het duren voor het verdriet van België is weggeëbd? Herinnert u zich nog de 16-jarige Karolien, koelbloedig neergeschoten door haar vriend die zich zomaar een jachtgeweer kon aanschaffen? Of de 21-jarige Carola die in haar slaap werd neergeknuppeld met een baseballstick? Vandaag wandelen de nabestaanden van deze en andere ,,vergeten slachtoffers'' hun eigen Mars van de Hoop.

    Lang vóór de moord op Joe Van Holsbeeck was deze Mars van de Hoop gepland, een herdenkingsmars voor alle slachtoffers die alweer vergeten zijn. ,,Maandenlang hebben we op een goedkeuring van het Brusselse stadsbestuur gewacht'', vertelt Marina Maes, voorzitster van de vzw Ouders van een Vermoord Kind. ,,Antwoord kregen we nooit.'' Intussen was er in Brussel een Stille Mars voor de vermoorde Joe en op 26 mei is in Antwerpen een Witte Mars gepland voor Luna en Oulemata. ,,Het klinkt vreemd, maar als wij iets vroegen, bleek dat altijd onmogelijk. En dan, plots, zie je dat anderen zoiets op enkele dagen geregeld krijgen. Dat is pijnlijk. Heel wat ouders voelden zich toen gepasseerd. Moet je kind eerst vermoord worden door een allochtoon voordat je aandacht krijgt? Weet je dat ze mij soms vragen waar de bloemen van de koning bleven toen hún kind vermoord werd? Wel, ik heb daarop geen antwoord.''

    Vandaag is dan toch de dag aangebroken van al die andere slachtoffers. ,,De dag van de vergeten slachtoffers'', klinkt het kil. Deze middag vertrekt de Mars van de Hoop in hartje Brussel. Hun grootste strijdpunt: ,,Zorgen dat de dader zijn straf volledig uitzit, en niet na een derde vrijkomt.'' Het verdriet van de 'vergeten' ouders is nog altijd groot. ,,Maar voor ons werden er geen grote politieke beloften gedaan. Geen nieuwe, versnelde maatregelen. Nu we plots allemaal rouwen, beloven politici een strengere aanpak van de daders. Al die tijd daarvoor moesten wij slikken. En toezien hoe ,,onze'' moordenaars er met lichte straffen vanaf kwamen. Daarom hebben we onze geplande herdenkingsmars herdoopt tot de 'Mars van de Hoop'. Want net als de ouders van Joe, Luna en Oulemata willen ook wij rechtvaardige en effectieve straffen voor de daders.''

    Nog één week

    ,,Mensen vergeten vlug'', zucht Marina Maes. ,,Ik hoorde de vader van Joe onlangs zeggen dat hij de moordenaar van z'n zoon 30 jaar gevangenis toewenst. Wel, het moet nog tot ze doordringen, maar als de grote schok verwerkt is, besef je dat de moordenaar niet zo lang zal zitten. Als ouder van een vermoord kind is dat erg. Als de moordenaar van je kind buitenkomt, ben je kapot. Je leert leven met het verdriet, maar vergeten doe je nooit.'' Meer dan 16 jaar geleden werd Marina's dochter op 16-jarige leeftijd vermoord. De dader, die net twintig was geworden, kon zich moeiteloos een jachtgeweer aanschaffen. ,,Karolien had pas hun relatie beëindigd, maar daar kon hij niet mee leven. Karolien was zijn bezit, en dat zou zo blijven. Ik wist dat hij een jachtgeweer gekocht had en uit schrik stapte ik naar de politie. Daar lachten ze me uit. Twee dagen later was ze dood. Een kogel door haar hoofd.''

    De jongeman die Karolien koelbloedig neerschoot, kreeg twintig jaar celstraf. ,,Na zes jaar kwam hij vrij'', vertelt Marina. ,,Zoiets maakt je kwaad, maar voor mensen die het nooit hebben meegemaakt, is het moeilijk te vatten. Begrijpelijk, de gruwel dringt niet tot hen door. Hoe jammer het ook is, volgende week zijn ze Luna misschien alweer vergeten. Het is nu eenmaal een ver-van-hun-bedshow.''

    Niet dat ze om medelijden vraagt. Het enige waar Marina op rekent, is erkenning. ,,Luisteren kan al voldoende zijn.'' Dat is ook de mening van Lydia De Decker, wier dochter Sally tien jaar geleden werd doodgeslagen. Al die jaren verwerkte ze de onmacht en woede met haar gezin. Het zinloze geweld van de voorbije weken deed haar de pijn opnieuw snijdend voelen. ,,Vandaag accepteren de mensen dat geweld niet. Maar nog één week, en dan zijn ze het weer vergeten.''

    De achterblijvers

    Haar dochter Sally was verslaafd aan drugs. In 1996 werd ze vermoord gevonden. De dader is nooit ontmaskerd. ,,Niets of niemand kon ons helpen. Onze wereld stond stil.'' Vandaag is Sally's dossier afgesloten. ,,Drie maanden heeft het geduurd vooraleer er een robotfoto van de dader verspreid kon worden. Als het even snel was gegaan als bij Joe, dan wisten we nu misschien wie de dader was.'' Hoe erg en absurd ze de recente moorden ook vindt, ze heeft het er moeilijk mee. ,,Wij zijn de vergeten ouders. De mensen kennen ons leed niet meer. Gelukkig ben je pas dood als er over je gezwegen wordt.''

    Over Sally wordt nog geregeld gesproken ten huize Van Hecke-De Decker. ,,Zelfs onze kleinkinderen, die Sally nooit gekend hebben, spreken over hun tante. We verwachten natuurlijk niet dat de mensen het nog constant over haar hebben, maar het bewijst wel de vluchtigheid. Eventjes roepen de mensen hun woede uit, maar dan verdwijnen ze weer en winden ze zich op over het feit dat iemand hen aan de kassa voorbijsteekt. De haat neemt toe, dat merk je. Iedereen voelt zich onrechtvaardig behandeld. Een mens begint pas anders te denken als zijn dochter vermoord is. Dan leer je relativeren.''

    Tranen blijven komen

    Ook Marcel De Smedt en Ingrid Hooft leven op een ballon van hoop. ,,De wereld is om zeep'', zegt Marcel. Tien jaar geleden werd hun dochter doodgeslagen met een baseballknuppel, na een echtelijke twist. ,,Drie keer heeft hij Carola geslagen terwijl ze lag te slapen. Niet veel later was ze dood. Vandaag loopt haar moordenaar opnieuw rond. Hij woont hier vlakbij en is opnieuw getrouwd.'' Hoe vaak Marcel z'n verhaal ook doet, altijd komen de tranen vanzelf. ,,Het ergste is: hoeveel haat er ook is, ik denk niet dat de wereld zal veranderen. Vroeger was het anders. Mensen zijn soms beesten geworden. Bij het minste worden ze kwaad en halen ze de trekker over. Dat ze eens denken aan de achterblijvers. Voor hen verandert alles. Alles''

    De Mars van de Hoop vertrekt vandaag om 13.30 uur aan het Centraal Station in Brussel. Vandaar gaat de tocht richting Justitiepaleis.

    21-05-2006 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    07-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mars van de hoop.

