Richie begon met medestudenten de band de Commodores en schreef de meeste van hun hits in de jaren '70, waaronder Three times a lady en Still. Rond 1980 bleek de meeste aandacht op Richie gericht te zijn. Hij verliet de band en begon een solocarrière.
Zijn eerste album, Lionel Richie (1982), met als eerste single Truly, werd een onmiddellijk succes, en werd een van de bestverkopende albums van dat jaar. Het tweede album, Can't slow down, was nog succesvoller (door onder andere de single Hello), en zorgde ervoor dat Lionel Richie de status van superster verwierf.
In 1985 werkte hij samen met Michael Jackson aan We are the world, dat voor het goede doel, USA for Africa, werd opgenomen. Zijn volgende grote succes was in 1986 met het album Dancing on the ceiling, maar dit verkocht minder goed dan de albums ervoor, en Lionel Richie stapte terug uit de muziekwereld.
In 1992 maakte Richie een succesvolle comeback met de single My destiny en het album Back to front. In Nederland stond dit album maar liefst elf weken op nummer 1, een succes dat Richie in de jaren erna niet meer kon overtreffen. Het in 1996 uitgebrachte album Louder than words verkocht desondanks redelijk, en ook in 2000 stond Richie weer volop in de schijnwerpers met het album Renaissance en de top 10-hit Angel.
Vanaf 2001 ging het bergafwaarts met Richie's succes. Hij bracht drie albums en een verzamelalbum uit, maar die verdwenen allemaal al snel weer in de uitverkoopbakken. Ook scoorde Richie geen hits meer.
De concertregistratie van Symphonica in Rosso kwam in december 2008 binnen op de eerste plaats van de albumlijsten. Het is Richie's eerste nummer 1-succes sinds 1992.
Persoonlijk
Lionel Richie is tweemaal gehuwd geweest. Zijn eerste huwelijk hield 17 jaar stand, zijn tweede huwelijk 8 jaar. Met zijn eerste vrouw adopteerde hij in 1983 Nicole Richie.
Amy Lee is de zangeres van de band Evanescence, die ze in de jaren negentig oprichtte met Ben Moody. Ze speelt piano en schrijft nummers. Voor het album Fallen heeft ze de meeste liedjes samen met Ben Moody en David Hodges geschreven, voor The Open Door (2007) schreef ze samen met Terry Balsamo (gitarist van Evanescence) geschreven.
Amy Lee had een relatie met Seether-muzikant Shaun Morgan. Samen met hem nam ze de hit Broken op. Ze is nu getrouwd met Josh Hartzler. Ook nam ze de nummers Breathe en Fall Into You op met David Hodges.
De groep werd in januari 1981 opgericht door de zussen Vicki en Debbi Peterson, wat later kwamen Susanna Hoffs en Annette Zilinskas erbij. Oorspronkelijk opereerden ze onder de naam The Colors, later dat jaar werd dit The Bangs, om uiteindelijk in 1982 The Bangles te worden. De naam werd bedacht door geluidstechnicus Erik Visser die toen het geluid voor hen deed in de Lhasa Club in Hollywood. In dat jaar werd ook Zilinskas vervangen door Michael Steele, ooit nog bassiste bij The Runaways.
In 1984 verscheen het eerste album All Over The Place, met een eerste bescheiden hitje Going Down To Liverpool. Het tweede album Different Light is echter de doorbraak. De single Manic Monday, die gecomponeerd werd door Prince onder de schuilnaam Christopher, was een wereldhit. Met de single Walk Like An Egyptian deden ze dat succes nog een keer over, ook dat nummer stond wereldwijd op nummer 1. The Bangles waren tevens de eerste meidengroep waarvan de leden zelf hun instrumenten bespeelden, die in Nederland een nummer 1 haalde.
Het succes zorgde ook voor tweedeling; Susanna Hoffs werd gezien als het middelpunt terwijl The Bangles op de eerste plaats een band was met meerdere leadzangeressen. Met het album Everything uit 1988, dat de hitsingle Eternal Flame voortbracht, namen de geruchten toe dat de groep uit elkaar zou gaan. In 1989 is het zover, Susanna Hoffs besluit een solocarrière te beginnen en scoort in 1991 een hit met My Side of the Bed.
