Salamanders.

Salamanders (Caudata) zijn een groep van gewervelde dieren die behoren tot de orde amfibieën. De andere amfibieën behoren tot de kikkers (Anura) en de wormsalamanders (Gymnophiona). Vroeger werd ook wel de naam Urodela gebruikt voor de salamanders, maar deze naam is verouderd. De wetenschappelijke naam Caudata betekent staartdragend, verwijzend naar de relatief lange staart. Ook de verouderde naam Urodela heeft een dergelijke betekenis. De naam salamander is afgeleid uit het Perzische sām - andarūn wat vrij vertaald vuur van binnen betekent.

Er zijn momenteel (april 2011) ongeveer 610 verschillende soorten salamanders. Ter vergelijking; er zijn ruim 6010 kikkers en ongeveer 190 soorten wormsalamanders.

Salamanders zijn wat betreft levenswijze in te delen in drie groepen; de landsalamanders die het water in principe niet betreden, de watersalamanders die gedurende een deel van het jaar in het water te vinden zijn en ten slotte de strikt aquatische soorten, zoals de familie grotsalamanders. Deze indeling komt echter niet terug in de taxonomische indeling van de salamanders in verschillende families. Een voorbeeld zijn de Europese watersalamanders uit de geslachten Triturus, Lissotriton en Mesotriton. Deze soorten behoren tot de echte salamanders (Salamandridae), waartoe ook de typisch landbewonende vuursalamander (Salamandra salamandra) behoort. Een ander voorbeeld zijn sommige soorten uit de Eurycea- groep die tot de (meestal landbewonende) longloze salamanders behoren maar strikt aquatisch en grotbewonend zijn.

Veel soorten komen in oppervlaktewater uit het ei als larve en metamorfoseren ook in het water, andere soorten zijn eierlevendbarend. Alle salamanders leven op vochtige plekken en ze zijn ook het meest actief bij vochtig weer. In tegenstelling tot hagedissen, waar salamanders morfologisch op lijken en soms mee verward worden, hebben ze geen schubbenhuid en zijn vaak zeer gevoelig voor uitdroging. Dit heeft ook met de ademhaling te maken, het grootste deel van de salamanders ademt via de huid die hierdoor altijd vochtig moet blijven.

25-05-2012 om 00:00 geschreven door sint bernard Hummer

Honden hihihihihihi.

24-05-2012 om 20:51 geschreven door sint bernard Hummer

Bijen

 

Het gaat niet goed met de bijen. Wereldwijd neemt de sterfte alarmerend toe, ook in Nederland. Het is niet alleen een zaak waar natuurliefhebbers zich druk over maken. Economisch zijn de gevolgen enorm. Zo ondervinden fruittelers schade bij gebrek aan voldoende bijenvolkeren. Als de bestuiving uitblijft, is er geen oogst. Ook de gezondheid van de mens hangt uiteindelijk samen met die van de bij.
Er is en wordt veel onderzoek gedaan naar de oorzaken van de bijensterfte. Daar spelen diverse factoren een rol in en de discussies worden volop en in alle hevigheid gevoerd.

 

De varroamijt is een parasiet die ernstige schade toebrengt aan bijenvolkeren. Deze mijt is resistent geworden voor bestrijdingsmiddelen en vormt daardoor een ware plaag voor de imkers.
Ook virussen worden genoemd als oorzaak van de massale bijensterfte. Daarnaast zijn bijen uitzonderlijk gevoelig voor chemische bestrijdingsmiddelen.

Hommels op een sierartisjok.

We kunnen de bijen behulpzaam zijn.
Allereerst door chemische bestrijdingsmiddelen te vermijden.
Bijvoorbeeld bij luizen: Lieveheersbeestjes zijn goede luizenvangers. Er zijn lieveheersbeest-kasten te koop (of zelf te maken). Als we het de lieveheersbeestjes naar de zin maken, wordt de bestrijding van luizen voor ons gedaan. Mocht dat niet lukken, dat zetten we een bij-vriendelijk bestrijdingsproduct in, zoals Xardin Tegen Luizen.