    Moeder van vermoord kind moest naast moordenaar gaan zitten:

    Hoe kunnen ouders de moord op hun kind ooit verwerken of een plaats geven als ze weten dat de dader al na een derde van de straf kan vrijkomen en dat ze op momenten van in vrijheidstelling op verhoor moeten komen en naast de dader moeten zitten om een verklaring af te leggen? Dat vraagt de vzw Ouders van een Vermoord Kind zich af. Tegelijk willen ze een betere begeleiding van de moordenaars als ze in de gevangenis zitten want ze beseffen dat de daders ooit weer vrij komen.

    De vzw Ouders van een Vermoord Kind voelt zich gepasseerd. “Lang vóór de moord op Joe Van Holsbeeck hadden wij op 21 mei ook al een ‘Stille Mars’ gepland”, zegt voorzitster Marina Maes. “Wij hadden daarvoor toestemming gevraagd aan het stadsbestuur van Brussel maar kregen nooit antwoord. Wij vroegen aan de NMBS vermindering op een treinticket maar dat werd ons geweigerd. Als wij iets vroegen, bleek dat onmogelijk. En dan zie je opeens dat anderen zoiets in enkele dagen tijd geregeld krijgen. Dat is pijnlijk, hé? In onze vereniging voelen veel ouders zich gepasseerd. Moet je kind eerst vermoord worden door een illegaal voordat je aandacht krijgt?”

    Een zware straf voor de moordenaars van Joe? Zijn ouders mogen het volgens mij vergeten.

    “Wij voelen ons ook verraden door de politici”, gaat Marina verder. “Nu belooft men plots een strengere aanpak van de daders. Maar in het verleden zagen wij hoe moordenaars er met lichte straffen vanaf kwamen. En zolang de wet Lejeune bestaat, kunnen daders al na een derde van de straf vrijkomen.”

    “Een zware straf voor de moordenaars van Joe? Zijn ouders mogen het volgens mij vergeten”, getuigt Annie Deketele uit het West-Vlaamse Kaster. “Hoewel, zij hebben de politieke wereld achter hen. Wij hebben geen stille mars gekregen toen Talitha op een gruwelijke manier werd vermoord door een 16-jarige buurjongen. Toen op tv werd getoond hoe de koning een bloemenkroon voor Joe neerlegde, vroeg mijn oudste dochter Yasmina waar de krans was die de koning op het graf van onze Talitha had gelegd.''

    “Voor iemand die een moord of een doodslag pleegt moeten de effectieve gevangenisstraffen gelden'. Aan het woord is Marcel De Smedt uit Beveren. In 95 werd zijn dochter Carola gedood door haar echtgenoot. Met een honkbalknuppel werd de vrouw 3 keer op haar hoofd geslagen. Voor het Gentse hof van assisen kreeg de dader 18 jaar cel voor doodslag, na 7 jaar is hij voorwaardelijk vrij. 'Ik ben daar ziek van', legt Ingrid De Smedt uit, de moeder van Carola. 'De dader kan nu een nieuw gezin stichten terwijl onze familie verscheurd is. En ook al zijn alle voorwaarden nageleefd, hij woont nauwelijks op een paar kilometer van ons huis. Ik kan hem dus tegen het lijf lopen, ik moet dan ook pillen slikken om dat aan te kunnen. Had hij zijn volledige straf uitgezeten had ik Carola's dood een plaats kunnen geven.'

    Ik moest naast de moordenaar van mijn kind zitten en uitleggen waarom hij niet vrij mag komen. Heel intimiderend.

    “Het huidige strafsysteem zit zo in elkaar”, verduidelijkt voorzitster Marina verder: “na één derde kan een gedetineerde vrijkomen. Als nabestaande word je dan uitgenodigd om naar de commissie van voorwaardelijke invrijheidstelling te komen.

    Naast jou zit de dader (de moordenaar van je kind). Men verwacht dan dat jij je verhaal doet en zegt waarom hij zeker niet mag vrijkomen. Gezien de moordenaar vlak naast je zit, kan hij duidelijk horen wat je zegt.

    Vervolgens word je verplicht de kamer te verlaten en is het de beurt aan de dader om uit te leggen waarom hij wel vrij moet komen. Het oneerlijke is dat je als slachtoffer hier niet mag horen wat er precies geargumenteerd wordt. Je krijgt achteraf van de commissie gewoon een berichtje of de aanvraag al dan niet verworpen is geweest. Tijdens de ganse gevangenschap kan het zijn dat ouders van een vermoord kind zo twee tot drie keer geconfronteerd worden met de moordenaar. Zij ervaren dit dan ook als heel intimideren en onmenselijk.

    “Daarom eisen wij effectieve straffen. We weten precies wanneer ze de gevangenis binnengaan maar we weten dan ook wanneer ze vrij gelaten zullen worden. Het is beter voor de verwerking. Je kunt er meer naartoe leven en je er makkelijker bij neerleggen. Plus opteren wij ook voor een betere begeleiding tijdens de opsluiting. want we weten allemaal dat ze opnieuw buitenkomen. Iemand die een moord doet is een monster, met een betere begeleiding kunnen ze een ander mens worden. Enfin dat hopen we toch.”

    'Ik kan de nabestaanden voor een stuk begrijpen' zegt advocaat Walter Van Steenbrugge, een man met 20 jaar balie-ervaring. 'Toch is het zo dat we vandaag de dag een heel goeie wet hebben op de voorwaardelijke invrijheidsstelling. Een verstrenging is wat mij betreft niet nodig'. Een dader kan dus in principe na 1/3 van de uitgezeten straf een verzoek voor voorwaardelijke invrijheidsstelling indienen bij de commissie. 'Als mensen snel roepen 'opsluiten!' dan is dat deels uit onwetendheid. Als daders in de gevangenis blijven zonder hoop, dan pas worden het echte tijdbommen als hun lange straf ten einde is'.

    Mars van de Hoop.

    Wil je ook duidelijk maken dat 20 jaar opsluiting = 20 jaar effectieve opsluiting. Wil je dat procedures voor slachtoffers menselijker worden? Stap dan mee op in De ‘Mars van de Hoop’ op 21 mei vanaf 13.30 uur. Vertrek aan het Centraal Station in Brussel.

    Meer info:

    vzw Ouders van een Vermoord Kind – tel. 050 51 40 08

    http://www.bloggen.be/marinamaes

    07-05-2006 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (2)
    02-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    Stille Mars na moord op Joe Van Holsbeeck (17) bezorgt andere ouders wrang gevoel

    ‘De moord op ons kind werd afgehandeld als een fait-divers…’

    Vorige week zondag stapten ruim 80.000 mensen in Brussel mee in een Stille Mars tegen zinloos geweld.

    Een overweldigend gebaar van medeleven met de ouders van de vermoorde Joe Van Holsbeeck (17). Maar alhoewel niemand beter weet hoe het voelt om op deze manier je kind te verliezen, voelen sommige andere nabestaanden zich toch gekwetst door deze plotse golf van solidariteit. ‘Waar bleven de bloemen van de Koning toen óns kind werd vermoord?’

