Zo af en toe kwam er eens iemand spreken (als buitenstaander) over een onderwerp dat mogelijks de bewoners van het huis kon aanbelangen. Zo deed op zekere dag ook een medewerker van het SomeBuddy-project zijn verhaal. Zij kwam het project voorstellen, waartoe zij was uitgenodigd door Beschut Wonen. Deze persoon legde ons in grote lijnen uit wat het project inhield.

Het doel van het SomeBuddy-project was om mensen met psychische problemen in contact te brengen met mensen, die geen psychische problemen hadden, zodaning dat er wederzijds 'ervaringen' konden worden uitgewisseld. Dit om de sociale contacten van de persoon met psychische problemen te helpen verbeteren. Men kreeg als het ware - binnen het project - een persoonlijke Buddy toegewezen.

( w o r d t    v e r v o l g d )

03-02-2012, 21:03 geschreven door Solian

Mijn "symptomen" werden niet erger of slechter, maar ze verbeterden ook niet. Ik had toch het "gevoel" op de rand van een psychose te leven. Ik zat immers in een "daling" van de golfbeweging van het 'positief denken', maar gaf de moed om terug in een "stijging" terecht te komen niet op. Enkele maanden later zou het terug beter met mij gaan. Maar voorlopig had ik andere katten te geselen.

Het was wel zo dat Abilify de minste bijwerkingen gaf van alle atypische medicatie en zeer zeker beter verdragen werd dan Risperdal, dat op zijn beurt meer bijwerkingen vertoonde.

31-01-2012, 17:53 geschreven door Solian

Op dinsdag 19 januari 2010 ging ik terug op gesprek bij mijn psychiater. Ik sprak hem van mijn "symptomen", die ik tijdens de afgelopen periode had ervaren, en vroeg hem tijdens het gesprek of ik een psychose had gehad. Mijn psychiater zei kordaat : Neen. Er was wat hem betrof, geen reden om aan te nemen dat ik nu in een psychose zat. Dat stelde mij gedeeltelijk gerust, maar niet helemaal, want ik was als de dood voor een (nieuwe) opname.

Wat ik toen nog niet wist was dat het voor een stuk - niet helemaal - "tussen de oren" zat. Het waren voor mij wel geen "ingebeelde" symptomen. Later werd mij dat duidelijk.

De medicatie werd weer aangepast. Eén volledig pilletje van 10mg  Abilify 's morgens en verdere afbouw van Risperdal naar 2mg. Ik was als de dood voor "ergere symptomen", maar ik moest doorzetten. Ik kon niet meer terug. Ook deze dosis moest ik (drie) maanden nemen (om te beginnen). Daarna zou mijn psychiater weer evalueren.

( w o r d t   v e r v o l g d )

28-01-2012, 14:52 geschreven door Solian

In tegenstelling tot antibiotica, die infecties genezen, stopt de genezende werking van psychiatrische middelen zodra de behandeling wordt onderbroken.

Dit blijkt ook steeds meer uit onderzoek, zoals Dr. Servan-Schreiber stelt in zijn boek. Sommige patiënten nemen deze medicijnen soms meer dan een jaar. Deze zijn dus bepaald geen wondermiddel voor de emotionele gezondheid.

Sommige patiënten willen deze medicijnen dan ook niet gebruiken bij problemen die een onderdeel zijn van ons aller leven, zoals een rouwproces of stress op het werk.

( wordt vervolgd )

24-01-2012, 19:05 geschreven door Solian

Tevens kon men niet met zekerheid zeggen hoeveel kans een patiënt met een depressie of angstaanvallen had om geholpen te worden met psychoanalyse. Men zocht dus naar alternatieven voor deze behandeling. Deze vond men in de nieuwe zogenaamde biologische psychiatrie. Zij werkt vooral met medicijnen die de geestesgesteldheid beïnvloeden. Prozac, Zoloft, Seroxat, Xanat en Zyprexa waren hiervoor onder andere de medicijnen toe.

Deze middelen, de zogenaamde antidepressiva, zijn belangrijk en ongelofelijk nuttig. Volgens de auteur zijn ze soms zo effectief dat andere auteurs spreken van een transformatie van de persoonlijkheid. Dit in tegenstelling tot alleen maar het verlichten van de symptomen. Ook Dr. David Servan-Schreiber schrijft ze, zoals alle praktijkvoerende artsen, regelmatig voor.

( wordt vervolgd )

22-01-2012, 20:06 geschreven door Solian

Maar, in het algemeen mogen we zeggen dat de problemen met stress, angst en depressie alsmaar groter worden. Het zijn dan ook de patiënten die lijden aan deze ziekten, die de fundamenten van de geneeskunde voor emotionele problemen - psychoanalyse en medicijnen - ter discussie stellen.

Een onderzoek in 1977 van Harvard heeft aangetoond dat de meerderheid van de Amerikanen de voorkeur geeft aan zogenaamde alternatieve en complementaire methoden (om het lijden te verlichten), boven medicijnen of een traditionele psychotherapie. De psychoanalyse verliest terrein. Gedurende dertig jaar overheerste deze behandeling in de psychiatrie. Deze behandelwijze noemt de auteur de 'behandeling van het woord'. Daar deze behandeling zeer duur was, omwille van de lange duur, en ze soms meer koste dan een nieuwe wagen, werden potentiële patiënten terughoudender tegenover deze behandeling. Dat neemt niet weg dat de belangrijkste principes van deze behandeling niet ter discussie werden gesteld.

