NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Foto
Archief per maand
  • 07-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 09-2012
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 08-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
    Laatste commentaren
  • vakantie overschaduwd (maart)
        op Heeft U een huisdier?
  • knap (maart)
        op Ik zat in de wachtkamer in Elisabethstad in Congo
  • knappe schets (maart)
        op Toen men nog schoofzakken maakte
  • knap (maart)
        op Wat mij altijd verwonderd
  • Een aangename donderdag bezoekje (Patrice)
        op We leven nog in de tijd van toen
  • E-mail

    Het leven zoals het kan zijn
    De dagelijkse dingen volgens Roger (78jr) uit Beveren Waas
    Elke week een nieuw verhaal... Reacties zijn steeds welkom! >> NU OOK BESCHIKBAAR VIA WWW.ROCOR.SHORT.BE
    24-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Schoenmaker blijf bij je leest !!

    Als men een huis bouwt is er een architect nodig die alles in goede banen leidt. Onlangs had ik een afspraak met een pas afgestudeerde architect die een nederige opmerking over zichzelf maakte. Hij zei: “U kent uw beroep en ik ken van alle ambachten in de bouw een klein beetje. Een mooie bekentenis. Ik gaf als raad: luister naar de details, van de metser tot de schilder en al de stielmannen ertussen en U zult een geliefde en tevens een goede architect worden. Het zijn ruwe bouwvakkers maar als ge ze respecteert zullen ze hun stiel nog beter doen. In de regen werken, in de felle zon , bij harde wind ,in de koude, in het stof, het is heel zwaar. Uw boterhammen opeten op enkele stenen met een plankje erop, toilet in de hof over een put,.. (Nu is er eindelijk een plastieken kot). Om dan nog te zwijgen over de vele gevaren dat er op de werf kunnen gebeuren. Geef ze een kommetje soep op de middag en het is feest voor hen! Houdt de gemene opmerking voor U:  Ze hebben toch voor die job gekozen!… Maar het kunnen ook niet allemaal computermannen zijn of  piloot of dokters ; en huizen moeten er altijd gebouwd worden!

     

    Vooral in de woningbouw is voor ieder onderdeel een vakman nodig, een metser, een voeger

    een schrijnwerker, een dakdekker, een elektricien, een loodgieter, een chauffagist , een pleisteraar, een chapelegger, een tegel- en vloerlegger, een keukenplaatser, binnen schrijnwerker voor de deuren, een aluminium bewerker voor ramen en veranda, een glazenier, een parketlegger, een schilder- behanger, een kassei- of klinkerlegger, iemand voor de omheiningen en aanleg van de tuin, een binnenhuisarchitect voor de binneninrichting.

     

    Een leger van vakmensen die gans hun leven bezig zijn met hetzelfde beroep en zich voortdurend moeten aanpassen aan nieuwe technieken en materialen. En het moet altijd maar sneller! De architect moet alles in goede banen leiden, moet planning maken. Hij staat tussen de opdrachtgever en de vakmannen. Het moet goed zijn want het kost veel geld.

    Ieder blijft bij zijn beroep want ieder kent de knepen van zijn eigen vak, en dat kunt ge nergens leren, alleen door ervaring.

      

    Alleen in de regering, en dat versta ik niet , een minister van landsverdediging kan morgen een minister van pensioen zijn, openbare werken wordt minister van de leut t.t.z. cultuur. Minister van verkeer kan onderwijs doen en ga zo maar verder. Zou een eerste minister zijn zoals een architect die bij elke vergissing wordt afgestraft dan kunnen we alleen maar besluiten schoenmaker blijf bij uw leest. Er zou wel eens iemand mogen opstaan die eens andere beroepen in het daglicht stelt dan altijd degene die met een mooie stem geboren worden, en vereert worden als een God. Waar men altijd de rode loper voor open rolt. Er zijn zoveel mensen die dat ook echt verdienen. En iedereen heeft graag al eens een schouderklopje!

     

    Misschien wat cynisch maar toch…..   tot gauw  rocor

    24-11-2007 om 21:29 geschreven door Rocor


    >> Reageer (1)
    16-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ik heb een unieke DAME ontmoet

    DAME met hoofdletters. U zult me gelijk geven, zeker de oudere mensen onder ons. Ze verdient zendtijd op de televisie. Deze DAME kwam met haar man bij ons thuis op bezoek. Ze hadden een mooi bloemetje bij en hun welgemeende wensen met veel beterschap voor mijn zieke vrouw. Het kwam tot een gesprek over haar ouders die stilaan oud werden en misschien hulpbehoevend zouden worden. Dat was nog wel veraf maar toch dacht ze er al aan.

