NIEUW: Blog reclamevrij maken?
SILVIA. Steeds anders en toch altijd dezelfde!
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
SILVIA, een ongewone vrouw
How to be, that is the question. Praatjes en prentjes van en met Silvia. Over gewone en ongewone dingen...
01-10-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.WELKOM bij SILVIA

Lieve lezer/es,

Ik ben SILVIA

en ik heet je WELKOM op mijn blogje

*

 

Veel liefs en een knuffel voor wie dat wenst van

Silvia

-----

NB. Deze tekst staat altijd bovenaan.

De volgende bijdragen komen hieronder,

de oudste staan heel beneden, de recentste zie je eerst.

Wil je op mijn bijdragen reageren, dan zal ik jouw reactie graag lezen.

01-10-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (2)
12-04-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Weer druk bezig...
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Hallo, lieve blogvriend(inn)en!

Ik heb een weekje niets van mij laten horen omdat Paula en ik druk bezig zijn onze paasvoorstellingen voor te bereiden. Wij repeteren met onze dansgroepen, want alles moet perfect zijn voor onze klanten. Het klaarmaken van de zaal, de consumpties en alles wat erbij komt kijken is vooral een klus voor Paula. Maar na zoveel jaren beheerst zij haar vak heel goed en heeft alles onder controle.

Als alles wat minder druk is, ga ik weer eens voor mijn laptopje zitten en schrijf je nog wat.

Veel liefs, een kusje en/of een knuffel als je dat wenst van

SILVIA

12-04-2019 om 12:43 geschreven door Silvia


>> Reageer (6)
05-04-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.39. Ik, Silvia. Vervuld verlangen
Klik op de afbeelding om de link te volgen

39. Ik, Silvia. Vervuld verlangen

 

Lieve lezer/es,

 

Vooraleer ik verder vertel moet ik je toch eerst nog iets zeggen over mijn relatie met Paula. Je moet weten dat Paula en ik zeer goede vriendinnen geworden waren en dat wij alles aan mekaar vertelden. Wij hielden van mekaar en wie ons soms samen zag, zou misschien wel eens gedacht hebben dat wij zo een beetje een lesbische relatie hadden. Ja, het had er wel iets van, maar ik hield toch bovenal van Frank en dat zag Paula wel in en ze aanvaardde dat. Het gebeurde vroeger meer dan eens dat ik bij Paula logeerde, of zij bij mij, en dat we dan wel eens zeer intiem werden.

 

Toen Frank en ik beslist hadden te trouwen heb ik het Paula verteld. Ze heeft mij gelukgewenst, maar ik zag aan haar dat ze wat weemoedig was.

 

“Lieve Paula, je zal mij daardoor niet verliezen,” troostte ik haar. “Jij bent en blijft mijn allerbeste vriendin en als Frank er niet geweest was, zou ik met jou willen samenwonen.”

 

“Ik weet het, Silvia. Trek het je maar niet aan, ik blijf je graag hebben.”

 

Ik nam haar in mijn armen en kuste haar, en dan nog eens, en dan nog eens. Het werd immer heviger en hartstochtelijker. Hola, wat bezielde mij toch? En Paula geraakte ook meer en meer opgewonden. Ik dacht aan Frank, maar Paula hield me nu stevig vast. Met een hand rukte ze haar kleren van zich af en dan stroopte ze mijn rok naar beneden en even later lagen wij, twee eva's, tegen elkaar aangedrukt mekaar te kussen, te strelen, te omarmen... Paula begon te wenen, te snikken. Ze liet me langzaam los en bleef liggen kijken naar het plafond. Dan draaide ze haar gezicht naar me toe. Ik kuste haar tranen weg.

 

“Sorry, liefje,” zei ze, “het was sterker dan mezelf. Jij bent van Frank, niet van mij. Ik schaam me wat... “

 

“Ach lieve Paula, ik ben toch zo blij dat ik je ken... maar wij zijn op een andere manier van mekaar dan ik en Frank. Voel je nooit schuldig omdat je van me houdt... Ik blijf ook van je houden...”

 

Paula stond recht en kleedde zich weer aan. Ik volgde haar voorbeeld. Ze deed verder haar werk en ik hielp haar een beetje. We praatten over onbelangrijke dingen, maar voelden dat we zeer sterk met mekaar verbonden zouden blijven.

 

Frank en ik gingen dus trouwen. En dat betekende dat wij het druk hadden.

 

Eerst kwamen er alle voorbereidingen en formaliteiten voor ons huwelijk en ook praktisch moest er heel wat geregeld worden. Wij zouden samen gaan wonen. Ik gaf er de voorkeur aan bij Frank te gaan, maar ik wilde toch wel enkele van mijn meubeltjes behouden. Heel veel omhaal bracht dat niet mee omdat we buren waren en we gewoonweg de zaken van het ene naar het andere huis moesten laten transporteren.

**********************

Wij zijn getrouwd. Ik in het wit. We hebben voor al onze vrienden, kennissen, medewerkers en personeel een grote receptie gehouden. Daarna hebben we ons naar een hotel in de omgeving laten rijden, waar we onze eerste echte huwelijksnacht hebben doorgebracht!!

's Anderendaags vlogen we via Zaventem naar Malaga en van daar ging het verder naar een mooi hotel aan de Spaanse zuidkust. Frank had er voor ons een prachtige suite geboekt.

Wat een zalige tijd was het! Voor ons beiden!

Geen ogenblik heb ik er spijt van de echtgenote van Frank geworden te zijn: ik ben zijn vrouw, zijn lief, zijn passie, zijn... alles wat hij maar kan verlangen! En hij is nu helemaal van mij, mijn geliefde, mijn wereld, mijn leven!

En toen we daarna terug thuis kwamen begon voor ons een ander leven. Of liever: wat begonnen is en waarvoor we zoveel inspanningen gedaan hebben, gaat nu verder.

Ach, wat is de liefde toch goed, mooi. Als je er alles voor over hebt, is niets te veel!

Hier eindigde dan in mijn leven een tijd van mijn verandering en overgang. Een periode is nu afgesloten en het verleden is geconsolideerd in herinnering. Ik ben een andere persoon en ik leef een ander leven. 

Zo moet het zijn en zo is het goed.

Een lieve groet van
      Silvia 

Hier, lieve lezer/es  stop ik even met het vertellen van gebeurtenissen uit mijn vroeger leven, en met het overschrijven van sommige teksten uit mijn dagboek. Van wat er later allemaal nog gebeurd is, vertel ik je wel een andere keer.

Als je er interesse voor hebt en af en toe mijn blogje bezoekt, blijf je wel op de hoogte.

Een lieve groet, een kusje en een knuffel voor wie dat wenst van jouw

SILVIA

05-04-2019 om 09:52 geschreven door Silvia


>> Reageer (4)
04-04-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen. 38. Ik, Silvia. Lieve mama
Klik op de afbeelding om de link te volgen

38. Ik, Silvia. Lieve mama

Uit mijn dagboek (einde mei 1996)

 

In het begin voelden wij ons nog wat ongemakkelijk tegenover mekaar. Ik vertelde haar in het kort welke behandelingen en veranderingen ik de laatste twee jaar van mijn transitie ondergaan had. En dat ik er me goed bij voelde, bevrijd…

 

- Je stem is ook veranderd. En je gaat trouwen, zei mama enigszins wantrouwend. Wat zegt je verloofde daarvan? Het is toch wel een man?

 

– Wat seks en liefde betreft is alles prachtig in orde. Slechts dit: ik zal wel zelf geen kindjes kunnen krijgen. Maar voor de rest is alles zoals het moet zijn. Kom, mama, kijk en oordeel en overtuig je.

 

Ik stond recht en deed mijn jasje en mijn bovenkleren uit. Dan liet ik mijn kousen, bh en slipje van mijn lichaam glijden. Totaal naakt stond ik voor mijn moeder. Ik draaide mij even, deed enkele stappen op en neer. Mama bleef mij aandachtig bekijken. Keurde mij. Dan stond ze recht en liet haar handen over de zachtheid van mijn baardeloos gezicht glijden, streelde mijn borsten, liet haar handen op mijn heupen rusten. Dan streek ze over mijn venusheuvel en haar vingers gleden lager, bleven even haperen tussen mijn schaamlippen en vagina, tastten naar mijn clitoris… Dan ging ze een paar stappen achteruit, bleef me bekijken van onder naar boven.

 

- Ja, jij bént een vrouw… En zelfs een mooie knappe vrouw.

 

In de ogen van mama verscheen een zachte tinteling. Haar gezicht was van een vriendelijke zachtheid. Ze heeft me aanvaard, dacht ik, en ik voelde me vanbinnen zalig warm worden.

 

– Ik zal er wel moeten aan wennen dat ik nu een dochter heb zei ze. En toch heb ik mijn zoon niet echt verloren… Ben je gelukkig, Silvest…?

 

– Zonder twijfel, antwoordde ik. Maar nu ben ik Silvia. Vind je het goed?

 

Ze klemde me tegen zich aan. Ze kuste me. Ze keek me in de ogen.

 

– Vanaf nu bén je mijn dochter. Vooruit, meisje, kleed je terug aan en presenteer me je verloofde.

 

– Je kent hem, zei ik.

 

Ze keek verwonderd op maar ik liet verder niets los.

 

Ik belde even met Frank en die stond twee minuten later bij ons. Hij werd hartelijk ontvangen.

 

Moeders partner, Kurt, kwam tien minuten later binnen. Een aangename vlotte kerel. Mama stelde mij voor als haar dochter. Kurt was even verwonderd omdat hij dacht dat zij een zoon had, maar mama suggereerde dat hij dat wel verkeerd verstaan had… Er was nog tijd genoeg om alles uit te leggen.

 

Mama was in de wolken met onze verzoening, met mijn verandering en met het feit dat ik met Frank ging trouwen. Misschien had ze wel altijd een dochter gewild? Ze wou mijn bruidsjurk kopen! Maar toen ik zei dat die al thuis gereed hing, wou ze hem absoluut betalen. Ze wou op die wijze tonen dat ze me als dochter totaal aanvaard had en ook zo wilde behandelen.

 

Wij zijn nog een paar dagen bij haar gebleven, hebben we nog veel gepraat, gelachen, geshopt en geknuffeld.

 

Lieve mama!

 

04-04-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
03-04-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.37. Ik, Silvia. Ontmoeting met mama
Klik op de afbeelding om de link te volgen

37. Ik, Silvia. Ontmoeting met mama

Uit mijn dagboek (einde mei 1996)

 

Die vrijdag 24 mei 1996. De lente bloeide veelbelovend en ik was wel een beetje zenuwachtig en onzeker. Hoe zou dat allemaal aflopen? 

Frank en ik hadden ’s middags in een restaurantje gedineerd. Wij waren overeengekomen dat ik eerst afzonderlijk naar mijn moeder zou gaan. Hoe zou ze reageren als ik voor haar stond? Ze verwachtte haar zoon te zien. Maar die was nu een dochter… Misschien had ik haar toch best vooraf ingelicht. Mocht alles goed en naar wens verlopen, dan zou ik Frank telefoneren, en hij zou ons dan gezelschap komen houden.

 

Frank parkeerde de wagen in de straat waar mijn moeder woonde, ongeveer tweehonderd meter verder van haar woning, en bleef zitten, zodat hij mij in zijn zijspiegeltje kon zien gaan. Ikzelf was nogal zenuwachtig en bedwong mijn onzekerheid zoveel ik kon. Ik had voor de gelegenheid een mooi ensemble gekocht en aan mijn uiterlijk speciaal aandacht besteed, zodat ik er prettig en heel vrouwelijk uitzag. Niet overdreven maar verzorgd.

 

Mijn moeder woonde niet ver van het centrum in een appartementsgebouw, drie hoog. Ik drukte op de belknop die naast haar naam stond. Even later hoorde ik haar stem.

 

– Ik ben het, mama, zei ik.

 

De deur maakte een zoemend geluid en ik duwde ze open. De lift bracht mij tot op 3 en toen ik eruit stapte zag ik in de deuropening van haar woning mijn moeder staan. Ze is zestig voorbij en ze ziet er nog altijd goed en aantrekkelijk uit. Ik ging naar haar toe.

 

– Dag mama, zei ik.

 

Ze keek me aan, scheen me niet direct te herkennen en bleef me een tijdje onbeweeglijk en verrast aankijken.

 

– Silvester? Ben jij dat? Neen toch… Waarom kom je zo verkleed naar mij toe? Kan je dat echt niet laten? Jij bent altijd een eigenaardige jongen geweest… Maar nu je toch hier bent, kom binnen.

 

Ik gaf mijn mama een kus en volgde haar in de leefkamer.

 

– Kurt is nog even weg, zei ze, maar hij zal binnen een half uurtje wel hier zijn…

 

Ze bleef me vragend aankijken.

 

– Wel, kind, zei ze en ze schudde even met haar hoofd, wat is er toch met jou gaande?

 

– Mama, zei ik, eigenlijk ben ik niet verkleed. Vrouwen dragen toch zulke kleren… Ik ben een vrouw geworden… een échte vrouw… Een transvrouw. Om het ruwer te zeggen: ik heb mijn lichaam laten ombouwen. Je zoon is nu je dochter…

 

Mijn moeder bleef een tijdje sprakeloos. Even vreesde ik dat ze mij zou wegsturen. Maar ze bekeek me onderzoekend en haar ogen wandelden over mij van boven tot onder. Haar blik rustte op mijn gezicht, op de welving van mijn borsten, mijn heupen, mijn benen... Toen kwam ze naar mij toe en trok mij dicht tegen zich aan. Haar handen gleden over mijn gezicht, mijn lippen, mijn borsten, mijn buik, mijn billen. Toen liet ze me los.

 

- Mijn zoon is mijn dochter geworden? zei ze op vragende toon, ik kan het bijna niet geloven, het overweldigt me… Vooral, je ziet er knap uit!… Maar ga zitten en vertel.

 

 

03-04-2019 om 10:28 geschreven door Silvia


>> Reageer (1)
02-04-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.36. Ik, Silvia. Brief aan mijn moeder
Klik op de afbeelding om de link te volgen

36. Ik, Silvia. Brief aan mijn moeder

 

Ondertussen had ik met de hulp van Paula en Frank mijn transitie van man tot vrouw ingezet en tot een goed einde gebracht. Ik voelde, verlangde, leefde nu helemaal als een “gewone” vrouw, en wie mij vroeger niet gekend had, wist en zag niet dat ik eigenlijk een transvrouw ben.

 

Tot voor mijn huwelijk wist mijn moeder niets van de ingrijpende verandering die ik in die enkele jaren scheiding ondergaan had.

 

Nadat Frank mij ten huwelijk gevraagd had, heb ik mijn moeder een briefje geschreven, waarin ik haar meedeelde dat ik ging trouwen. Of ze soms met mijn partner kennis wilde maken? Dan zouden wij haar komen bezoeken. En misschien zouden we het verleden kunnen vergeten. Zij was toch mijn moeder… Ik twijfelde of ik haar ook al iets over mijn transitie zou schrijven, maar ik vreesde dan geen antwoord te ontvangen. Bij een eventuele ontmoeting zouden we wel zien hoe ze daarop zou reageren.   

 

Enkele dagen later kreeg ik een antwoord van mijn moeder. Ze schreef dat ze blij was dat ik ging trouwen, en dat ik de stap tot toenadering en verzoening gezet had. Ze verheugde zich erover mij weer te zien en was benieuwd naar mijn verloofde… Ze hoopte dat ik een goede keuze gemaakt had.

 

Hoe die ontmoeting ging verlopen was voor mij een groot raadsel. Had ik er wel goed aan gedaan nu terug contact op te nemen? Mama moest toch eerst weten en aanvaarden dat ik nu een vrouw ben. Dat zou voor haar de ergste en grootste verrassing zijn. Zou het goed zijn Frank mee te nemen? Hoe zou zij op dat alles reageren? En hoe zou haar partner dat alles opnemen als hij zou zien dat die zoon van haar nu haar dochter is? Toch moest ik het erop wagen.

 

Ik sprak met mijn moeder af dat wij, Frank en ik, de volgende week vrijdag in de vroege namiddag bij haar zouden aanbellen. Wij hadden voor het weekend een hotelkamer gereserveerd, zodat wij eventueel rustig een en ander zouden kunnen bespreken en/of gaan winkelen.

 

 

02-04-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
01-04-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.35. Ik, Silvia. Mijn moeder en ik
Klik op de afbeelding om de link te volgen

35. Ik, Silvia. Mijn moeder en ik

 

Lieve lezer/es,

 

In enkele van de volgende bijdragen ga ik je wat vertellen over mijn relatie met mijn moeder, hoe die verstoord werd en hoe alles weer prachtig in orde is gekomen, toen ik haar vertelde dat ik ging trouwen. Het wordt een langer verhaal en daarom zal ik het in enkele stukjes verdelen.