In 2000 kwamen The Bangles echter weer bij elkaar en besloten het nummer Get the Girl op te nemen voor de film Austin Powers: The Spy Who Shagged Me. In 2003 kwam het artistiek geslaagde maar commercieel geflopte album 'Doll Revolution' uit. In april 2005 besluit Michael om de band te verlaten en gaan de Bangles aanvankelijk als trio verder, maar op 31 december2005 komt er toch een aanvulling; Abby Travis
De huidige bandleden zijn zanger Fred Durst, bassist Sam Rivers, drummer John Otto (River’s neef), gitarist Wes Borland en sampler DJ Lethal (Leor Dimant). De gitarist Wes Borland verliet de band in 2001 nadat de band drie albums had uit gebracht, hij werd vervangen door Mike Smith, die meewerkte aan het vierde album van de band Results May Vary. Borland kwam terug in 2004 en werkte mee aan The Unquestionable Truth (Part 1), om vlak daarna in 2005 de band alweer te verlaten. Daarna werkte hij met verschillende projecten zoals zijn eigen band Black Light Burns, Fear and the Nervous System, Jonathan Davis & the SFA en Marilyn Manson. Op 12 februari 2009 werd op de officiële website van de band bevestigd dat alle vijf originele bandleden weer bij elkaar komen en op wereldtour gaan. In augustus 2009 raakte bekend dat ze bezig waren aan een nieuw studio-album.
Vroege jaren
Fred Durst woonde in Jacksonville, waar hij Sam Rivers ontmoette. Rivers was door zijn neef, John Otto, die drummer was in Keystone, in aanraking gekomen met muziek. Durst vroeg Rivers of hij een keer wilde samenkomen om te jammen, waarbij Rivers Otto meebracht. Met zijn drieën vormden zij de voorloper van Limp Bizkit. Het trio vond in Rob Waters een gitarist, waardoor in 1995 Limp Bizkit ontstond. Waters bleef echter niet lang lid van de band. Terry Balsamo was in die tijd ook heel even lid van de band. De eerste demo van de band, getiteld Mental Aquaducts, was opgenomen met Rob, maar kort daarna verliet hij de band. Otto stelde de groep voor aan Wes Borland, die hij kende van school, voor de open gekomen gitaristpositie. Otto noemde Borland niet alleen een artiest, maar ook een uitstekende gitarist. Durst had hem zien spelen in verschillende clubs en wilde hem graag bij de band halen. Durst ging naar Philadelphia en liet de andere bandleden achter met de boodschap om met Wes Borland te gaan praten en om te zien of hij bij de band wilde komen. Wes ging op het aanbod in en de avond dat Fred Durst terug kwam in Jacksonville stond er al een show op het programma. Fred en Wes zagen elkaar voor het eerst, oefenden een half uur en speelden de show.
De band ging door met het spelen van verschillende shows, hun meest bespeelde podia was The Milkbar in Jacksonville. In 1995, ontmoette Fred Durst de leden van de band KoRn toen zij een show speelde in de buurt van Jacksonville. Durst, een tatoeëerder, gaf KoRn bassist Raginald Arvizu verschillende tatoeages en de twee raakten bevriend. Durst gaf KoRn ook Limp Bizkits eerste demo tape, opgenomen met Rob Waters, maar ze vonden het niks speciaals. Maar toen Wes Borland in de band kwam werd een tweede demo opgenomen en deze keer was KoRn wel onder de indruk. De drie nummers op de demo waren “Counterfeit”, “Stuck”, en “Pollution”, die alle drie ook op het debuutalbum Three Dollar Bill Yall$ zouden komen. Reginald Arvizu gaf de demo aan Ross Robinson, de producer voor KoRn op dat moment, en ook hij was onder de indruk. Ross gaf Limp Bizkit een contract en maakte zijn intentie om met de band te produceren kenbaar. Daarnaast ontmoette Durst bij een Garbage concert Jordan Schur en liet hem zijn demo tape horen in diens auto. Schur was onder de indruk en wilde Limp Bizkit graag een contract geven bij zijn label, Flip Records. Rond deze tijd werd Limp Bizkit ook geboekt om te touren met Deftones en House Of Pain, waarvan de DJ, DJ Lethal, later bij Limp Bizkit zou komen.