Voorts kunnen we de bij nestgelegenheid bieden. Een bij stelt geen hoge eisen. Bosjes van bamboestengels of houtblokken met gaten van verschillende grootte. Er zijn zelfs kant-en-klare insectenhotels te koop. (bekijk het assortiment insectenhotels in de Tuinadvies webwinkel)
We kunnen er ook voor zorgen dat de bij voldoende voedsel vindt. Uit onderzoek blijkt dat de bij weerbaarder wordt naarmate zijn dieet gevarieerder is. Eenzijdige maaltijden, zoals stuifmeel dat vrijwel geheel van maïs afkomstig is, worden wel genoemd als oorzaak van verzwakking van bijenvolken.
We zorgen daarom voor nectarleveranciers in de vorm van een gevarieerde beplanting. Dat levert ons een prachtige tuin op!

honingbij op een Sedum

Enkele mooie borderplanten die belangrijke nectarleveranciers zijn:

• Eupatorium (koninginnekruid)
• Centaurea (korenbloem)
• Campanula (klokjesbloem)
• Malva sylvestris (groot kaasjeskruid)
• Knautia arvensis (beemdkroon)
• Veronica (ereprijs)
• Agastache (dropplant)
• Calamintha (bergsteentijm)
  
  

23-05-2012 om 00:00 geschreven door sint bernard Hummer

De Boeroendoek (Eutamias sibiricus), ook wel Aziatische grondeekhoorn genoemd, is een heel leuke, speelse eekhoorn die ook geschikt is als huisdier, alhoewel deze eekhoorn wel enige eisen stelt qua huisvesting, voeding en verzorging. Als men deze eisen inwilligt heeft men een zeer actieve, attractieve en kleurrijke huisgenoot. Algemene informatie. Boeroendoeks en chipmunks zijn grond- of aarddieren, maar zij zoeken hun voedsel ook in bomen. In deze zin kunnen zij beschouwd worden als een tussenvorm tussen de boomeekhoorns zoals de Rode (Sciurus vulgarus) en Grijze (Sciurus carolinensys) eekhoorn enerzijds en de echte grondeekhoorns als de Zwartstaart prairydog (Cynomys ludovicanus) en de Siesel (Citellus citellus) en Soeslik (Citellus soeslicus) anderzijds. Uiterlijke kenmerken. Alle Boeroendoeks en andere chipmunks hebben grote wangzakken en een verschillend aantal zwarte en witte strepen op de rug en flanken van hun ranke lijfjes. In het algemeen is de pels van de Boeroendoek kort, zacht en lichtbruin tot goudrood van kleur. Zeer opvallend zijn de vijf zwarte strepen op de rug. Tussen de strepen zijn de banen afwisselend gevuld met twee witte en twee bruine, lichtere strepen. De strepen lopen door op de prachtig gepluimde staart. De onderzijde is vaal wit. De kleuren van de pels kunnen sterk variëren. Sommige dieren zijn nogal grijsachtig bruin terwijl ander meer dieper roodachtig bruin zijn. Voor alle kleurslagen geldt dat buiten gehouden dieren een dikkere pels hebben en daardoor donkerder tonen.   Gedrag in de vrije natuur. In de natuur is de Boeroendoek een echt dagdier. Het dagelijks leven lijkt te verschillen van seizoen tot seizoen. In het voorjaar komen ze allen uit hun holen wanneer de zon opkomt en zo de aarde verwarmt. De periode van grootste activiteit duurt van circa 10 uur ’s morgens tot 4 uur in de middag. Bij zonsondergang zijn ze allemaal terug in de holen. Ze blijven ook bij nat en winderig weer binnen.   Staart zwaaien. Zo af en toe staat een Boeroendoek ineens stil, steekt zijn staart omhoog en begint ermee te zwaaien. Dit is een teken van oplettendheid of soms van angst. Als het dier met zijn staart zwaait is het in ieder geval gespannen en kan op ieder moment reageren. Waarschijnlijk zwaait de Boeroendoek met de staart om op deze manier iets groter te lijken. De staart is overigens zeer belangrijk als evenwichtsorgaan.            