**********

Toen ik meerderjarig werd mocht ik vrij over mijn erfenis beschikken en ik maakte daar gebruik van om de zakenpartner van mijn vriend Frank te worden en de zaak uit te breiden. Ik trouwde met Gilberte, maar na enkele jaren kwam het tot een scheiding en ik ging alleen wonen. Ik wenste, verlangde meer en meer een vrouw te zijn… Daarom verkleedde ik mij geregeld, droeg fijne lingerie, schminkte mij, zette een pruik op, en transformeerde mij zoveel en zo goed als ik kon… Dat gaf mij een zekere rust en voldoening. Wel hield ik die neiging geheim voor mijn naaste omgeving en voor de buitenwereld. Slechts Frank en Paula waren daarvan op de hoogte.

 

Op zekere dag kwam mijn moeder onverwachts bij mij op bezoek. Ze had een sleutel van mijn woning en juist toen ik klaar was met mijn transformatie kwam ze naar binnen. Ze dacht eerst dat ik vrouwelijk gezelschap had, maar toen ze besefte dat ik het was die daar voor haar stond, kreeg ze een psychologische schok. Ik legde haar uit dat ik mij meer dan eens verkleedde en transformeerde, dat ik zo aan mijn vrouwelijke kant uiting gaf. Mijn moeder zei dat ze zich liever geen verklede man als zoon wenste. Als ik een vrouw wilde zijn, dan moest ik maar de passende besluiten trekken en doen wat nodig was…

 

Ons gesprek duurde niet lang en was allesbehalve hartelijk. Ze gaf me haar sleutel van mijn woning terug en zei dat ze bij mij niet meer wenste binnen te komen om van mijn “verdorven, tegennatuurlijke, waanzinnige en zondige manier van leven” getuige te zijn. Toen ze in de deuropening stond om te vertrekken zei ze dat ze eigenlijk gekomen was om me mee te delen dat ze een relatie had met een Duitse weduwnaar en met hem samenwoonde. In Keulen. Ze schreef adres en telefoonnummer op een briefje, en zei dat ze zich erg schaamde over mij en mijn gedrag en dat ze met haar partner niet over mij durfde spreken. Ze zou zoveel mogelijk doen of ik niet bestond. Voor haar was ik geen échte zoon. Ook geen dochter. En ze klapte de deur achter zich dicht.

 

Zo’n harde taal had ik van mijn moeder nooit verwacht.

 

Wij hebben mekaar enkele jaren niet meer ontmoet. Slechts met Nieuwjaar schreef ik haar een kaartje. Zij antwoordde beleefd terug met de gewone formules die men bij die gelegenheden gebruikt…

01-04-2019 om 12:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (1)
31-03-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.34. Ik, Silvia. Voorbereidingen en afspraken
Klik op de afbeelding om de link te volgen

34. Ik, Silvia. Voorbereidingen en afspraken

 

Uit mijn dagboek (mei 1996)

 

Nu alle administratieve rompslomp betreffende mijn sekse-aanpassing achter de rug is, hebben wij besloten zo gauw mogelijk te trouwen.

 

Deze week nog gaan wij naar het gemeentehuis om alle formaliteiten voor ons huwelijk te regelen. Straks komt Frank en dan gaan wij de datum van ons trouwfeest definitief vastleggen en nog praktische dingen bespreken. Paula moet op ons huwelijk zeker onze getuige zijn, en Josiane zal ook wel niet weigeren. We geven een uitgebreide receptie voor de familie, en voor onze werknemers en zakenvrienden. Dan gaan we “en petit comité” gezellig tafelen, en daarna verdwijnen we voor enkele tijd naar een plaats waar we ongeremd onszelf kunnen zijn… Frank wordt mijn echtgenoot. En ik zijn vrouw! Halleluja! Nooit hadden wij vroeger zo iets zelfs maar durven dromen… Het is te mooi om waar te zijn. En toch.

 

Ik heb vooraf nog wel een eerlijk gesprek met Frank gehad. Ik zei dat ik ook van Paula hield… Maar dat hij als mijn echtgenoot toch altijd op de eerste plaats zou staan. Ik zou hem nooit verlaten, maar hij moest mij toch een zekere vrijheid geven, ook op seksueel gebied. Voor hém was al mijn liefde en hij wist wat hij seksueel van mij kon en mocht verwachten. Maar het moest toch ook mogelijk zijn in bepaalde gevallen seks te hebben met iemand anders, met een vrouw (Paula?) of zelfs met een andere man, zonder dat dat een reden tot echtscheiding was. En als hij er nood aan had kon hij gerust af en toe eens “vreemd” gaan. Onder voorwaarde dat ik bij hem altijd bovenaan op de eerste plaats zou staan, gelijk hij bij mij, en dat hij liefde en seks niet door mekaar zou halen… Ik zou mij ook daartoe verbinden.

 

Frank was even stil toen hij dit hoorde. Ik wist niet of hij het allemaal zou aanvaarden. Daarom zei ik gauw daarbij dat het hoofdzakelijk voor hem was dat ik ook lichamelijk een vrouw geworden was, dat er voor mij geen weg terug was, dat ik het ook niet verlangde, en dat ik hem van in mijn vroege jeugd altijd graag gezien had. Ik wàs van hem en ik blééf van hem. Als hij maar van mij en bij mij bleef!

 

Frank ging akkoord. Hij is een intelligente en verdraagzame man.

 

De voorbije week was voor mij er een van gelukzaligheid en stille zonneschijn. Ik ben samen met Paula voor mij een bruidsjurk gaan kopen. Hij staat in mijn slaapkamer op een staander en ik ga er verscheidene keren per dag naar kijken en ervoor zitten dromen.

 

 

31-03-2019 om 09:46 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
30-03-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.33. Ik, Silvia. Een verlengd weekend
Klik op de afbeelding om de link te volgen

33. Ik, Silvia. Een verlengd weekend

Uit mijn dagboek (mei 1996)


Het is eind mei en de laatste tijd mochten we genieten van enkele zeer warme en zonnige dagen.

Het verlengde weekend hebben we aan de kust doorgebracht. Ik heb er bijna de hele tijd in bikini kunnen rondlopen. En op het strand was het heerlijk de zon je blote lijf en je borsten te laten strelen en er te liggen met slechts een klein tanga-driehoekje als enig kledingstuk!

Mijn man, Frank, verslond mij met zijn ogen. Het is alsof hij nog niet kan geloven dat ik zijn vrouw ben. Hij lag naast mij en ik schurkte mij vaak tegen hem aan. Ik bén verliefd op hem! Ik houd van hem! Als we niet op een publiek strand hadden gelegen was ik zeker met hem in zijn zwembroekje gekropen en ik zou, buik tegen buik, zijn stevige harde liefde in mijn zachte liefdesnest geborgen en opgesloten hebben!

's Avonds, na een fijn souper en een tedere wandeling, smolten we weer samen in een nacht vol tijdloze zaligheid.

 

30-03-2019 om 09:34 geschreven door Silvia


>> Reageer (1)
29-03-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.32. Ik, Silvia. Carnaval 1996...

32. Ik, Silvia. Carnaval 1996...

Lieve lezer/es,

 

Uit mijn dagboek (dinsdag 22 februari 1996)

.

Zaterdag 19 februari 1996.- In de voormiddag zijn wij vertrokken: mijn partner Frank en ik. De rit naar Keulen verliep tamelijk goed en na iets minder dan drie uur rijden parkeerden wij in de ondergrondse parkeerplaats van het hotel.

 

In de namiddag hebben we een “Schaufensterbummel” gedaan. En natuurlijk ook wat gewinkeld. ’s Avonds gegeten in een gezellig restaurantje aan de Heumarkt. Na een drankje in de bar van het hotel : gaan “slapen”. Nou ja…

 

Zondag 20 februari 1996.- We hebben het rustig aan gedaan. ’s Avonds gastronomisch diner in het hotel. Daarna uitrusten. Nou ja...

 

Maandag 21 februari 1996.- Hoogdag voor carnavalvierders. En wij waren erbij! Na het ontbijt trokken wij naar onze kamers om onze carnavalkledij aan te trekken. Ik had Frank niet verklapt hoe ik mij ging verkleden en hij had mij ook niet verraden hoe hij er ging uitzien. Ik nam mijn valiesje en ging mij in de badkamer omkleden. Zoals voorzien trok ik eerst enkele schaarse frivole sexy dingetjes aan… en daarover een lang onderkleed en een warme nonnenpij. Want ik ging  - o heiligschennis – een carnavalvierende non worden.  Maar ik wist dat Frank mij vanavond zou uitkleden... Zou nonnenlingerie er zo uitzien? Natuurlijk niet. Ik had vooraf al binnenpretjes als ik me voorstelde hoe Frank zou reageren…

Toen ik vroom en zedig uit de badkamer kwam viel Franks mond open van verbazing. Toen barstte hij in een geweldige schaterlach uit. “Moeder Overste, Moeder Overste, Moeder Overste!!!” herhaalde hij en kletste op zijn dijen van plezier.

 

“Wat valt er daarmee toch zo te lachen? Is mijn vermomming belachelijk?” vroeg ik.

 

 "Nee, maar je zal straks wel zien waarom ik zo reageer," wurgde Rik er tussen twee lachbuien uit. "Wacht op me in de ontvangsthal, en je zal wel zien…. Haaa, hahahaaa!"

 

Tien minuten later kwam Rik naar mij toegehuppeld: een duivel, helemaal in rode maillot, het aangezicht rood geverfd, horens op het hoofd, lange staart, drietand in de vuist en een zwierige rode mantel om de schouder.

 

"Kom mee, Moeder Overste, kom mee dat ik je verleid en je uit je bestoft suffig klooster haal. Ik leer je wat leven is! Maar eerst sleur ik je mee in het verderfelijk gewoel van het zondige, levendige carnaval!"

 

En hij trok me naar buiten. Ik deed wat weigerachtig. Maar in werkelijkheid vond ik het super. De toevallige toeschouwers in de hal keken geamuseerd toe. We liepen naar buiten en verdwenen in de massa carnavalisten.

 

De hele dag hebben we allerlei zotte toeren uitgehaald. Ik voelde mij weer heel jong. Ik was verliefd op mijn duivel. Die verzekerde mij dat hij mij straks voor zulke zondige begeerten zou laten bezwijken dat ik nooit meer naar het klooster terug zou willen!

 

Tegen de avond hadden we een plaatsje gevonden in een bomvol restaurantje, aten en dronken nog een en ander, dronken nog wat, en dronken weer nog wat… en waggelden eindelijk terug naar ons hotel. De dag was vermoeiend geweest. En dan slapen? Ho maar…!

 

Mijn duivel simuleerde een vrolijke overwinningsroes omdat hij een Moeder Overste had kunnen verleiden en begon mij uit te kleden. Toen mijn pij en onderkleed op de grond gegleden waren en hij mij daar, hoerig uitdagend, verhullend naakt zag staan, rukte hij ten slotte de kap van mijn hoofd, scheurde zijn duivelspak van zijn lijf, duwde mij op het bed en viel over mij heen…

 

Veel moet ik nu niet verder vertellen, maar ik was verbaasd dat Frank zulk uithoudingsvermogen heeft… Wanneer wij in slaap gevallen zijn, weet ik niet.

 

Dinsdag 22 februari 1996.- Wij zijn nogal laat opgestaan.

 

De terugreis verliep goed en snel. Frank reed vlot en rustig. We herkauwden onze herinneringen, schoten af en toe nog in een lach, en voelden toch een beetje weemoed omdat het allemaal weer voorbij was…

 

Lieve groeten van

Zuster Silvia

29-03-2019 om 18:56 geschreven door Silvia


>> Reageer (1)
28-03-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.31. Ik, Silvia. Het aanzoek
Klik op de afbeelding om de link te volgen

31. Ik, Silvia. Het aanzoek

 

Uit mijn dagboek (15 februari 1996)

Gisteren heeft Frank mij ten huwelijk gevraagd!

Het was Valentijnsdag!


En ik heb JAAAA gezegd!!


Het leven is mooi!!!

 

28-03-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
27-03-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.30. Ik, Silvia. Administratief in orde
Klik op de afbeelding om de link te volgen

30. Ik, Silvia. Administratief in orde

Uit mijn dagboek (december 1995)

Ik heb mijn gewone dagelijkse bezigheden geleidelijk aan weer opgenomen. Ik doe wel wat meer huishoudelijke taken, geholpen door Paula, die mij steeds goede raad geeft. Wij geraken als vrouwen meer en beter op mekaar ingespeeld en ik kan met haar kletsen en praten over dingen die ik vroeger niet de moeite waard of vervelend vond.

Frank komt een keer of drie per week "vrijen". Ik zie hem wel dagelijks in de zaak, waar ik mijn deel van het werk doe, maar omwille van onze werknemers gaan wij eerder formeel met mekaar om.

Mijn lichamelijke verandering is voor mij vanzelfsprekend geworden en als ik aan vroeger terugdenk, is het meestal alsof ik een droom beleef. Ik vind de werkelijkheid nu beter. Ik heb het geluk gezocht, en dat vind ik veel beter en sneller in mijn huidige situatie dan vroeger. En ik bof dat ik kan leven met prachtmensen zoals Frank en Paula!

Enkele dagen geleden heb ik mijn officiële papieren betreffende mijn sekse-aanpassing gekregen. Op mijn identiteitskaart staat nu ook dat ik V ben en niet M, en mijn naamsverandering is ook in orde. Ik heet officieel Silvia.

Nu gaat het leven verder zijn gewone gang. Frank en ik groeien mettertijd nog meer naar elkaar toe. Wij houden van mekaar en we zullen niet zo lang meer wachten om te trouwen. 

 

27-03-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (1)
26-03-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.29. Ik, Silvia. Hete vakantiedagen
Klik op de afbeelding om de link te volgen

29. Ik, Silvia. Hete vakantiedagen

Uit mijn dagboek (augustus 1995)

Gisteren en vandaag zijn het uitzonderlijk warme dagen geweest. Gisteren heb ik zelfs een hele tijd in bikini op mijn terras liggen zonnen. 

Frank zat naast me en kon zijn ogen niet van mij afhouden. Af en toe streelden zijn handen mijn borsten en dan gleden ze weer lager tot onderaan in mijn slipje. Na een tijdje kwam hij tegen me aanliggen. Zijn mond kwam op de mijne en onze tongen begonnen een wilde erotische dans. Hij schoof mijn tangaatje opzij; ik greep zijn warme rechte spuit, trok ze naar me toe en duwde ze in het voorgeborchte van mijn hemelgrot. Ik voelde hoe hij met zachte ritmische schokjes wegzonk in het nauwe oord der geneugten, dat ik slechts voor hem alleen voorbehoud. Toen hij de bodem raakte spoot hij zijn hele levensdrift in mij uit. Ik sloeg mijn armen en benen rond zijn lenden, drukte hem met kracht tegen mij aan, en neep zo hard ik kon mijn sluitspier rond zijn lid dat wij het gevoel hadden nooit meer van elkaar los te kunnen komen...

Ach mijn lieve jongen toch!

 

26-03-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
25-03-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.28. Ik, Silvia. Wij vrouwen
Klik op de afbeelding om de link te volgen

28. Ik, Silvia. Wij vrouwen

Uit mijn dagboek (juli 1995)

Nu kan ik wel schrijven: wij vrouwen. En dat zonder de werkelijkheid wat te moeten verdraaien. Ik ben na mijn operatie al een tijdje terug thuis en herstel zienderogen. Ik ben vol levenslust, de toekomst is rooskleurig. Eindelijk ben ik wie ik ben en steek ik het juiste lichaam. Ik voel mij gelukkig.

Toen ik op 16 juni na mijn operatie in mijn kamer ontwaakte stond Frank aan het voeteneinde van mijn bed. Hij lachte mij vriendelijk toe en haalde achter zijn rug een tuil rode rozen te voorschijn, zo groot als ik nog nooit gezien had. Hij zei niets maar in zijn ogen blonk een traan. Hij kuste mij en kon alleen zeggen: "Mijn allerliefste echte vrouwtje... En een gelukkige verjaardag!!" Ik had immers gewild dat mijn definitieve verandering op mijn verjaardag zou voltooid worden; ik begon toch een nieuw leven! Frank omhelsde mij. Ik liet mij gaan. Ik voelde dat ik van hem ben. Als ik genezen ben wil ik voor altijd bij hem blijven: ik ben zijn gezellin, zijn lief, zijn hoer, zijn slavin... alles wat hij maar kan willen...!

De dagen in het hospitaal gingen niet snel voorbij. Na een week mocht ik al alleen naar het toilet gaan. Dat was wel even wennen. Doch ik was blij dat het nu zo moest. 

Frank bleef een week lang bij mij overnachten en deed al het nodige om het mij comfortabel te maken en we hadden dikwijls intieme en ook interessante gesprekken.

