Joe Strummer werd als John Graham Mellor geboren in het gezin van Ronald Mellor - een Britse diplomaat van anglo-armeense en joodse origine en Schotse moeder Anna Mackenzie. Joe genoot van opleidingen aan diverse privé-scholen. Hij ontwikkelde interesse voor gitaarmuziek. In de jaren zeventig werkte hij in de Londense muziekscene waar hij onder de naam Woody (naar een van zijn helden Woody Guthrie) als pubrocker en straatmuzikant overleefde.
In 1976 woonde hij een concert bij van de rockgroep The Sex Pistols dat een diepe indruk naliet op hem. Strummer werd gevraagd door manager Bernie Rhodes een band te vormen met de gitarist Mick Jones en bassist Paul Simonon. Zij noemden zich The Clash. De drummer Topper Headon werd later gerekruteerd na vele audities. Het debuutalbum The Clash was en is een inspiratie voor vele (aspirant-) muzikanten.
De opvolger Give 'em enough rope werd ook in de Verenigde Staten uitgebracht en maakte de weg vrij voor wereldwijd succes.
In december 1979 kwam het dubbelalbum London Calling uit dat nog steeds wordt gezien als een van de hoogtepunten uit de geschiedenis van de rock-'n-roll. Opvallend is dat hier uit het enge punkkader werd gestapt en vele andere muziekinvloeden in de muziek van the Clash werden opgenomen, zoals dub, reggae, rockabilly,...
Sandinista! was een driedubbelalbum uit 1981, die verdergaat op de koers die op hun vorige plaat werd ingeslagen. De titel verwijst naar de Sandinistische revolutie die op dat moment plaatsvond in Nicaragua en veel respect afdwong bij de groepsleden.
In 1982 behaalde The Clash hun commerciële hoogtepunt met het album Combat Rock, waarop onder andere de nummers Should I stay or should I go en Rock the casbah.
Nadien ging het bergafwaarts met de groep. Wegens zijn heroïneverslaving werd drummer Topper Headon uit de band gezet en datzelfde lot zou gitarist Mick Jones even later treffen, op het hoogtepunt van hun succes. Een weinig succesvol album volgde (Cut the Crap). In 1986 werd The Clash opgedoekt. Ondanks vele aanbiedingen voor reünieconcerten, is de groep hier nooit op ingegaan.
Strummer hield zich daarna bezig met acteren en met diverse bands. Hij produceerde een album voor the Pogues en verving de zanger ervan tijdens een tournee. Hij stierf volkomen onverwacht op 22 december 2002 op 50-jarige leeftijd aan een onvermoede hartaandoening, terwijl hij bezig was met het mixen van de laatste cd van zijn band Joe Strummer and the Mescaleros. Ook waren er voor 2003 nog veel concerten en activiteiten gepland, onder andere een concert in Zuid-Afrika, in samenwerking met Nelson Mandela, in het kader van de aids-bestrijding.
Ter nagedachtenis aan Joe Strummer gaat de Britse milieuorganisatie Future Forests op het Schotse eiland Skye een bos aanplanten. Strummer was een van de oprichters van Future Forests. De na zijn dood opgerichte stichting Strummerville zet zich in voor het realiseren van oefenruimtes voor beginnende bands.
Fender bracht postuum als eerbetoon een speciale Strummer telecaster op de markt in een beperkte oplage.
In 1996 sloot ze zich aan als zangeres bij de Belgische folk formatie Kadril ter vervanging van Patrick Riguelle. De groep was zo tevreden met haar als nieuwe zangeres dat de eerstvolgende CD Eva (1999) werd gedoopt. In dezelfde periode deed ze ook aan cabaret (in 1999 won ze de juryprijs van het Leids Cabaret Festival met Eeef & Coo) en zong ze bij de groep Oblomow, opgericht door Gerry De Mol. Deze laatste samenwerking leverde onder meer de radiohits Later en Op een hoopje op en de albums Min en Meer (2004) en Kleine Blote Liedjes (2005).
Ook deed ze in 2007 de zangstem van Giselle in de Disney film Enchanted.Na 8 jaar Kadril verliet ze de groep om zich ten volle te kunnen toeleggen op haar solocarrière. In 2006 kwam haar eerste soloalbum uit: De Jager, waar ook de singles Fantastig Toch en Anoniem op staan.
In het seizoen 2005-2006 toert ze samen met Kris De Bruyne, Liesbeth List en Lucas Van Den Eynde langs de theaters met de liedjescarrousel 'Kleinkunsteiland'en grasduinen ze doorheen de geschiedenis van het betere Nederlandstalige lied, waarbij Eva pareltjes brengt als 'Mia' en 'Van God los' en haar eigen 'Op een hoopje'. Tijdens de voorstelling toont Eva ook haar kunsten op de klarinet met een aantal solo's.