Winterslaap. In de vrije natuur is het afhankelijk van het klimaat of de Boeroendoek een winterslaap houdt of niet. In gevangenschap is dat ook zo. Een binnenshuis gehouden Boeroendoek zal niet in winterslaap gaan en een buitenshuis gehouden dier wel. Dat dieren in winterslaap gaan heeft voor- en nadelen. Over het algemeen leven dieren die een winterslaap houden langer. Zij ‘slijten’ in de wintermaanden niet, het leven schuift als het ware een stukje op. De winterslaap heeft ook nadelen. Tijdens de winterslaap heeft u in principe niets aan uw huisdier. Ook is de controle op de dieren minder makkelijk. Tenslotte is het mogelijk dat dieren die niet voldoende weg kunnen kruipen doodvriezen.   De aanschaf; waar op te letten? Als u besluit om een Boeroendoek aan te schaffen, neemt u dan de tijd bij het kiezen van het diertje en let op de volgende zaken: Het diertje moet zo jong mogelijk zijn (8-16 weken oud). Na 16 weken is het diertje niet meer zo makkelijk tam te maken. Het diertje moet levendig zijn. De vacht van het diertje glanst. De ogen zijn helder en stralend, zonder afscheiding of ontstekingen. De staart is goed gepluimd en gaaf. Huisvesting. Boeroendoeks kunnen zowel binnen als buiten gehuisvest worden. Warmte en kou deren hem niet; tocht en vocht overigens wel. Belangrijk is om een grote traliekooi met goede afsluitende onderkant aan te schaffen (door de grootte van de kooi worden Boeroendoeks vaak buiten gehouden, houd dan wel rekening met een betonnen ondergrond vanwege mogelijke ontsnappingspoging). Een Boeroendoek die alleen woont heeft minimaal 0,5 m3 tot 1m3 ruimte nodig. Daarbij is vloerruimte niet zo belangrijk, hoogte wel. Een paartje Boeroendoeks heeft meer ruimte nodig, zo’n 2 m3. Boeroendoeks zijn zeer beweeglijke dieren. Een grote traliekooi (volière) met houtsnippers als bodem-bedekking en hooi (om over te lopen en te gebruiken als nest-materiaal), een zware stenen etensbak, een drinkfles, een nest-blok of -kast en veel takken is alles wat er nog nodig is om een Boeroendoek te kunnen houden. De Boeroendoek eet, naast gewoon eekhoornvoer, ook groenvoer zoals sla (niet teveel), bloemkool, witlof, andijvie, wortelen en boerenkool en fruit zoals appels, sinaasappels, druiven en aardbeien. Voor dit natvoer geldt wel dat het uit de kooi gehaald moet worden, voordat het gaat rotten. Verder is de Boeroendoek gek op noten, zoals pinda’s en walnoten, zaden en granen. Net als andere knaag-dieren eet een Boeroendoek beschuit, biscuit en gedroogd brood (Lekker knabbelen). Wel goed opletten dat het dier geen suiker of zout binnenkrijgt. Let bij het plaatsen van de kooi erop dat deze niet in het felle zonlicht, op de tocht of in een vochtige ruimte staat.             Enkele gegevens over de boeroendoek Lichaamslengte 13-19 cm Staartlengte 8-12 cm Gewicht 75-125 gram Vruchtbaar na 9 maanden Dracht 31-32 dagen Aantal jongen gemiddeld 3-5 ( max. 8) Gemiddelde leeftijd man 8 jaar, vrouw 12 jaar

22-05-2012 om 00:00 geschreven door sint bernard Hummer

Moppen:


"Ik heb een bijzonder goed gedresseerde waakhond. Voor vijfduizend euro mag je XML:NAMESPACE PREFIX = O />hem van me overnemen." "Dat is op zich niet gek. Maar ik zou niet weten, wat hij dan nog moet bewaken."

 

De pasgetrouwde man komt thuis van zijn werk en vindt zijn vrouw in tranen. "Je weet toch dat ik een recept had om een boterkoek te bakken ?" huilt ze. "Ik heb de boterkoek gemaakt en daarna buitengezet om hem af te laten koelen. Maar nou heeft de hond hem opgegeten." "Ach, maak je maar niet zo druk," zegt haar echtgenoot rustig. "We vinden heus wel een andere hond."

"Dokter, wat moet ik doen ? De honden likken altijd aan mijn vingers als ze me zien." Arts : "Probeert u eens met mes en vork te eten."