De eerste drie dagen dat ik thuis was heb ik altijd naakt rondgelopen, zo blij was ik dat ik een mooie sexy en knappe dame was. Frank verwende mij meer dan anders en zijn ogen verslonden mij de hele tijd.

Ik ben nu een gelukkige vrouw, en ik hoop het te blijven. Ik ben zo gelukkig nu tot mijn echte sexe te behoren dat ik het bijna zou willen uitschreeuwen.

Halleluja! Eindelijk ben ik wie ik ben!

                                           

25-03-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
24-03-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.27. Ik, Silvia. Morgen is D-dag
Klik op de afbeelding om de link te volgen

27. Ik, Silvia. Morgen is D-dag

Uit mijn dagboek (15 juni 1995)

 

Morgen is het zover. Dan is het D-dag. Ik ben er al meer dan twee jaar intensief naartoe gegroeid. Ik ben er klaar voor. Mijn valiesje staat klaar. Morgen word ik opgenomen in het ziekenhuis en geopereerd. Dan word ik als vrouw geboren. Weliswaar via een keizersnede... Binnen drie weken zal ik genezen zijn. Dan is alles zoals het hoort. Behalve misschien de administratieve aanpassing aan mijn nieuwe sekse. Maar dat is een klein detail en dat komt wel in orde.

Gisteren was Paula nog naar mij toe gekomen. Het was een warme dag.
Ik heb een gebloemd jurkje aan. Daaronder wat lingerie. Alles past perfect behalve een beetje mijn slipje… Maar vanaf overmorgen wordt alles zoals het hoort.. Paula staat bij mij in een fijn katoenen jurkje dat vooraan opengaat. Ze kijkt mij een beetje weemoedig aan, kust mij.

 

“Ik hou van je, en zal altijd van je blijven houden,” zegt ze.

 

Ik ben verbaasd dat ze dit zo onverwachts zegt. Ik voel een warme sympathie voor haar in mij opstijgen.

 

“Ik hou ook van je, lieve Paula.”

 

Ze komt tegen mij aanschurken, knoopt haar jurk los en laat hem op de grond vallen. Naakt staat ze voor mij. Verleidelijk. Prachtig. Haar pubis heeft ze kaalgeschoren, maagdelijk zacht.

 

Paula kleedt mij uit, duwt mij op de sofa neer. Mijn lichaam ziet er al helemaal uit als dat van een vrouw, behalve dat ik nog een penis heb. Paula blijft mij bekijken alsof ze mij wil hypnotiseren. Ze stort zich op mij, neemt met beide handen mijn nutteloze penis vast... Hij is gekrompen als gevolg van alle behandelingen die ik ondergaan heb. Ze begint hem vakkundig te kneden… Ik voel dat hij nog even zwelt, zich opricht, nog een laatste keer… Voor hij wordt verwijderd... Met al het mannelijke dat me nog rest. Ze streelt hem, kust hem. Ik kreun van wellust! Dan klemt Paula hem tegen haar zachte warme onderbuik, zwiert haar benen rond mijn lenden en zuigt haar mond vast aan de mijne.

 

Zo liggen wij, duwen, stoten en draaien heen en weer, een hele tijd. We zeggen niets maar vechten, woest wellustig met mekaar, tot we niet meer kunnen en uitgeput en voldaan naast elkaar blijven liggen. Mijn laatste restje mannelijkheid was voor haar!

 

Paula kijkt mij aan en ze heeft een treurig glimlachje om de mond.

 

“Dat was dan het afscheid,” zuchtte ze. “Van Silvester.“

 

Ik weet niet wat ik kan antwoorden... Ik ben ook een beetje treurig. Ik kus haar nog eens. Na een tijdje stilte waag ik toch een vraag:

 

“Lieve Paula, heb jij echt geen vriend die ook van je houdt en die jij ook graag hebt... en met wie jij af en toe...?”

 

Paula kijkt me weemoedig aan.

 

“Ja, het is, of liever was, een zekere Silvester... Maar vanaf overmorgen bestaat hij niet meer, en het zal dan voor altijd onmogelijk zijn te herhalen wat wij vandaag een allerlaatste keer gedaan hebben...”

 

Paula zweeg even en ik zag dat ze innerlijk naar iets keek en droomde. Na een kleine aarzeling ging ze verder:

 

“Ja, er is wel iemand die met wie ik zou willen leven... Maar dat is onmogelijk... Ach Silvia, dat vertel ik je later wel eens. Zo erg is het ook weer niet. Vrouwen kunnen toch ook van mekaar houden... Zelfs transseksuelen die lesbisch worden!”

 

Bij die woorden schiet ze in een lach. Ik blijf er stil bij. Paula verrast me keer op keer. Ik neem haar in mijn armen. Ze is een prachtvrouw. Zij is de vrouw van wie ik hou. Haar wil ik niet missen.

 

Maar Frank ook niet. Hij is de man van wie ik hou en met wie ik wil trouwen. Hij rijdt mij morgen naar het ziekenhuis.

 

Ik ben wel wat zenuwachtiger dan anders. Zoals een kind dat Sinterklaas verwacht maar tegelijkertijd ook schrik heeft van Zwarte Piet.


Overmorgen in de namiddag zal ik volledig als vrouw wakker worden.

 

Herboren. Eindelijk.

 

Voorgoed. Onomkeerbaar.

24-03-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (1)
23-03-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.26. Ik, Silvia. Weer een stapje verder
Klik op de afbeelding om de link te volgen

26. Ik, Silvia. Weer een stapje verder

Uit mijn dagboek (september 1994)

 

Ik heb een tijdje in het ziekenhuis gelegen. Niet omdat ik ziek was, maar om enkele lichamelijke aanpassingen te laten doen. Ik heb mijn borsten wat laten vergroten, mijn heupen en billen met siliconen meer vorm laten geven, en zelfs mijn gezicht wat laten aanpassen door mijn lippen en mijn jukbeenderen een klein beetje meer reliëf te geven... Ik moet er nog wat aan wennen, maar dat komt wel dik in orde. 

Frank zegt dat ik er veel vrouwelijker en sexyer uitzie. Mijn gezicht is tamelijk rond, Ik ben niet zeer groot, ongeveer 170 cm en mijn schoenmaat is 40, dus nog normaal voor een vrouw. Ik heb nooit behaarde benen gehad en er groeide nooit haar op mijn borst. Allemaal meevallertjes bij mijn overgang.

Als ik mij nu naakt in de spiegel bekijk zie ik een "she-male" staan, een vrouw met een penis. Maar die wordt binnenkort chirurgisch verwijderd en bewerkt tot vagina met clitoris. Als dat laatste werkelijkheid is geworden, kan ik als vrouw een normaal leven gaan leiden. Zonder enig complex.

Nog enkele maanden, even op de tanden bijten, en dan ben ik hopelijk geworden wie ik eigenlijk ben.

 

23-03-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (1)
19-03-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.25. Ik, Silvia. Mevrouw Silvia
Klik op de afbeelding om de link te volgen

25. Ik, Silvia. Mevrouw Silvia

Uit mijn dagboek (april 1994)


We zijn weer een paar maanden verder en de lente heeft haar intrede gedaan. Onze wintervakantie was ontspannend. We hebben ons wel fysisch vermoeid, maar de avonden (en ook de meeste nachten) waren zeer aangenaam. En we voelden ons gelukkig. Wij begrijpen mekaar goed, Frank en ik. De mensen in het hotel hebben ons altijd als een normaal koppel aangezien. Dat geeft mij moed. D-dag zal zeker ooit komen!


Vroeger heb ik al eens vermeld dat Frank en ik zakenpartners zijn. Frank behartigt vooral de betrekkingen met de buitenwereld, terwijl ik mij meestal bezig houd met het personeel, de boekhouding en het toezicht op de eigen productie.

Mijn "transitie" van Silvester naar Silvia is dus wat onze zaak betreft geen echt probleem. Mijn werknemers en bedienden zijn op de hoogte. In het begin vonden ze het wel vreemd, maar nu zijn ze aan de situatie gewoon en voor hen ben ik "mevrouw Silvia".

Wanneer ik binnen enkele maanden geopereerd word, zullen ze het verschil niet echt merken. Ik ben voor hen de vrouwelijke partner van "mijnheer Frank".

 

19-03-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (2)
16-03-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.24. Ik, Silvia. We zijn weer wat verder.
Klik op de afbeelding om de link te volgen

24. Ik, Silvia. We zijn weer wat verder.

Uit mijn dagboek (februari 1994)

Het is nu al een hele tijd geleden dat Paula me haar geheim heeft verteld. Ik heb over haar raad ernstig nagedacht. Ik kwam tot het besluit dat ik niet als man kon blijven leven als ik gelukkig wilde zijn, en ben naar een dokter specialist-psychiater geweest. Ik had mij gekleed en getransformeerd als vrouw toen ik op consultatie ging. De dokter was een zeer vriendelijke en begrijpende dame. Ze gaf me alle inlichtingen en raad die ik maar kon verlangen. Die dame was trouwens ook een transgender... Wie kon ik beter als mentor hebben uitgekozen! 


Ik slik nu al enkele tijd aangepaste hormonen en krijg af en toe een spuitje. Mijn vel wordt zachter en ik begin borstjes te krijgen. De veranderingen in mijn lichaam volg ik met veel interesse. Ik ben ook volop bezig met ontharing van lichaam en gezicht. Vooral die baardgroei moet stoppen. Ook als ik spreek moet ik niet meer zo opletten om mijn stem lichter te laten klinken. Ik heb trouwens al een paar kleine ingrepen aan mijn stembanden laten uitvoeren. Mijn haar is flink gegroeid en ik ben vorige week voor de eerste keer naar een dameskapper geweest. Een pruik heb ik niet meer nodig. Kon het maar sneller gaan!

De dokter heeft me aangeraden nog een jaartje te wachten voor ik me laat "ombouwen". Maar ik leef nu al helemaal als vrouw. Al mijn mannelijke kledingsstukken heb ik weggedaan. Zo is de weg terug nog moeilijker.

Paula is een prachtvrouw, zij helpt mij waar ze kan en ik probeer te zijn zoals zij. En hoe meer ik vervrouwelijk, hoe attentvoller Frank voor mij is. Hij houdt van mij en ik van hem. Maar met hem gaan samenwonen en voor altijd zijn partner zijn, wil ik eerst als alles voorbij is. Ik bedoel daarmee: als ik totaal aan mezelf zal aangepast zijn.

Geduld, Silvia, meiske. Je hebt nog mooie jaren voor de boeg.

 

16-03-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (1)
13-03-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.23. Ik, Silvia. Eindejaarsfeesten 2
Klik op de afbeelding om de link te volgen

23. Ik, Silvia. Eindejaarsfeesten 2

Uit mijn dagboek (januari 1994)

Het orkest speelde een langoureuze slow en Frank nodigde mij uit ten dans. Ik moest mij natuurlijk laten leiden en dansen als dame. Gelukkig had Paula mij dat vroeger al eens laten inoefenen. Ik liet mij gewillig in de armen van Frank en vast tegen hem aangedrukt meewiegen op de maat van de muziek. Een paar maal zag ik in een flits hoe Paula van op een afstand geamuseerd toekeek.

Ondertussen was de show begonnen met een nummer van een schaars gekleed dansgroepje. Dan traden er nog een clown op, een goochelaar, een zangduo. Vervolgens kwamen een tweetal travestienummers, het ene zeer humoristisch en gewild overdreven, het andere van hoge verfijning. Tussen de nummers door bracht het orkest enkele dansmelodieën.

Toen onze champagnefles bijna leeg was trad er een groep met “zwarte” meisjes op. Tijdens hun optreden kwam er een dikke zwarte matrone het toneel opgesukkeld en begon onhandig mee te dansen. Het orkest stokte even en er ontstond wat verwarring op de scène, maar de muziek hernam toch. Iemand kwam op het verhoog om de zwarte storende verschijning te verwijderen, doch die zwierde in een wilde Afrikaanse dans haar kleren een voor een van zich af tot ze sierlijk “naakt” met de groep meedeed en zich tot de sterdanseres ontpopte.

Geweldig applaus brak na haar nummer los. Ik had al enkele tijd de “Japanse” Paula niet meer gezien en ik vermoedde dat ze weer van gedaante veranderd was. En inderdaad, toen in de pauze de donkerbruine diva zich in het publiek liet bewonderen en de gasten een voor een met een minzaam knikje groette, wist ik dat het Paula was. Haar gezicht was onherkenbaar; ze had er een heel dun donker masker opgekleefd, zodat ze er als een negerin uitzag met plattere neus, breder aangezicht en dikkere lippen… Onze blikken bleven een moment in elkaar haken en ik herkende de blik van Paula. Mens lief, wat voor een transformatiekunstenares was zij toch! Ze knikte verleidelijk naar Frank, maar die herkende haar echt niet; ze  bekeek mij met een klein samenzweerderig lachje en ging zich verder laten bewonderen. Ik zat daar even stil over na te denken, maar Frank vroeg mij weer ten dans. En ik liet mij weer eens met gevoelvolle overgave door hem leiden en kussen.

Weer een fles champagne werd ontkurkt, hapjes en een lichte maaltijd werden opgediend. Zo verliep de avond gezellig en heel aangenaam.

Tegen middernacht verscheen de grote dansgroep in veel struisvogelveren en weinig textiel op het toneel. Ze voerden een spetterend nummer op. Vooral de prachtige prima donna trok de aandacht. Dat was natuurlijk Paula. Frank zat haar met grote ogen te bekijken, maar dat vermoedde hij in geen duizend jaar. Het applaus was overdonderend en de champagnekurken knalden in alle hoeken van de zaal. En dan hielden de danseressen en dansers een parade tussen het publiek, met aan de kop van de rij de schitterende Paula. Ook voorbij onze plaatsen kwam ze in lichte danspas. Ik bleef haar gefascineerd bekijken, zij streek met de wijsvinger terloops over Franks kin en bewoog verder doorheen het enthousiast publiek. En zo ging het feest verder met dansen en optredens.

Om drie uur in de morgen waren er al vele gasten vertrokken en we gingen ook naar huis. Frank stopte aan de deur van mijn woning en wilde me galant naar binnen geleiden. Maar ik zei dat ik graag bij hem wou blijven. Vannacht. Later ook, dacht ik, maar dan moest hij mij eerst ten huwelijk vragen…

Het werd verder een mooie avond, of liever morgen, en een korte maar heerlijke nacht… Een nacht in vereniging en harmonie met mekaar. Frank en ik. Ik en Frank. Silvia-Frank. Frank-Silvia. Hij-zij. Zij-hij. Wij. Eén. Man-vrouw. Vrouw-man. Ik hem. Hij mij. Twee-een. Geluk. Geluk! Geluk!!

 

13-03-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (2)
12-03-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Na carnaval

Lieve lezer/es,

Vorige week was het “Vette Dinsdag”, de laatste der carnavaldagen. En dat was ook het einde van onze carnavalvoorstellingen.

Ik ben blij dat het achter de rug is, want voor mij betekende dat toch een hele tijd flink intens werken: oefenen en aan alles denken om van de voorstelling het beste te maken.

Vier avonden/nachten achtereen heb ik “mijn beste beentje” naar voor gebracht. Als je dan daar de vele uren oefenen bij telt en de vele keren die we zijn samengekomen met de groep, kom je wel bij een respectabel uren uit. En dan ben je blij dat je daarna enkele tijd niet zoveel meer te doen hebt.

Eigenlijk ben ik blij dat ik het nog kan, want ik ben toch geen twintig meer. Maar de voortdurende dagelijkse oefeningen maken dat ik er gelukkig nog lenig en betrekkelijk slank bij overkom. Daarbij speelt ook in mijn voordeel dat ik al vele jaren deze stiel uitoefen. Beter gezegd, voor mij is het een hobby. Ik kan mij moeilijk nog een leven voorstellen zonder mijn dansvoorstellingen en zelfs zonder mijn strip tease acts. Telkens als ik op het einde van de voorstelling “in mijn blootje” onder geweldig applaus mijn vormen kan laten bewonderen, voel ik iets als een warm geluk, omdat ik mij als vrouw aan de wereld kan voorstellen en doen waarderen. Alle moeite en pijn die ik vroeger doorstaan heb om “Silvia” te worden is dan niet vergeefs geweest.

Wij hadden ons programma natuurlijk aan carnaval aangepast en zijn vooral als Braziliaanse carnavaldanseressen opgetreden. Met veel zwier en samba-gedans. En succes dat we hadden! Dat geeft moed om voort te doen.

Nu ga ik enkele tijd als een gewone vrouw verder leven en Frank wat meer in de zaak helpen. In mijn omgeving is er niemand die zelfs maar vermoedt dat ik in hun omgeving in een selecte nachtclub de sterdanseres was en ben. Ik heb ditmaal zelfs weer enkele bekenden in de zaal gezien met wie ik soms een praatje sla. Mochten zij weten dat ik weet wie van hen na mijn strip tease act mijn slipje als een begeerde trofee mee naar huis genomen heeft, dan zou hij wel donkerrood van schaamte kleuren. Maar dat amuseert mij wel…!

