Al goed warm vanmorgen. De tocht werd nog wat doorgesproken
want er waren veel mogelijkheden. De details bespaar ik nog. Het eerste
gedeelte betrof de rit naar de start van de klim in Laces. Daar werd de keuze
gemaakt de echte klim aan te vangen of de halve.Een tweetal bleven gewoon ter plaatse want de
rit van gisteren was nog niet verteerd. Het eerste gedeelte van de klim,
zogezegd het gemakkelijke deel, was een achttal kilometer. De jongere dames
kozen daarvoor, en begeleider van dienst bracht hen met wat moeite naar hun
doel. De echte klimmers hadden de echte top alleen maar voor doel.
Op het einde van de rit was iedereen weer tevreden, zij die
de top haalden, zij die onderweg terugdraaiden, zij die bleven wachten, zij die
met moeite de halve hoogte hebben bereikt.
Prachtige natuur, een eentonig geluid van de rivier, een
mooi verzorgd fietspad, de sneeuw nooit ver uit het zicht, de honger voor een
stevig avondmaalÂ…. Enfin ik kan nog wel een tijdje doorgaan.
Om 10.00 uur vertrokken we vanuit Merano richting St
Leonardo, waar de eigenlijke klim begon. Vanuit Merano liep de weg gestaag doch
langzaam omhoog. We volgden een hele tijd de rivier over een onverhard
fietspad. Enkele kleine obstakels, steil klimmetje, een brugje werd soms
moeilijk om nemen. De temperatuur was aangenaam. Het klimwerk liet zich meteen
gevoelen. De groep viel uiteen in kleinere groepjes. Onderweg werd door enkelen
gestopt voor wat eten en drank. Boven de bomengrens werd het flink koud, de afkoelende
wind liet zich goed voelen. De laatste kilometer ging steil omhoog. Boven deden
zich enkelen tegoed aan wat drank, anderen maakten direct rechtsomkeer na eerst
een jasje te hebben aangedaan. De afdaling was redelijk moeilijk omdat de weg
er niet altijd goed bijlag. Ik moest een noodstop doen omdat een bus de weg
versperde. Onze jongste deelnemer werd door een motard tegen een rotswand
geduwd, de oudste deelnemer kreeg spakenpech en moest gedepanneerd worden. Doch
iedereen heeft de top gehaald. Proficiat aan zij die de eerste keer een bergrit
deed en de bergtop haalde !
Stipt om 5 uur zijn we vertrokken. Het weer was al stukken beter en, voor we het beseften, lossen wij na driehonderd kilometer de eerste keer van stuur. Dat ging ook gepaard met de nodige pauzes en wat drinken of eten. Een keer had de camionette ook dorst. De rit ging fantastisch goed tot de autoweg ophield. Het begon wat te regenen en de weekenddrukte begon toe te nemen. We naderden toen ook de bergen en dat zegt genoeg. Honderden motards hebben we doorweekt naar huis zien rijden. De laatste 90 kilometer was het echt fout. De kronkelende weg door de bergdorpen kon het verkeer echt niet meer slikken en we zijn dus stapvoets en vaak stoppend verder geslopen. Rond half zes waren we terplaatse en stonden enkele leden van de club ons onderaan de smalle toegangsweg naar het hotel ons al op te wachten. Dan maar eerst eten en daarna pas uitladen. De zon was van de partij, het was daar een aangename 24 graden. Het had daar die dag niet geregend. Dat beloofd ! 's Avonds na het avondeten werd de tocht voor morgen doorgenomen. Worden we dan toch berggeit ?
De ene neemt een volledige rustdag, de andere fietst een korte rit, een uitzondering doet toch gauw een rondje van 104 km met enkele leden van de club. Jaak, de rit naar Gangelt is zoveel beter nu dan de voorgaande jaren. Fijn dat je die rit vorige dinsdag nog hebt uitgestippeld en hebt nagereden. Wij troffen het echter niet met het weer, geen regen doch veel te koud en redelijk veel wind.
Op het einde van de middag hebben we de fietsen geladen en de koffers er tussen gestoken. Paul kent de kneepjes van hoe je een camionette het best vult !
En dan morgen heel vroeg, ja om 5 uur al, rijden we de anderen achterna. Zij zijn een dag eerder vertrokken, 4 auto's met telkens een koppel aan boord. Wij hopen natuurlijk dat zij morgen avond het weer in Merano zo hebben geregeld dat wij daar bij aankomst al een terraske kunnen doen. Duimen dan maar !!!