In de bus zit een jonge man tegenover een aardige dame met een hondje op haar schoot. Om een gesprek aan te knopen, zegt de man :"Ik wou dat ik dat hondje was." "Dat weet ik nog zo net niet," zegt de dame, "Ik ben met hem onderweg naar de dierenarts om zijn staart te laten couperen."

Een dame gaat naar de winkel om een drinkbakje voor de hond te kopen. De winkelier laat haar een mooi beschilderd bakje zien met het opschrift: Voor de hond. Het bakje is echter nogal duur. "Dat opschrift is nergens voor nodig," zegt de dame tegen de winkelier, "mijn man drinkt geen water en de hond kan toch niet lezen."

"Met zo'n weer ga ik geen boodschappen doen", moppert de man. "Je zou er een hond nog niet doorheen jagen." Vrouw: "Ik heb toch ook niet gezegd dat je die arme hond mee naar buiten moet nemen ?"

Het verschil tussen honden en katten:

Een hond denkt: He, deze mensen waar ik bij in huis woon, voeren me, houden van me, verlenen me een warm en droog huis, aaien me en verzorgen me op een fijne manier.....Ze moeten goden zijn! Een kat denkt: He, deze mensen waar ik bij in huis woon, voeren me, houden van me, verlenen me een warm en droog huis, aaien me en verzorgen me op een fijne manier.....Ik moet een god zijn!

21-05-2012 om 21:22 geschreven door sint bernard Hummer

De vier meest vorkomende misvattingen over cavia's.



1 mijn cavia laat zich heel graag aaien en knort zelfs van plezier:
Ons inzien een foute interpretatie, want het zogenaamde 'knorren'is voor cavia's een geluidje om zichzelf mee gerustte stellen. Ze proberen dan zichzelf en ook hun houder te kalmeren en hopen dat die hun weer snel in het
verblijf of op de grond terugzet.

2 mijn cavia vlijt zich heel tevreden onder mijn trui:
Cavia's proberen als ze voelen dat er gevaar dreigt of als ze last hebben van stress, zich in een schuilplaats
terug te trekken. Dit is de enige manier bij de mens om zich terug te trekken.



3 Mijn cavia ligt ontspannen op mijn schoot en slaapt:
Is het dier echt ontspannen of lijkt dat maar zo? Een cavia verstijfd van schrik og angst. Ze zitten dan
zonder zich te bewegen op schoot. Ze maken zich zo klein en plat mogelijk om aan de aaiende hand
te ontkomen.



4 Mijn cavia eet en poetst zich op mijn schoot.
Omdat cavia's een heel lange darm hebben, moeten ze constant eten zodat de voedselbrij verder wordt
getransporteerd en hun spijsvertering op gang blijft. Daarom is het niet vreemd dat ze op schoot gewoon
door blijven eten. Bovendien lijdt het eten de dieren af.

20-05-2012 om 00:00 geschreven door sint bernard Hummer

 Zeesterren.

Zeesterren (Asteroidea) zijn stervormige stekelhuidigen met een buigzaam lichaam. Onderaan bevindt zich een mondopening. De romp bestaat uit een schijf met meestal 5 armen, maar dat kunnen er ook meerdere zijn (soms wel 50) afhankelijk van de soort. Zeesterren kunnen verloren of beschadigde delen regenereren. De armen hebben kanaaltjes, die eindigen in zuignapjes. Deze worden ook wel ambulacraalvoetjes genoemd. Deze voetjes bevinden zich aan de ventrale zijde van de zeester. In elke arm zitten een paar darmblindzakken en een paar geslachtsorganen. De schijf is eigenlijk een grote maag, waarbij de mond onder-, en de anus bovenaan de schijf liggen. De gewone zeester (Asterias rubens) kan tot 50 cm doorsnee groot worden. De grootste zeester, Midgardia xandaros, bereikt een armlengte van 45 cm en daarmee een spanwijdte van ongeveer 1 meter. De kleuren bij zeesterren worden gevormd door pigmentcellen (carotinoïden) in de huid. Het merendeel van de zeesterren zijn rood, oranje of geelachtig, maar er bestaan ook groene, violette, purperen, blauwe, bruinachtige en bontgekleurde vormen. De zeester komt enkel voor in de zee.