Vlak voordat de band een platencontract kreeg gebeurde er nog iets dat de band vormde. Hoe het verhaal precies is gegaan is onduidelijk, doordat er verschillende versies van zijn. Naar het schijnt gebeurde het echter nadat Wes Borland de band had verlaten. De rest van de band wilde wel verder gaan zonder hem, en stond op het punt om te tekenen bij Major Record label Mojo Records, een onderdeel van MCA. De band zag bij Mojo meer mogelijkheden en verkoos het grote label daarom boven het kleinere Flip Records. Durst belde met Jordan Schur en vertelde, met spijt, dat ze Mojo als platenlabel hadden gekozen. Hij vertelde ook dat de band met een busje naar Los Angeles zou reizen om daar het contract te tekenen en dat het alleen niet door zou gaan als het busje over de kop zou gaan. In plaats van een grap bleek deze uitspraak later een voorspelling te zijn. Toen het busje van de band door Texas reed, viel de bestuurder in slaap op het stuurwiel en ging het busje over de kop. Het rolde enkele keren alvorens op het dak te landen. Hoewel iedereen er met slechts een paar schrammen vanaf kwam, was de mening van de band compleet veranderd. Zij zagen het als een teken dat ze niks moesten doen met Mojo. Iedereen, waaronder Ross Robinson, begon Wes Borland te bellen om ervoor te zorgen dat hij terug in de band zou komen. Toen Wes uiteindelijk terug was, belde Fred naar Jordan Schur om te vertellen dat ze vonden dat ze een grote fout hadden begaan en dat het ongeluk een teken was. Flip kocht voor $200.000 de contracten met Mojo af. Toen dat afgehandeld was, tekende Limp Bizkit bij Flip. Als klein label ging Flip samen werken met Interscope om het eerste album van de band te distribueren.
Three Dollar Bill, Yall$ (1997-1998)
Three Dollar Bill, Yall$, de eerste LP van Limp Bizkit, werd in 1997 uitgebracht door Interscope. Het album deed het maar matig in de Billboard 200 ten tijde van de release, hoewel het over tijd wel stabiele verkoop cijfers had door het vele touren van de band. Pas toen Limp Bizkit nauwer ging samen werken met KoRn, waardoor de muziek gepromoot kon worden via MTV, Warped Tour, Family Values Tour, Ozzfest en The Trail of Tears, ging het beter met het album en kwam het tot nummer 25 in de hitlijsten. Vooral de optredens op Ozzfest maakten indruk, doordat de set waarop werd gespeeld bestond uit een gigantisch toilet. Bij het begin van de optredens kwam de band uit het toilet geklommen waarbij Fred zei: “We’re coming straight to you from the sewer” en “I am a piece of shit, and my band is a piece of shit.” Sam Rivers zei hierover in MTV Driven dat hun muziek door al het negatieve gemotiveerd wordt en dat deze uitspraken hun helemaal oppepte voor de shows. Ook de make-up van Wes Borland liet bij de fans indruk achter. De eerste single van het album was “Counterfeit”, maar het begon pas echt te lopen toen de George Micheal cover “Faith” werd uitgebracht. Het nummer kwam op de soundtrack van Peter Berg’s film “Very Bad things” die in 1998 uitkwam. Naar het schijnt kostte het de band slechts 10 minuten om het nummer samen te stellen. Later in dat jaar werkte Fred Durst mee met KoRn’s derde album op het nummer “All In The family”, een soort rap-battle. Het album had ook een tweede cd waarop maar liefst vier remixen van het nummer stonden en multimedia met daarop interviews tussen Durst, Borland en de leden van KoRn.
Een ander idee dat de band uniek maakte was Ladies Night In Cambodia. Nadat Fred Durst had gezien dat er vooral jonge mannen naar de concerten kwamen, besloot hij dat er meer vrouwen zouden moeten komen. Hieruit vloeide het idee om tijdens deze tour vrouwen gratis binnen te laten. De tour was een groot succes en het zorgde ervoor dat er steeds meer vrouwen bij hun concerten kwamen, ook bij latere shows waarbij de gratis entree niet meer gold. Ook hier was de set erg origineel, omdat het podium er als een jungle uitzag (vandaar de naam Cambodia).
Significant Other (1999–2000)
In 1999 brak Limp Bizkit wereldwijd door met hun tweede album Significant Other, welk debuteerde op nummer 1 van de billboard 200 in de VS en zo positieve recencies kreeg.Van het album werden in de eerste week 834,000 kopieën verkocht en wereldwijd zelf 16 miljoen. De eerste single "Nookie" werd een grote hit op de radio, die doordrong tot de top 10 van zowel de rap als rock hitlijsten. Vervolgens werden de drie singles "Break Stuff", "Re-arranged" en "N2 Gether Now" (m.m.v. de hip-hop artiest Method Man) tegelijkertijd uitgebracht. "N2 Gether Now" werd een plaat waarnaar werd verwezen als een voorbeeld van Durst's poging om meer eenheid in de plaats van rivaliteit tussen Hip-Hop en Rock te scheppen, het verschil in muziekgenres lichter makend. Op het album werd ook samengewerkt met de zangers Jonathan Davis van KoRn en Scott Weiland van Stone Temple Pilots in het lied "Nobody Like You".
