Om 8 uur 's morgens zijn we op de luchthaven van Faro.
Eerst de fietsen klaar maken en we vertrekken richting Loulé.
Een tijdje moeten we over een zeer drukke baan fietsen, maar eens de afslag naar Loulé is het rustiger.
Het begint eerst lichtjes naar boven te gaan, maar dan begint het echte klimwerk, van 0 gaan we naar 500 meter hoogte. En het is al warm.
In BARRANCO VELHO stoppen we om iets te eten en drinken 2 cola's, als ik buiten water van de bron wil nemen komt de café baas buiten en geeft ons een grote fles water, de bron is niet drinkbaar zegt hij.
Na 65 km, komen we in CACHOPO, met moeite geraken we van de fiets, verkramd en leeg gereden het is ook 30°.
Er is maar één café in het plaatsje, we gaan er koffie drinken, enkele klanten zijn redelijk dronken.
Iemand vraagt of we Frans praten, hij verteld dat hij nog beroepsrenner is geweest samen met Eddy Merckx.
Als we hem vragen dat er een plaats is om te kamperen, stuurt hij ons naar een mooie plaats, met bron en een afdakje.
Als we rond 6.30 uit ons tentje kruipen is het nog stil op de camping.
Eerst gaan we ons scheren en douchen, in het prachtige sanitaire blok.
Dan fietsen we naar IGREJINHA waar we kunnen ontbijten.
Vervolgens gaat het naar VIMIERO, iets drinken en ons bevoorraden, er is een feestje aan de gang in het café en er komt een dame naar ons die Frans praat.
Ze heeft zelfs in Leuven gestudeerd.
De fiets op en opweg naar CASA BRANCA, het weer is zeer veranderlijk vandaag
, eerst donker en wind, dan even regen, plots weer warm gevolgd door koude, raar.
Maar de prachtige natuur en de mooie dorpjes die we aandoen maken veel goed.
In een soort cafeetje kopen we koekjes gevuld met kip, maar durven ze niet op eten en voederen ze aan de hond die voor onze fietsen ligt te waken.
In CANO fietsen we via een mooie veldweg otot in FRONTEIRA een grrot dorp, met enkele zeer oude gebouwen.
Dan nemen we de weh naar CABECO DE VIDE, dit dorp ligt boven op een heuvel, de straten bestaan er uit kasseitjes en zijn zo steil dat we er met moeite tevoet boven raken.
Er zou hier een openbare camping zijn, en na lang zoeken vinden we deze aan de overkant van de thermen.
Het is gewoon een stuk grond, er staan 2 oude caravans, met blijkbaar vaste bewoners, die geen kontakt zoeken.
Er is een Franse wc aanwezig, en een koude douche, toch beter dan niets.
Als we ons tentje willen plaatsen krijgen we geen haring ( piketje ) in de grond. Dus zoveel mogelijk gewicht naar binnen zo blijft ze toch staan.
Gelukkig zijn er aan de thermen een winkeltje en café, waar we ons avond eten en ontbijt kunnen kopen.
Daarna genieten we even van op het terras.
Rond 21 uur begint het te regenen, dus liggen we vroeg in onze slaapzak.
Er is nog geen beweging op de camping
Dit is een Portugees cafeetje op het platte land
Een vrijwilliger bewaakt onze fietsen, en zal ervoor beloond worden Fronteira De steile kassei straatjes van Cabeco de Vide
Vanmorgen hebben we eens uitgeslapen, er wacht ons een zware rit vandaag, met veel beklimmingen.
Eerst pakken we alles in, laten de tent drogen en maken onder tussen ons ontbijt klaar.
Daarna vertrekken we richting PORTALEGRE, onmiddellijk moeten we beginnen klimmen, het is afzien van in het begin.
In VAIAMONTE moeten we een tijd over de drukke IP2 baan fietsen, wind op kop en zelfs bergaf moeten we flink door duwen, en halen amper 16 km/uur.
Plots zien we PORTALEGR liggen, boven op een hoge berg.
Tijdens de beklimming zien we een taverne, dus even een frisse cola drinken.
Als ik het terras betreed hoor ik een gerammel, en zie nog juist hoe mijn fiets een achterwaartse salto maakte, gelukkig zonder erg, alleen het rubber van mijn fietsstuur is stuk.
Boven rijd Hugo lek, dus eerst even herstellen.
Er is hier weer een splinternieuwe jeugdherberg, hij is wel op het 3de verdiep, dus met fiets en al naar boven.
En ook hier waren we alleen, plaats genoeg.
Voor 9 euro per persoon konden we overnachten met ontbijt.
Daarna verkennen we het stadje, en gaan een restaurantje doen.
Via Fronteira naar Portalegre Zo gaat het steeds op en af
Hugo reed plat, ik herstel Jeugdherberg Portalegre Bevindt zich wel op het derde verdiep Alles laten drogen Portalegre
Vandaag zijn we al een week onderweg, het gaat vlug.
Eerst ontbijt in de jeugdherberg en rond 9 uur starten we weer.
Het gaat richting NISA, maar slaan even af om CASTELO DE VIDE te bezoeken.
Ligt op een hoogte van 575 m tegen een helling van de Serra de São Mamede.
Het
heeft enige faam als kuuroord. Praça Dom Pedro V i s het middelpunt.
Noordoostelijk van het plein ligt Juderia, een joodse wijk.