 Milieu

Zeesterren behoren tot het benthos: ze leven op de bodem van de zee, van de getij-zone tot 8000 m diepte. Het grootste aantal soorten leeft in de ondiepe kustwateren. Er zijn ook enkele die in brak water voorkomen, bijvoorbeeld de gewone zeester. Het woongebied wordt voor vele soorten bepaald door het aanbod aan prooidieren. De gewone zeester komt evenveel voor op rots- slik- en zandgronden omdat het aanbod van tweekleppigen, waar het dier van leeft, op deze bodems overal evenveel is. De meeste zeesterren geven echter duidelijk de voorkeur aan bepaalde gronden. Aan de Europese kusten zijn zeesterren meestal op harde bodems te vinden: rotskusten, dijken, havenmuren, etc. Andere zeesterren geven meer de voorkeur aan zandgronden, waar ze zich in kunnen graven. Ook zeegrasvelden en koraalrif gebieden bieden allerlei leefmogelijkheden.

Vele zeesterren mijden direct zonlicht en blijven overdag in rotsspleten en holen of tussen de wieren.

 Voeding

Vaak zijn zeesterren predatoren, andere grazen wieren en zeegras en weer anderen leven van micro-organismen.

 Straatvegers

De zeesterren die zich voeden met micro-organismen, bezitten langs de armgroeve waarin de voetjes staan, een bijzonder goed ontwikkeld trilhaarapparaat. Ze tasten met de voetjes de bodem af of doorwoelen daarmee de bovenste grondlagen om kleine plantjes en diertjes en afgestorven organismen (detritus) te vinden. Als ze voedsel tegenkomen, brengen ze het naar de mond met hun trilharen. Ze scheiden een grote hoeveelheid slijm af dat het voedseltransport vergemakkelijkt.

Grazers

Bij de grazers is er een eigenschap die bij bijna alle zeesterren —en vooral bij de predatoren— zeer goed ontwikkeld is. Ze kunnen namelijk de omvangrijke in diepe plooien gelegen maag door de mondopening naar buiten uitstulpen. Door het samentrekken van spieren van de armen en de lichaamsschijf, wordt de druk van de lichaamsschijf verhoogd en komt de maag naar buiten.

 Roofzuchtige zeesterren

De meeste zeesterren zijn echter roofdieren. Hun prooi bestaat voornamelijk uit mosselen, slakken, kreeften, zee-egels en slangsterren. Sommige eten hun prooi in zijn geheel op. De prooi wordt of van voetje naar voetje of door de hele arm te buigen naar de mondopening gebracht.
Als een mossel of een oester wordt gevonden, plooit het dier zich over de schelp met de opening van deze laatste naar binnen gericht. Daarna wordt een enorme trekkracht uitgeoefend door de zuigvoetjes, waardoor de schelp stukje bij beetje wordt geopend. Eens open, laat de zeester zijn enorme, beweeglijke maag zakken in de opening, en begint direct te verteren. Door de verteringsenzymen worden de sluitspieren aangetast. Daardoor kan de zeester de schelp helemaal openen en opeten. De zeester wordt ook de aaseter van de bodem genoemd.

19-05-2012 om 00:00 geschreven door sint bernard Hummer

 Drie achtergelaten katjes redden leven van blinde vos.

18-05-2012 om 00:00 geschreven door sint bernard Hummer

 Oehoe.

De oehoe (Bubo bubo) is een van de grootste uilensoorten ter wereld (een andere grote soort is de Blakistons visuil). De naam van de vogel heeft deze te danken aan zijn roepgeluid. Vooral in de late winter laat het mannetje zijn imposante "Oehoe"-roep horen.