    Op 12 april werd in het Brusselse Centraal Station de 17-jarige Joe Van Holsbeeck doodgestoken voor zijn MP3-speler. De bevolking reageerde verontwaardigd. Politici drukten hun oprechte medeleven uit en beloofden iets te doen aan de toenemende jeugdcriminaliteit. Op de begrafenis van de vermoorde student waren er bloemen van het koningspaar en van zowat alle politieke partijen. Tienduizenden mensen tekenden het rouwregister in het Centraal Station. En vorige week zondag stapten ruim 80.000 mensen mee in een protestmars tegen zinloos geweld. De getroffen familie van Joe Van Holsbeeck aanvaardde deze blijken van medeleven met grote dankbaarheid. Maar in haar immense verdriet gingen de gedachten van zijn moeder Françoise toch ook uit naar anderen. ‘Bijna elke dag sterven kinderen zonder dat dit in de krant komt’, zei ze. ‘Hun ouders zullen zich wellicht afvragen waarom Joes dood opeens zoveel mensen op de been brengt, terwijl de dood van hun kind misschien onopgemerkt voorbijging. Ik zou willen dat deze ouders beseffen dat wij delen in hun verdriet.’

    Ondanks haar mooie woorden bleven vertegenwoordigers van de vzw ‘Ouders van een Vermoord Kind’ weg bij de Stille Mars. ‘Wij leven allemaal heel erg mee met de familie van Joe’, zeggen Daniël De Vlieger (55) en Els Maes (52) uit Lochristi. ‘Want wij beseffen als geen ander welke hel je doormoet als je zoon vermoord wordt. Maar de massale reacties na de moord op Joe zijn emotioneel te pijnlijk voor ons. Want wij hebben destijds, behalve van onze eigen familie, weinig steun ondervonden. Wij vragen ons nu echt af of onze zoon als slachtoffer dan minderwaardig was?’ (stilte)

    Vlucht naar buitenland

    Jo – de zoon van Els en stiefzoon van Daniël – was 19 jaar toen hij op 2 augustus 1998 werd vermoord door een kennis. ‘Jo bleef ruim een week vermist. Een week waarin wij bijna gek werden van ongerustheid’, zegt Daniël. ‘Toen werd zijn lichaam gevonden in de woning van de moordenaar. De manier waarop ons het slechte nieuws werd meegedeeld, was zó grof dat wij achteraf klacht hebben ingediend bij het Comite-P (organisatie die de politiediensten controleert, red.). Omdat het lichaam van Jo door de warmte al in verregaande staat van ontbinding was, mochten wij hem niet meer zien. Wij hebben onze zoon geïdentificeerd aan de hand van zijn bril.’

    ‘De dader (26) is na de moord nog een week in België gebleven. Achteraf lazen wij in het dossier dat hij zelfs nog een keer is teruggegaan naar de studio om te kijken of het lijk er nog lag. Pas toen Jo werd gevonden, is hij naar het buitenland gevlucht. Hij heeft daarbij alles in het werk gesteld om zijn vluchtroute te verdoezelen.’

    Meer dan 2 jaar lang bleef hij onvindbaar voor het gerecht.’

    Ondertussen bleven Daniël en Els achter met hun verdriet en honderden vragen. ‘Wij hadden vrij snel het gevoel dat er niet echt intensief aan de zaak gewerkt werd’, zegt Els. ‘De politie ging er aanvankelijk van uit dat Jo een drugsdode was omdat hij als 15-jarige eens was betrapt met een jointje op zak. Wij hebben hen echt moeten overtuigen van het tegendeel. Constant ben ik naar het politiekantoor gegaan om te smeken verder te zoeken naar zijn moordenaar. Maar pas toen er een andere onderzoeksrechter werd aangesteld, kregen wij gehoor. Dat was vele maanden na de feiten. Op ons aandringen werd toen in het toenmalige opsporingsprogramma ‘Oproep 2020’ aandacht besteed aan de moord op Jo. Er kwam één anonieme tip waardoor de speurders de dader op het spoor kwamen. Hij bleek ondertussen getrouwd met een Zwitserse en woonde ook in Zwitserland. In februari 2001 – bijna tweeënhalf jaar na de moord - werd de moordenaar daar aangehouden en uitgeleverd aan ons land.’

    Zes weken voorarrest

    ‘Uiteraard waren bij enorm opgelucht toen de dader uiteindelijk gevat werd’, zegt Daniël. ‘Net zoals de ouders van Joe Van Holsbeeck hoopten wij dat hij zijn straf niet zou ontlopen. Maar er wachtte ons een bittere teleurstelling. De moordenaar had verklaard dat Jo en hij ruzie hadden gekregen en dat hij onze zoon ‘een verkeerde klap’ had toegediend. Wij hebben daar onze twijfels over. Onze zoon had twee dagen voor de moord zijn uitkering gekregen: dat geld is nooit teruggevonden. Bovendien had de dader al een strafrechterlijk verleden. Maar zijn rijke Zwitserse schoonfamilie betaalde voor hem een dure advocaat. En het kwam niet eens tot een assisenproces…’

    In juni 2001 werd de zaak door de correctionele rechtbank van Gent behandeld. ‘Het was een schijnproces’, zegt Els bitter. ‘De dader werd veroordeeld tot 1 jaar effectieve gevangenisstraf, maar hij hoefde die geringe straf niet eens uit te zitten. Na de uitspraak stapte hij rustig de rechtszaal buiten. Ik liep hem verbijsterd achterna. Maar ik werd tegengehouden door de politie terwijl men de moordenaar gewoon liet vertrekken! Als ik mijn ogen sluit zie ik dat beeld nog steeds voor ogen en voel ik opnieuw die verpletterende machteloosheid van toen. Zes weken voorarrest: dat is de énige straf die de dader heeft gekregen. Tot op heden blijf ik dat onaanvaardbaar vinden. De moord op onze zoon werd afgehandeld als een onbelangrijk fait-divers…’ (slikt moeizaam)

    Alleen met je verdriet.

    Els en Daniel staren enkele seconden zwijgend naar de foto’s van Jo tegen de muur. ‘Hoe leef je verder na de moord op je kind?’ vraagt Els. ‘Ik verzink al acht jaar in mijn verdriet. Elke dag is er wel iets dat ons aan dat vreselijke gemis herinnert. Ik droom ’s nachts nog regelmatig van mijn zoon, mijn enig kind. Dan word ik wakker met gevoelens van schuld of spijt, omdat wij niet meer hebben genoten van onze momenten samen met Jo…’ (stilte)

    Daniël en Els zeggen dat zij zich sinds de moord vaak erg alleen gevoeld hebben. ‘Wij hebben veel vrienden verloren’, zegt Els. ‘Mensen gaan ons mijden omdat ze bang zijn van ons verdriet. Men wil Jo doodzwijgen maar wij hebben juist een sterkte behoefte om over hem te praten. Om zijn herinnering levend te houden. En na acht jaar zijn nog slechts weinig mensen bereid te luisteren. De enigen die echt begrijpen wat wij doormaken, zijn de andere ouders van een vermoord kind. Bij hen vinden wij veel steun en troost.’

    ‘Maar alle heisa van de voorbije weken is voor velen in onze groep erg pijnlijk. Ook voor ons. Want de moord op Jo kreeg destijds geen aandacht. Enkel een piepklein berichtje in de krant: verdacht overlijden te Gent. De jongste jaren hebben wij steeds meer het gevoel gekregen dat de Belgische justitie werkt met twee maten en twee gewichten. Wie geld heeft, koop de vrijheid. Elke moordenaar moet van justitie een tweede kans krijgen om zich te reïntegreren in de maatschappij. Maar voor ons ís er geen nieuw begin! Daarom zetten wij ons actief in voor de petitie tegen de wet-Lejeune. Het kan voor ons niét dat daders van zware misdrijven strafvermindering krijgen.’