In Nederland brak ze door in 2007 met het album De jager, nadat ze in het voorprogramma van Ilse DeLange had opgetreden. Ook trad ze op bij het radioprogramma Giel (van Giel Beelen) en bij het televisie programma Mooi! Weer De Leeuw van Paul de Leeuw. In 2009 staat ze met haar nummer Slaap lekker (fantastig toch) voor het eerst in de Nederlandse top 40, een rap versie hiervan met de rapper Diggy Dex. In de Vlaamse Ultra top 50 behaalt ze zelfs de 2e plek.
Amos Lee is een singer/songwriter uit Philadelphia. Zijn muziek wordt vaak omschreven als jazz, soul of folk. Amos Lee heeft een contract bij Blue Note Records, een bekend jazzlabel.
Jeugd
Amos Lee is geboren in 1978 in Philadelphia. Later verhuisde hij naar Cherry Hill in New Jersey. Daar haalde hij zijn diploma van de middelbare school. Hierna besloot hij Engels te gaan studeren aan de universiteit van South Carolina. Hij studeerde af in 1995 en ging daarna terug naar Philadelphia om daar les te gaan geven op een basisschool.
Tijdens zijn studie Engels speelde Amos Lee veel gitaar en schreef hij zijn eigen liedjes. Uiteindelijk besluit hij te stoppen met lesgeven om een carrière in de muziek te kunnen beginnen. Door te werken als ober verdiende hij genoeg geld om zijn optredens en EP’s te betalen. Hij bracht een EP uit waar vijf nummers op stonden.
Deze had hij zelf geproduceerd. De EP verkocht goed in Philadelphia en werd opgemerkt door Norah Jones. Zij vroeg Amos Lee in het voorjaar van 2004 om in het voorprogramma van haar tour door Europa te spelen. Haar platenlabel was onder de indruk en bood hem een contract aan, dat hij ondertekende in september 2004.
Debuutalbum: Amos Lee
Eenmaal terug van de Europese tour met Norah Jones duikt Amos Lee de studio in met Lee Alexander, de bassist en songwriter van Norah Jones, als producer. Zijn debuut album bevat 11 zelfgeschreven nummers en wordt opgenomen in de Magic Shop in New York door Danny Kopelson.
Tweede Album: Supply and Demand
Voor zijn tweede album gaat Amos Lee terug naar waar hij begon en vraagt hij Barrie Maguire, met wie hij in 2002 voor zijn eerste studio opnames heeft gewerkt, als producer.
Over de druk die normaal gesproken gepaard gaat met tweede album vertelt Amos Lee: “Mensen vragen zich altijd af wat de volgende stap is, maar als een songwriter kan het zorgwekkend zijn om te ver vooruit te kijken.
De meeste tijd hou ik me bezig met het spelen van nummers die ik al heb geschreven, denken aan nummers niet half klaar zijn en nieuwe nummers schrijven. Ik ben me bewust van de verwachtingen, maar het is mijn taak om de nummers recht aan te doen en daar richt ik me dan ook op.”
De meeste nummers op het tweede album zijn geschreven in hotelkamers, tijden soundchecks of backstage. Aangezien hij de afgelopen drie jaar bijna onafgebroken op tournee is geweest. In die drie jaar heeft hij o.a. op het podium gestaan met Bob Dylan, Paul Simon en John Prince.
Derde album: Last days at the lodge
Het derde album, Last days at the lodge, werd uitgebracht op 24 juni 2008.
Antony and the Johnsons is een New Weird America-band uit New York City, samengesteld rond de zanger/componist Antony Hegarty. Antony and the Johnsons maakt vooral ballads en hun nummers worden wel omschreven als ‘kamermuziek’, vanwege het gebruik van strijkers en houtblazers. De bijzondere falset van Antony is bepalend voor het geluid van Antony and the Johnsons. Ze braken in 2005 door met hun album I Am a Bird Now.
Het debuutalbum Antony and the Johnsons verscheen in 2000 op het Britse Durtrolabel. Kort daarna verscheen de epI Fell in Love with a Dead Boy (2001). Producer Hal Willner bracht deze onder de aandacht van Lou Reed, die Hegarty onmiddellijk vroeg mee te werken aan zijn muzikale Edgar Allen Poe-project The Raven. Dit bracht een grotere bekendheid van de leadzanger teweeg, waardoor Antony and the Johnsons bij een Amerikaanse platenmaatschappij, Secretly Canadian, een contract kon tekenen.