     

    En weet U wat Linda (de Dame) zei? “Ik denk er niet aan om mijn ouders in een OCMW te doen, een wachtkamertje op de dood. Die komen toch gewoon bij mij wonen! Mijn man past onze woning aan!" De man knikte. Ze vonden dat allebei de gewoonste zaak. Mijn ouders, wie van de 2 ook overblijft, in een tehuis steken (een vreselijk woord vind ik dat), dat nooit! Ik zou het mijn eigen niet vergeven. Zeg nu zelf, hebt U al een gelukkig mens gezien in zo een instelling? En er is een wachtlijst, kunt U dat geloven? Ze voegde er direct aan toe, het moet een enorme opdracht zijn van al dat personeel om het voor iedereen naar wens te maken, al die oude mensen met hun wensen en grilletjes uitkijkend naar een bezoek van hun kinderen of kleinkinderen, het enige wat ze nog hebben.

    Niet goed te been meer zijn, wat kwaaltjes, niets meer om handen hebben, met het verleden leven. Uw ervaringen en levenswijsheid voor de zoveelste keer vertellen aan Bertha van het kamertje ernaast. Bertha haar man verblijft hier ook maar er waren geen kamers vrij voor koppels. Maar ze wachten tot er iemand sterft zodat ze terug kunnen samenleven.

     

    Ja, zei Linda, ik bezocht de moeder van mijn vriendin in het tehuis, waar ze verbleef sinds haar man was overleden. De kinderen hadden besloten dat het zo niet langer kon. Het huisje werd verkocht, de meubels op de container gegooid, alleen een kastje was naar het tehuis meegekomen en wat foto’s . Ze miste haar huis, en haar kinderen en kleinkinderen. Nu was er een beurtrol. Ze kende dat woord niet, zei ze. Mijn oudste dochter brengt af en toe mijn lievelingseten, konijn met bruin bier en als het feest is komen ze me ophalen. Ik mag niet klagen, zei ze. Wat toen gebeurde vergeet ik nooit, zei Linda. Ze pakte me vast al wenend en zei: ik ben hier niet graag, maar niets zeggen tegen de kinderen. Ze doen al zoveel voor mij. Ik lijk wel een ondankbare.

     

    Het was stil in mijn huis toen ze het vertelde. Dus niet met onze ouders, zei de man van Linda. Gemakkelijk zal dat niet zijn. Er zullen afspraken moeten gemaakt worden. Hij had al een plan in zijn hoofd, hoe hij die verandering ging maken in zijn huis. Eigenlijk moest dat allemaal voorzien zijn als men bouwt. Een kamer voor de ouders later… Ik schrijf Linda haar woorden gewoon na. In onze godsdienst moeten wij ons Vader en Moeder eren, het vierde gebod zegt dat. In de Islam worden de ouders geëerd en mogen zij deel uitmaken van het gezin tot ze doodgaan. In het jonge gezin hebben ze in alle beslissingen nog inspraak, wist ze.

     

    Ze stonden op en wensten ons een goede avond. Als ge iemand zoekt voor de Nobelprijs!

     

    Tot gauw rocor

    16-11-2007 om 14:16 geschreven door Rocor


    >> Reageer (5)
    09-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Eén bezoek per jaar?

    Toch schandalig van U als je maar 1 keer per jaar naar het kerkhof gaat, vind ik. Daar liggen of zijn toch de mensen die U  nauw aan het hart lagen? Is alles dan zo rap vergeten?  Je kinderen bezoeken die graven niet meer van hun grootouders, laat staan de kleinkinderen. Daarmee weet ge meteen hoe het zal verlopen als het ooit uw beurt zal zijn, als ge daar zelf verblijft. U weet het niet meer zegt men dan, maar ik weet het nu wel, misschien is er wel een goede ziel die je graf toch eens afwast eens per jaar of wilt U uitgestrooid worden? Dat is proper en neemt geen plaats in. xml:namespace prefix = o />

     

    Hebt U dat ook, als ik die graven bezoek, praat ik in mijn binnenste met mijn ouders en mijn overleden vrienden en fantaseer ik allerlei dingen en zeg ook dat ze zich niet ongerust hoeven te maken en dat alles goed gaat. Vind U dat raar? Meestal begin ik te rekenen aan de hand van die getallen die op het graf staan, hoelang ze dood zijn en op welke ouderdom ze overleden zijn, ik vergelijk dan met mijn eigen leeftijd en ben dan wreed ongerust want zolang is dat allemaal niet meer.