    ‘Wij moesten Jo drie maal begraven’

    ‘Wij hebben onze zoon drie keer begraven’, zegt Daniël. ‘Een eerste keer toen hij pas was overleden. Na de arrestatie van de dader werd zijn lichaam terug opgegraven voor een bijkomende autopsie. En toen hij een tweede keer werd begraven, werden op vraag van de advocaat van de tegenpartij enkele nekwervels van Jo achtergehouden voor bijkomend onderzoek. Die lichaamsdelen werden pas veel later terug vrijgegeven voor crematie. Dat was emotioneel zeer beladen voor ons, maar wij konden ons daar als ouder niet tegen verzetten:.’

    Vandaag proberen Daniël en Els de urne met asse van Jo thuis te krijgen. Maar ook dat moet via juridische weg gebeuren en dat kost opnieuw handenvol geld.

    ‘Wij willen de grafurne thuisbrengen omdat ik het emotioneel niet aankan om naar het kerkhof te gaan’, zegt Els. ‘Ik voel mij daar schuldig over maar ik kàn het echt niet! Hier thuis voel ik mij dichterbij Jo. Dag en nacht laat ik kaarsjes branden bij zijn foto’s. Want hij hield niet van het donker…’ (wenend)

    ’Als ik op televisie iets zie dat mij aangrijpt, komt al dat diep verdriet telkens terug naar boven. Ik hoop dan ook - voor de ouders van Joe Van Holsbeeck en voor alle andere slachtoffers – dat er nu eindelijk iets zal veranderen. Dat het niet opnieuw bij loze beloftes blijft. De jongste jaren is er gelukkig wel iets veranderd qua slachtofferopvang. Maar zo’n drama verandert alles. Ik kan mij gewoon niet meer voorstellen welke persoon ik was voordat Jo vermoord werd. Geluk heeft zo’n totaal andere betekenis gekregen.’

     

    ‘Mars van de Hoop’ op 21 mei 2006’

    Enkele maanden geleden startte de vzw ‘Ouders van een Vermoord Kind’ met een petitieactie tegen de wet Lejeune (die gedetineerden de mogelijkheid biedt vrij te komen na één derde van hun straf, red). ‘Lang vóór de moord op Joe Van Holsbeeck hadden wij op 21 mei a.s. ook al een ‘Stille Mars’ gepland’, zegt voorzitster Marina Maes. ‘Wij hadden daarvoor toestemming gevraagd aan het stadsbestuur van Brussel maar kregen nooit antwoord. Wij vroegen aan de NMBS vermindering op een treinticket maar dat werd ons geweigerd. Als wij iets vroegen, bleek dat onmogelijk. En dan zie je opeens dat anderen zoiets in enkele dagen tijd geregeld krijgen. Dat is pijnlijk, hé? In onze vereniging voelen veel ouders zich gepasseerd. Moet je kind eerst vermoord worden door een allochtoon voordat je aandacht krijgt? Ze vroegen mij: ‘Waar bleven de bloemen van de Koning toen óns kind werd vermoord?’ Ik heb daarop geen antwoord. Wij voelen ons ook verraden door de politici. Nu belooft men plots een strengere aanpak van de daders. Maar in het verleden zagen wij hoe moordenaars er met lichte straffen vanaf kwamen. Daarom willen wij onze geplande herdenkingsmars herdopen tot de ‘Mars van de Hoop’. Want – net als de ouders van Joe Van Holsbeeck – willen ook wij rechtvaardige en effectieve straffen voor de daders.’

    De ‘Mars van de Hoop’ is gepland op 21 mei vanaf 13.30 uur. Vertrek aan het Centraal Station in Brussel. Meer info: vzw Ouders van een Vermoord Kind – tel. 050/51 40 08

    Uit weekblad Blik en TV-Familie

    02-05-2006 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    27-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mama vermoorde Talitha (9) zag jonge dader al na drie jaar vrijkomen
     

    Mama vermoorde Talitha (9) zag jonge dader al na drie jaar vrijkomen
    ,,Een zware straf voor Joe's doders? Zijn ouders mogen het vergeten''


    KASTER/KERKHOVE - ,,Ik begrijp maar al te goed dat de vader van Joe Van Holsbeeck vraagt de daders voor lange tijd in de gevangenis te stoppen. Ik wou precies hetzelfde voor de minderjarige moordenaar van mijn dochtertje Talitha. Maar het heeft niet mogen baten. Na drie jaar in een instelling loopt hij weer vrij rond. Ik heb hem zelfs al zien voorbijrijden. Dat hij zijn straf heeft ontlopen, zal mij mijn hele leven kwaad blijven maken.''

    Een zware straf voor de moordenaars van Joe? Zijn ouders mogen het volgens mij vergeten. Hoewel, zij hebben de politieke wereld achter hen. Wij hebben geen stille mars gekregen toen Talitha op een gruwelijke manier werd vermoord door een 16-jarige buurjongen.''

    Annie Deketele uit het West-Vlaamse Kaster heeft met meer dan gewone belangstelling de ontwikkelingen in de zaak Joe Van Holsbeeck gevolgd. ,,Ik zat te huilen voor het scherm. Toen ik de videobeelden van die twee wegrennende daders bekeek, zag ik geen Noord-Afrikanen of ander buitenlanders maar de moordenaar van mijn eigen dochter. Ik heb nog overwogen om die mensen op te bellen en naar de begrafenis te gaan. Maar toen op tv werd getoond hoe de koning een bloemenkroon voor Joe neerlegde, vroeg mijn oudste dochter Yasmina (19) waar de krans was die de koning op het graf van onze Talitha had gelegd.''

    Gruwelijk

    Het is woensdagnamiddag. Annies 9-jarige dochtertje Nikita zit te tokkelen op het computerklavier maar haar vingers vallen stil als mama vertelt over haar grote zus Talitha, die nu 17 zou zijn. Talitha had precies haar leeftijd toen ze uit het leven werd weggerukt, ook op een woensdagnamiddag.

    Annie De Ketele: ,,De laatste schooldag van het jaar. Bloedheet was het. Talitha was echt dol op de vrachtwagen van mijn man Chris maar ze kon niet meerijden omdat ze dat weekend bij haar biologische vader moest gaan. Dus ging ze maar fietsen. Ze kocht nog een ijsje, kwam met het wisselgeld naar huis en vertrok weer op haar fietsje. Voorgoed.''

    Diezelfde avond werd het lichaam van het meisje gevonden in een hok aan de woning van een 16-jarige buurjongen met wie ze wel eens speelde.

    Annie: ,,In de pers heeft nooit gestaan hoe beestachtig de moord is gepleegd. Talitha fietste een eindje mee met de buurjongen, moest plassen en ging naar het toilet in de woning van de moeder van de dader. Terwijl ze op het toilet zat, kreeg hij naar eigen zeggen 'een woedeaanval'. Hij haalde een hamer en sloeg haar met de punt op het hoofd. Toen hij het bloed wou opkuisen, probeerde Talitha weg te kruipen. Hij sloeg haar, wurgde haar en stak zeven, acht keer met een mes. Waarom hij door het dolle heen was? Talitha zou enkele dagen voordien een middelvinger naar hem hebben opgestoken. ( Bitter ) Daar moeten we het mee doen. Nooit hebben we een verklaring, een brief of excuses gekregen van hem of zijn moeder.''

    ,,Waarom toch?''