Bij Secretly Canadian kwam de ep The Lake uit. De titelsong was net als Reeds The Raven geïnspireerd op een gedicht van Edgar Allan Poe. Lou Reed heeft op deze ep zijn medewerking verleend aan het nummer Fistful of Love. In 2004 bracht Secretly Canadian het debuutalbum opnieuw uit om het bij een breder (Amerikaans) publiek onder de aandacht te brengen, gevolgd door de ep Hope There's Someone. In 2005 kwam het tweede album I Am a Bird Now uit, dat goed ontvangen werd. Aan het album werkten Lou Reed, Boy George, Rufus Wainwright en Davendra Banhart mee. Het album betekende de doorbraak voor Antony and the Johnsons: zij wonnen er onder andere de Mercury Music Prize mee voor het beste album van 2005. Later in 2005 verscheen de ep You Are My Sister. De titelsong is het duet van Antony en Boy George dat ook staat op I Am a Bird Now. Januari 2009 verscheen The Crying Light.
Alleen Todd Cohen (drums) is een ‘Johnson’ van het eerste uur. De overige bandleden zijn later gerekruteerd. Joan Wasser speelde mee op I Am a Bird Now. Momenteel is de bezetting als volgt:
Yaron Cohen wordt geboren op 2 februari1972 in Tel Aviv, Israël. Hij is het derde en jongste kind van de Jemenitische familie. Hij groeit op in Tel Aviv en op school ontmoet hij de gebroeders Lior en Shmulick Sa'adia, die later zijn achtergronddansers zullen worden.
Al vroeg beseft Yaron dat hij tot het podium behoort. Hij volgt het Eurovisie Songfestival op de voet en is een groot fan van Ofra Haza, een wereldzangeres die in 1983 Israël naar de tweede plaats brengt op het Eurovisie Songfestival. Vanaf dat moment zweert Yaron dat hij op een dag ook op dat podium zal staan. Maar het is niet hij, maar zij die met zijn vrouwelijke stem het podium opklimt. In 1992 ontmoet Yaron de toen 27-jarige deejay Offer Nissim, die in een gaydiscotheek van Tel Aviv draait. Yaron treedt daar met een travestieact op onder de naam Sa'ida. De deejay is ervan overtuigd dat Sa'ida een succesvolle artieste zal worden. De twee beginnen samen te experimenteren met dancemuziek.
Samen nemen ze de eerste single op, die ze onder de naam 'Offer Nissim featuring Danna' uitbrengen. Yaron gelooft in eerste instantie niet in het succes. "Sa'ida Sultana (My name is not Sa'ida)", een cover van Whitney Houstons nummer "My Name Is Not Susan", wordt echter een grote hit. Zelfs in de gayscene van New York wordt het nummer grijs gedraaid. 'Daar stond ik dan, terwijl iedereen uit z'n dak ging op mijn nummer" zegt Yaron hierover. Pas na de tweede single "Danna International" noemt Yaron zichzelf Danna International.
The fadiha singer van het Midden-Oosten
Het debuutalbum Danna International komt in 1993 uit en wordt in rap tempo bekroond met goud. Met het verdiende geld vliegt Yaron hetzelfde jaar nog naar Londen om vervolgens terug te komen als Sharon Cohen. Hij ondergaat een geslachtsoperatie, die voor veel opschudding zorgt. De Jordaanse media staan op z'n kop wanneer bekend wordt dat er van Danna's muziek in de Arabische landen naar schatting vijf miljoen illegale cassettes zijn verkocht. Via Egypte hebben de cassettes ook de zwarte markten van Syrië, Marokko, Tunesië en Saoedi-Arabië bereikt. De Egyptische autoriteiten nemen ingrijpende maatregelen om de illegale verkoop van Danna's cassettes tegen te gaan, maar zonder succes. De Jordaanse media roept Danna uit tot the fadiha singer van het Midden-Oosten. Ze wordt gezien als een spion van de Egyptische jeugd.
Een jaar later komt het tweede album uit. Umpatampa is opnieuw geproduceerd door Offer Nissim en wordt platina. Naar aanleiding van de vredesluiting tussen Israël en Jordanië schrijft tekstschrijver Yoav Ginai voor Danna het nummer "Nosa'at Le-Petra", dat 'reizen naar Petra' betekent. Haar platenmaatschappij brengt in 1995 EPtampa uit. Een mini-cd die uit nieuwe nummers en remixes van de twee voorgaande albums bestaat. Ditzelfde jaar doet Danna mee met het Israëlische songfestival. Met het nummer "Layla Tov, Eropa" eindigt ze op de tweede plaats. Hoewel ze met het nummer een grote hit scoort, blijkt de controverse rondom haar persoon in de media nog steeds te groot. Voor de ultraorthodoxe joden was Sharon Cohen nog steeds een man, dus was het volgens de media onmogelijk dat zij Israël zou kunnen vertegenwoordigen.
Met het derde album Maganona, dat in 1996 verschijnt en wederom het laatste album is dat door Offer Nissim is geproduceerd, schudt ze de Arabisch sprekende wereld wakker. Aangezien Danna geen ene cent aan de illegale kopieën verdiende, geeft ze haar reactie door middel van het nummer "Maganona". Het album is een doorslaand succes en maakt van Danna de grootste Israëlische superster van het moment. Danna International en Offer Nissim besluiten, na de release van het nummer "Power", ieder hun eigen weg te gaan. Ook verandert Danna International haar naam in Dana International.