     

    Ik doe ook een toertje langs de mensen die pas zijn overleden en schrik elke keer, dat kan toch niet, ik heb hem 14 dagen geleden nog gezien! Hij stak zijn duim nog omhoog maar zo rap gaat het nu eenmaal, heden ik, morgen gij en hoever is morgen nog verwijderd? Ik heb een idee over de aanleg van het kerkhof, maar eerst moet ik zeggen, wij hebben in onze gemeente een prachtig kerkhof. Nergens zo goed onderhouden, leuk vertoeven is het nooit op een begraafplaats maar met die hagen en die van hoogte verschillen, het gras gemaaid, de paadjes mooi afgelijnd, een zee van bloemen, het geeft toch een sereen gevoel,. Zeker als ge er alleen bent, dicht bij al die doden in alle stilte, de vallende bladeren en je ziet in je gedachten je vrienden weer voor je, dan is het gemis enorm groot en eigenlijk moet ge blij zijn dat U hier nog kunt rondlopen.

     

    Het plaatsje waar kinderen begraven worden kan ik niet bezoeken. Ik stel me dan in de plaats van die ouders, dat moet verschrikkelijk zijn een kind verliezen. Mijn gedacht: moest men bij het binnenkomen van het kerkhof al de mensen begraven die gestorven zijn tussen 90en100 jaar en met een mooie spreuk erop zou dat toch een beter gevoel geven om zelf lang vol te houden en er zou drang zijn om daarbij te liggen. De bloemen die men plaatst ieder jaar vind ik mooi, en voor 5 euro hebt ge Uw plicht gedaan is t’ niet? Om de overledenen te bezoeken  kleed iedereen zich mooi op en zo moet het ook? Ietwat misplaatst, er zijn mensen die elkaar lang niet meer gezien hebben en daar een beetje bijpraten.  Bij het verlaten van het kerkhof gaf men een briefje dat ge bij je pannenkoek in ‘café de hoge wip’ een gratis koffie kreeg. Toch vriendelijk hé? Binnenkort staat er misschien een frietkraam…

     

    Tot gauw heb ik niet gezegd aan het graf maar tegen U zeg ik:

    Tot gauw rocor

    09-11-2007 om 00:00 geschreven door Rocor


    >> Reageer (4)
    02-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gelooft U in het hiernamaals?

    Dood gaan is voor iedereen hetzelfde, het is altijd te vroeg, of te jong , maar het is heel eerlijk. Iedereen gelijk voor de wet, rijk of arm. Met veel geld kunt U het een beetje uitstellen maar komen doet het. Ik ben er bang voor. Ik doe al het mogelijke om hier zo lang mogelijk te blijven, ik ben hier zo graag. U ook zeker? In het zogezegde hiernamaals zou het ook heel goed kunnen zijn, maar zekerheid is er niet en het zou best kunnen dat er helemaal niets is hierna, dus ik neem het er nu van!

    Het is begonnen als een grap, onder vrienden die we al een tijd kennen: degene die eerst zou gaan zou een bericht sturen of een teken geven uit het hiernamaals. Jammer genoeg is mijn vriend eerst gegaan, veel te vroeg. Ik denk er heel veel aan. Ik wacht nog steeds op een teken van hem… We waren eens samen in zijn mooie tuin en hij zei: “Roger, deze struik staat hier al heel lang en heeft nog nooit bloemen gegeven. Ik heb alles al geprobeerd. Speciale meststof, verplanten, niets helpt. Ik geef het op...” En wat gebeurt er? Het jaar nadat hij was overleden bloeit in de lente die bewuste struik met mooie en vele bloemen. Ik was ontroerd. Ik dacht onmiddellijk aan onze afspraak. Was dit het teken?

    Ik weet het niet maar als ge iemand mist dan doet ge er alles aan om de gedachte aan hem levendig te houden. Zijn vrouw gelooft mij, zij vraagt soms ook om hulp en dan helpt hij haar. Het is toch zo vaag en bangelijk, dood gaan. Het veel gebruikt gezegde : “Er is nog niemand terug gekomen” is altijd nog van tel. Onze ziel leeft voort, dat wel, maar wie is onze ziel? Ik weet niet, moest God een vrouw zijn zou het er veel eerlijker aan toe gaan en zou de wereld er anders uitzien. Zeker weten! Rampen en toestanden waar kinderen bij betrokken zijn zouden nooit gebeuren. Maar het zal altijd een mannenwereld blijven. Zijn apostelen waren ook allemaal mannen hé.