    De jeugdrechter in Kortrijk zag in de dader een agressieve, sociaal gevaarlijke knaap die de daad bij volle besef en met voorbedachtheid had gepleegd. Daarom gaf de rechter hem uit handen. Maar een assisenproces zou er nooit komen. De verdediging ging in beroep. Het jeugdhof in Gent vernietigde het vonnis en stuurde de dader tot zijn achttiende naar een gesloten instelling. Dat verblijf werd verlengd tot zijn eenentwintigste verjaardag. In 2003 kwam hij vrij.

    Annie: ,,Sinds een tijdje woont hij met zijn moeder weer in de streek. Ik heb hem al eens in de auto zien voorbijrijden. Ik ben niet bang voor een confrontatie maar ik weet niet hoe ik zou reageren. Misschien zou ik wel verstijven. Eigenlijk zou ik hem willen vragen waarom hij het gedaan heeft.''

    ,,Ik rook haar geur''

    Zeven jaar later heeft Annie het drama nog altijd niet verwerkt. ,,Ik ben moeten verhuizen uit Kerkhove. Ik sloot me op en kon de vertrouwde gezichten in de buurt niet meer zien. In huis hoorde ik Talitha de slaapkamerdeur openen. Ik rook zelfs haar geur in huis. En ik had angstdromen.''

    Toen Annie in die periode beviel van haar vierde kind, Nathan, weigerde ze de boreling na de bevalling vast te pakken. ,,Het was een jongetje, terwijl ik een meisje wou om Talitha te vervangen. Maar die gevoelens heb ik gelukkig niet meer.''

    Haar grootste hulp was een vrouwelijke rijkswachter, Roos. ,,Ik kan haar altijd bellen. Dan huil ik vijf minuten aan de telefoon en dan is het over.''

    Pas sinds kort heeft Annie voor het eerst het zeven mappen dikke dossier durven openslaan. De foto's heeft ze nog niet gezien. Dat kan ze nog niet aan.

    Uit de krant Het Volk


    27-04-2006 om 08:25 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (3)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Begrijpe wie kan!

    ,,Wet is onmenselijk absurd''
    Verbijstering over vrijlating Annick De Gucht die 4-jarig zoontje doodde

    Zelzate - ,,Ze heeft mijn zoontje vermoord. Hoe kan het gerecht haar dan vrijlaten alsof er niets gebeurd is?'' Jean-Pierre Van De Kerckhove kon zijn tranen en woede zaterdagmiddag nauwelijks nog de baas: nog geen maand nadat zijn ex Annick De Gucht hun zoontje in bad verdronken heeft, is ze al voorlopig vrij. Niet omdat ze onschuldig is, maar omdat de onderzoeksrechter een onnozel foutje gemaakt heeft. ,,Dat krijg je met de kleine lettertjes van de wet. Als je een minuut te laat beslist, zwaait de gevangenisdeur zomaar open'', zegt gerechtspsychiater Roger Deberdt bitter.

    Op het Europaplein in Zelzate - maar ook elders - begrijpen ze er niets meer van. ,,Wat kan je daar op zeggen? Dit is Belgisch zeker?'', zegt overbuur Willy Van Hecke. Op dinsdag 4 april stond hij samen met de rest van de buurt toe te kijken hoe uit het sociaal appartement van Annick De Gucht het dode lichaampje van haar vierjarig zoontje Cian werd weggehaald. De vrouw had het kind in bad verdronken uit wraak omdat haar ex definitief wilde scheiden.

    Toen de man telefonisch vernam wat er gebeurd was, beukte hij nog de deur in, maar hij kwam te laat. Zijn ex-vrouw, die intussen haar polsen had overgesneden, kon wel nog gered worden. Een paar dagen eerder - nadat ze haar ex met een mes had aangevallen - vond een psychiater het niet nodig om de zwaar depressieve vrouw te colloqueren. ,,Ze vormt geen gevaar, noch voor zichzelf, noch voor haar omgeving'', luidde zijn diagnose.

    Verontwaardiging alom, maar toch ging iedereen er noodgedwongen van uit dat de vrouw - zoals de meeste toerekeningsvatbare beschuldigden - minstens tot aan haar assisenproces in de gevangenis zou blijven. Maar ook die logische gedachtegang bleek vrijdagmiddag grondig fout, want de kamer van inbeschuldigingstelling (KI) liet de vrouw zomaar naar huis gaan.

    Wat was er gebeurd? Een interpretatiefoutje van de onderzoeksrechter, blijkt nu. De magistraat was na de moord verplicht om het aanhoudingsbevel van de vrouw binnen de 48 uur te bevestigen. Maar omdat ze onder narcose lag en omdat hij haar niet kon ondervragen, liet hij die termijn pas ingaan op het ogenblik dat ze ontwaakte. De KI floot hem echter terug: 48 uur is 48 uur, wakker of niet , en de vrouw werd zonder voorwaarden in vrijheid gesteld.

    ,,Vrijdagnamiddag stond ze hier plots in de hal. Ik schrok me een ongeluk. Ze kwam waarschijnlijk enkele spullen ophalen'', zegt Marina De Smedt, die in hetzelfde appartementsblok woont. Net als de rest van Zelzate kan ze er niet bij dat de vrouw nu al vrij rondloopt.

    Geen gevaar

    ,,We staan machteloos. Er is geen beroep mogelijk. Tot aan haar proces beschikken we over geen enkel middel om haar aan te houden'', zegt parketwoordvoerster Nicole De Rouck. ,,Ook een gedwongen psychiatrische opname is uitgesloten. Terwijl de vrouw de afgelopen weken in Brugge in de gevangenis zat, hebben we de procedure gestart om haar te interneren, maar de gerechtspsychiater oordeelde - net zoals zijn eerste collega - dat ze geen onmiddellijk gevaar vormt.''

    ,,Ik begrijp goed dat het publiek verontwaardigd reageert. Deze situatie druist volledig in tegen ons gevoel en onze overtuiging, maar we moeten er ons bij neerleggen. Alles hangt nu af van wat de omgeving van de vrouw doet. Als zij vinden dat er geen opname of geen behandeling nodig is, dan gebeurt er niets. Mevrouw De Gucht is momenteel een vrije vrouw, niemand kan haar tot iets dwingen.''

    ,,Dat een stomme procedurefout zulke verschrikkelijke gevolgen kan hebben, dat kan je toch niet geloven?'', zegt vader Jean-Pierre Van de Kerckhove. ,,Dat verandert toch niets aan wat ze gedaan heeft? Ofwel is ze ziek en dan hoort ze in een instelling, ofwel is ze gezond en dan moet ze in de gevangenis. Dit gaat mijn verstand te boven. Zo'n klap in mijn gezicht...''

    De buren op het Europaplein leven mee met de man. ,,Ik versta het gerecht niet meer. Het is zo stom. In wie kan je nu enig vertrouwen hebben'', zegt Katrien Kerscher. ,,Ik heb vooral te doen met Jean-Pierre. Hij was zo goed voor zijn zoontje. Dat kind aanbad hem. Het was altijd papa hier en papa daar. Zijn vrouw was er beter zelf in gebleven. Dat vindt iedereen hier.''

    Race tegen tijd

    Roger Deberdt, een van de meest ervaren gerechtspsychiaters in het land, zucht eens diep als hij verneemt via welke gerechtelijke kronkel Annick De Gucht is vrijgekomen. ,,Dat krijg je wanneer je sommige tijdslimieten tot in het absurde en tot in het onmenselijke toepast. Zulke zaken zijn altijd een race tegen de tijd. Als je dan op een advocaat botst die niet kijkt naar de inhoud maar naar de komma's, heb je het zitten.''