Viva la diva
In 1998 komt dan eindelijk haar droom uit. Israeli Broadcasting Company selecteert Dana International om met het nummer "Diva" Israël te vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival. Ze staat in het middelpunt van de belangstelling wanneer de Europese media er achter komen dat Dana een transseksuele zangeres is. Ze komt in contact met modeontwerper Jean-Paul Gaultier. Hij ontwerpt de jurk, die Dana zal dragen tijdens haar performance in Birmingham Wembley Arena. Dit is het eerste Eurovisie Songfestival waarbij het publiek via televoting kan stemmen op hun favoriete optreden.
Aangezien een groot gedeelte van de Europese bevolking onder de indruk is van Dana, wint zij met 174 punten het Eurovisie Songfestival 1998. Voor en na het festival is de hype rondom Dana enorm. Ze is de eerste Israëlische artieste die geïnterviewd wordt voor CNN en MTV en scoort met "Diva" een hit in bijna heel Europa. Vervolgens verschijnen er twee verschillende verzamelplaten. Diva Ha-Osef bestormt de Israëlische markt en The Album de Europese. Niets lijkt een grote internationale doorbraak meer in de weg te staan.
Na enige tijd wordt haar eerste Europese album gelanceerd. Free, dat deels is geproduceerd door het Nederlandse duo Rob en Ferdi Bolland, verschijnt in juni 1999 in bijna alle Europese landen. De singles "Woman In Love" en "Free" bereiken de Nederlandse tipparade. Toch brengt het album in Europa niet het succes waarop is gehoopt. Verrassend genoeg is men in Rusland wel gecharmeerd van het album. Een halfjaar later verschijnen de Japanse en Israëlische edities van Free. Opnieuw werkt Dana met Offer Nissim. Hij steekt de originele producties van Bolland & Bolland in een dansbaar jasje.
Alorarola/50jaar Eurovisie
Na het tegenvallende succes van Free in eigen land breekt Dana definitief met Offer Nissim en slaat ze een nieuwe muzikale koers in. Yoter Ve Yoter verschijnt in 2001. Het zijn Daniel Dotan en Eli Avramov die erin slagen een verfrissende discoplaat te maken die geheel Hebreeuwstalig is. "Het is de eerste keer dat ik met een team werk, dat alles voor me heeft geschreven.
Het is een beetje frustrerend, maar zeker verfrissend!" vertelt ze in een interview. Jammer genoeg komt Dana met een nogal slechte opvolger wanneer ze na zeven jaar terug gaat naar haar oude platenmaatschappij. I.M.P. Records brengt eind 2002 Hachalom Haefshari uit, dat niet het gewenste succes oplevert.
Van dit album verschijnen desondanks maar liefst zeven singles, die Dana vervolgens in een aparte singlebox uitbrengt. Osef Ha-Singelim is een ware collectors item en is tevens voorzien van een nieuwe single. DJ Vic en de Groovemates steken "Cinque Milla" - dat in 1996 al op single verscheen - in een nieuw jasje en geven het de titel "Alorarola", naar de pakkende kreet in het nummer.
Met "Alorarola" bewijst Dana opnieuw een ware clubdiva te zijn. Vervolgens geeft ze in gaydiscotheek VOX in Tel Aviv The Electronic Show, dat live via de radio te volgen is. Naar aanleiding van het 50-jarige bestaan van het Eurovisiesongfestival selecteert een jury de 14 beste liedjes uit de afgelopen 50 jaar, waarbij 'Diva' ook wordt geselecteerd. In de grote show wordt 'Diva' niet verkozen tot het beste lied, maar Dana vond het toch een grote eer dat de jury 'Diva' had verkozen.Dana international brengt het nummer 'Diva' nog eens voor het grote publiek.
Come back
Na 5 jaar geen album te hebben uitgebracht, brengt Dana op 17 augustus2007 het album 'Hakol ze letova' uit. De eerste single is 'Hakol ze letova', dat nauwelijks aanslaat. Kort daarop komt ze met de single 'Love boy'. Na jaren vol tegenslagen heeft Dana met dit nummer eindelijk weer een nummer 1-hit te pakken.
Wekenlang domineert 'Love boy' de Israëlische hitlijsten van zomer 2007. De singles die hierna volgden, waren 'At muchana', 'Seret hodi' en 'Yom huledet'. 2007 was hét jaar van Dana International.
2008
In 2008 geniet Dana nog na van het succes van het album 'Hakol ze letova'. Ze verzorgt de soundtrack van de Israëlische versie 'Temptation Island' met het nummer 'Mifrats ha'ahava' (De liefdeshaven). Tevens laat ze ook weer eens in het buitenland iets van zich horen. Met de Oekraïnse meidengroep Neangely neemt ze het nummer 'I Need Your Love' op. Het nummer haalt een 8ste plaats in de Oekraïnse hitlijsten.