Lieve lezer/es, tot nog eens.

Een lieve groet, een kusje en een knuffel voor wie dat wenst van

SILVIA





12-03-2019 om 19:49 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
10-03-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nie pleujen!

Lieve lezer/es,

Onze weg loopt niet altijd over of langs rozen... Maar: Nooit plooien!

Om er een beetje de moed in te houden geef ik je hier een mooi gedichtje in het Brugs van wijlen Willy Lustenhouwer.

Oas ge nie keunt vliegen, luupt.
Oas ge nie keunt luupen, goat.
Oas ge nie keunt goan, kruipt...
      moar blijf nuutnie stillestoan...
      altijd noar omhuuge goan!

Oas ge nie keunt lachen, glimlacht.
Oas ge nie keunt glimlachen, zij toch blije.
Oas ge nie keunt blije zijn, zij kontent...
      moar nuutnie opgeven,
      doch altijd gaze geven
.

Lieve groeten, een kusje en/of een knuffel als je dat wenst van

SILVIA





10-03-2019 om 10:13 geschreven door Silvia


>> Reageer (1)
09-03-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.22. Ik, Silvia. Eindejaarsfeesten 1
Klik op de afbeelding om de link te volgen

22. Ik, Silvia. Eindejaarsfeesten 1

Uit mijn dagboek (januari 1994)

Wij zijn gisteren, op oudejaarsavond, naar de Eindejaars-Erolusionshow geweest. Het was een mooi sprankelend gebeuren, afwisselend, verrassend en stijlvol. Het kon de vergelijking met gelijkaardige vertoningen van bekende huizen in Parijs, Londen of Berlijn gerust doorstaan. Onnodig te vermelden dat Frank en ik er erg van genoten hebben.

Het was een cadeau van Paula. Ik mocht het echter niet aan Frank zeggen, want Paula had me vroeger al gevraagd aan Frank niet te verklappen wie ze eigenlijk is en dat zij de hele zaak bezat en bestuurde. Later, veel later, zou ik het hem mogen vertellen, maar nu moest ik nog doen alsof ik van niets wist.

Paula had mij twee entreekaarten voor de show bezorgd en me erbij gezegd dat Frank en ik de hele avond en nacht daarbij gratis comsumpties aangeboden kregen. Maar voor Frank moest het zo lijken dat ikzelf alles geregeld had en ook alles zou betalen. Zij kon ons die avond niet vergezellen omdat ze zelf ging optreden. Als Frank naar haar zou vragen moest ik hem zeggen dat zij met een vriendin voor enkele dagen in het buitenland de jaarwisseling ging vieren. Zo kwam het dat Paula en ik er vooraf al plezier in hadden dat we Frank op die sympathieke manier bij de neus konden nemen.

Toen ik Frank zei dat ik voor ons beiden entreekaarten voor de show had kunnen bemachtigen, vond hij dat buitengewoon. Maar toen hij merkte dat wij nog van de beste plaatsen kregen, was hij in de wolken. Hij zou de consumpties betalen, zei hij. Doch dat wilde ik niet, want, beweerde ik, ik wilde niet slechts een half geschenk geven… Frank zou wel genoeg verbeelding hebben om mij eens op een andere wijze te verrassen!

Voor de bewuste avond had ik een lang avondkleed met passende bijbehorigheden gekocht. Ik kleedde mij zo verfijnd mogelijk, verzorgde mijn make-up tot in de puntjes, keurde mijzelf in de spiegel  en controleerde of alles tot in de details perfect was. Dan wachtte ik op Frank terwijl ik mij rustig in mijn rol inleefde en mijn verbeelding de vrije loop liet.

Toen Frank aanbelde en ik voor hem opendeed bleef hij van verbazing op de drempel staan. Ik lachte hem toe en wachtte.

“Silvia,” zei hij nadat hij mij een tijdje bekeken had, “ik vind geen woorden om mijn bewondering en verwondering uit te drukken… Ik aarzel bijna om zo’n schitterende dame te vergezellen.”

“Kom, doe niet flauw, lieve charmeur,” antwoordde ik, “wees gewoon een charmante heer die weet hoe hij een dame moet begeleiden.”

Frank trok mij tegen zich aan en gaf mij een vurige kus.

“Niet te wild doen, protesteerde ik, “want je gaat mijn make-up verknoeien…”

Frank hielp mij in de wagen en we vertrokken. Tien minuten later waren we ter bestemming en we kregen zelfs een voor ons gereserveerde parkeerplaats toegewezen. Een geüniformeerde lakei leidde ons naar binnen en een vriendelijke dame begeleidde ons naar onze gereserveerde plaatsen. Een gestileerde kelner bracht ons champagne in een ijsemmer en schonk onze glazen vol terwijl hij ons een heel aangename avond toewenste.

Het lokaal geraakte snel gevuld met feestelijk geklede gasten. Een orkestje speelde een meeslepende muziek. Wij voelden ons in een zalige stemming en keken naar alles wat er in de zaal gebeurde. Voor Frank was het de eerste keer dat hij hier kwam en hij werd door alles wat hij zag zeer in beslag genomen. Een klein legertje kelners en diensters liepen er rond. Tussen de dames die de gasten ontvingen en naar hun plaatsen brachten zag ik Paula, die zoals gewoonlijk alles goed in het oog hield en ons natuurlijk al gezien had. Frank herkende ze niet. Ik wist dat ze als Japanse geschminkt en gekleed in kimono zou verschijnen. Ze wandelde van het ene tafeltje naar het andere, boog op zijn oosters, en wisselde enkele vriendelijke woordjes met de gasten. Toen ze bij ons kwam kruisten onze blikken even samenzweerderig mekaar, zij groette mij ons, wenste ons een aangename avond en zweefde naar het volgende groepje. Frank vond haar een charmante verschijning met stijl doch hij had er absoluut geen vermoeden van dat het Paula was, en dat zij en ik onder een hoedje speelden…

 

09-03-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (1)
08-03-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Internationale vrouwendag
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Lieve lezer/es,

 

Het is vandaag INTERNATIONALE VROUWENDAG.

Het is goed dat wij vrouwen ons daarvan bewust zijn.

In de hele wereld is nog niet waar dat 1 man = 1 vrouw.

Dat wil niet zeggen dat er geen verschillen zijn, dat kan natuurlijk niet anders, want dan zouden er ook geen mannen en vrouwen zijn.

Maar we willen wel gelijkwaardig zijn. Dat zijn we wel, maar het wordt niet altijd aanvaard. 

En daar ligt er nog veel werk te doen, vooral in ontwikkelingslanden en in landen zoals Saoedie-Arabië.

Een eerste stap is bewustwording.

Vandaag denken wij eraan en streven naar gelijkwaardigheid, vrijheid en broeder- en zusterlijkheid.

Gelijkwaardigheid sluit ook elke vorm van discriminatie uit, zoals ongelijkwaardigheid van man en vrouw, racisme, anti-semitisme, uitsluiting op grond van religie, uitsluiting van andersgeaarden zoals homo's, lesbiennes, bisexuelen, transgenders...

Daarom: laten wij mekaar verdragen, niet fanatiek ons eigen belang nastreven, maar elkaar ook steunen in het verkrijgen en beleven van legitieme rechten, waardoor aan iedereen wordt gegeven wat hem toekomt. 

"Wat jij niet wilt dat jou geschiedt,

Doe dat ook een ander niet!"

Een hartelijke groet, een kus en een knuffel voor wie dat wenst van

Mevrouw Silvia

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

08-03-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
06-03-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.21. Ik, Silvia. Paula’s geheim 2
Klik op de afbeelding om de link te volgen

21. Ik, Silvia. Paula’s geheim 2

Uit mijn dagboek (maart 1992)

 

 

Het ontbijt stond klaar en de koffie geurde heerlijk. Terwijl we ontbeten openbaarde Paula me haar intiemste geheim.

 

“Lieve Silvester, jij hebt vannacht een vrouw bemind. Dat is waar, en toch niet helemaal. Want ik ben een transgender… Toen ik geboren werd was ik een jongetje! En ik heette Paul... Ja, je kijkt verbaasd op, en bent verwonderd dat een transseksuele vrouw je zo bevredigen kan. En dat ook zijzelf als vrouw kan genieten… Bij mij heeft de natuur zich blijkbaar vergist. Van kleins af speelde ik graag met poppen, naaide kleedjes en van die dingen. Bij jongens voelde ik mij niet lekker. Ik hield niet van hun spelen en hun gezelschap. Ik voelde me een meisje, maar wist het eerst niet.

 

Toen ik een jaar of zeven was zei ik tegen mijn moeder dat ik liever een meisje was. Ze reageerde niet verwonderd, want ze had dat al aangevoeld en vermoed. En dat verlangen bleef en werd groter. Maar mijn ouders lieten die dingen een beetje op hun beloop in de hoop dat dit wel zou overgaan. Maar dat ging niet over.

 

Ik was tien jaar toen mijn ouders in een auto-ongeluk omkwamen. Tante Josiane was mijn enig overblijvende familielid en werd mijn voogd. Ze was toen al gehuwd met Giuseppe.  Ik werd als hun eigen kind aanvaard en opgevoed. Maar omdat mijn verlangen een meisje te zijn steeds intenser werd, raadpleegden ze een psychiater, een universiteitsprofessor.

Na heel wat proeven, testen en onderzoeken gaf hij de raad mijn sekse te laten aanpassen nu ik nog jong was en de verandering gemakkelijker en vollediger zou verlopen. En zo kwam het dat al op heel jonge leeftijd mijn transitie werd ingezet en ik vrouwelijke hormonen slikte. Mijn ontwikkeling als jongen werd daardoor geremd. Gedurende de weekends en in de vakanties droeg ik meisjeskleren. Mijn stem bleef lichter, brak niet, en baardgroei bleef uit. En toen er zich bij mij borstjes begonnen te ontwikkelen en mijn heupen zich iets verbreedden, veranderde ik van school en ging als meisje verder studeren. Alleen de directie was van mijn geval op de hoogte. Zo beëindigde ik mijn middelbare studies.

 

Ondertussen had Giuseppe ervoor gezorgd dat ik ook toneelcursussen en dans- en balletlessen kon volgen. Ik hielp Josiane af en toe in de winkel en leerde zo de driften en verborgen verlangens van mannen en vrouwen beter kennen. En geregeld werd ik op psychologisch gebied gevolgd en begeleid.”

 

Hier hield Paula even op, nam een slokje koffie en bestudeerde mijn gezicht naar een reactie. Doch ik zweeg en bleef ernstig luisteren. Dan vertelde ze verder:

 

“Op mijn achttiende verjaardag, de dag dat ik meerderjarig werd, ben ik volledig vrouw geworden. Mijn laatste nutteloze en hinderlijke restje mannelijkheid werd verwijderd. Twee maanden later liep in aan de kust in bikinietje rond. Zonder complexen. Ik was geworden wie ik eigenlijk was. Paul was Paula geworden.

 

Ik ging nog enkele jaren bibliotheekwetenschapen, bedrijfsbeheer en seksuologie studeren en toen ik de Erolusion erfde kwam die kennis goed van pas.

 

Zie je nu, lieve Silvester, waarom ik je zo goed begrijp? Als jij denkt en voelt dat je Silvia bent, dan moet je Silvia worden. Anders zal je nooit echt gelukkig zijn. En ik zal van je blijven houden, of je er nu als man of als vrouw uitziet. Zelfs na vannacht… Ik raad je aan je zo gauw mogelijk te laten behandelen. En dan wil ik dat je mijn zusje bent…”

 

Ik had Paula niet onderbroken. De persoon die voor mij zat had haar diepste geheim aan mij blootgegeven. Nooit zou ik nog iemand ontmoeten die mij zo zou kunnen begrijpen.

 

“ Lieve Paula, ik bewonder je, ik waardeer je, ik hou van je, en ik beloof het, ik zweer, dat ik jou nooit in de steek zal laten en dat ik er alles zal voor doen om je zusje te worden. En… als Frank dan ooit eens met mij wil trouwen, dan zal ik in de zevende hemel zijn. Want Frank verlangt heel erg dat ik ooit zijn vrouw kan worden. Maar eer het zover is zal er nog veel moeten gebeuren.”

 

“Als het zover is zàl Frank met je trouwen. Dat weet ik zeker,” moedigde Paula me aan.

 

Na het ontbijt gingen we samen wat wandelen. We aten ’s middags in een restaurantje en daarna gingen we naar mijn huis. Daar werd ik door Paula vakkundig getransformeerd in Silvia. Want om zes uur kwam Frank mij halen voor een avondje uit.

 

Lieve Paula, als ik innerlijk geen vrouw was geweest, zou ik met je trouwen.

 

06-03-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (1)
03-03-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.20. Ik, Silvia. Paula’s geheim 1
Klik op de afbeelding om de link te volgen

20. Ik, Silvia. Paula’s geheim 1

Uit mijn dagboek (maart 1992)

De nacht was kort maar voldaan en uitgeput vielen we in slaap. Om acht uur in de morgen wekte ons de telefoon. Paula had de conciërge opdracht gegeven ons te wekken. Wij lagen naakt in mekaars armen en ik voelde de begeerte weer in me oprijzen. Paula ging daar graag op in en ik nam haar, of zij nam mij, zacht, liefkozend, verwonderd, gelukkig. En toen wij een uurtje later samen onder de douche stonden en mekaar wasten en stoeiden, was mijn geslacht zo uitgeput en slap dat het tot niets meer in staat was dan daar te hangen. 

 

“Vannacht heb ik een heel andere “Silvia” leren kennen,” zei Paula. 

 

“Paula,” aarzelde ik, “mag ik je iets vragen zonder je te willen kwetsen, en zonder dat ik jaloers moet worden?”

 

Zij keek me afwachtend aan. Ik nam haar hand vast.

 

“Het was een heerlijke nacht met jou, maar… ga jij soms of misschien vaak ook met andere mannen naar bed? Zoals je met mij gedaan hebt?  En… spring jij elke dansavond na je act op de schoot van een voor jou sympathieke niets vermoedende toeschouwer? Om daarna…”

 

Met grote ogen keek Paula me verwonderd aan. Dan schoot ze in een lachbui.

 

“Ach Silvester, hoe heerlijk jaloers ben jij! Wel neen, lieve jongen, dit is nog maar één maal gebeurd. Met jou. Dat was speciaal voor jou zo gepland. En verder zal dit niet meer gebeuren. Ik doe wel af en toe zo een strip-tease-act, maar als die afgelopen is blijf ik gewoon nog een momentje onder het applaus op de scène staan tot het licht uitgaat, en dan verdwijn ik. Maar ik zou jou nu ook eens iets willen vragen en ik wil een heel eerlijk antwoord: Zou jij na vannacht nog Silvia willen worden?”

 

Aan zo een vraag had ik mij totaal niet verwacht. Alle euforie viel ineens van mij af. Ik hield van Paula, maar ook van Frank. Misschien wel meer van Frank. En ik dacht aan wat ik hem beloofd had, en ik voelde een verlangen naar hem in mij opkomen. Maar ik wilde zo eerlijk mogelijk antwoorden.

 

“Lieve Paula,” stotterde ik na enig nadenken, “ik hou van jou, ik heb het lichaam van een man, maar toch voel ik me vrouw, en ik denk dat ik slechts als vrouw helemaal gelukkig kan zijn. Doch ik wil je niet kwijtraken. Ik wil je niet kwetsen of pijn doen. Wat moet ik doen? Was ik maar anders dan ik ben! Kan je dat begrijpen?”

 

Paula zweeg en keek ernstig. Was ze ontgoocheld, of had ze dit antwoord toch een beetje verwacht?  Dan verscheen er een glimlach op haar gezicht en ze keek me vlak in de ogen.

 

“ Lieve Silvester, zei ze, je moet jezelf niets verwijten, je bent zoals je bent. Ik kan dat zelfs héél goed begrijpen. Ik ben wel een tikkeltje ontgoocheld, maar ik ben blij dat je zo eerlijk antwoordt. Na vannacht moet dat niet gemakkelijk voor jou geweest zijn. Doch ik wil ook heel eerlijk tegenover jou zijn, want ik heb je nog een geheimpje te vertellen. Weinig mensen zijn daarvan op de hoogte; vertel het aan niemand, zelfs niet aan Frank. Later misschien.”

 

 

03-03-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
01-03-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ook carnaval ?

Ook carnaval  ?

Gekke apenknuffels van

Sihihihilvihihiaaaaaaaaahahahahahahahaaaa!!!!!!


!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

01-03-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (2)
28-02-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bijna carnaval

Lieve vrienden en vriendinnen,

Na enkele weken rust zijn we weer op gang geraakt. Ik bedoel dat ik en mijn danseressen al enige tijd aan het repeteren zijn voor ons nieuw programma in de nachtclub van Paula.