    Het moet verschrikkelijk zijn, dood gaan en zeker als ge het weet bvb door een ongeneeslijke ziekte. Je eens zo prachtig lichaam takelt af, ge wilt niet opgeven. Er is nog hoop, zegt de dokter, er is een nieuw geneesmiddel uit Amerika. Ge gelooft dat, het is je laatste hoop, maar denkt toch hoe lang nog? Alles achterlaten, je vrouw, je gezin met kinderen en kleinkinderen, je vrienden, je herinneringen, je dromen, je fantasieën, je huis en je bezittingen. Voor altijd… Vroeger ging het nog gepaard met heel veel lichamelijke pijn dat is nu gelukkig niet meer zo.

    Beste vrienden het is een triest verhaaltje maar het is wel zo, weet ge wat? De tijd dat we hier nog zijn. Laat het ons aangenaam maken en laten we elkaar graag zien en niet te veel rekenen op het hiernamaals.

    Tot gauw rocor

    02-11-2007 om 13:04 geschreven door Rocor


    >> Reageer (4)


    Inhoud blog
  • Vrouw en kinderen
  • We leven nog in de tijd van toen
  • De buitendeur
  • Rook je?
  • Op een terras
  • Wat is de waarheid?
  • Krijgsgevangene
  • We hebben alles al?
  • Terug van weg geweest
  • Het huis van verderf
  • OELEE…… OELA !!
  • Wie wordt het best betaald?
  • Een depressie
  • Sluikafval is niet meer van deze tijd
  • Hebt ge uw gsm bij?
  • Visputperikelen: Foefelarij op hoog niveau
  • De kleren maken de man
  • De nieuwe woorden van het jaar 2010
  • Waarom doen mensen zo onverschillig?
  • Van wie is wie?
  • Wat zegt U?
  • GRTS
  • Geld stinkt, geld maakt niet gelukkig
  • Ze weende
  • Ik kan er niet aan wennen
  • Geen ongewenste intimiteiten
  • Ne schonen ouden dag
  • Beste beproefden
  • De nieuwe man
  • Voor de goeie he!
  • Vooraan in de rij gestaan
  • Dat is geen vriendelijke, zegt men
  • Ik weet het niet meer
  • Emotioneel zijn, toch maar oppassen...
  • Allemaal Beestjes
  • Bladzijde 69
  • Muziek?
  • In de naam van de Vader
  • Facebook?
  • Ik ben het vergeten
  • Het is tegen mijne winkel
  • SCHRANSEN
  • Niet flauw doen he
  • Als mannen liefde zeggen?
  • Hoe trek ik de aandacht van mannen?
  • Het doet meer kwaad dan goed?
  • Vader, U schrijft fouten!
  • Ik draag de broek
  • Verhuizen?
  • Mooie oudere mensen
  • Wanneer is het laatste woord gezegd?
  • "Moeder ik zie hem graag", zei ze
  • Ra,Ra
  • Eens gaan eten met vrienden
  • Het moeder instinkt
  • Kan er een glimlachje af?
  • Op school sparen bij den ASLK
  • Oef
  • Het luierikje uithangen aan zee
  • Houdt een mens zijn leven op als zijn partner wegvalt?
  • Ge ziet het niet, ge voelt het niet, maar misschien is het er wel
  • Wat moet een mens dan?
  • Boer zoekt werkvolk
  • Sparen? U bent zot!
  • Op de Sinksenfoor
  • Oneerlijk vind ik dat
  • Waarom zijn vrouwen zo ijdel?
  • Het zal je vriend maar wezen
  • Een pint gaan pakken, op de Beverse markt nog wel
  • Veur wanneer ist?
  • Moeten we nu eigenlijk allemaal super kinderen hebben?
  • Als ge kranten...
  • Een date
  • Komt ge er?
  • Ik ben op oorlogspad
  • Het zal gaan tijd worden
  • Ritsen
  • Alles zo natuurlijk mogelijk
  • Het is toch niet te geloven
  • Er waren eens...
  • Eenzaam
  • Heeft U een huisdier?
  • Sooi
  • Met een baksteen in de maag
  • Zoveel schoonheid heb ik nooit gezien!
  • Zijn wij nu zo verwend?