    ,,Ik erger mij daar al langer aan, maar er is gewoon niets aan te doen. Sommige advocaten hebben als enige bedoeling hun cliënt vrij te krijgen. Of dat nu goed is voor die cliënt of de maatschappij, dat speelt geen enkele rol meer. Een advocaat die zijn cliënt vrij krijgt - ook al is dat tegen elke rechtvaardigheidsgevoel in - is een goeie, zo werkt dat. Het resultaat is heilig.''

    ,,Ik kan alleen maar hopen dat diezelfde advocaat nu zo verstandig is om de vrouw psychisch te laten begeleiden, want het gerecht kan zich niet meer met haar bemoeien. Ze hebben de gevangenisdeur opengezet en ze moet nu maar zelf haar plan trekken. Weet je wat men moet doen? Nog veel kleine lettertjes en termijnen in de wet schrijven. Dan kan men straks iedereen vrijlaten.''

    Uit de krant Het Volk

    27-04-2006 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (2)
    02-03-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Koppen vanavond.
    Wet Lejeune moet worden afgeschat

    Ouders tegen de moordenaars van hun kind

    "Levenslang moet levenslang zijn en 20 jaar 20 jaar. Voor iemand die een moord of een doodslag pleegt moeten de effectieve gevangenisstraffen gelden". Aan het woord is Marcel De Smedt uit Beveren. In 95 werd zijn dochter Carola gedood door haar echtgenoot. Met een honkbalknuppel werd de vrouw 3 keer op haar hoofd geslagen. Voor het Gentse hof van assisen kreeg de dader 18 jaar cel voor doodslag, na 7 jaar is hij voorwaardelijk vrij. "Ik ben daar ziek van", legt Ingrid De Smedt uit, de moeder van Carola. "De dader kan nu een nieuw gezin stichten terwijl onze familie is verscheurd. En ook al zijn alle voorwaarden nageleefd, hij woont nauwelijks op een paar kilometer van ons huis. Ik kan hem dus tegen het lijf lopen, ik moet dan ook pillen slikken om dat aan te kunnen. Had hij zijn volledige straf uitgezeten had ik Carola's dood een plaats kunnen geven".

    "Ik kan de nabestaanden voor een stuk begrijpen" zegt advocaat Walter Van Steenbrugge, een man met 20 jaar balie-ervaring. "Toch is het zo dat we vandaag de dag een heel goeie wet hebben op de voorwaardelijke invrijheidsstelling. Een verstrenging is wat mij betreft niet nodig". Een dader kan dus in principe na 1/3 van de uitgezeten straf een verzoek voor voorwaardelijke invrijheidsstelling indienen bij de commissie. "Als mensen snel roepen 'opsluiten!' dan is dat deels uit onwetendheid. Als daders in de gevangenis blijven zonder hoop, dan pas worden het echte tijdbommen als hun lange straf ten einde is".
    "Mijn dochter is zo gruwelijk vermoord dat ik het niet aankan te vertellen wat de dader met haar heeft gedaan", vertelt Francine Slootmans. 8 jaar geleden wordt haar dochter van 17, Melissa onthoofd door haar vriend die denkt dat ze door de duivel is bezeten. De dader wordt geïnterneerd. Hij is geestesziek en kan niet verantwoordelijk worden gesteld voor zijn daden, iets wat Francine altijd heeft betwist. Voor Francine begint een jarenlange strijd om gehoord te worden bij de commissie ter bescherming van de maatschappij in Antwerpen. "Na twee jaar opsluiting mocht de dader de gevangenis verlaten voor een intensieve behandeling in de psychiatrische instelling in Bierbeek. In principe is het zo dat hij vrij kan komen op proef, alleen mag ik dat niet weten", legt Francine uit. "Voor mij en mijn 3 andere kinderen zou dat pure horror zijn, te weten dat we hem tegen het lijf zouden kunnen lopen. Dat is gewoon te kort na de feiten".

    "Voor nabestaanden van feiten gepleegd door geïnterneerden zwijgt de wet in alle talen, dat is waar", legt Van Steenbrugge uit. "Die vrouw moet rekenen op de goodwill van de Antwerpse commissie ter bescherming van de maatschappij, en het is stuitend dat die er niet is". De wet op de voorwaardelijke invrijheidsstelling wordt verstrengd in het najaar. Maar alleen voor een beperkte categorie, voor moordrecidive zal pas een aanvraag kunnen worden ingediend als 2/3 of 3/4 van de straf is uitgezeten. "Voor ons is dat bijlange niet genoeg", aldus Marcel en Ingrid. "Daarom starten wij met de VZW ouders van een vermoord kind een petitie.100.000 handtekeningen willen we verzamelen voor een strengere VI-wet. Nabestaanden van moord krijgen altijd levenslang. Wij hebben met Carola nooit een tweede kans gekregen".

    02-03-2006 om 18:29 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (3)
    23-02-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Pas gestart
    Aan iedereen van harte bedankt.

    We zijn nog maar enkele dagen van start gegaan en verschillende mensen hebben mij een mail gestuurd, met de vraag of ze kunnen helpen om handtekeningen te verzamelen. Ik hoop dat we in mei echt het ministerie van justitie kunnen overdonderen met petities. Vertel het voort aan iedereen die je tegen komt. We kunnen echt héél veel hulp gebruiken.

    Nogmaals van harte bedankt, dit in naam van alle ouders van een vermoord kind.
    Met vriendelijke groeten, Marina


    U kan de petitie online tekenen op http://users.telenet.be/devliegermaes

    23-02-2006 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (2)
    14-11-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geluk

    Geluk is geen kathedraal
    misschien een klein kapelletje
    Geen kermis luid en kolossaal
    misschien een carrouselletje
    Geluk is geen zomeer van smetteloos blauw
    maar nu en dan een zonnetje
    Geluk dat is geen zeppelin
    't is hooguit een ballonnetje

    (Toon Hermans)

    14-11-2005 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Als
    Als ik een walvis was
    dan droeg ik je op mijn vinnen.
    Als ik een paard was
    dan droeg ik je op mijn rug.
    Als ik een leeuw was
    dan droeg ik je in mijn muil.
    Als ik een arend was
    dan droeg ik je op mijn vleugels.
    Maar ik ben een mens
    dus draag ik je in mijn hart.

    (Willem Buytaert)

    14-11-2005 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Petitie

    Binnenkort starten wij met een petitie voor rechtvaardiger straffen.Voor moord-doodslag-verkrachting-pedofielie en foltering moeten de straffen volledig uitgezeten worden. Tien jaar is tien jaar-twintig jaar is twintig jaar en levenslang is levenslang.

    Wie hier wil aan meewerken kan contact opnemen met de VZW.

    14-11-2005 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    02-11-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Voorwoord

    Het is niet altijd simpel om de juiste woorden te vinden.Weer kwamen er nieuwe ouders bij.Elk jaar opnieuw wordt onze groep groter en groter, spijtig genoeg.
    Hoe graag we het ook zouden willen, we kunnen niet vermijden dat er iemands kind vermoord wordt.

    Als ouder krijg je een stempel die je de rest van je leven meedraagt. Je moet ondanks alles terug leren leven. Dat gaat gepaard met veel vallen en opstaan. De ene dag al beter dan de andere. Elk jaar worden we geconfronteerd met de verjaardag van de dood van ons kind. Die dag,net als hun verjaardag en de feestdagen zijn moeilijk om dragen, de meeste ouders slepen zich daar letterlijk door.