Morgen, vrijdagavond, begint de nieuwe reeks voorstellingen en met zijn allen treffen we de laatste voorbereidselen voor een goede, neen, voor een uitstekende voorstelling. Ditmaal zal carnaval natuurlijk op de voorgrond staan. Ik ben er gerust in, want het zal zeker lukken. We zijn enthousiast om ons beste beentje voor te zetten.

Paula heeft het natuurlijk ook heel druk, want zij heeft de supervisie over de hele zaak. Ik help haar zo veel als en waar ik kan, zodat ik niet veel thuis ben. Frank kan voor die tijd het werk in onze zaak wel alleen aan, maar ik houd me wel op de hoogte van wat er gebeurt.

Ik heb ook een hele doos vol met bh’tjes en slipjes voor mijn strip-tease-act  gereed liggen. Dat zijn speciaal voor mij gemaakte “kleding”-stukjes die gemakkelijk kunnen uitgedaan worden. Voor elke vertoning moet ik er een stel hebben, want zoals ik je al eens geschreven heb, gooi ik elke avond – beter gezegd elke nacht – mijn laatste “attributen” in de zaal, waar ze door meestal snelle mannenhanden als een begeerde trofee worden weggegraaid…

Lieve lezer/es, ik heb niet veel tijd om nog veel te schrijven. Later volgt wel eens een rapportje. Misschien ziet iemand van jullie mij in een van de volgende avonden optreden, zonder te weten dat ik het ben...?

Een kusje voor jou en knuffels voor wie het wenst.

Jouw SILVIA


28-02-2019 om 12:12 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
26-02-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.19. Ik, Silvia. Wat champagne vermag
Klik op de afbeelding om de link te volgen

19. Ik, Silvia. Wat champagne vermag

Uit mijn dagboek (maart 1992)

 

De show ging normaal verder. Wij keken wat verstrooid naar de voorstelling. Dat wil zeggen, ik keek verstrooid omdat ik zoveel te verwerken had, maar Paula hield alles wat er gebeurde in het oog en niets ontging aan haar aandacht, alhoewel dat niet aan haar te merken was. Het was mij niet duidelijk hoe mijn relatie tegenover Paula verder zou evolueren. Paula scheen dat echter aan te voelen en begon te praten over vertrouwde en huishoudelijke dingen. Ze bleef natuurlijk mijn lieve vriendin. Dat beloofde ze. En ze hoopte dat ik dat ook goed zou vinden.

Na enkele tijd liet ze nog een fles champagne aanrukken. Ik liet de godendrank gewillig en zacht binnenglijden. Paula dronk minder, want, beweerde ze, als chef van deze zaak moest ze in staat blijven alles goed in het oog kunnen houden. En zo kwam het dat rond een uur in de morgen, toen de show gedaan was ik in betrekkelijk hoge mate vrolijk en “geestelijk verheugd” was. Ik hield mijn arm om Paula die tegen mijn schouder aanleunde. Zij was voor mij de mooiste en liefste vrouw die ik ooit in mijn leven had ontmoet en zij keek mij toch zo verliefd in de ogen! Geen twijfel mogelijk, ik was verliefd op haar! Een klein ogenblik vroeg ik me af hoe dat mogelijk was en vroeg me af of mijn verlangen om vrouw te worden geen grote vergissing was. Was ik misschien biseksueel? Of nog iets anders? En ik was ook verliefd op Frank. Maar dat probleem moest ik nu niet oplossen want die avond was het leven mooi.

Even later zei Paula me dat ze me haar optrekje in dit gebouw wou tonen. We namen de lift en kwamen boven aan in haar penthouse. Het was smaakvol en volledig ingericht:  hall, living, salon, keuken, slaapkamer, badkamer, wasplaats.  En dat alles behoorde toe aan Paula! Ik kon het niet geloven.  In het salon zakten wij weg in de malse coach, en om de avond waardig af te ronden schonk Paula mij nog een poescafé. Ik dronk er drie. Alles rondom mij werd waziger en onstandvastiger… Paula leek mij mooier en liever dan de zaligste engel in de hemel en haar stem klonk als pure muziek…

Ineens besefte ik dat ik terug naar huis moest, maar ik geraakte niet goed recht. Paula had dit natuurlijk voorzien, trok me tegen zich aan omhoog, nam me in haar armen, gaf me een lange onweerstaanbare kus en leidde me naar haar slaapkamer.  Willoos ging ik mee. Ze duwde me zachtjes neer op haar bed, trok mijn schoenen en kleren uit. Ik was me maar half bewust van het gebeuren, maar kreeg een adrenalinestoot toen Paula haar jurk van zich liet afglijden. Daar stond ze naakt voor mij gelijk ze heel even op de scène had gestaan, met slechts op haar tepels twee sterretjes, of waren het hartjes? Ik voelde een wild verlangen in mij oprijzen, anders dan wanneer ik bij Frank ben. Mijn geslacht rees omhoog en reikte naar de Venus die naar mij toe zweefde.  Ze liet zich zacht op mij neer en omhulde van al het mannelijke dat ik bezat. Ze drukte zich vast tegen mij aan, klemde haar armen en benen rond mij en haar mond zoog zich aan mij vast. Ik gleed in haar. Waar eindigde ik, waar begon Paula? Wij waren één, Paula en ik, ik en Paula, Paula-Silvester, Silvester-Paula…, vrouw, man , vrouw-man, man-vrouw? Het was allemaal van geen belang. Alleen liefde telde. Hoera! Liefde! Liefde!

 

26-02-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (1)
23-02-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.18. Ik, Silvia. Schijn en werkelijkheid
Klik op de afbeelding om de link te volgen

18. Ik, Silvia.  Schijn en werkelijkheid

Uit mijn dagboek (maart 1992)

 

En toen begon Paula te vertellen:

“Deze zaak en alles wat erbij hoort is van mij. Het is mijn eigendom. De zaken gaan goed en ik heb geen euro schuld. Ik heb negen personen in min of meer vaste dienst en voor de show engageer ik dansgroepjes, goochelaars, muzikanten, zangers en zangeressen, entertainers enz. Je moet dus niet verwonderd zijn dat het personeel mij, en dus  ook jou, zo voorkomend behandelt.

Trouwens, die invitatie, zogezegd van Josiane, dat was een afleidingsmaneuver. Ik wou je eens echt verrassen, aangenaam verrassen, hoop ik. De laatste tijd heb ik je heel goed leren kennen, en ik heb heel veel sympathie voor jou. Jij bent een eerlijke jongen, rechtuit, en je bent niet als andere mannen… Dat trekt me aan, dat bevalt me… Hoe dat komt? Ik heb daar wel een verklaring voor, maar dat vertel ik je later wel."

Ik luisterde zonder haar te onderbreken. Paula keek me ernstig glimlachend aan en ging dan verder:

“Deze zaak hier is mij in de schoot gevallen. Ik heb ze gekregen, of beter gezegd geërfd. Neen, niet van mijn ouders, maar van Giuseppe. Giuseppe was de derde levensgezel van mijn tante Josiane. Zij was in haar jeugd zeer vrijgevochten en avontuurlijk, tot ze haar ware liefde vond bij Giuseppe, een lady-killer, een Italiaan die bovendien rijk was. Zij heeft hem in zekere mate getemd en hij haar!

Mijn ouders kwamen om in een auto-ongeluk toen ik 10 jaar was. En vermits Josiane mijn enig overblijvend familielid was werd zij mijn voogd. Giuseppe was voor mij als een vader, betaalde mijn studies, mijn toneelopleiding, mijn balletlessen, studiereizen enz. En vooral, hij begreep mij, kende mij, wist wie ik eigenlijk was en wat ik verlangde. Hij had verschillende eigendommen, o.a. deze zaak hier. Ik mocht af en toe eens optreden. In alle eer en deugd, hoor. Zo leerde ik het milieu kennen.

Groot was mijn verdriet toen Giuseppe aan een hartinfarct bezweek. Maar nog groter was mijn verrassing toen de notaris zijn testament voorlas en mij feliciteerde: ik erfde deze zaak hier en twee appartementen, een aan de Belgische kust en een in Toscane. Josiane erfde de villa waarin we woonden, een appartement aan de Costa Brava en de helft van de winkel Erolux Josiane. In zijn testament stond ook dat bij overlijden van Josiane ik de enige erfgename van haar bezittingen moest zijn.  En dit is het dus, beste Silvester. Zo werd ik dus een rijke juffer.

En om goed op de hoogte te zijn van wat er zich in de show-zakenwereld afspeelt, vervolmaakte ik mij in de danskunst, leerde paaldansen, zelfs stripteasen, specialiseerde mij in transformatie, en studeerde seksuologie, bibliotheekwetenschappen en handel. Ik ga dus niet werken om mijn boterham te verdienen… En het is dus niet zo vanzelfsprekend voor jou dat ik enkele dagen per week in de bibliotheek bezig ben en de rest van de week Josiane in de winkel bijsta, nietwaar?”

Ze hield even op met spreken en bekeek me. Ik had nog altijd niets gezegd, maar knikte bijna onmerkbaar.

“ Lieve Silvester,” ging ze verder, “ik heb het je toch al eens gezegd: ik wil een normale vrouw zijn, in de échte wereld leven, en niet ondergaan in een wereld van fake, schijn, glitter, illusie en geld. Ik wil mezelf zijn. En dat ik jou heel graag heb, heeft ook zijn reden. Jij bent anders dan andere mannen…”

Er viel een korte stilte tussen ons beiden. Ik moest haar bekentenissen toch nog even verwerken, en keek in haar ogen die mij ernstig aankeken. Ze glimlachte mij toe en zegde toen op een heel andere toon:

 “Kom, laten we nog eens op de mooie avond drinken en vergeet dat ik meer geld heb dan de meesten die hier hun centen komen uitgeven. Ik wil alleen jouw vriendschap; die is voor mij geweldig veel waard…”

“Paula,” antwoordde ik,  “ik ben gelukkig met jouw vriendschap, ik denk zelfs dat ik van je hou, niet om wat je bezit, maar om wat je bent. Jij bent buitengewoon, jij bent eigenlijk te goed voor mij. Maar… hoe moet het dan verder met Frank?”

“Och lieve Silvester, jij weet nog niet helemaal wie ik echt ben, en je zal zeker verrast zijn als je dat verneemt, maar jouw vriendschap is wel echt. En… ik hou ook van jou…”

“Paula, ook ik hou van jou…”

Ik omhelsde haar en meende in haar ogen de hemel te zien.

23-02-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (1)
21-02-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een beetje zon voor jou
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Dag lieve lezer/es,,

Heb jij ook kunnen profiteren van het goede weer van de laatste dagen?

Ik weet wel, niet iedereen kan dat. Misschien moet jij nog gaan werken, of toch hier en daar een klusje uitvoeren? Of ben je ziek en kan je niet naar buiten en kijk je met verlangen en melancholie naar de zonnige dag...?

Het is goed dat veel mensen tegenwoordig tv kunnen kijken of hun tijd op een interessante manier kunnen doorbrengen door op het internet te surfen, fotootjes te bewerken of gewoon allerlei op te zoeken.

En sommigen hebben daardoor ook contact met anderen die ze niet eens kennen of gezien hebben, maar met wie ze toch op een of andere manier kunnen communiceren. Al was het maar met enkele woordjes van hen te lezen of liever, zelf iets mee te delen.

Ik, Silvia, doe dat op mijn manier. En alhoewel ik weet dat sommigen onder jullie mij een "eigenaardige", een "rare", een "speciale" vinden..., toch zijn wij allemaal mensen die mekaar wel eens meer dan gewoon nodig hebben. Een vriendelijk woordje of een glimlach kan het leven dan wat meer zon geven.

Dag, lieve lezer/es! Hou je goed en ik wens je een heel fijne dag toe.

En voor wie het wenst nog een kusje en een dikke knuffel voor wie dat wenst van

SILVIA

21-02-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (1)
18-02-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.17. Ik, Silvia. Verrassende Paula
Klik op de afbeelding om de link te volgen

17. Ik, Silvia. Verrassende Paula

Uit mijn dagboek (maart 1992)

Het publiek applaudisseerde oorverdovend. Voordat ik een woord kon uitbrengen floepte het licht uit. Het was ineens stikdonker. In de duisternis voelde ik hoe een sterke hand mijn arm vastklemde en mij meetrok naar een andere plaats in de zaal. Hij duwde mij neer op een pluchen bank en voor ik van mijn verbazing bekomen was ging het licht geleidelijk terug aan. Voor mij stond een fles champagne in een koelemmer met twee glazen op een tafeltje, en naast mij zat... Paula, gekleed in een fleurige jurk. Haar lange pruik was verdwenen en ze zag eruit zoals gewoonlijk, misschien een beetje meer geschminkt. Ze keek me vriendelijk uitdagend aan en ik hoorde haar zeggen:

“Hallo Silvester, eindelijk! Waar ben jij toch zo lang gebleven?”  

Ik bleef Paula een tijdje aanstaren en bleef verbaasd zwijgen. Ze bleef me geamuseerd glimlachend bekijken. Tot ik eindelijk mijn spraakvermogen terugkreeg.

“Paula, heb jij soms een tweelingszusje?” vroeg ik.

Nu was het haar beurt verwonderd te zijn.

“Wel nee, jij malle jongen, hoe kom je daarbij?”

“Was jij het echt, daar op de scène, en nu hier?”

“Natuurlijk, lieve jongen, ik heb niet de gave van bilocatie, hoor…”

Ze trok me tegen zich aan en kuste me weer, juist zoals daarnet. Dan keek ze me lief in de ogen en zei:

“Nog andere bewijzen nodig, hardleerse puber?”

Ik gaf me gewonnen.

“Dat is nu de tweede maal dat je me om de tuin leidt, zei ik. En hoe! Eerst was er Andrea en nu Afrodite! En toch zit Paula naast me. Jij brengt me van de ene verrassing in de andere.”

“Mijn goeie Silvester,” zei Paula en ze keek nu ernstiger, “ik denk dat ik je wel een verklaring schuldig ben.”

Ze deed teken aan een van de dienstmeisjes en liet onze glazen vullen. Op de scène deed ondertussen een goochelaar zijn best om de toeschouwers te verbluffen. Wij zaten naast mekaar in een knusse hoek van waar we zowel de voorstelling konden volgen als zien wat er in de hele zaal gebeurde. Wij toostten op het succes van de avond. Toen Paula haar glas aan de mond bracht had ze blijkbaar iets in de zaal opgemerkt. Ze zette haar glas neer en wenkte naar een van de diensters. Die kwam ogenblikkelijk aangetrippeld en vroeg wat er mevrouw beliefde.

“ Dorothee,” zei Paula, “jij weet hoe je je moet gedragen als je met de klanten omgaat. Ik heb je zoëven op een te vrijmoedige manier bezig gezien. Ik houd daar niet van. Wij zijn hier een hoogstaande gelegenheid. Als je je betrekking wil behouden, denk dan daaraan. En ga nu maar.”

Dorothee beet even op haar lippen, boog even en zei dat ze in het vervolg beter zou oppassen.

Nu was het opnieuw mijn beurt op verbaasd te zijn.

“ Och ja, Silvester,” zei Paula,” ik weet dat je dit alles niet begrijpt; ik zal je een en ander uitleggen. Maar we gaan eerst eens klinken op onze… “zielsverbondenheid”.

En toen begon Paula te vertellen:

18-02-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
17-02-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.16. Ik, Silvia. Erolusion show
Klik op de afbeelding om de link te volgen

16. Ik, Silvia. Erolusion show

 

Uit mijn dagboek (maart 1992)

Het was bijna tien uur en weldra zou de show beginnen. Ik zat daar nog altijd op mijn eentje te wachten en hield de inkom in het oog. Af en toe kwam een vriendelijke juffrouw nog even met me een praatje slaan, zonder zich evenwel op te dringen. En zo ging de wachttijd toch nog tamelijk snel voorbij.

Tien uur en de show begon stipt op tijd. Eerst was er een muzikale welkomstgroet gevolgd door een nummer van een dansgroepje. Daarna wervelde een groep girls onder een meeslepende melodie op de scène en toen ze echt goed bezig waren kwam er ineens een dik vrouwtje met sjaaltje op het hoofd en boodschappentas aan de hand het toneel opgesloft, verwonderd rondkijkend omdat het zich blijkbaar van plaats had vergist. Een van de kelners stormde het toneel op om het storend mensje weg te leiden, maar toen hij haar vastgreep deed die ongewenste verschijning enkele bliksemsnelle bewegingen, haar kleren vlogen in de coulissen en daar stond een aantrekkelijke jongeman die met de groep mee op de muziek een puik dansnummer ten beste gaf.