Hier komt Spinoza
vandaan. Je loopt door schilderachtige, kronkelende en stijgende straatjes.
Vóór
de uitwijzing van de joden uit Spanje in de 16de eeuw was hier een grote joodse
gemeenschap.
In de wijk staat de overdekte Fonte da Vila, een marmeren
renaissance fontein uit de 16de eeuw.
Boven het stadje ligt het gereconstrueerde
Castelo de São Roque.
Na het verlaten van CASTELO DE VIDE slaan we direkt rechtsaf, naar het stuwmeer van POVOA, een prachtige en verlaten baan.
Overal liggen grote rotsblokken.
In NISA stoppen we om te lunchen en voorraad in te doen, want volgens onze info zullen we lange tijd niets tegen komen.
Na 15 km voorbij NISA komen we in VILA FLOR, een spookdorp er woont niemand meer.
In onze info stond, een weg voor avonturiers, fiets steil naar beneden tot aan de oever van de TAAG, en daar moet je roepen op de overzet aan de andere kant van de TAAG.
Maar wat blijkt, er ligt nu een autostrade voor de TAAG, en geen beweging te zien aan de andere kant.
Nu moeten we de kilometers lange beklimming tegen 8% terug naar boven, en het is zeer warm.
Eerst even schuilen tegen de leegstaande huizen, en dan weer verder.
Helemaal boven zie ik een oude man, ik vraag hem hoe we aan de andere kant kunnen komen, neem de snelweg zegt hij.
Als ik hem zeg dat het verboden is ergert hij zich, weet je wat zegt de man, ik rijd rond met de wagen, jullie fietsen terug naar beneden, klimmen over de afsluitng van de snelweg, en ik breng jullie naar de overkant van de TAAG.
Eerst dacht ik dat hij verdwenen was, maar plots staat hij daar te roepen, wij met de fietsen de snelweg op en rijden achter hem , eerst een brug over van de Taag, en dan een zware beklimming.
Regelmatig stopt de man, en roept steeds venga venga ( vooruit vooruit) en toeteren doet hij ook.
Niemand neemt aanstoot aan ons.
Na enkele kilometers komen we boven op een 2de zware helling, de man is even vooruit gereden, en we zien hem dan in een hevige discussie met de politie,
ja lap we zullen wel prijs hebben.
We rijden richting politie, maar de man doet hevig teken dat we verder moeten fietsen, de politie houd het verkeer tegen en doet ons over steken om een afslag te nemen, en groeten ons vriendelijk.
We bedanken de kleine man, maar even later is hij daar weer en blijft ons begeleiden en lachen.
Na nog enkel zware beklimmingen in een warmte van 32°, zeg ik tegen de man dat we iets willen gaan drinken en stoppen.
Volg maar zegt hij, en we komen zo in Envendos, een klein dorpje met 2 tavernes of zo iets.
2O km heeft de man ons begeleid.
De cola smaakt heerlijk, ze vragen welke taal we spreken en even later verschijnt de lokale taxi man, hij spreekt Frans.
Kunnen we hier ergens over nachten vraag ik?
De taxi man zegt, wacht hier ik kom direkt terug, en even later komt hij binnen met de voorzitter van de lokale voetbalploeg.
We mogen in de accomedatie van de voetbalclub slapen, er zijn douches, wc en het is er rustig.
En zo eindigd weer een zware en bewogen dag.
O ja, de kleine man is plots verdwenen, en als ik de rekening vraag in de taverne, blijkt hij betaald te hebben.
Van ochtend eerst de sleutel terug gebracht naar de secretaris van de voetbalploeg, en hartelijk bedankt voor de overnachtingsplaats.
De ganse dag is het weer klimmen en dalen, Portugal is zeer mooi, maar er zijn niet veel platte wegen.
Het is al vroeg zeer warm, en fietsen nu tussen de bloeiende Mimosa.
Na SERTA missen we weer een afslag en komen zo voor de 2de keer op een snelweg terecht, we fietsen verder tot aan de volgende afslag via de pechstrook.
Onder een brandende zon komen we in PEDROGRAO GRANDE toe.
De camping ligt boven op een zeer steile helling vanwaar er een prachtig zicht is over het onderliggende stuwmeer.
Er is een receptie, en we worden er vriendelijk ontvangen, en weer zijn we de enige klanten, dus plaats genoeg.
Onze tentje zet ik met zicht op het meer en toch dicht bij het sanitaire blok dat zeer net en modern is.
Eerst de was gedaan, gedoucht, en dan boodschappen doen in het dorp, en dat is nog eens extra klimmen.
Er is een soort supermarktje, en een mooie taverne, waar we een biertje van 33cl bestellen en dat kost hier 0;75 eurocent.
Tegen de avond zijn we gaan eten in het restaurant onder aan de camping, lekker en ook goedkoop.
Hier was toch nog een koppel aan het eten, maar voor de rest was er niet veel beweging.
Hugo ( links ) en ik ( rechts ) op de foto. Afspraak was dat Hugo de kaarten zou bezigen En ik gebruik de route beschrijving om de weg te volgen.
Om dit alles klaar te krijgen had ik wel een tijdje nodig gehad, toen we in Faro vertrokken, vroeg ik aan Hugo waar de landkaarten waren?
Hij had ze gewoon thuis gelaten, met als gevolg dat ik hem dikwijls kwijt was en moest wachten.