De Four Tops is een Amerikaanseband die succesvol was in de jaren 60, 70 en 80 van de twintigste eeuw. De originele line-up van de groep was: Levi Stubbs (leadzanger), Renaldo "Obie" Benson (basszanger), Lawrence Payton en Abdul "Duke" Fakir. Tijdens het meest succesvolle gedeelte van hun carrière maakten ze deel uit van de uit Detroit afkomstige platenmaatschappij Motown.
De beginjaren
De Four Tops kennen elkaar al sinds de middelbare school. Daar was het ook dat ze met elkaar begonnen te zingen. Ze begonnen onder de naam The Four Aims. In 1956 kregen ze een contract aangeboden bij Chess Records. Om verwarring te voorkomen met The Ames Brothers kozen ze ervoor hun groepsnaam te wijzigen in Four Tops. Onder contract bij Chess slaagde de groep er niet in potten te breken. Een ontmoeting in 1963 met Berry Gordy zou daar verandering in brengen. Hij bood hen een contract aan bij Motown.
In het begin van hun carrière bij de Detroitse platenmaatschappij namen ze voornamelijk jazznummers op voor een workshop van het bedrijf. Ook fungeerden ze als achtergrondkoor bij sommige andere artiesten bij Motown, zoals The Supremes. Toen in 1964 het beroemde songwriterstrio Holland-Dozier-Holland een instrumentaal nummer had geschreven maar niet wist wat ze er mee moesten doen besloten ze er een tekst bij te verzinnen en er een nummer voor de Four Tops van te maken. Dit nummer werd het beroemde "Baby I Need Your Loving". Het nummer haalde #11 op de Amerikaanse top 100. Hiermee brak een succesvolle periode voor "The Tops" aan.
De succesjaren
Na het grote succes van "Baby I Need Your Loving" werd besloten dat de Four Tops geen jazz meer hoefden te doen. Ze behoorden nu tot de primaire artiesten van Motown. Voortaan werden er singles voor hen geschreven. Hun volgende twee singles waren "Without The One You Love (Live's Not Worth While)" #43 en "Ask The Lonely" #24. Niet in staat het succes van de eerste hit te continueren leek het erop alsof de groep er niet in zou slagen de voorkeurspositie binnen Motown waar te maken. Het kwam toch nog goed. De volgende single was namelijk "I Can't Help Myself (Sugar Pie, Honey Bunch) en dit nummer leverde de groep hun eerste #1 hit op. In navolging van deze hit kwamen andere grote hits als "It's The Same Old Song" en "Something About You".
In 1966 schreven Brian Holland, Lamont Dozier en Eddie Holland de tweede #1 hit voor de Four Tops, "Reach Out, I'll Be There", hun grootste, en meest herkenbare hit. Samen met nummers als "My Girl" van The Temptations, "Baby Love" van The Supremes en "I Heard It Through The Grapevine" van Gladys Knight & The Pips en Marvin Gaye is dit nummer nog steeds een van de meest populaire Motownnummers. Ook na dit nummer bleven de Four Tops hits maken, zoals "Bernadette" en (de Tim Hardin-cover) "If I Were A Carpenter".
Toen Holland-Dozier-Holland Motown verlieten, had dit gevolgen voor het succes van de Four Tops en toen Motown in 1972 aankondigde te vertrekken naar Los Angeles verlieten ze het label. Ze kregen een contract bij ABC-Dunhill. Daar ging het weer beter met de Four Tops en kregen ze top 10 hits met "Keeper Of The Castle" en "Ain't No Woman Like The One I've Got". Na een tijdje droogden ook bij ABC-Dunhill de hits op en ging de carrière van de groep als een nachtkaars uit.
Iron Maiden is een metalband die in 1975 werd opgericht in Londen. De groep wordt vaak gezien als een van de meest kenmerkende en invloedrijke voor hun stroming in het heavy metal genre: the new wave of British heavy metal. De naam 'Iron Maiden' verwijst naar een foltertuig, de IJzeren maagd, een ijzeren kist met pinnen aan de binnenkant die kon dichtklappen. Iron Maiden heeft een zeer uniek geluid dat zich voornamelijk kenmerkt door galopperende gitaren, overheersende bas en complexe, lange gitaarsolo's.