    Spijtig genoeg gaan sommige ouders gebukt onder een verkeerde slachtofferrol. Ze willen niet begrijpen dat er maar één is die schuldig is, degene die hun kind het leven ontnam. Ze vinden dat zij het slachtoffer zijn en dat iedereen met hen moet rekening houden. Kortom ze maken de andere mensen hun leven zuur.

    Daarom kan ik er niet genoeg op drukken dat lotgenotencontact zo belangrijk is. We leren van elkaar dat ondanks alles het leven nog de moeite waard is geleefd te worden.

    Marina.

    02-11-2005 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    26-10-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.bestuursleden

    Bestuursleden,

    Als ze grappig zijn, zijn ze te familiair.
    Als ze jong zijn, weten ze van niets.
    Als ze oud zijn, kunnen ze met hun tijd niet mee.

    Als ze drinken, zijn ze drinkebroers.
    Als ze niet drinken, zijn het dooie pieten.
    Als ze met iedereen praten, zijn ze kletskousen.
    Praten ze niet dan, voelen ze zich te hoog.

    Als ze hun mensen kennen, dan zijn ze hun 'vriendjes'
    Als ze zich aan de voorschriften houden,zijn ze lastig.
    Als zij dit niet doen, zijn ze te gevoelig.

    Als ze van hun leden iets verlangen, dan zijn ze uitslovers
    Als ze niets vragen, zijn ze slappelingen.
    Als zij hun ogen de kost geven, zijn ze spionnen.
    Als zij dit niet doen, maken ze het zich te gemakkelijk.

    Willen wij al deze klachten voorkomen,
    Dan moeten wij bezitten:
    De wijsheid van Salomon.
    Het geduld van Job.
    De huid van een olifant.
    De slimheid van een vos.
    En de moed van een leeuw.

    Zoals jullie kunnen lezen, is het als voorzitster of als bestuurslid niet altijd simpel.
    Gelukkig bezitten we allemaal de eigenschappen van de laatste strofe.


    Marina.

    26-10-2005 om 15:26 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    30-08-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Melissa

    Melissa is de zus van Janica, Saskia en Ruben.
    Ze is een meisje dat volop geniet van het leven,met zijn ups en downs.
    Ze streeft vooral naar eerlijkheid en vriendschap,die voor haar zo belangrijk zijn.
    Haar zussen en broer,waar ze af en toe wel eens flink ruzie mee maakt,liggen haar heel nauw aan het hart.B
    Eigenlijk is ze de clown van het gezin,ze slaagt er steeds in om ons aan het lachen te krijgen,en daar heeft ze geen moeite mee.
    Ze heeft zo wel haar eigen visie,en loopt zo vlug vooruit in het leven dat ze amper bij te houden is. Het lijkt wel alsof ze bang is dat ze iets gaat missen!

    Maar zoals alle mama's met hun kinderen al eens woorden hebben, zo is het met haar ook.
    Het leuke is dat er altijd een gemeende knuffel op volgt, en mama gelukkig is omdat Melissa
    gelukkig is!
    Ze ziet de toekomst op haar eigen speelse en gekke manier in. Het enige wat ze wil zien is dat iedereen gelukkig is, en als ze de kans krijgt om iemand te helpen zal ze dat ook doen.
    Zo kan ik echt nog wel uren over haar schrijven. Melissa is een speels, gek, lief, warm, aanhankelijk, soms heel kwaad meisje en haar hobby is genieten van het leven !!!
    Ze is echter moeten sterven,de liefde van haar leven vond haar slecht! Ze wou "hem" helpen,niet meer dan dat,"hij" dacht daar anders over.
    Ze moest sterven om de fout die ze gemaakt heeft,en die fout was "hem" helpen!
    Melissa is vermoord door de "jongen" waar ze haar leven wou mee delen.

    Francine, mama van Melissa.

    30-08-2005 om 11:35 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Melissa
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Dat zo een mooi meisje op zo een verschrikkelijke manier om het leven gebracht is? Nog veel sterkte Francine en familie.

    Dikke knuffel,


    Els & Daniël.

    www.melissavanloo.be.tf

    30-08-2005 om 11:25 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Melissa
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Kleine meid

    30-08-2005 om 11:20 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Melissa
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Beste,

    Ons mama had mij gevraagd voor haar deze foto's van Melissa (17) door te sturen (aangezien zij niet echt goed overweg kan met al die technologie)...
    Melissa is 7 jaar geleden door haar vriend om het leven gebracht... Meer info op: www.melissavanloo.be.tf

    Het zijn niet echt de meest recente foto's van haar... Maar als ik straks thuis ben, kan ik er nog enkele doorsturen die meer recenter zijn...

    Alvast bedankt...xxx...


    Saskia Van Loo
    saskia_van_loo@telenet.be

    30-08-2005 om 11:14 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    27-08-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Literatuur

    In Leven met een schaduw vertellen ouders van vermoorde kinderen hoe zij omgaan met hun verlies.

    Het boek is opgebouwd rondom een aantal thema's: de verbijsterende mededeling dat hun kind vermoord werd, de eindeloze ondervragingen, de reacties vanuit de omgeving, ervaringen met journalisten, de administratieve en gerechtelijke molen, contacten met advocaten en hulpverleners, het proces en de veroordeling van de dader en bovenal de beklemming, de nachtmerrie waaraan nooit een einde komt.

    Dit boek wil steun bieden aan ouders die hetzelfde moeten doorstaan. Het bevat echter ook een duidelijke aanklacht tegen de algemene maatschappelijke bejegening van het slachtoffer. Soms schemert er ook hoop door. Het medeleven, de steun en de solidariteit geven aan de ouders de stille kracht die zij nodig hebben om de moeilijke weg verder te gaan.

    Leven met een schaduw.

    104 bladzijden. Kostprijs 8 € verzendingskosten inbegrepen. Op rekeningnummer: 001-4298661-85  met vermelding "Leven met een schaduw"

    Aertsen, Ivo (red.)

    Standaard Uitgeverij NV. Antwerpen

    ISBN 90 02 19175 8

    27-08-2005 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Literatuur
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    In Recht van spreken geven "Ouders van een Vermoord Kind" hun ervaringen weer met de strafrechtelijke afhandeling van "hun zaak". Steeds weer blijken de contacten met het gerecht een belangrijk thema te vormen tijdens de praatavonden en andere activiteiten van de vereniging. Hier wisselen ouders ervaringen uit en vinden zij als lotgenoten steun. Nergens wordt scherper aangevoeld welk effect de houding van justitie kan teweegbrengen en hoe bepalend de maatschappelijke reacties zijn voor de verwerking van een onrecht.

    Dit boek is gebaseerd op wat 45 gezinnen hebben meegemaakt. Het is geen momentopname, maar geeft aan de hand van talrijke getuigenissen een breed beeld van ervaringen die meestal jaren aanslepen. Hoe beleven ouders contacten met politiediensten en parketmagistraten? Wat betekend voor hen een autopsie en wat verwachten zij van een wetsdokter? Hoe toegankelijk zijn onderzoeksrechters voor vragen over de ware toedracht van de feiten en de stand van het onderzoek? Wat heeft het nieuwe "inzagerecht" te bieden? Wat is voor ouders belangrijk in de tussenkomsten van een advocaat? Welke bijstand kunnen justitieassistenten en hulpverleners bieden? Wat betekent het om als ouder te moeten getuigen voor een assisenhof? Hoe ervaren zij een beslissing tot internering? Welke verwachtingen hebben ouders bij de uitvoering van de gevangenisstraf en welke vragen leven er ten aanzien van de dader?