De Dalton Sisters is een popgroepje van het mediabedrijf Starway, bestaande uit 4 zussen, namelijk: Laurine (1995), Aurélie (1996), Marie-Laure (1997), en Marie-Hélène (1998).
De meisjes dansten vanaf hun 5e al bij de dansstudio van Studio 100, en dansten dan ook wel eens op de achtergrond bij bijvoorbeeld Samson en Gert en K3. Laurine, Aurélie en Marie-Hélène doen aan jazzdans, klassiek ballet en tapdansen. Marie-Laure doet echter alleen aan tapdansen.
Sinds 8 februari 2010 zijn de boekingen en het management van 'De Dalton Sisters' exclusief ondergebracht bij Starway.
De naam
De meisjes worden al sinds dat Marie-Hélène nog maar 1 jaar oud is, de Dalton zusjes genoemd. Dat was waarschijnlijk omdat zij vaak dezelfde kleding droegen. Toen ze wat ouder waren, begrepen ze dat ze genoemd waren naar De Daltons (Lucky Luke), en waren opzoek naar een naam voor hun groepje. Dat werd dus 'De Dalton sisters'.
Junior Eurovisiesongfestival 2007
In het najaar van 2007 deden Laurine, Aurélie en Marie-Laure mee met het Nationaal junior Songfestival van België. Ze kwamen met het nummer 'verander de wereld' tot de landelijke finale. Marie-Hélène was nog net iets te jong om mee te doen.
Eerste single
In het voorjaar van 2008 namen de Dalton Sisters hun eerste single op bij Studio 100. De single heet Met de tandem naar Amerika en heeft net als Verander de wereld een beetje een country-stijl. De single is op 23 juni uitgekomen.
Tweede single
De Dalton Sisters hebben hun tweede single doorgebracht en de single heet: 'Chihuahua'. de Nederlandse/Vlaamse soundtrack van Beverly Hills Chihuahua. De Dalton Sisters hebben zelf ook twee chihuahua's: Boyke en Beaubientje.
Trivia
De Dalton Sisters treden vaak op op Heelys, dat zijn schoenen met wieltjes in de hiel
In 2008 hebben de Dalton Sisters een rol gespeeld in de film van Samson en Gert
Arno groeide op in een Oostends, politiek links geöriënteerd middenklassegezin. Hij koos aanvankelijk voor het koksvak, maar was al in zijn jonge jaren vooral geïnteresseerd in muziek. Vooral uit Engeland geïmporteerde bluesplaten inspireerden hem.
Als mondharmonicaspeler werkte hij samen met muzikanten uit de Oostendse rockscene vooraleer hij rond 1970 in zijn eerste "echte" groep belandde, Freckle Face, geleid door zanger/bassist Paul Vandencasteele en gitarist Paul Decoutere. Arno zong destijds sporadisch en beperkte zich meestal tot solo's op de mondharmonica. Freckle Face maakte een plaat met uitgesponnen bluesrocknummers, maar had op het podium meer succes dan in de platenwinkel.
In 1972 gingen Arno en Decoutere verder als duo onder de naam Tjens Couter. De groep wisselde bluesnummers af met uitstapjes richting tango en reggae. Na de debuutplaat "Who Cares" groeide Tjens Couter van een duo naar een kwintet en werd de muzikale koers verlegd naar pubrock. Een tweede album volgde. In 1978 waren Arno en Decoutere te zien in de film Le concert d'un homme seul.
Pas in 1980 kwam de grote doorbraak met de groep T.C. Matic, een groep die aanvankelijk voor 80 procent dezelfde samenstelling had als Tjens Couter. De groep maakte vier albums, ging op tournee door Europa, en scoorde een paar hits, waaronder "Oh la la la". Ook Que passa en Putain, putain zijn uitgegroeid tot klassiekers, die steevast deel uitmaken van Arno's liveset. Zes jaar later hield T.C. Matic het voor bekeken. Arno besloot het solo te wagen. Hij bracht zijn solodebuut uit onder de titel "Arno". "Cold Sweat" is daaruit een bescheiden hit geweest. Ook in de cinema was Arno een gevraagd typeschrijver.
Vóór alle unplugged-trends belichaamde hij samen met Roland in 1990-1991 de pure rock in het zijproject Charles et les Lulus. Ook zijn levensstijl werd er niet minder rock-'n'-roll op. In 1992 coverde hij de Adamo-hit "Les filles du bord de mer". Zijn doorbraak bij het bredere publiek ging verder met zijn vierde album "Idiot Savants", dat goed ontvangen werd door de pers. Het album haalde gemakkelijk goud.