De band heeft wereldwijd ruim 100 miljoen albums verkocht zonder ooit echt "mainstream" te zijn geweest.
De basgitarist en tevens leider van de groep is Steve Harris. De andere leden zijn Bruce Dickinson (zang), Dave Murray (gitaar), Adrian Smith (gitaar), Janick Gers (gitaar) en Nicko McBrain (drums). Steve Harris is de enige die sinds het begin lid is. Bekende nummers van de band zijn o.a. The Number of the Beast, Run to the Hills, Hallowed Be Thy Name, Wasted Years, Can I Play with Madness, The Evil that Men Do, 2 Minutes to Midnight, The Trooper en Fear of the Dark.
Beginjaren (1975-1982)
Iron Maiden werd in 1975 rond Kerstmis opgericht door de bassist Steve Harris nadat zijn eerste bands, Gypsy's Kiss en Smiler, geen interesse hadden in Steve's zelfgeschreven materiaal en niet te spreken waren over zijn actieve rondrennende houding op het podium. Een paar maanden na de oprichting volgde gitaristDave MurrayDave Sullivan op, sindsdien is hij vast lid. In 1977 werd eerste zanger Paul Day vervangen door Dennis Wilcock, welke laatste verantwoordelijk wordt gehouden voor het ontstaan van een vroege versie van bandmascotte Eddie. Wilcock heeft zelf toegegeven dat hij niet meer in de band wilde zijn en werd in 1978 vervangen door zanger Paul Di'Anno. Op 31 december 1978 werden 4 nummers opgenomen. 3 van de 4 nummers werden als de The Soundhouse Tapes 7" uitgebracht. De single werd 5000 keer verkocht, maar de band zei dat ze er 15000 verkocht hadden, zodat het meer indruk wekte. De band zou pas in 1980 hun eerste volledige album uitbrengen, "Iron Maiden". Vooral het nummer "Running Free" was populair. De leden ten tijde van het debuutalbum waren Steve Harris (basgitaar), Dave Murray (gitaar), Clive Burr (drums), Dennis Stratton (gitaar) en Paul Di'Anno (zanger).
Het allereerste optreden van Iron Maiden buiten Groot-Brittannië vond plaats in België. Dit was op 5 april 1980 te Kortrijk op het Wheel Pop Festival als headliner. Op 5 oktober1980 speelde Iron Maiden voor het eerst in Nederland in de Groenoordhallen in Leiden, als voorprogramma van KISS
Tijdens het najaar van 1980 werd de gitarist Dennis Stratton vervangen door Adrian Smith, een goede vriend van Dave Murray. In 1981 bracht Iron Maiden haar tweede album uit: "Killers". Het album bestond uit materiaal dat al vóór het debuutalbum was geschreven en twee nieuwe nummers, het titelnummer en 'Murders in the Rue Morgue'. Killers bevatte de eerste hits van de band en zorgde voor een kleine doorbraak in de Verenigde Staten. Tijdens de "Killers World Tour" deed de band ook Japan aan. Live opnames in Japan werden uitgebracht onder de naam "Maiden Japan"
Tegen het einde van 1981 werd zanger Paul Di'Anno echter vervangen door ex-Samson zanger Bruce Dickinson vanwege Di'Anno's overmatige drug- en drankgebruik en andere omstandigheden. Bandleider Steve Harris ontsloeg Di 'Anno. De stem van Dickinson bleek ook beter bij de steeds epischere heavy metalsound van de band te passen.
De Gouden Jaren (1982-1989)
Het eerste album met deze nieuwe zanger, "The Number of the Beast", werd een enorm succes en wordt tot op de dag van vandaag beschouwd als een absolute klassieker in het heavy metalgenre. Het album kwam in de UK zelfs direct op nummer 1 binnen. Iron Maiden ging op hun eerste echte wereldtournee die hen onder andere naar de Verenigde Staten, Japan en Australië voerde. Het is ook in deze periode dat de groep in de Verenigde Staten onder vuur kwam te liggen van christelijkereligieuze groeperingen die hen ervan verdachten satanisten te zijn. Dit vanwege de soms sinistere teksten waarin openlijk de naam van de duivel vermeld werd.
