Onze welverdiende  reis met het vliegtuig was geboekt in september.

Het was ergens in Turkije, waar weet ik niet meer,( want ik heb een heel zwak geheugen ) en bijgevolg had mijn vrouw de hele reisweg uitgestippeld, van kop tot teen, gespaard en betaald. De eerste dag zouden wij met vliegtuig en taxi naar ons vijf sterren hotel gebracht worden, al waar we zouden overnachten om telkens met jeep, boot, héli en andere vervoermiddelen een andere bestemming aan te doen.

Ik had er zin in, iedere dag gaan dineren in een ander restaurant, de lokale wijntjes proeven, hun heerlijke suikerdesserten als een zoete streling over mijn tong laten glijden zag ik wel zitten.
Werkelijk veertien dagen gaan genieten van rust, kalmte en van het Turkse leven.
Het vliegtuig vertrok om zes uur 's morgens.

Wij waren veel te laat in de luchthaven maar konden op het laatste nippertje toch nog inchecken.

Toen vroeg men vrouw, " zijn we niets vergeten , heb je de reiskoffers, de reistassen, de camera, de regenjassen, de paraplu's, uw tandenborstel, uw scheerzeep, uw onderbroeken en uw goed humeur meegebracht ".

Na enig zoeken in men binnenzak antwoordde ik " ik geloof dat ik alles bij heb, behalve de keukentafel ".

" Waarom in godsnaam moet je de keukentafel hebben " vroeg ze mij.

" Omdat ik de vliegtickets op die tafel heb laten liggen " zij ik.

Geluk bij een ongeluk de hulppost was vlakbij om mijn vrouw op te vangen.Vaarwel Turkije, 't was gedaan met reizen 't zal voor een andere keer zijn.

Pipopke
ps: het werden veertien dagen platte rust voor men vrouw, het hart......weet je wel............