Uiterlijke kenmerken van de oehoe

Er zijn veel verschillen in lichaamsgrootte tussen de beide seksen. Het mannetje wordt gemiddeld zo'n 60-64 cm hoog en heeft een spanwijdte van 155-159 cm. Vrouwtjes zijn forser en breder in de schouders met een hoogte van zo'n 65-70 cm en een spanwijdte van 165-190 cm. De maximale leeftijd is 70 jaar. Vrouwtjes vallen al rustend op een uitkijkpost vrijwel direct op door hun ietwat afhangende verenkleed, dat 'te groot' lijkt. Mannetjes maken over het algemeen een 'atletische' indruk met vleugels die strak op het lijf gedragen worden. De oehoe is door zijn grootte, zijn massieve lichaam en dikke kop met geen andere uilensoort in Europa te verwarren. Kenmerkend aan het gezicht van de oehoe zijn de grote ogen en de vaak lange oorpluimen. De oogkleur varieert van felgeel tot vuur-oranje. De oorpluimen zijn overwegend zwart van kleur en worden gevormd door een groepje veren die door een aparte spier op het hoofd worden bewogen. De snavel is zwart en ligt verzonken in een witgevederde huidplooi; de keelplooi.

 

Het verenkleed is overwegend geel-bruin van kleur met zwarte accenten. De zwarte accenten treden op de rug en de bovenzijde van de vleugels het meest naar voren. Op de borst is het verenkleed kenmerkend okergeel gekleurd en met een witte vlek. De poten van de oehoe eindigen in fors geklauwde tenen. De klauwen zijn gemiddeld zo'n 2-4 cm lang en zijn in staat zeer uiteenlopende prooien te grijpen.

Zintuigen

De oren bevinden zich niet bij de zgn. oorpluimen maar aan de zijkant van de kop, en zijn asymmetrisch, niet op dezelfde hoogte. Oehoes zijn, in tegenstelling tot andere uilen, niet dagblind, en zien dus ook goed overdag. De ogen zijn heel lichtgevoelig en kunnen ‘s nachts uitstekend zien. De ogen kunnen niet bewegen in de oogkassen. Maar de oehoe heeft 14 halswervels en kan daardoor de kop volledig naar achter draaien. Door de combinatie van een bijzonder goed gehoor en zicht kan de oehoe kleine prooien van veraf opsporen.

Voedsel

De oehoe is een echte opportunist als het om voedsel en broedgedrag gaat. Opvallend is zijn voedselvoorkeur voor de tragere vogels in Nederland. Veldmensen en mensen die nabij oehoe-nesten wonen, spreken van een dier 'dat alles wegvangt dat in de nabije omgeving te halen valt'. In Nederland gaat het daarbij om zwarte kraaien, eksters, roeken, kauwen, gaaien, houtduiven, rotsduiven, alle (tragere) roofvogels, alle uilensoorten, muizen en ratten, hazen en konijnen, egels, jonge fazanten, marterachtigen en jonge vossen. Men kan stellen dat de enige vijand van de oehoe de mens is. Houtduiven, muizen, ratten, egels en kraaiachtigen vormen het voornaamste stapelvoedsel van de oehoe in Nederland.

In de uitgestrekte, grote natuurgebieden van Europa leeft de oehoe o.a. van muizen, egels, vissen(!), hazen, patrijzen, duiven, eenden, hagedissen, hamsters, kikkers, (zee-)krabben, regenwormen en kevers.

Jachttechnieken

De oehoe is als opportunistisch jager net zo verrassend voor zijn onderzoekers als voor zijn prooien. De oehoe overvalt kraaiachtigen, roofvogels en uilen op hun slaapplaatsen, na hen eerst enige tijd gade te hebben geslagen vanaf een gedekte uitkijkplaats. De oehoe kan urenlang muisstil op een uitkijkplaats blijven zitten 'roesten' tot er een grote prooi langs komt kruipen. In een duikvlucht vat de uil de prooi dan meestal in het nekvel om het op de plukplaats te ontdoen van veren en huid. Egels worden vakkundig ontdaan van hun gestekelde vacht; de oehoe 'pelt' egels met behulp van een nog onbekende techniek uit hun huid. Door de lange klauwnagels, deert de stekelige vacht van de egel de oehoe nauwelijks. De oehoe is zelfs in staat om jonge vossen te slaan en in zijn geheel al vliegend, mee te sleuren naar de plukplaats. In magere tijden kan de oehoe ook lange tijd van aas leven. Daarbij schijnt er een duidelijke voorkeur te bestaan voor hertachtigen, zoals edelhert en ree.