Na het succes van "The Number of the Beast" kwam de band in wat door fans wel eens "the golden years" genoemd wordt. De drummer Clive Burr werd vervangen door Nicko McBrain, omdat Clive Burr fysieke problemen ondervond en ziek was. De groep bestond op dat moment uit Steve Harris (basgitaar), Bruce Dickinson (zanger), Dave Murray (gitaar), Adrian Smith (gitaar) en Nicko McBrain (drummer). De drie albums die door de groep in deze samenstelling werden uitgebracht, gingen allemaal platinum: "Piece of Mind" (1983), "Powerslave" (1984) en "Somewhere in Time" (1986). Iron Maiden was een ware publiekstrekker geworden.
In 1988 ging de band een meer alternatieve richting uit met hun zevende album, "Seventh Son of a Seventh Son". Dit was een concept-album waarin het verhaal verteld werd van een mythisch kind dat geboren werd met paranormale gaven. De liedjes op dit album klonken wat anders dan deze op de vorige, dit omdat de band met keyboards en synthesizers experimenteerde. Dit leidde er toe dat een aantal fans gingen beweren dat Iron Maiden hun "heavy metal roots" verraden hadden. Deze stelling werd nog kracht bijgezet toen gitarist Adrian Smith de band verliet omdat hij niet tevreden was met de nieuwe richting die de groep uitging. Ondanks deze stellingen werd dit het tweede album voor Iron Maiden dat direct op nummer 1 binnenkwam in de UK charts.
Jaren van achteruitgang (1990-1993)
Na lang zoeken werd Janick Gers gekozen als vervanger van Smith. Gers had ook al meegespeeld op een solo-album van zanger Bruce Dickinson. In 1990 bracht de band het album "No Prayer for the Dying" uit. Ondanks de wat lauwe ontvangst en kritieken leverde het album de eerste nummer 1 single af voor Iron Maiden met het nummer "Bring your daughter to the slaughter". Dit nummer was eigenlijk door Bruce Dickinson geschreven voor zijn solo projecten en is op de soundtrack van A Nightmare on Elm Street 4 gebruikt.
"Fear of the Dark", uitgebracht in 1992 was het tweede album uit deze periode. Van de twaalf composities zijn de de nummers 'Childhood's End', 'Afraid to Shoot Strangers', 'Be Quick or be dead' en het nog altijd immens populaire titelnummer. In 1992 mocht Iron Maiden voor de tweede keer het Monsters Of Rock festival in Donington (Verenigd Koninkrijk) headlinen, wat later ook op cd zou worden uitgebracht. Halverwege 1993 verliet zanger Dickinson de band om aan soloprojecten te werken. Iron Maiden had een dieptepunt bereikt.
Blaze Bayle-periode (1994-1999)
In 1994 werd de jonge Blaze Bayley aangetrokken om Dickinson te vervangen. Met deze zanger bracht de band twee albums uit: "The X Factor" (1995) en "Virtual XI" (1998). Bayley bleek een getalenteerd artiest te zijn, maar miste de uitstraling en vooral het stemvermogen van Bruce Dickinson. Ook bleek Bayley allergisch te reageren op bepaalde omgevingen, waardoor tournees moesten worden ingekort. Ook binnen de band was Bayley niet vrij van controverse: met name de drummer, Nicko McBrain, had de pijnlijke gewoonte om tijdens optredens de nieuwe zanger uit te lachen.
De meningen over Blaze Bayley zijn verdeeld. Er zijn fans die vinden dat hij het prima heeft gedaan, maar anderen zijn van mening dat hij nooit voor Iron Maiden had mogen zingen. Over het algemeen wordt Bayleys werk wel gewaardeerd. Vooral 'The X Factor' wordt gezien als een goed album. Bayley had echter de pech dat hij Dickinson moest opvolgen en dat bleek een onmogelijke opgave.
Begin februari 1999 nam de band afscheid van Blaze Bayley, en maakte bekend dat Bruce Dickinson terugkeerde en als een verrassing kwam ook gitarist Adrian Smith terug, maar zijn opvolger Janick Gers bleef. Dit had tot gevolg dat Iron Maiden voortaan drie gitaristen telde. Een reünie-tour omtrent het "Ed Hunter"-computerspel volgde. Ironisch feit aan deze tour is dat Blaze Bayley juist de grootste aandrijver was achter het spel Ed Hunter.