    In dit boek schetsen de ouders niet alleen de problemen en verwachtingen, maar beschrijven zij ook uitgebreid hun positieve ervaringen met justitie. Waar dat mogelijk is, formuleren zij concrete en haalbare voorstellen.

    Recht van spreken is bedoeld voor iedereen die te maken heeft met deze problematiek of er belangstelling voor heeft.

    Recht van spreken

    140 bladzijden. Kostprijs 15 € verzendingskosten inbegrepen.Op rekeningnummer:001-4298661-85  met vermelding: "Recht van spreken"

    Vandeurzen, Inge (red.)

    Garant-Uitgevers NV Leuven/Apeldoorn

    ISBN 90 5350 864 3

    27-08-2005 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gevoelens weerspiegeld.

    Boek ‘Gevoelens weerspiegeld.’

    Na de moord op mijn zestienjarige dochter Karoline had ik te kampen met ongekende emoties.

    Verdriet, pijn en woede waren er maar een deel van. Mijn leven was geen leven meer.

    Toch moest ik verder. Dag per dag, uur na uur.

    Ik begon te schrijven. Mijn pijn en verdriet verminderden er niet mee. Maar ik begon te leren omgaan met mijn emoties. Schrijven werd voor mij een vorm van therapie.Hetgeen ik niet wilde of kon zeggen, schreef ik op. Ik schreef het van me af.

    Ontelbare keren wenste ik mezelf dood. Begrijp me niet verkeerd,

    ik wilde geen zelfmoord plegen, nee absoluut niet. Ik wilde gewoon weg dood zijn.

    Wat een luxe zou het zijn, om geen pijn en verdriet meer te voelen. Niet meer te moeten luisteren naar mensen hun nonsens en onbegrip. Mensen die niet begrijpen wat het voor een ouder betekent om te leven met de gedachte; mijn kind is er niet meer, het is dood.

    Het is tegen de natuur in dat een ouder zijn kind ten grave draagt.Ouders van wie hun kind gestorven is zullen zich hierin zeker herkennen.

    Ouders van een vermoord kind.

    Ouders van een verongelukt kind.

    Ouders van wiegendood.

    Ouders van een kind die gestorven is door ziekte.

    Ouders van wie hun kind gestorven is door zelfdoding.

    Ouders van een overleden kind.

    Al deze ouders zijn lotgenoten van elkaar. Geen enkele ouder kan zeggen:

    ‘de dood van mijn kind was erger dan die van jou’ Het eindresultaat is hetzelfde.

    Ons kind is dood.

    Ik hoop met het uitbrengen van deze bundel, ik mijn steentje kan bijdragen om de dood van jullie kind iets beter te kunnen verwerken. Ook wanneer niet lotgenoten dit lezen, dan weet ik dat ze meer begrip zullen opbrengen voor ons:

    “ Ouders van een gestorven kind ”

    Het boek ‘ Gevoelens weerspiegeld ’ prijs 13 €

    is te verkrijgen bij:

    Marina Maes

    Maria Van Bourgondiëlaan  6
    8000    Brugge

    Email: marina.maes2@pandora.be

    Het boek kan ook opgestuurd worden

    na overschrijving van 15 €

    verzendingskosten inbegrepen.

    Op rekeningnummer 001-1868856-33

    27-08-2005 om 00:00 geschreven door Els & Daniël  


    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 02/10-08/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 22/05-28/05 2006
  • 15/05-21/05 2006
  • 01/05-07/05 2006
  • 24/04-30/04 2006
  • 27/02-05/03 2006
  • 20/02-26/02 2006
  • 14/11-20/11 2005
  • 31/10-06/11 2005
  • 24/10-30/10 2005
  • 29/08-04/09 2005
  • 22/08-28/08 2005

    Foto


    Mijn favorieten
  • Gevoelens weerspiegeld
  • De Vlieger - Maes
  • Mia Verschueren
  • Ouders van een overleden kind
  • Vliegerke

    Ga ook eens kijken naar "Gevoelens weerspiegeld" het prachtig blog van onze voorzitster Marina Maes! Het adres vind je bij onze favorieten.

    Gastenboek
  • vermoorde kind
  • vermoorde kind
  • praten
  • mijn kind is vermoord
  • MIN KIND IS VERMOORD

    Je hoeft niet bang te zijn hier een reactie achter te laten!


    Foto

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Blog als favoriet !


    <bgsound src="http://blog.seniorennet.be/Music/chopin91.mid" loop="infinite">
    Zoeken in blog


    Startpagina !

    Laatste commentaren
  • vgbgedqx (nana)
        op Contactadressen
  • Nathalie Verreck (VANDENBROECK IRIS)
        op Aandenken
  • Veel respect (Wendy Kuylen)
        op Reik me de hand.
  • Een aangename weekend. (patje1957)
        op Reik me de hand.
  • IK BEN GECHOQUEERD! (Dolien Wijns)
        op Mars van de hoop.
  • dank (Dolien Wijns)
        op Aandenken
  • Moord kent geen straf meer in onze maatschappij (Dolien Wijns)
        op Mama vermoorde Talitha (9) zag jonge dader al na drie jaar vrijkomen
  • WE ZULLEN JE NOOIT VERGETEN !!!!!!!!! (MAES KELLY)
        op Contactadressen
  • jozua palacios (goedele de groot)
        op Contactadressen
  • op 19november begint de assisen (gwendolina impe)
        op Aandenken
  • ach waarom (a alp)
        op Mama vermoorde Talitha (9) zag jonge dader al na drie jaar vrijkomen
  • zomaar (francinne)
        op Mars van de hoop.
  • E.T. is wél verbonden aan strenge voorwaarden (ex-onder E.T.-gestelde)
        op Waar gaan we naartoe???
  • medeleven (Elmassie)
        op Reik me de hand.
  • hallo (kim)
        op Mama vermoorde Talitha (9) zag jonge dader al na drie jaar vrijkomen
  • Cian (martine)
        op Begrijpe wie kan!
  • vermoord??? (kurt)
        op Aandenken
  • jo (stefanie )
        op Toespraak mars van de hoop 21 mei 2006
  • Hallo (Ilona)
        op Begrijpelijk maar niet verstandig????
  • goed gezegd (greet faes)
        op Begrijpelijk maar niet verstandig????
  • Nog maar eens teveel van het goede !!!!!! (Francine)
        op Begrijpelijk maar niet verstandig????
  • Mijn medeleven, (Besje)
        op Toespraak mars van de hoop 21 mei 2006
  • voor wie kiezen (lydia)
        op Koppen vanavond.
  • cian (sofie)
        op Begrijpe wie kan!
  • ook ouders van een vermoord kind (b luiten )
        op Koppen vanavond.
  • Levenslang moet levenslang worden.. (Gianni Boone)
        op Koppen vanavond.
  • Kimmy (lydie Mertens)
        op Melissa
  • petitie (verontruste vader)
        op Pas gestart
  • petitie (Ria Bauwens)
        op Pas gestart
  • mijn broer is op 25/10/04 op een gruwelijke wijzen vermoord (impe gwendolina)
        op Aandenken
  • aangrijpend (els)
        op Contactadressen
  • Ongelooflijk (chris)
        op Aandenken
  • Foto


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!