( wordt vervolgd )

20-01-2012, 18:36 geschreven door Solian

3. Stand van zaken :

Volgens Dr. David Servan-Schreiber zijn de cijfers alarmerend, met betreking tot de verspreiding van met stress samenhangende kwalen, waaronder depressies en angstaanvallen.

Op het moment van het verschijnen van het boek waren de cijfers als volgt : Klinische studies geven aan dat vijftig tot vijfenzeventig procent van alle klachten bij de arts vooral samenhangt met stress, en dat in termen van sterftecijfers stress een grotere risicofactor is dan tabak.

Van de meest gebruikte medicijnen in de westerse landen is het merendeel gericht op de behandeling van klachten, die rechtstreeks samenhangen met stress : angstdempende middelen, antidepressiva en slaapmiddelen. Ook middelen tegen maagzuur en maagzweren, middelen tegen verhoogde bloeddruk of verhoogd cholesterolgehalte behoren tot deze categorie.

Dit is wat de gegevens betreft.

( wordt vervolgd )

17-01-2012, 20:54 geschreven door Solian

Vanaf 16 november 2009 nam ik dus 5mg Abilify 's morgens, en 200mg Solian 's morgens, en 's avonds 2,5mg Risperdal. Dat stramien moest ik twee maanden toepassen. Daarna zou de dosis weer aangepast worden.

De eerste dagen ging het vrij vlot. Maar na drie weken begon ik te "voelen" dat er iets niet klopte. Ik kreeg terug meer 'negatieve gedachten' en ik "voelde" mij terug slechter worden (psychisch). Ik dacht toen bij mezelf : "Ik ga toch geen psychose krijgen, zeker?" Ik begon onder andere weer te 'denken' dat ik dood zou gaan. Ik was bang dat ik terug opgenomen zou moeten worden. Ik begon terug slechter te "slapen" [vroeg naar bed (20.00U) en laat opstaan (11.00u)].

Misschien was mijn lichaam de verandering van medicatie nog niet gewoon? Ik herviel in mijn oude "denkpatroon".

Gelukkig had ik echter, in de loop der jaren, al wat "goede bagage" meegekregen bij mijn psychologe. Ik wou absoluut een opname vermijden. Tot ik op 19 januari 2010 terug naar mijn psychiater moest voor een evaluatie.

15-01-2012, 20:37 geschreven door Solian

Ik nam nu al een aantal jaren de anti-psychotische medicatie Solian (amisulpride) en Risperdal (risperidone). Beiden zijn atypische medicatie - van de derde generatie wordt er door sommigen beweerd. In november 2009 zou daar verandering in komen. Wat dan ook gebeurde.

Mijn psychiater wou mij Abilify of Seroquel geven als nieuw anti-psychoticum, samen met de Solian. Daar ik echter vroeger slechte ervaringen heb gehad met Seroquel - ik kreeg er draainissen van - besloot mijn psychiater mij dan Abilify voor te schrijven.

Abilify is ook een atypisch anti-psychoticum. Echter van de vierde generatie, zoals dat dan genoemd werd. Teglijkertijd zou de Risperdal afgebouwd worden. Ik nam tot dan 3 mg Risperdal. Deze zou in stappen van een halve mg worden afgebouwd. Tegelijkertijd werd er met Abilify 10 mg gestart. Hiervan moest ik in eerste instantie een half pilletje per dag nemen.

( w o r d t    v e r v o l g d )

13-01-2012, 19:01 geschreven door Solian

De procedure voor de echtscheiding had ook zijn beloop. De tweede verschijning voor de rechtbank zou plaatsvinden op donderdag 12 november 2009, dit om 13.30.

Weer had ik met mijn (ex-)vrouw afgesproken voor het gerechtsgebouw. Ook nu was de 'vertoning' in zaal F1. En ook nu was iedereen van de vorige keer aanwezig. Dat was althans toch de bedoeling. Dezelfde volgorde van verschijnen werd gehanteerd als de vorige keer. Dus, weerom na een uur wachten was het aan ons. Ook nu weer was er maar één vraag : Hebt u nog steeds de intentie te scheiden? En weerom lag het antwoord al vast. Zeker bij mijn (ex-) vrouw. Wat ik toen nog niet wist was dat zij al een nieuwe vriend had. Dus, zij zou zeker geen 'neen' antwoorden. Ook nu was de 'vertoning ' na vijf minuten afgelopen. Er werd ons gezegd dat, eenmaal het vonnis was ingeschreven in het huwelijksregister, de echtscheidning "definitief" zou zijn.

Deze inschrijving zou pas binnen twee maanden gebeuren, dus begin januari 2010.

07-01-2012, 17:53 geschreven door Solian

Ik dacht dus al vrij "positief", maar ik vond dat het toch nog beter kon. Maar om beter te doen is er naturlijk veel 'inspanning' nodig. En die heb ik ook geleverd. Je zit met je angsten (Zie ook 149. Katholieke opvoeding) en dan is "positief denken" niet zo gemakkelijk en zeker niet zo vanzelfsprekend. Ik had al wel enkele "angsten" overwonnen, maar er bleven er toch nog een (redelijk) aantal te bedwingen. Eén ervan was dat ik 'later' naar de hel zou gaan. Het aanvaarden van mijn ziekte en (echt)scheiding waren andere "angsten".

De lezer mag natuurlijk niet de gedachte krijgen dat het steeds maar in stijgende lijn ging met dat "positief denken", want dat beantwoordde niet aan de realiteit. Het "positief denken" volgde min of meer een golfbeweging. Weliswaar een 'stijgende' golfbeweging, maar niet altijd. Dit zal verderop in het verhaal blijken.

04-01-2012, 18:15 geschreven door Solian