In 1995 kwam "Arno à la Française" uit. Eén cover springt er op dat album uit, namelijk "Comme à Ostende" van Leo Ferré. Met deze geheel Franstalige plaat brak hij definitief door in Frankrijk. Franse chansons zijn vanaf dat moment een even belangrijk bestanddeel van zijn muziek als rock, tango en blues.
In 1997 bracht Arno voor het eerst een album uit in de Verenigde Staten. Het was een compilatie, in combinatie met de registratie van een live-concert. In 1999 werd Arno vijftig jaar. Hij bracht zijn zesde soloalbum uit, dat meteen ook zijn 23ste album is onder diverse namen en formaties. Een 'best of' kwam uit in 2000.
In 2002 kwam "Arno Charles Ernest" uit, een referentie naar zijn grootvader; in 2004 volgde "French Bazaar". Eind september 2004 startte Arno zijn nieuwe solotoer met onder andere twee concerten in Vietnam. Zijn voornaamste muzikale partners door de jaren heen zijn de gitaristen Jean-Marie Aerts (ook in T.C. Matic) en Geoffrey Burton, en de toetsenisten Ad Cominotto en Serge Feys (eveneens ex-T.C. Matic).
Eitzel bracht zijn jeugdjaren door in Okinawa, Taiwan, en het Verenigd Koninkrijk. Hij verhuisde naar de Verenigde Staten in 1979.
Hij begon als tiener muziek te maken in het Engelse Southampton. Hij hield van punkrock. Zijn eerste groep was punkband Cowboys. In 1980 werd een single op de markt gegooid. Zijn tweede groep kreeg de naamThe Naked Skinnies en weer bleef hun werk beperkt tot het uitbrengen van één single. Kort hierna werd ook deze groep ontbonden. Eitzel vormde American Music Club (AMC) in San Francisco in 1982. Deze keer was het raak en er werd opgetreden en nieuw materiaal uitgebracht, gedurende de volgende twaalf jaren. Daarnaast zong Mark Eitzel ook bij San Francisco's Toiling Midgets. Hij waagde zich echter steeds vaker aan solo-werk.
Meer muziek kwam er in 2001 met een lichte voorkeur voor electronica in The Invisible Man. In 2002 startte hij vervolgens met twee cover-projecten Music for Courage en Confidence. Hij zette zijn weg verder met The Ugly American, een album dat veel materiaal bevatte van American Music Club. Hij zong zijn liedjes met de hulp van Griekse muzikanten
American Music Club werd in 2003 opnieuw een succesvolle band en men kon de optredens in Europa en de Verenigde Staten nauwelijks bijhouden. In 2005 niettemin konden we hem weer solo beluisteren met Candy Ass.
Zijn nieuwste album werd uitgebracht in oktober 2009. Mark Eitzel is momenteel aan het toeren met begeleiding van een pianist.
Eddie Vedder is de zoon van Karen Lee Vedder en musicus Edward Louis Severson, Jr. Zijn ouders scheidden in 1965 toen Vedder een jaar oud was. Zijn moeder hertrouwde met advocaat Peter Mueller, en Vedder werd opgevoed met het idee dat Mueller zijn biologische vader was. Zijn aangenomen naam werd Edward Mueller. De familie had zeven kinderen.
Halverwege de jaren '70 verhuisde een gedeelte van de familie, inclusief Eddie Vedder, naar San Diego County, California. Tijdens deze jaren ging Vedder zich met name in muziek interesseren en bewonderde hij het album Quadrophenia van The Who uit 1973. Hij zei hierover: “Toen ik 15 of 16 jaar oud was… voelde ik me helemaal alleen… Ik was alleen, met uitzondering van muziek”. Zijn moeder en Peter Mueller scheidden een paar jaar later. Zijn moeder en broers verhuisden terug naar Illinois, maar Vedder bleef met zijn stiefvader in Californië zodat hij zijn middelbare school kon afmaken.
Pas na de scheiding hoorde Vedder dat Peter Mueller niet zijn biologische vader was. Vedder had zijn biologische vader als kind ontmoet, maar dacht dat Severson een oude vriend van zijn ouders was. Toen Vedder de waarheid ontdekte, was Severson al overleden aan multiple sclerose. Vedders slechte relatie met zijn stiefvader verslechterde nog meer. Eind jaren '80 schreef Vedder het nummer Better Man, dat later een van de bekendste nummers van Pearl Jam zou worden. Tijdens een optreden met Pearl Jam in de jaren '90 verkondigde Vedder dat het nummer ging over "... the bastard that married my mom". Het nummer Alive, Pearl Jam's bekendste nummer, is gedeeltelijk te herleiden naar het verleden van Vedder zelf
Jaren '80
Vedder ging tijdens zijn senior year aan de San Dieguito High School op zichzelf wonen en verdiende geld met bijbaantjes. Hij hield dit niet lang vol en nog tijdens zijn senior year keerde hij terug naar de rest van zijn familie in Chicago. In deze tijd veranderde hij zijn naam in Eddie Vedder.