17-05-2012 om 14:42 geschreven door sint bernard Hummer

 Rosse woelmuis

De rosse woelmuis (Myodes glareolus of Clethrionomys glareolus) is een knaagdier uit de familie van woelmuizen. Het is de enige soort uit het geslacht der rosse woelmuizen (Myodes) die in West- en Centraal-Europa voorkomt. Overige soorten komen enkel in Noord-Europa voor.

 Kenmerken

Een volwassen dier is 8,5 tot 11 centimeter lang en 14 tot 40 gram zwaar. De staart is 36 tot 72 millimeter lang. Eilandvormen worden groter dan dieren van het vasteland. De rugzijde is kastanje- of roodachtig bruin, de flanken zijn grijzig met een rode glans en de buikzijde is geel of gebroken wit. Bij jonge dieren is de vacht veel grijzer van kleur. De kop is kort en stomp met zeer duidelijk zichtbare oorschelpen. De oorschelpen en ogen zijn groter dan bij andere woelmuizen.

 Gedrag

Rosse woelmuizen eten plantaardig voedsel als zachte zaden, vlezige vruchten, bladeren, kruiden en boomschors (tot op vijf meter hoogte), aangevuld met paddenstoelen, mossen, wortels, knoppen en gras, en ook insecten, wormen en slakken. Dieren in noordelijke streken leggen voedselvoorraden aan.

De dieren zijn zowel 's nachts als overdag actief, maar 's zomers voornamelijk 's nachts. Ook 's winters zijn de dieren actief. Het zijn goede klimmers en laten zich regelmatig zien op omgevallen bomen.

De rosse woelmuis maakt een bolvormig nest van bladeren, mos, gras en veertjes. Dit nest heeft een duidelijke ingang en ligt zo'n twee tot tien centimeter onder de grond, meestal onder boomwortels of omgevallen bomen. Vanuit het nest loopt een systeem van gangen. Het nest waarin de jongen worden geboren, kan ook in een holle boom liggen.

Het voortplantingsseizoen loopt van april tot september of oktober. De jongen worden geboren na een draagtijd van 16 tot 18 dagen. Vrouwtjes krijgen meestal drie tot vijf jongen per worp, en vier à vijf worpen per jaar. Een jong weegt bij de geboorte zo'n twee gram. Enkel de moeder zorgt voor de jongen. De zoogtijd duurt veertien dagen. Vrouwtjes kunnen na 4,5 week geslachtsrijp zijn, maar jongen uit late worpen kunnen zich meestal pas na de winter voortplanten.

In sommige gebieden maken populaties een populatiecyclus door, waarbij op het hoogtepunt van de cyclus een ware explosie aan dieren kunnen optreden en ze plagen kunnen vormen. Dit komt onder andere voor in Duitsland, Noord-Zweden en Noorwegen. In andere gebieden, waaronder Zuid-Zweden, komen deze cycli niet voor. Wel is er een duidelijk verschil aan dieren per seizoen te waarnemen: aan het einde van de zomer en in de herfst is het aantal dieren op zijn hoogst, in de lente op zijn laagst.

De rosse woelmuis kan tot 18 maanden oud worden in het wild, en tot 40 maanden in gevangenschap. De rosse woelmuis is een belangrijk prooidier voor uilen, wezels en vossen.



 Verspreiding

In grote delen van Europa komen rosse woelmuizen voor, maar ze ontbreken in Portugal, Spanje (behalve het noorden) en de zuidelijke Balkan. Oostwaarts komen ze voor tot in China en Mongolië. In de Alpen komen ze voor tot 2400 meter hoogte.

Ze leven voornamelijk in loofwouden en struikgebieden, maar ook in gebieden met hoge grassen en kruiden, in heggen en in parklandschap. In Scandinavië leven ze voornamelijk in naaldwouden. Ze wagen zich zelden in open gebieden zonder beschutting, en komen het meest voor in gebieden met een dichte struik- of kruidlaag. Rosse woelmuizen komen voornamelijk voor in warmere en droge streken, en trekken soms ook huizen in. In Nederland zijn ze aan te treffen op hogere gronden, in struikgewas, bos en plaatsen met veel vegetatie.

16-05-2012 om 00:00 geschreven door sint bernard Hummer