Recente geschiedenis (2000-heden)
In 2000 bracht de band hun eerste album uit met deze nieuwe samenstelling: "Brave New World". De liedjes waren langer geworden en de thematiek van de teksten was terug duister en diepgaand. De band ging op een nieuwe wereldtournee die afgesloten werd in januari 2001 met een optreden op het beroemde Rock In Rio-festival. Dit optreden voor een enorm publiek van 250.000 mensen werd opgenomen en later uitgebracht als "Rock in Rio". Iron Maiden was terug in vorm.
In 2003 bracht de groep het album "Dance of Death" uit. Dit album ging voort op de positieve trend die was ingezet met Brave New World en bevatte onder andere het nu reeds klassieke "Paschendale", een lied over de veldslag om Passendale tijdens de Eerste Wereldoorlog, ook wel bekend als de Derde Slag om Ieper. Drummer Nicko McBrain heeft voor het eerst in 20 jaar een nummer geschreven dat op het album belandde. Tijdens de tour naar aanleiding van dit album trad Iron Maiden ook in Nederland op. Het concert stond gepland op 5 november 2003, maar wegens stemproblemen van Bruce kon het optreden op die datum geen doorgang vinden en werd het verplaatst naar 13 december van dat jaar. Het was een goed concert, afgezien van wat bier dat her en der door het publiek op het podium (en het mengpaneel) werd gegooid. Dickinson beloofde ons om zeker nog eens naar Nederland terug te komen.
Op 3 juli2005 was de band opnieuw in Nederland en verzorgde ze de afsluiting van het openlucht popfestival Bospop in Weert. In een ruim anderhalf uur durend concert voerde de band voor zo'n 15.000 fans alle hits uit van de eerste vier albums. Klein minpuntje voor de band was het slechte geluid op het podium alhoewel het publiek hier weinig tot niets van mee heeft gekregen.
Eind augustus 2005 verscheen een nieuw live-album van de band genaamd "Death on the Road". Het album bevat opnamen gemaakt tijdens een optreden in de Westfalenhalle Arena, in Dortmund, Duitsland tijdens de "Death On The Road Tour" in december 2003.
Iron Maiden is na de "Death On The Road Tour" in 2005 begonnen met "The Early Days Tour" waarin enkel nummers van de eerste vier albums werden gespeeld. In 2006 is Iron Maiden de studio ingedoken voor het 14e album.
Eind augustus 2006 kwam het nieuwe album, A Matter of Life and Death uit. Het album bestond uit nummers met een gemiddelde lengte van ruim 7 minuten (!) en was tekstueel nóg duisterder. Tevens vielen de invloeden uit de jaren 70 progrock veel meer op dan voorheen. Het album werd door media en fans echter heel enthousiast ontvangen, en door velen (vooral de media) hun beste album sinds Piece of Mind genoemd.
Op 27 november2006 gaf Iron Maiden een uitverkocht concert in de Brabanthallen 's-Hertogenbosch in 's-Hertogenbosch. Een uniek concert omdat Iron Maiden het nieuwe album volledig ten gehore bracht. Bruce Dickinson gaf aan hier tegemoet te willen komen aan de vele nieuwe fans. Een terechte constatering omdat de A Matter of Life and Death world tour meer kaartjes heeft verkocht dan ooit te voren.
In maart 2007 zijn de Britten begonnen aan de nieuwe tour. Concerten in Griekenland, Servië en India werden een groot succes. Die tour werd, in verband met het 25-jarig jubileum van 'The Number of the Beast', "A Matter of the Beast Summertour '07" genoemd. Iron Maiden zou 5 nummers van het album uit 1982 spelen, vijf van het nieuwste album en andere klassiekers. In Biddinghuizen sloten ze voor 15.000 mensen de zaterdag van Fields of Rock af. De geluid- en theatertechniek waren perfect en de band was in een uitstekende vorm. De Britten speelden 15 nummers, maar niet het beloofde vijfde nummer van 'The Number of the Beast'. Dit bleek achteraf een marketingtruc te zijn van manager Rod Smallwood.