Vedder ging als ober werken, verdiende zijn high school GED en en zat kort op een community college bij Chicago. In 1984 keerde Vedder terug naar San Diego, Californië met zijn vriendin Beth Liebling. Hij nam diverse demo tapes op en had meerdere banen. Vedder maakte deel uit van divere bands, waaronder Indian Style waarin ook de toekomstige Rage Against the Machine en Audioslave drummer Brad Wilk zat. In 1988 werd Vedder de zanger van Bad Radio. Oorspronkelijk werd hun muziek beïnvloed door Duran Duran, maar na Vedder’s aantreden bewoog de band meer richting een alternatief rockgeluid beïnvloed door de Red Hot Chili Peppers.
Pearl Jam
Via de bevriende Jack Irons (ex-Red Hot Chili Peppers) kwam er echter een bandje met Vedder's zang en teksten in Seattle terecht bij Stone Gossard en Jeff Ament uit het voormalige Mother Love Bone. De samenwerking begon hiermee en leidde tot de band Mookie Blaylock, dat in de loop van 1991 werd omgedoopt tot Pearl Jam: een van de succesvolste bands die Seattle ooit gekend heeft en door de lezers van USA Today verkozen tot de beste Amerikaanse rockband aller tijden.
Vedder wordt over het algemeen gezien als de centrale figuur in de band. Begin jaren '90 was hij, samen met Kurt Cobain, een idool voor een generatie. Maar Pearl Jam, met Vedder op de voorgrond, zette zich steeds meer af tegen het mediacircus omtrent de band. In 1995 kwam de band tevergeefs in verzet tegen het monopolie van Ticketmaster. Mede op initiatief van Vedder weigerde de band jarenlang om videoclips op te nemen. Met Vedder als centrale figuur in de videoclip van Jeremy won de band vier awards tijdens de MTV Video Music Awards 1993.
Solocarrière
In 2007 bracht Vedder zijn eerste solo-album uit, welke de soundtrack voor de film Into the Wild was. Het nummer Guaranteed won een 2008 Golden Globe Award en was genomineerd voor Best Song Written for a Motion Picture, Television or Other Visual Media tijdens de 2008 Grammy Awards. Tijdens de 2009 Grammy Awards was het nummer Rise genomineerd voor Best Rock Vocal Performance, Solo.
In 2008 en 2009 was Vedder op mini-tour in de Verenigde Staten. Tijdens deze optredens verzorgde hij nummers van Into the Wild, Pearl Jam en nummers van andere artiesten.
Privéleven
Vedder trouwde op 3 juni 1994 in Rome met Beth Liebling en scheidde in september 2000 van haar, na een relatie van 16 jaar. Hij heeft momenteel een relatie met Jill McCormick. Samen kregen zij op 11 juni 2004 een dochter (Olivia) en op 23 september 2008 hun tweede dochter.
Vedder staat ook bekend als een politiek geëngageerd persoon en was zelf onder meer actief voor presidentskandidaat Ralph Nader, milieubescherming en proabortuscampagnes. Tijdens het optreden van Pearl Jam in maart 1992 voor MTV Unplugged schreef hij de woorden 'Pro Choice' op zijn arm.
Bellamy's karakteristieke pianospel is geïnspireerd door de werken van pianisten als Sergei Rachmaninoff en Chopin. Hij vermengt klassieke muziek met andere stijlen zoals symfonische rock en soms ook romantische muziek. Dit is terug te horen in verschillende nummers zoals onder andere in Butterflies & Hurricanes, Space Dementia en Ruled By Secrecy. Bellamy zelf zegt dat zijn gitaarspel is beïnvloed door gitaristen als Jimi Hendrix en Tom Morello van Rage Against The Machine. Dit is hoorbaar in enkele nummers van het tweede album Origin Of Symmetry en verschillende solo's.
Bellamy kreeg een ere-doctoraat in de kunst van de University of Plymouth op 26 september 2008.
Achtergrond
Matthew's vader, George Bellamy, was de gitarist van de uit de jaren '60 afkomstige Engelse rockgroep The Tornados. Deze band was de eerste Engelse band die in de Amerikaanse hitlijsten nummer 1 werd, met Telstar.
Matthew's moeder, Marilyn, is geboren in het Ierse Belfast en migreerde naar Engeland in de jaren '70. Op haar eerste dag in Engeland ontmoette ze George Bellamy die toen werkte als taxichauffeur in Londen. Ze verhuisden naar Cambridge, waar Matthew's oudere broer Paul wordt geboren. Een paar jaar later ziet Matthew het levenslicht. Midden jaren '80 verhuist de familie Bellamy naar Teignmouth, Devon. Matthew ging daar naar Exeter College en richt later het bandje Rocket Baby Dolls op, het toekomstige Muse.