Toen daarop een andere melodie weerklonk trok de jongeman zijn pruik af, knoopte hemd en broek los en in een handige beweging vielen die kledingstukken van hem af en daar stond een slanke mooie vrouw, met lange zwarte haren, met groot decolleté en prachtige lange benen die langs de twee zijspleten van haar jurk zichtbaar waren. De muziek speelde een sensuele romantische wals en de dame begon zich uiterst geraffineerd en kunstvol uit te kleden. Uiteindelijk had ze slechts een stringetje aan, een driehoekje, en op de tepels van haar mooie borsten kleefden een paar schitterende sterretjes. Iedereen keek ademloos toe en vanuit het publiek kwam aanmoedigend geroep om verder te doen...

Na enig geprogrammeerd aarzelen liet ze met twee vingers het driehoekje verdwijnen en daar stond een prachtige naakte afrodite enkele korte ogenblikken in een superbe pose. Ik was ademloos van bewondering. Ineens zwierde de naakte godin haar string naar mij toe, rond mijn hals, en met een gratievolle sprong belandde ze op mijn schoot terwijl alle schijnwerpers op ons gericht waren. Ik voelde haar armen rond mijn hals, haar lippen op mijn mond, haar tong tegen mijn tanden en in mijn mond, en na die verrassende kus keken twee guitige ogen mij aan…

 

En toen herkende ik haar: PAULA!

 

17-02-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
16-02-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.15. Ik, Silvia. Rendez-vous met Paula
Klik op de afbeelding om de link te volgen

15. Ik, Silvia. Rendez-vous met Paula

Lieve lezer/es,

Ik heb je al een en ander verteld over mijn vroegere leven van voor mijn definitieve transitie tot vrouw. Die verandering is natuurlijk niet zomaar vanzelf gegaan, en ik heb in dat verband heel wat meegemaakt. Het is natuurlijk niet zo dat ik op een bepaalde dag vrouwenkleren heb aangetrokken, een pruik heb opgezet, mij geschminkt en naar de dokter geweest ben en gezegd heb: opereer mij en verander mijn lichaam in dat van een vrouw. Dat is veel te simpel.

Je weet misschien al uit mijn vorige bijdragen dat ik na mijn studies huwde, dat ik twee kinderen heb en gescheiden ben. Toen ik er mij van bewust werd dat mijn huwelijk kapot was ben ik alleen gaan wonen. Ik was toen nog maar 25 jaar. Twee jaar later, in 1992, waren wij officiëel gescheiden.

Ik had wel twee uitstekende vrienden: Frank, waar ik nu mee getrouwd ben, en Paula, mijn lieve zielsvriendin.

Met Gilberte, mijn ex, had ik in de eerste jaren heel weinig contact. Ik heb wel altijd alimentatiegeld betaald voor onze twee kinderen. Later zijn wij terug vrienden geworden, vooral nadat zij trouwde met mijn tweelingbroer Bert, die weduwnaar geworden was.

Dus: ik woonde alleen, transformeerde mij af en toe in vrouw, maar verscheen eerst toch nog in het openbaar als man. Met Frank ging ik wel op bezoek en naar buiten als vrouw. Met Paula besprak ik later mijn probleem en zij was mijn raadgeefster – zij had ook seksuologie gestudeerd! – maar ze was vooral mijn beste en liefste vriendin.

In de volgende bijdragen ga ik je ook heel wat over Paula vertellen. Ze is niet alleen een ongewone, maar een buiten-gewone vrouw.

Hieronder en in de volgende bijdragen kan je enkele teksten lezen die ik in die jaren en daarna in mijn dagboek geschreven heb.

***** ***** ***** 

Uit mijn dagboek (maart 1992)

Ik heb de raad van Paula opgevolgd en heb mij slechts een keer per week helemaal getransformeerd. Telkens chaperoneerde Frank mij in mijn nieuwe verschijning.  Mijn entree als vrouw in de wereld was nog wel niet perfect maar kon toch als geslaagd beschouwd worden. Met Paula besprak ik na elk weekend mijn belevenissen en in de weekdagen die daarop volgden was ik gewoon terug Silvester.

Vorige dinsdag had Paula voor mij een uitnodiging voor een avond in de Erolusion meegebracht. Ze zei dat haar tante Josiane twee kaarten had kunnen bemachtigen, een voor mij en een voor haar. De Erolusion is een fijne gedistingeerde nachtclub in het centrum van de stad. Men geeft er prachtige shows. Het is geen goedkope gelegenheid, maar de uitnodigingskaarten die wij gekregen hadden gaven ons vrije toegang samen met een bon voor een hele avond consumptie! Zo iets was voor mij werkelijk uitzonderlijk en die gelegenheid mocht ik niet laten voorbijgaan. Paula sprak af dat zij mij, Silvester, om negen uur thuis zou komen afhalen, en dan zouden we van daar samen naar de club gaan om te genieten van de show die om tien uur begon.

Eindelijk was het vrijdag en ik was al van acht uur gereed en wachtte op Paula. Toen om kwart over negen Paula nog niet was opgedaagd, begon ik me af te vragen of zij onze afspraak niet vergeten was. Maar enkele minuten later belde de telefoon. Het was Paula.

“Sorry, Silvester, dat ik je laat wachten, maar ik zit vast in een file en het gaat maar heel langzaam vooruit. Ik stel voor dat je gerust al alleen vertrekt, en zo gauw ik kan zal ik naar je toe komen. Ik hoop dat ik niet te laat kom. En kijk jij ondertussen niet te veel naar de danseresjes en dienstertjes kijken, hoor! En drie kusjes van mij!”

Er zat dus niet veel anders op dan op mijn eentje te vertrekken en op Paula te wachten. Ik ging te voet, want de club bevond zich maar op een klein kwartiertje gaans van mijn woning.

Toen ik voor de ingang van de gelegenheid stond aarzelde ik een beetje. Ik kende ze wel van naam, maar ik was er nog nooit binnen geweest. De geüniformeerde buitenwipper aan de ingang bekeek me onderzoekend, maar toen ik hem mijn invitatie toonde was hij heel voorkomend en vertrouwde me toe aan een vriendelijke dame die me een tafeltje aanwees vlak bij het podium. Ik werd als een VIP behandeld.

Ik zat nu in een smaakvol ingerichte ruimte, knus verlicht en versierd met zacht-erotische afbeeldingen en figuren. Een aangename muziek hing in de lucht. In de zaal zat al heel wat volk - meer heren dan dames - en alles gaf een gedistingeerde indruk. Een jonge sexy blondine kwam met een drankje naar mij toe en bleef enkele minuutjes gezellig met me babbelen. Ze wist dat mijn partner later zou komen, want die had telefonisch verwittigd, zei ze. Achter de toog hadden een paar kelners hun bezigheid en in de zaal bedienden nog een paar mooie serveuses de klanten. Dit was duidelijk een sjieke gelegenheid. Dat zag ik trouwens ook aan de prijzen die men voor een consumptie aanrekende. Ik was nog altijd alleen en ik besloot dan maar de tijd door te krijgen met alles aandachtig te bekijken en te genieten van de gezellige sfeer. En zo wachtte ik op Paula die hopelijk niet te lang in de file had moeten staan.

 

16-02-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
14-02-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Valentijn-Valentine

Valentijn-Valentine

***

 

***

Op Valentijn ben JIJ mijn liefste

Op Valentijn ben ik je vrouw.

Op Valentijn ben IK je liefste

Omdat ik zoveel van je hou.

 

Omdat ik zoveel van je hou

Ben ik voor altijd nu je vrouw.

Jij houdt van mij op Valentijn.

Ik ben je vrouw, en dat is fijn.

***

14 februari 

14-02-2019 om 21:13 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
13-02-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Morgen Valentijn...

Dag lieve mensen,

Morgen is het Valentijnsdag, en dat betekent dat vele verliefden en liefhebbenden speciaal aandacht voor mekaar gaan hebben. 

Of niet? Ja, het is bij sommigen niet altijd zo simpel, maar als jij je op die dag niet zo gelukkig voelt omdat je bv. pech hebt gehad, of een geliefde verloren hebt... dan wens ik uit de grond van mijn hart dat je toch door wat liefde gelukkig geraakt wordt! 

In ieder geval, ik denk ook aan jou en wens je het liefste en "de liefste" toe.

Nog een fijne dag, kusjes en knuffels voor wie dat wenst van

SILVIA





****************

13-02-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
04-02-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Griep...
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Hallo beste mensen,

De griep is in het land, en ik zal het geweten hebben! Ik voel me al enkele dagen gelijk een schotelvod. Ik heb geen lust om te werken, lig zowat de helft van de tijd in mijn bed, heb branderige ogen en een keel die pijn doet, voel me zwak en "heel gesteld om te lijden", zoals dat in de vroegere katechismus stond.

Gelukkig dat ik af en toe eens wat nieuws op mijn computertje kan lezen. Veel zin om wat te vertellen heb ik ook niet. Dat zal je, lieve lezer/es, al wel gemerkt hebben, want mijn bijdragen komen niet zoals men mag verwachten.

In ieder geval, lieve lezer/es, hou je gezond en als je ook griep hebt, genees snel en schrijf mij een opwekkend woordje. 

Je Silviaaaaatjsie!!

NB. Ditmaal, begrijpelijk, geen kusjes of knuffels... Maar toch een lieve glimlach!



04-02-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
26-01-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Terug thuis

Lieve blogvriend(inn)en,

Ik ben terug thuis. Gisteren zijn we rond 8 uur ’s morgens naar huis vertrokken. In Frankfurt hadden we een overstap en we zijn dan rechtstreeks tot Brussel kunnen doorrijden. Aankomst voorzien tegen 18 uur. De reis is vlot verlopen en we brengen een hele boel aangename herinneringen mee.

In het station stond onze lieve vriendin Paula ons op te wachten. Op haar kunnen wij altijd rekenen. Zij is niet alleen een ongewone maar ook een buitengewone vrouw. Later vertel ik beslist nog meer over haar.

Toen wij thuis aankwamen, zagen we dat zij voor ons alles in gereedheid had gebracht: de verwarming functioneerde gezellig, de tafel was gedekt, koffie en sandwiches stonden klaar, de briefwisseling lag gereed, enz. – Lieve Paula toch! Ik ben haar veel verschuldigd en terecht houden we van mekaar. En Frank is daar niet jaloers op want hij is en blijft voor mij man nummer één!

Nu gaat weer het gewone normale leven verder.

Groetjes, kusjes en een warme knuffel voor wie dat wenst van

SILVIA




26-01-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
22-01-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dromen is bedrog, of misschien niet?

Dromen is bedrog, of misschien niet?

Lieve lezer/es,

Ik heb vannacht gedroomd. Dat is toch niets speciaals, zal je zeggen. Gelijk heb je, want wij dromen allemaal in onze slaap. Maar meestal herinneren wij ons daar niets van als we wakker worden. Soms weten we wel nog duidelijk, of toch min of meer, wat we gedroomd hebben. En dit was bij mij deze keer het geval. En dat gebeurt heel zelden.

Was mijn droom dan zo speciaal of interessant? Voor mij wel, want stel je voor: ik was verliefd! Ja verliefd zoals ik dat was in mijn tienerjaren. 

Nu komt mijn vraag aan jou, senior, jij die 50 of meer bent: Heb jij de laatste tijd nog dat jonge, jeugdige, verrukkelijke gevoel gekend van “Hoera! Ik ben verliefd!!!” Kom, maak me niets wijs, dat zal zo vaak niet meer gebeuren, en als dat bij je nog dikwijls of regelmatig gebeurt, dan ben je een benijdenswaardige uitzondering.

Ik ben zo geen uitzondering. Helaas! Ik houd wel van mijn partner, en dat gevoel zit diep en is oprecht. Maar… dat uitbundige, dat jeugdige is er niet meer bij. En daarom was ik zo gelukkig vanmorgen wakker te worden met de nawerking van dat verliefde gevoel.

Ik gaf de nog slapende Frank naast mij een por in de zij.

“Wat is er, schat,” mummelde hij.

“Ik heb gedroomd,” zei ik. 

“Wat is daar nu speciaals aan?” vroeg hij verbaasd.

“Zal ik je tonen,” was mijn antwoord.

Ik nam zijn hoofd tussen mijn handen, drukte mijn lippen op zijn mond, wipte boven op hem en in een mum van tijd waren wij… Ja, dat kan en mag je je wel inbeelden…! Leve de liefde!!

Lieve lezer/es, ik wens je een liefdevolle dag toe, vandaag, morgen, volgende week!

Liefs van Silvia, met daarbij enkele kusjes en een warme knuffel voor wie dat wenst!

22-01-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
21-01-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een lieve groet

Lieve blogvriend(inn)en, 

Nee, ik ben nog niet thuis, ik ben nog altijd met vakantie en heb met Frank soms dolle pret in de sneeuw! Maar ik heb mijn computertje meegenomen en zo kan ik dan ook mijn blogje even aanvullen.

Mijn verblijf hier in deze besneeuwde streek loopt stilaan ten einde, want tegen het weekeinde ben ik terug thuis. 

Ditmaal geen foto van sneeuw of Alpenlandschap, nee, ik stuur je een lieve glimlach toe. 

Lieve groeten, zachte kussen en een ferme warme knuffel (als je dat verlangt) van

 S I L V I A





21-01-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
17-01-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Sneeuwpret

Hallo beste bloggers!

Gisteren en vandaag is de grote sneeuwval opgehouden. Nu is het menselijk. Daarvan hebben wij geprofiteerd om ons hartje in de sneeuw op te halen.

We zijn in de voormiddag gaan skiën. Tegen de middag zijn we boven iets gaan eten en daarna zijn we rustig weer naar beneden geskied. In de namiddag hebben wij dan nog een rustige wandeling gemaakt, daarna in het zwembad onze spieren wat losser gemaakt. Vervolgens nemen we een douche en maken ons klaar om te gaan souperen.

Gisteren zijn we daarna in de bar nog iets gaan drinken en we hebben gedanst op de muziek van Ulrich, zanger en huismuzikant. Hij doet het heel goed. En er is "Stimmung", zoals ze daar zeggen. Frank en ik hebben voor onze dansjes wel heel wat bewondering geoogst; wij zijn immers professionelen, ik althans. Maar we overdrijven niet, want niemand moet weten dat Silvia in haar land een van de danssterretjes is die toch liefst als een gewone vrouw en niet als bv dagelijks met de mensen wil omgaan.

Beste mensen daar in dat regenachtig Vlaanderen, wij blijven nog enkele dagen hier en hopen van de goede lucht en de sneeuw te profiteren.

Veel liefs, kusjes en een warme knuffel voor wie dat graag heeft van je

SILVIA (en Frank)





17-01-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
14-01-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw!

Hallo beste blogvrienden !

Hier zitten we dan, ver van huis, bijna ingesneeuwd, maar tevreden in een gezellig warm hotel.

We zijn hier in het weekend aangekomen, zonder problemen, want we zijn met de trein gekomen. We hopen hier een week te blijven en veel te wandelen. Als het mogelijk is gaan we ook skieën, maar we gaan natuurlijk binnen de toegelaten pistes blijven. We zullen ook zo wel plezier hebben. Eens helemaal eruit zijn!

Ik plaats hierbij enkele foto's die Frank al genomen heeft.

Beste mensen, tot nog eens! Niet jaloers zijn, want ik kan je toch niet helpen... 

Groetjes en een dikke warme knuffel van

Silvia

(en ook de groeten van Frank).




14-01-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (1)
05-01-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Driekoningen

Lieve blogvriend(inn)en,

Vanavond treed ik nog een keer op. We geven onze driekoningenshow. Paula, ik en Bea komen dan op het toneel gekleed als de drie koningen, en men speelt aangepaste koninklijke muziek. Samen met ons verschijnen een hele groep als dienaren geklede dansers op het toneel.

Dan verandert het gebeuren: de muziek wordt moderner, wordt meeslepender en wij, de drie koningen, doen sierlijk onze kleren uit en ontpoppen ons als sexy-mooie danseressen. De figuranten op de achtergrond doen hetzelfde tot de hele groep dansers een feeëriek schouwspel geeft met veel beweging en lichtschakeringen. 

Niettegenstaande dat de club slechts om negen uur vanavond zijn deuren opent, treden wij toch slechts op tegen middernacht. 

Vanaf morgen zal het voor mij wat minder inspannend zijn. We schakelen over op de gewone shows en slechts op bepaalde dagen van de maand.

Tot nog eens, lieve lezer/es. Misschien heb jij voor vanavond bij ons gereserveerd? 

in ieder geval lieve groetjes en kusjes en een warme knuffel voor wie dat wenst van

Jouw SILVIA.

05-01-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
03-01-2019
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Na de feesten

Lieve mensen,

Eindelijk heb ik de tijd genomen je een en ander te vertellen over de voorbije feestdagen.

Nieuwjaar en de dagen ervoor waren voor veel mensen vermoeiende dagen. Maar voor mij waren het eerder avonden en nachten, want gedurende de dag was ik blij te kunnen rusten en zelfs slapen.

Ik had verschillende optredens met mijn dansgroep, en in de vroege uurtjes was ik er ook, maar dan alleen, om mijn striptease-nummer te doen, waarover ik je in een van mijn vorige bijdragen al iets gezegd heb.