In het begin van 2008 bracht Iron Maiden Live After Death uit op DVD, het legendarische optreden van de World Slavery Tour uit 1985 in de Long Beach Arena wordt op de DVD vergezeld door het 2e deel van de 'History of Iron Maiden' en extra beelden van andere optredens uit die periode. Deze DVD werd uitgebracht om de komende Somewhere Back in Time tour te vergezellen. De grootste tour die Iron Maiden ooit heeft ondernomen. Op het eerste deel van de tour, dat onder meer India, Australië en Japan aandeed, maakte de band gebruik van hun eigen omgebouwde vliegtuig, Ed Force One genaamd. Op deze historische tour speelt Maiden vooral muziek van de albums Powerslave, Somewhere in Time en Seventh Son of a Seventh Son, maar ook klassiekers zoals Hallowed be thy Name en Fear of the Dark passeren de revue. Tijdens deze tour kondigde zanger Bruce Dickinson aan dat Iron Maiden er binnenkort weer zal staan met een nieuw album. Iron Maiden speelde op zondag 29 juni 2008 voor de zesde maal in 13 jaar op het Graspop festival en sloot het festival af met een ruim twee uur durend concert voor meer dan 50.000 fans. Op 16 augustus 2008 heeft de groep in Assen op het podium gestaan.
Op 4 maart 2010 kondigde de band hun 15e studioalbum aan, dat de titel The Final Frontier zou dragen. Het nieuwe album is inmiddels op 16 augustus verschenen. In afwachting ervan en als vooruitzicht op de tournée, is het nummer "El Dorado", gratis te downloaden op de officiële website van Iron Maiden. Enkele dagen daarna is de eerste videoclip, The Final Frontier, van het nieuwe album op de officiële website uitgebracht. In deze clip een zinderende achtervolging in de ruimte met in de hoofdrol de mascotte van Iron Maiden (Eddie). De muziek in de video is een verkorte versie van het titelnummer "The Final Frontier".
De groep was in 2010 in de Benelux enkel te zien in België op het pukkelpopfestival te Kiewit (Hasselt).
Haar muzikale carrière startte in 1993. Ze haalde de halve finale van de Vlaamse versie van de Soundmixshow. In 1995 zong ze samen met Sergio in de groep Touch of Joy. Enkele jaren geleden gingen beiden hun solocarrière uitbouwen. Xandee werd bij het grote publiek uiteindelijk vooral bekend wanneer ze voor België uitkwam op het Eurovisiesongfestival 2004, met het lied 1 life.
Ze eindigde met 7 punten op een teleurstellende 22ste plaats. Daarna releast ze nog "Ay que calor", "The power of music" als singles. De singles halen de Ultratop 50, maar het is duidelijk dat de songfestivalwerking aan kracht heeft ingeboet. Tijdens de zomer van 2006 probeert een hoogzwangere Xandee de top 50 te bestormen met de single "Conga", maar dat wordt ook geen hoogvlieger, al haalt ze in 2007 er wel heel onverwacht de laagste regionen van de hitparade mee in Nederland.
Ze heeft samen met haar vriend, de voetballer Gunter Boffin, twee dochters: Ciana, die geboren is op 28 augustus 2006, en Nikka, geboren op 2 september 2007.
Trivia
De zus van Xandee won in 1994 de Soundmixshow met een vertolking van Annie
Xandee liet ooit een naaktfotoreportage van zichzelf maken, en wordt daarmee nog regelmatig geconfronteerd
Elvis Perkins (9 februari 1976) is een Amerikaanse folk-rockkunstenaar, die op de voorgrond kwam met de release van zijn debuut album, Aswoensdag, in 2007.
Vader Perkins was een bekende Elvis Presley aficionado en dus noemde hij zijn zoon Elvis.Perkins begon op jonge leeftijd met muziek en leerde saxofoon. Op de middelbare school kreeg hij dan gitaarlessen van Prescott Niles, one-time bassist van The Knack. Zijn voorkeur ging echter uit naar de klassieke gitaart en hij begon met eigen composities. Hij schreef ook poëzie, en dat veranderde geleidelijk in teksten.
Zijn moeder kwam om bij de terreuraanslagen van 11 september 2001. Op Aswoensdag geeft hij uiting aan zijn verdriet.
Zijn vader overleed in 1992 ten gevolge van AIDS.
Recordings
Aswoensdag werd onafhankelijk uitgebracht in 2006 en werd vervolgens 20 februari vrijgegeven, 2007 by XL Recordings.
Toen hij 11 jaar oud was, begon hij met het bespelen van de piano. Al op 15-jarige leeftijd won hij de eerste prijs op het Prinses Christina Concours in Den Haag. Later ging hij naar het Sweelinck Conservatorium te Amsterdam, waar hij na drie jaar studie bij Jan Wijn vervroegd eindexamen deed als uitvoerend musicus. Hierbij behaalde hij het hoogst haalbare cijfer. Zijn toenmalige vriendin Marion Klijnsmit, met wie hij sinds zijn 19e samenwoonde, werd zijn manager.