Muzikale uitrusting
Bellamy gebruikt Hugh Manson custom gitaren die gemaakt worden in Exeter, Devon. Matthew heeft momenteel tien Mansons, beter bekend als zijn "Mattocasters" (een mix tussen de namen Matthew, Fender Stratocaster en Telecaster). De eerste en meest bekende is zijn Silver Manson. Matthew had een concept gebouwd om een gitaar en Hugh Manson hielp hem om zijn droom te realiseren. Het heeft een ingebouwde Z-Vex Fuzz Factory wat Bellamy zijn herkenbare geluid geeft en de mogelijkheid heeft om gecontroleerde feedback te gebruiken. Het heeft ook een MXR Phase 90 phaser en gebruikt Seymour Duncan en Kent Armstrong pickups. Alle andere Mansons van Bellamy hebben dit basisprincipe (behalve Matthew's 7 string die niet voor hem gebouwd is) met andere soorten pickups, zoals zijn Mirror Manson. Sommige gitaren hebben nog meer extra's. Matthew's Black Manson heeft een midi strip die controle geeft over een Digitech Whammy pedaal, als het aangesloten is, een Zvex Wah Probe en een aantal andere ingebouwde effecten. Hij gebruikt Diezel amp heads die handgemaakt zijn in Duitsland, samen met Marshall Mode Four cabinets, Soldano Cabinets en Line 6 amps. De meeste effecten zijn gemaakt met zijn Line 6 modules.
Tijdens de Origin of Symmetry tournee gebruikte Matthew vaak een Korg SG Stage Piano en een Yamaha P80. Gedurende de Absolution tour bespeelde hij een Kawai MP9500 stage piano, gemonteerd op een metalen podium genaamd “the Dalek”. Dit podium was voorzien van LED schermen die gesynchroniseerd werden met de MIDI output van de piano en de stage visuals. Voor de synthesizer sounds gebruikte Bellamy twee Roland JP-800 ’s die bestuurd werden door de MIDI output van de Kawai piano en waarvan het geluid door Fender Deville versterkers werd gestuurd om enige kleur en distortion aan de klank toe te voegen.
Met de komst van Black Holes and Revelations heeft Matthew zijn uitrusting vernieuwd. Hij gebruikt voor het nieuwe album een Kawai MP-8 digitale stage piano die ingebouwd werd in een witte buffetpiano vervaardigd door Vale Piano's. Sinds mei 2007 is de buffetpiano vervangen door een zwarte vleugelpiano waarvan het bovenste deel vervaardigd werd van transparante acrylvezel. Binnenin de vleugelpiano bevinden zich MIDI-gestuurde lichten die op de acrylplaat gereflecteerd worden. Goed om te weten is dat Bellamy geen échte vleugelpiano bespeelt live, aangezien deze bestaat uit een vleugelpianocase waarin de Kawai MP-8 piano - eerder gebruikt in het houtwerk van Bellamys buffetpiano – zich bevindt.
Prestaties
Matthew was recent nog #29 in het Total Guitar magazine's top 100 gitaristen van de wereld. Hij versloeg hiermee The Edge van U2, Pete Townshend van The Who en Chuck Berry. Zijn gitaarspel in Plug In Baby werd #13 in Total Guitar's top 20 beste gitaarspellen. Dat zelfde stuk is ook benoemd tot een van de beste door Q Magazine's Rock and Pop Miscellany.
Het gitaarspel in Stockholm Syndrome werd benoemd tot het beste door het Australische radiostation Triple J. Daarmee stond Muse in hun Top 100 Riffs of all time boven Nirvana'sSmells Like Teen Spirit. Ook bij Triple J stond Plug In baby hoog genoteerd.
In april 2005 werd Matthew benoemd tot #28 in de Sexiest People In Rock peiling van het Kerrang! magazine. Zij benoemde hem ook tot de beste 'in-house' gitarist. Cosmopolitan benoemde hem tot sexieste rocker in 2003 en 2004. Door NME Magazine werd hij gekozen tot 14de in hun lijst van Greatest Rock'n'roll Hero of all time. Hij versloeg daarmee John Lennon, Bob Dylan en vele anderen.
Interesses
Matt's fascinatie over 'complot-theorieën' is duidelijk naar voren gekomen na het uitkomen van hun album Absolution. Eén van de nummers van dat album, Ruled By Secrecy, is genoemd naar Jim Marrs' Rule By Secrecy. Het B-side nummer "Futurism" gaat ook over een mogelijke dystopische toekomst. Raadsels verwant aan de Illuminati zijn opgedoken tijdens de 'schatjacht' die ze hadden opgezet voor hun fans tijdens de mtvU Campus Invasion Tour. In een cryptische mededeling over Muse's vierde album, vermeldde hij iets over Dan Brown's The Da Vinci Code.
Bellamy's interesse in metafysica is duidelijk. Muse is naast andere muzikanten als Tool en DJ Shadow bekend als advocaat van filosofie in de muziek.
Dana International