Om in vorm te blijven moet men dagelijks ook blijven oefenen: turnen, dansen, oppassen met wat ik eet en drinkt, want ik wil nog altijd als een slanke of tamelijk slanke vrouw gezien worden.

Ik word altijd erg geschminkt omdat dat op het toneel zo moet en ook opdat men mij niet zou herkennen. Zelfs mijn buren en de mensen met wie ik geregeld praat of winkel weten niet dat ik de "Silvia Star" ben die ze op de affiche zien.

Daardoor zie ik soms wel in onze club een of andere kennis bij ons binnenkomen met aan de arm een andere lady dan zijn wettige echtgenote. Omgekeerd gebeurt ook wel eens! En vaak zie ik ze samen in een van de (dure) hotelkamers verdwijnen die Paula ter beschikking stelt... Maar daar ga ik nu niet over uitweiden, een andere keer misschien.

Mijn echtgenoot Frank komt vaak kijken en dan zit hij in een rustig hoekje waar hij het toneel goed kan zien en praat en drinkt meestal met enkele van zijn gasten. Dat ik mij voor zijn ogen publiekelijk uitkleed, stoort hem niet. Ja, helemaal naakt ben ik niet, want ik draag altijd een fijn haast onzichtbaar dingetje op de "strategische plaatsen". Maar de illusie is er en dat is wat het moet zijn.

Frank geniet er zelfs van. Vooral omdat niemand van zijn vrienden weet dat ik, zijn vrouw, daar mijn charmes tentoon spreid! En hij geniet ook van de reacties van de mensen die bij hem zitten, vooral als die met wellustige ogen en open mond naar mij kijken. Soms doet hij mij heimelijk een afgesproken teken, en dat wil zeggen dat ik mijn bh of stringetje naar een van zijn gasten moet werpen... 

Soms, als het heel laat wordt, en ik afgeschminkt ben en er als een gewone bezoekster uitzie die haar echtgenoot komt afhalen om met hem naar huis te rijden, voeg ik mij nog een tijdje bij het gezelschap, en luister naar de commentaren van de heren (en ook van de jaloerse dames) die mij op de scène bewonderd en begeerd hebben. Wisten ze dat ze het over mij hebben, dan zouden ze wel rode oortjes krijgen...!

Je ziet wel, lieve lezer/es, dat alles relatief kan zijn, al naargelang van de tijd en de omgeving waarin iets gezegd of gedaan wordt.

Genoeg gekletst nu. Een andere keer vertel ik wat meer over enkele plezante belevenissen.

Groetjes, kusjes, en voor wie het wenst een warme knuffel van

Je SILVIA

03-01-2019 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
14-12-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.14. Ik, Silvia. Van “en femme” tot femme
Klik op de afbeelding om de link te volgen

14. Ik, Silvia. Van “en femme” tot femme


De volgende dag was het al middag toen ik terug thuis aankwam. Ik had zo goed als mogelijk mij in vrouw getransformeerd en aangekleed. Frank was mijn chauffeur, zette mij thuis af, en reed verder naar zijn bedrijf. Ik had Paula de sleutel van mijn woning gegeven en gevraagd mij thuis op te wachten. Ik zou haar dan omstandig verslag uitbrengen. Het werd een aangename, plezierige en leerrijke babbel.

In de namiddag gingen we samen winkelen nadat Paula mijn verschijning als vrouw geperfectioneerd had. Op straat en in de winkels gaf ze me verschillende tips: hoe ik mijn houding kon verbeteren, hoe ik moest stappen, betalen, een drankje bestellen enz. enz. In de late namiddag kwamen wij met pak en zak beladen moe en tevreden thuis. Ik had een nieuwe jurk gekocht en mijn lingerie – ook enkele pikante dingetjes – aangevuld. Paula had mij doen beloven dat ik van dan af ook als vrouw in de bibliotheek zou komen werken. Niet enkele keren, maar altijd! Zonder uitzondering. “En femme”! En ik zou woord houden, hoezeer ik ertegen opzag.

Het was best dat ik samen met haar op het werk in de bibliotheek verscheen, had ze me gezegd. Dan kon ze mijn collega’s inlichten en hun reacties zien.

Frank was ’s avonds met een grote bos rozen onverwachts naar mij toe gekomen. We waren in een romantisch restaurantje gaan eten en daarna waren we de hele nacht intiem samen gebleven.  

Vroeg belde Paula bij mij aan. Frank stond gereed om naar zijn werk te gaan en opende de deur. Ik hoorde dat Paula dat niet verwacht had. Frank kuste me nog vol passie en vertrok. Paula stond er verwonderd naar te kijken en liet me verstaan dat ik “klasse” had. Een natuurtalent was ik. Ze inspecteerde me, bracht hier en daar een kleine correctie aan, en dan reden we weg.

Het was voor iedereen natuurlijk een geweldige verrassing. Eerst gedroeg men zich onwennig tegenover mij, wist niet goed hoe met mij om te gaan, maar langzamerhand normaliseerde de toestand zich. Na enkele maanden sprak en gedroeg men zich tegenover mij bijna alsof ik een normale vrouw was en men mij nooit in mijn mannelijke gedaante had gekend.

Ik leerde geleidelijk aan mij vrouwelijker te gedragen, te kleden, te schminken, te spreken, te lopen enz. Mijn psychiater stond me toe vrouwelijke hormonen te gebruiken, zodat mijn uiterlijk zachter werd. Na enkele maanden had ik geen pruik meer nodig en liet mijn haar bij de dameskapper verzorgen. Ik liet achtereenvolgens correcties uitvoeren aan mijn lichaam: borsten vergroten, heupen verbreden, billen verdikken zodat ik in de rug de vrouwelijke knik kreeg. Ik behandelde mijn gezicht, liet mijn lippen iets voller maken, overal ontharen, en vooral die baard moest weg. Gelukkig was mijn gezicht tamelijk rond zodat ik geen kincorrectie of jukbeenverbreding nodig had.

Dat alles nam mij bijna volledig in beslag, en toen ik er, na bijna twee jaar, klaar voor was, ging Paula met mij naar de gespecialiseerde kliniek, waar ik de laatste resten van mijn eerdere mannelijkheid liet verwijderen (SRS = Sex Reassignment Surgery). Op mijn verjaardag, zo had ik het gewild, want het was voor mij als een nieuwe geboorte.

Nu was ik een echte vrouw. Onherroepelijk en voor altijd. Halleluja! Enkele weken later mocht ik het ziekenhuis verlaten en kon overal en voor altijd de vrouw zijn die ik nog altijd ben en innerlijk altijd ben geweest.

Silvia



14-12-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
13-12-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.13. Ik, Silvia. Rendez-vous met Frank
Klik op de afbeelding om de link te volgen

13. Ik, Silvia. Rendez-vous met Frank


Om kwart voor zeven stapte ik de “Old Tom” binnen. Paula had me begeleid tot aan de ingang van het café, wenste me “good luck”, en ging terug naar huis.

Ik nam plaats aan een tafeltje niet ver van het raam, zodat ik iedereen die binnenkwam kon zien. Ik bestelde een aperitiefje en wachtte op Frank. Ik voelde me wat onzeker. Daar zag ik door het raam Frank op straat aangewandeld komen. Ongedwongen, knap, sterk, mannelijk. Ik voelde een ongewone warmte door mijn lichaam stromen. Hij duwde de deur open en keek rond. Zijn blik gleed even over mij maar herkende mij niet. Hij zocht immers Silvester, want ik had hem niet verklapt dat ik als “Silvia” op hem zou wachten... Wij waren trouwens nog nooit in het openbaar samen als vrouw en man naar buiten gekomen.

Frank keek nog eens zoekend rond en weer zweefde zijn blik over mij weg. Toen hij aanstalten maakte om aan een tafeltje, niet ver van mij, plaats te nemen, deed ik lichtjes teken met mijn hand en knikte hem glimlachend toe. Hij fixeerde mij aandachtig en toen herkende hij mij. Hij bleef verwonderd staan en zijn mond viel open. Zonder de ogen van mij af te slaan kwam hij naar mij toe, nam mijn hand vast, ging tegenover mij zitten, bleef mij bekijken.

“Wel, lieve jongen, hoe vind je me?” fluisterde ik.

“Silvia, wat een verrassing!  Hier, zo maar in het publiek… De eerste keer. Sexy, mooi, vrouwelijk. Wat is er toch met jou gebeurd!.”

Frank kon zijn ogen niet van mij afhouden. Ik bleef hem glimlachend bekijken.

Hij bestelde een biertje en ik vertelde hem dat ik met Paula aangepaste kledij was gaan kopen, en dat Paula me dan verder geholpen heeft bij mijn transformatie... En dan zijn we samen gaan wandelen. Ja, ja. En we hebben samen geluncht. En inkopen gedaan. En ik voelde mij als vrouw meer en meer op mijn gemak. Het was bijna of ik nooit anders geweest was. En het beviel me zo goed dat ik niet kon weerstaan aan het verlangen om samen met jou de avond door te brengen. Als jouw Silvia…

En Frank vond het geweldig. En jammer dat we dat nog niet eerder gedaan hebben. En dat ik er nu fantastisch goed uitzag. En dat ik een échte vrouw zou moeten zijn. Enz. Enz.

Frank stelde voor deze gebeurtenis met een feestetentje in een restaurant te gaan vieren. We gingen naar een goede eetgelegenheid enkele straten verder. Ik haakte mij aan zijn arm vast en Frank leidde me als een verliefde vrijer voorkomend naar “De Gouden Vork”. Frank bestelde een fles champagne als aperitief en we kozen een menu met aangepaste wijntjes. Het maal was uitstekend en toen de schemering ingevallen was en het licht van de kaarsen op tafel feller werd, voelde ik mij heel romantisch worden. Ik hield van Frank. En ik wist dat hij ook van mij hield.

“Ach Frank, zei ik op een bepaald ogenblik, zo zou ik wel altijd bij jou willen blijven… Jij houdt ook van mij, nietwaar?”

Hij keek mij lief in de ogen.

“En ik zou je voor niets ter wereld willen missen. Kon je maar voor altijd Silvia blijven,” zuchtte hij.

“Ik zal mijn best doen, lieve jongen. Maar vanavond bén ik jouw Silvia, helemaal.”

Na de koffie wandelden we gearmd naar huis. Naar het huis van Frank. Hij wou dat ik vanavond bij hem bleef.

We hebben de rest van de avond in alle intimiteit doorgebracht.

Frank is een attentvolle minnaar.

Hoe gelukkig voelde ik mij. Ik was zijn vrouw!

 

 

13-12-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
12-12-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.12. Ik, Silvia. Eerste coming out
Klik op de afbeelding om de link te volgen

12. Ik, Silvia. Eerste coming out

 

Toen ik met Paula naar buiten ging en mijn eerste stappen op straat deed, voelde ik me onzeker. Paula merkte het maar stelde me gerust en zei dat het eerste “coming out”, de eerste stap in volle dag en in de wereld van alledag, het moeilijkste was.  Ik moest mij ervan overtuigen dat ik nu een dame was en ervoor zorgen dat ik sierlijk marcheerde, dat ik bv. mijn voeten eerder voor mekaar naar het midden toe moest plaatsen. Zo zou ik aan mijn gang een vrouwelijker zwier geven. En niet overdrijven!

En inderdaad, na vijf minuutjes ging het al veel beter. De mensen liepen ons gewoon voorbij, niemand bekeek ons anders dan gewoonlijk. Zelfs mijn overbuur, met wie ik af en toe een praatje maakte en die toevallig uit de andere richting aangestapt kwam, herkende mij niet.

“We zullen nu gaan lunchen,” zei Paula, “maar bestel bij je eten geen zwaar bier, eerder een frisdrank of een glaasje wijn.”

We gingen een eetgelegenheid binnen en zochten ons een tafeltje uit waar we rustig konden zitten praten en kijken. De ober nam de bestelling aan en bediende ons daarna, heel gewoon. Paula en ik babbelden als twee vriendinnen die samen gingen lunchen. Ik sprak met lichtere stem maar zei toch zo weinig mogelijk.

Na het maal dronken we nog een koffietje, wandelden nog wat in de stad rond en liepen enkele warenhuizen binnen. In de afdeling voor dameskleding keken wij naar wat voor mij het best paste en in de lingerieafdeling kocht ik nog een paar modieuze bh’tjes met bijpassend slipje. Tegen drie uur in de namiddag waren we bij mij thuis en we praatten nog over alles na. Ik voelde me als iemand die voor zijn examens geslaagd was en zweefde een beetje op wolkjes. Paula zag dat ik gelukkig was en liet me verder wat dromen terwijl zij in huis een en ander schikte.

“Hoe zou Frank reageren, als hij mij zo zou zien?” vroeg ik aan Paula.

“Bel hem op en maak een afspraak,” was haar antwoord.” En vertel me morgen hoe het was.”

Ze keek me guitig aan.

Ik belde hem op en vroeg of hij vanavond vrij was. Ik stelde voor om tegen  zeven uur in de “Old Tom” af te spreken. Ja, dat ging best. Ik zei hem echter niet dat ik als geperfectioneerde Silvia daar op hem zou wachten! Paula vond het een super idee en was blij omdat ik mijn schroom overwonnen leek te hebben. Ze wenste me veel succes en ik moest haar de volgende morgen zeker omstandig  verslag uitbrengen.

 

12-12-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
11-12-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.11. Ik, Silvia. De transformatie
Klik op de afbeelding om de link te volgen

11. Ik, Silvia. De transformatie

 

 “Aan het werk, beste Silvester,” herhaalde Paula, “je droomt niet, ik ben het echt!”

“Ja, natuurlijk”, zei ik, en ik viel terug in de werkelijkheid.

“En kleed je nu uit. Helemaal, want anders zal het niet gaan!”

Even later stond ik voor haar een beetje gegeneerd in mijn blootje.

“Eerst moet al je overtollig haar weg,” zei Paula.

Ik had haast geen haar op de borst en op armen en benen. Dat was een meevaller. Onder mijn oksels schoor Paula alles fijn weg en in de schaamstreek rond de penis moest ook alles verdwijnen.

Na vijf minuten was mijn lichaam op alle plaatsen mooi glad. Dan gleed ze nog met een scheerapparaat over mijn gezicht, schoor mijn bakkebaarden af en wreef mijn kin en wangen in met een zalf die mijn vel vrouwelijk zacht deed aanvoelen.

Dan liet ze me kiezen tussen verschillende artikelen. Ze raadde me een “femskin” aan . Ik was toch een kandidaat-transseksueel en ik wilde perfectie. Daardoor werd het lichaam bijna helemaal gespannen ingepakt en bedekt zodat je het verschil met een echte vrouw haast niet kon zien. Het is een tweede vel dat je zonder ongemak of schade wel lange tijd mag aanhouden.

Dat zo iets bestond vond ik fantastisch en samen kozen we er een uit dat het best bij mij paste.

Paula hielp mij terwijl ik erin schoof. Het paste perfect. Toen alles juist en stevig rond en op mijn lijf spande en kleefde, nodigde ze me uit mezelf in de spiegel te bekijken. Wat ik zag was een sexy vrouwenlijf met het hoofd van Silvester erop. Ik streelde mijn borsten, mijn bredere heupen, wreef met mijn hand tussen mijn benen… Het was of ik een echte vrouw aanraakte en mijn bloed begon sneller te jagen.

“En nu afwerken,” zei Paula.

Eerst kleurde ze de nagels van mijn tenen en vingers met rode lak. Dan bewerkten haar deskundige handen mijn gezicht, wangen, kin, lippen, wenkbrauwen… Op mijn oogleden kleefde ze valse wimpers en op mijn hoofd kwam een aangepaste pruik, rond mijn hals een vrolijk halssnoer.

Ook oorringen moesten erbij maar ik had nog geen gaatjes in mijn oorlelletjes. Met een speciaal toestelletje schoot ze gaatjes in mijn oren en even daarna staken daarin leuke oorringen.

Ik keek in de spiegel en bewonderde de naakte eva die ik daar zag staan. Was ik dat?

Best zou ik fijne lingerie voor dames aantrekken, raadde Paula mij aan, een bh’tje, een slipje en fijne kousen, een fijne onderjurk. Dat zou me psychologisch helpen.

We kozen nog een kleurrijke jurk met erbij passend jasje, een handtasje en damesschoentjes. Dat laatste was geen probleem want ik had een kleine maat van voet.

“Zo ver zijn we dus al”, zei Paula, en ze keurde me nog eens met een kennersblik. “Proficiat, Silvia. Ik had nooit gedacht dat het zo goed zou lukken. En nu ga ik mezelf terug aankleden…”

Ze verdween twee minuutjes en ik bleef mezelf in de spiegels van het lokaaltje bewonderen. Ik kon het haast niet geloven: ik was nu een vrouw, een mooie vrouw. Halleluja! Waarom zag ik er niet altijd zo uit? En Frank, hoe zou die reageren? Want zo moest Frank mij zien!