  • Salomonsoordeel
  • Een kruisteken maken
  • Na zoveel jaren
  • We zitten dik in de shit
  • Wat is het nu eigenlijk
  • Mijnen doktoor
  • Eeuwige liefde
  • Mannen
  • Hoe zou het zijn om een vrouw te zijn?
  • Wij zijn echt de JA MAAR generatie
  • Dat wist ik niet
  • De giechelende GSM'ers
  • OP de gezondheid
  • Een vriend ontmoet
  • Belastingen
  • Respect
  • Camera's: hier ziet men U
  • Moeten wij mannen ons zorgen maken?
  • Ik ben nen dikke egoïst
  • Wat verstaat U onder gelukkig zijn, of geluk hebben?
  • Het hoeft niet meer voor mij
  • Een tik geven?
  • Papa, ik heb een nieuw vriendje
  • Geluk
  • Ik hoop het niet
  • Gezond ja ja
  • Tweemaal nadenken voor U iets zegt
  • Een palmboom is en blijft een palmboom
  • Ik heb het gehoord bij mijn kapper
  • Ik word danig ongerust, zeg maar paniekerig
  • Moet het nu altijd groots zijn
  • Bommen? Het kan ook anders!
  • Ik heb er geen tijd voor!
  • Een dagje Parijs
  • Laat hem slapen, laat hem rusten
  • Hoelang zal het nog mogelijk zijn?
  • We denken meer aan onszelf
  • Ik heb ook mijn gevoelens he
  • Ik kom in opstand
  • Onze kolonie de Kongo
  • Vogels vangen
  • Het is wat u er zelf van maakt
  • Tis nu wel efkens anders
  • Toen waren we nog met negen
  • Het is perfect mogelijk zegt men
  • Oma kunt ge mijn jeansbroek eens afdoen?
  • Een dief met een hart?
  • Hoe ver mag men gaan voor U echt kwaad wordt?
  • Overlevers
  • Het kon mij niet overkomen
  • Ne koffie gaan drinken
  • Kinderen en kleinkinderen
  • De GPS
  • Ik zou eens graag op de lotto zijn!
  • Onze lieven Heer zijnen hof!
  • Den beenhouwer
  • Het is wel geweest
  • Wat zou U doen? Graag antwoord, 8 seconden vanaf nu, zou Herman Van Molle zeggen!
  • Ooit gemist?
  • Is het zonde?
  • Zeg niet te gauw t'is weer een vrouw!
  • Hoor wie klopt daar?
  • Schoenmaker blijf bij je leest !!
  • Ik heb een unieke DAME ontmoet
  • Eén bezoek per jaar?
  • Gelooft U in het hiernamaals?
  • Hoe word je vrienden?
  • Bomma's met agenda's
  • Waar men gaat langs Vlaamse wegen
  • Hoelang zou het nog goed blijven?
  • Koester wat je hebt
  • Omaatje lief! Uw kind, Uw kleinkind!
  • Uw profiel!
  • Waar stoort u zich aan?
  • Liefdesverdriet
  • Op vakantie in Spanje rond Pasen!
  • Beste gezondheidszorg ter wereld
  • Ik ben zo fier als ne kapotte gieter!
  • Soixante neuf?
  • Ik zat bij den doktoor
  • Mo vent toch !!
  • Aan zee met de kinderen en klein kinderen in Middelkerke!!
  • Ik hield mijn hart vast
  • Doe ook eens iets voor een ander
  • Op pensioen gaan!!!
  • Groot huisvuil in de gemeente is altijd een bron van verbeelding
  • Ruzie maken
  • Gebruiksaanwijzing ?!?
  • Ik heb niets om aan te doen!!
  • Grote kuis
  • Ik zat in de wachtkamer in Elisabethstad in Congo
  • Hebt u ook last van overgewicht?
  • Met 5 man bij de beenhouwer
  • Een draagmoeder zegt U
  • De gastronomie is de seksualiteit van de derde leeftijd
  • Waardig ouder worden
  • Hij is positief bevonden?
  • Toen men nog schoofzakken maakte
  • Trouwfeest
  • Wat mij altijd verwonderd
  • Bloed geven
  • Rijstpap eten
  • Liefde is voor alle leeftijden.
  • Ik moest stoppen aan het zebrapad
  • Welkom


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!