Paula kwam terug binnen. Ze had gewoon een jurkje boven haar bikinietje aangetrokken.

Ze zei dat we vervolgens de stad zouden inwandelen en ergens in een restaurantje iets gaan eten… Ik schrok een ogenblik inwendig, maar met Paula aan mijn zijde zou dat wel gaan. Hoopte ik toch. In de winkel zelf inspecteerde Josiane mijn transformatie. Ze feliciteerde me en wenste me veel succes. Haar blikken bewonderden mijn nieuwe vormen en uiterlijke verschijning. Ik betaalde. Het was niet goedkoop, maar ik voelde me gelukkig, gelukkig, anders gelukkig dan anders... Herboren. Ik wàs Silvia. Zo zou ik willen blijven, of beter nog, ik wilde een échte vrouw worden en Silvia heten. Als het kon met Frank als partner. Want eigenlijk hield ik van hem. Mijn klederen zou Paula morgen meebrengen als ze bij mij thuis kwam.

 

11-12-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
10-12-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.10. Ik, Silvia. Andrea
Klik op de afbeelding om de link te volgen

10. Ik, Silvia. Andrea


Drie minuten later ging de deur open en Andrea kwam binnengewiegd. Ze groette vriendelijk en vroeg me wat ik precies verlangde. Ik antwoordde dat zij mij totaal in vrouw moest transformeren. Ik zei dat ik haar heel mooi vond en dat ik graag ook zo zou willen zijn.

Ze keek me glimlachend aan. “Is het echt zo dat je zou willen worden?” vroeg ze.

Ze knoopte haar bloesje los en terwijl ze het uitdeed liet ze haar rok langs haar slanke benen naar beneden glijden. En daar stond voor mij een prachtige vrouw, met slechts een mini bh’tje aan, en tussen haar benen blonk een klein satijnen driehoekje dat door een paar dunne lintjes aan de heupen opgehouden werd. Ze draaide een paar keer op haar hoge hakken rond en vroeg:

“Wat denk je? Goedgekeurd? Zeg maar rechtuit wat je denkt.” 

“Mevrouw,” stamelde ik verlegen, “jij bent echt… een prachtige vrouw. ”

Ze bleef nog even voor me staan en bekeek me wat spottend met een verrukkelijke glimlach. Toen kwam ze heel dicht bij mij, nam haar bril van haar neus en trok de blonde pruik van haar hoofd. En toen herkende ik haar: PAULA!

Voordat ik van mijn verbazing bekomen was en een woord had kunnen uitbrengen zei ze en haar stem klonk nu gewoon:

“En nu, beste Silvester, aan het werk!”

 

10-12-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
09-12-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.9. Ik, Silvia. Naar “Erolux Josiane”
Klik op de afbeelding om de link te volgen

9. Ik, Silvia. Naar “Erolux Josiane”

 

’s Anderendaags om tien uur belde ik bij Paula aan. Zoals je al weet, woonde ze in een appartement gelegen boven de luxelingeriewinkel “Erolux Josiane”.

Paula opende, gaf mij een kusje maar in plaats van naar haar appartement te gaan, ging ze met mij de winkel binnen.

“Waarom hier?” aarzelde ik.” Ken jij deze zaak?”

“Mijn lieve goede Silvester,” antwoordde Paula, ”ik woon hier toch een verdieping hoger. En ik ken deze zaak zeer goed want… de dagen dat ik niet in de bibliotheek ben, werk ik hier.”

Ze bekeek me schalks. Ik vond geen woorden van pure verbazing en volgde haar.

Het was een ruime grote winkel waar men allerlei erotische artikelen kon kopen, van condooms, sex-speeltjes, pruiken enz. tot dure erotische luxe-lingerie en de meest gespecialiseerde protheses en transformatiemiddelen, zowel voor mannen als voor vrouwen.

We liepen door de winkel.

“Die dame daar,” zei ze en wees op een verzorgde oudere dame, ”dat is mijn tante Josiane, de oudere zus van mijn overleden moeder. Zij is voor de helft de eigenaarster van deze zaak en… de andere helft, die is van mij.”

Nu bleef ik verrast staan en greep Paula met de arm vast.

“En,” stamelde ik, “jij werkt enkele dagen per week in de bibliotheek! Deze zaak is toch niet bijna failliet?”

“Maak je geen zorgen, beste Silvester, deze zaak floreert heel goed! Sommige dingen zijn niet in twee woorden uit te leggen, maar een van mijn redenen waarom ik in de bibliotheek kom werken is dat ik niet de ganse week in een wereld van fake en illusie wens te leven.”

Intussen waren we bij Josiane gekomen en Paula stelde mij voor.

“Josiane, dit is mijn goede vriend Silvester. Hij is een interessante lieve man met vrouwelijk karakter die zich af en toe in vrouw transformeert en verkleedt en die een grotere perfectie daarin wil bereiken.”

Josiane bekeek me met een kennersblik. “Als dat zo is moeten we Andrea, onze specialiste in transformatie, erbij halen. Zij is de geschikte persoon om dat te doen. Vind je dat ook niet, Paula?”

 “Ik vind dat geen slecht idee,” zei Paula. “Silvester zou ook graag aangepaste kledij willen kopen. En ik heb hem aangeraden dat hij, voor een beter resultaat, daarbij daaronder fijne sexy lingerie zou aantrekken."

Josiane leidde ons naar een vertrek achteraan in de winkel en liet ons alleen. Het was een kamer met veel spiegels tegen de wanden en veel rekken met een grote keus aan de meest verscheidene artikels: lingerie, jurken, schoenen, pruiken, protheses, make-up… en dingen waarvan ik het bestaan niet eens vermoed had en niet wist waarvoor ze dienden. In een hoek stond zelf een klein kapsalon met een make-up-zetel. Ik stond er geïntrigeerd naar te kijken. Paula stiet even tegen me en zei:

“Silvester, je bent er toch zeker van dat je straks hier volledig als vrouw getransformeerd wil naar buiten wandelen? In klaarlichte dag op straat?! Je moet dat niet onderschatten, want het is voor jou de eerste keer…” 

Ik keek wat twijfelend naar Paula, en omdat ze dacht dat ik aarzelde voegde ze eraan toe:

“Bij jou gaat dat lukken. Jij hebt er het figuur en de kwaliteiten voor. Zeker weten. En als je hier buitengaat, maar dan als vrouw, zal ik met je meegaan… Alles wat je koopt krijg je van mij tegen inkoopprijs. Voor jou is ook de behandeling gratis.”

“Goed, ik besluit dan ik hier dat ik als vrouw naar buiten wil gaan. Het zal de eerste keer zijn dat ik in volle dag zo onder de mensen kom… Natuurlijk ga jij me begeleiden. Ja?”

“Proficiat”, zei Paula, “dan ga ik Andrea verwittigen, zij is onze specialiste-transformatrice. Je kan hier ondertussen wachten en wat rondkijken.”

 

 

09-12-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
08-12-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.8. Ik, Silvia. Afspraak
Klik op de afbeelding om de link te volgen

8. Ik, Silvia. Afspraak

 

Paula staat voor mij met een ruiker bloemen. Ze blijft stokstijf staan, haar mond valt open, ze gaapt me aan. Het duurt eventjes voor ze van haar verbazing is bekomen. Ik glimlach.

“Ben jij dat, Silvester!?” roept ze uit. “Niet te geloven!… Proficiat! Proficiat!”

“Kom binnen en noem me niet Silvester als ik zo vermomd ben. In deze gedaante heet ik Silvia…” zei ik, nam haar ruiker bloemen in ontvangst en gaf haar twee welkomstkusjes.

Paula stond me maar te begapen en vergat zelfs haar jasje uit te doen. Ik draaide me een paar maal rond om me te laten bewonderen, nam haar jasje aan en leidde haar naar mijn leefkamertje waar een aperitiefje op ons stond te wachten.

We maakten het ons gezellig. Ik deed mijn best om zo vrouwelijk mogelijk over te komen en zag dat Paula mij met kennersblik keurde. Zij zou mij zeker nog raad kunnen geven.

Onder het eten spraken we verder over mijn “geval” en ik was verwonderd dat Paula zoveel wist over seksualiteit en alles wat ermee verband houdt. Ze zei me dat ze vroeger niet alleen bibliotheekwetenschappen maar ook seksuologie gestudeerd had. Ze vond haar werk in de bibliotheek zeker even interessant omdat ze graag las en daar ook met heel veel mensen in contact kwam.

Het werd een mooie avond. We waren intieme vriend(inn)en geworden. Bij het dessertje keek Paula me ernstig aan.

“Silvester, sorry, Silvia, jij bent geen gewone crossdresser,” zei ze. “Als je wil kan ik je echt helpen je te vervrouwelijken. Maar dan moet je me carte blanche geven…”

Haar ogen lachten me guitig toe. “Ik denk dat enkele passende ‘accessoires’ en wat oefening niet overbodig zijn om je tot een mooie en natuurlijk lijkende vrouw om te toveren. Het is zeker de moeite waard. Je zal er geen spijt over hebben. Jij bent geen gewone travestiet, bij jou zit het veel dieper.”

Ze bekeek me vragend. Zou ik daarop ingaan? Ach, waarom niet?

“Kom dan morgen om tien uur in de voormiddag bij mij thuis, gewoon als Silvester, en dan zal ik ervoor zorgen dat je de rest van de dag, en misschien ook de volgende dagen, een overtuigende sexy Silvia wordt en misschien ook verlangen zal het te blijven. En… ook een aantal psychologische remmingen zullen je niet meer hinderen…,” voegde ze eraan toe.

“Kan jij dat echt?” vroeg ik met wat twijfel in de stem.

“Ik ben toch je chef,” zei ze lachend. “Neem je het aan of niet?”

Ze bekeek me zonder pinken en om mij te doen instemmen knikte ze ja met haar hoofd.

“Aangenomen. Beloofd,” antwoordde ik.

“Goed. Ik neem je op je woord. Dan ga ik nu maar naar huis want het wordt al vrij laat. En jij, ga naar bed. Nog een goede nachtrust…, ‘mevrouw’ Silvia.”

Even later was ze weg. Wat een avond, dacht ik. Maar… zou ik de moed hebben morgen mijn belofte te houden???

 

 

08-12-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
07-12-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.7. Ik, Silvia. Een voorstel
Klik op de afbeelding om de link te volgen


7. Ik, Silvia. Een voorstel

 

Maar die euforie bleef niet duren. Het verlangen om als vrouw door het leven te gaan dook na enkele dagen weer op en werd sterker en heviger.

Ik sprak erover met Paula. Ik had niet verwacht dat ze me zou zeggen dat ze het begreep en dat ik mezelf niets moest verwijten. Maar zijzelf vond dat, na ons nachtje samen, wel jammer.

“Als je écht als vrouw wil leven en je zelfs tot vrouw wil laten “ombouwen” zou je best af en toe “en femme” naar buiten komen,” zei ze. “Dat is niet gemakkelijk, maar ik denk dat ik je daarbij wel kan helpen.”

“Ja? Hoe?” vroeg ik verwonderd.

“Ik stel voor dat we eens een avond bij jou thuis afspreken. Dan verkleed en transformeer jij je zo goed als je kunt, en ik zal je zeggen wat ik ervan vind… En dan zien we wel verder.”

Ik vond dat geen slecht idee. We spraken af dat zij op vrijdag avond bij mij thuis zou komen souperen. Ik zou een en ander klaar maken en “en femme” haar verwelkomen…

Die vrijdag vanaf vijf uur ben ik bezig geweest een en ander te koken, heb de tafel voor ons tweetjes zo mooi en romantisch mogelijk gezet. Ik heb ze zelfs versierd met enkele bloemen en een kaars. Ik heb er meer dan een half uur over gedaan om mijn fijnste lingerie en mooiste jurk aan te trekken. Mijn borstprothese zat goed, mijn pruik uitstekend, mijn nagels zijn gelakt, mijn gezicht geschminkt, niet overdreven maar met smaak. Ik had al wel enige ervaring, maar ik was met het resultaat toch nog nooit helemaal tevreden. Ik vond me nooit vrouwelijk genoeg.

Half acht. Er wordt gebeld. Dat moet Paula zijn.

Ik glijd gauw in schoentjes met hogere hakken en wieg naar de voordeur. Ik open.




07-12-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
06-12-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.6. Ik, Silvia. Ontwaken
Klik op de afbeelding om de link te volgen

6. Ik, Silvia. Ontwaken

 

’s Anderendaags morgens werd ik wakker met een zwaar hoofd. Ik gaapte en voelde dat er ergens iets ongewoons was. Ik opende mijn ogen en keek naar het plafond. Wat voor een eigenaardige luster hing daar? Dat was toch niet…

Ik knipperde eens met de ogen, draaide mijn hoofd een kwartslag opzij en keek… in de lachende ogen en mond van Paula.

Ik was ineens klaar wakker!

“Jij bent een héérlijke lover,” fluisterde ze.

Ik viel van de ene verbazing in de andere. Langzaam kwamen de beelden van gisteravond weer.

Ik had in Paula’s salon wat over mijzelf zitten praten en - wellicht ook omdat ik nogal veel gedronken had - haar ook over mijn seksueel probleem gesproken. Ik had aarzelend opgebiecht dat ik mij soms verkleedde, “en femme”. Maar in het publiek durfde ik mij niet zo vertonen. Gegeneerd bekende ik dat ik steeds meer en meer de drang voelde als vrouw te leven, misschien wel een vrouw wilde zijn, en hoe mijn vroegere relatie daardoor kapot was gegaan.

Paula had aandachtig geluisterd, liet me uitspreken, stelde af en toe een vraagje, en zei dat ze dat alles goed kon begrijpen. Ik was zeker geen abnormale en perverse persoon, zei ze. Zijzelf zou me nog heel wat anders kunnen vertellen…

Paula had ondertussen een koppig wijntje te voorschijn getoverd. Het beviel me zo goed dat… Ja, hoe ik uitgekleed en in Paula’s bed geraakt ben weet ik niet, doch naast mij lag nu de bekoorlijke sensuele Paula.

“Ik zou het jammer vinden als jij een vrouw was,” fluisterde ze, ”want je bent een hevig passiebeest, een héérlijk liefdesbeest…”

En ze schoof naar mij toe en drukte zich tegen mij aan. Haar naakte lichaam voelde warm aan. Verdorie, ik was ook naakt… Hoe heb ik dat niet direct gemerkt! En… ik begeerde haar! En… Ja, we gingen wéér in mekaar op…!

Dat was genoeg om er twijfels over te krijgen of ik wel echt verlangde een vrouw te zijn. Heerlijk kon de liefde zijn! Maar of die betovering zou blijven duren? In ieder geval, die morgen was wonderbaar.

We bleven nog enkele tijd nagenieten en maakten ons dan klaar om gedurende de dag onze gewone bezigheden op te nemen. Ik had Paula als een heel andere vrouw leren kennen, en zij wist nu heel veel van mij. Ik voelde mij niet meer depressief. Kon dat zo maar blijven!

 

06-12-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
05-12-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.5. Ik, Silvia. Fuifje
Klik op de afbeelding om de link te volgen

5. Ik, Silvia. Fuifje

 

Om half zes zaten we met zijn allen in de “Groene Vos”. Ik bestelde wijn, bier, hapjes of wat men verlangde, en na een half uurtje en enkele glazen was de stemming uitstekend. Ik bestelde weer drank en snacks, en de vrolijkheid steeg naarmate de drank in de glazen daalde. Een paar collega’s verlieten ons na een uur omdat ze thuis verwacht werden.

Toen de laatste twee collega’s vertrokken waren en ik, al een beetje aangeschoten, voor Paula en mij nog een wijntje bijbesteld had, nam ze mijn hand vast, keek me vriendelijk aan en met haar klankvolle mooie altstem zei ze:

“En nu, Silvester, zeg me eens wat er écht op je lever ligt. Jij bent de laatste tijd zo stil en teruggetrokken, ik zie je bijna nooit lachen en soms lijkt het of alles je totaal onverschillig laat. Kan je misschien je scheiding niet goed verwerken…? Jij bent toch een jonge, goed voorkomende en intelligente man…”

Ik schoot wakker uit mijn half benevelde toestand en keek Paula verwonderd aan. Mijn reactie moet wel indruk op haar gemaakt hebben want ze haastte zich te zeggen:

“Sorry, Silvester, dat had ik niet moeten zeggen. Het zijn eigenlijk mijn zaken niet.”

Ik bleef enkele ogenblikken naar haar kijken, maar ik besefte dat zij het goed meende. Ze had mijn hand losgelaten en keek me aan. Ik glimlachte, sloeg mijn arm rond haar schouder en stamelde:

“Verontschuldig je niet. Ik ben alleen verrast. Je hebt gelijk. En mijn reacties zijn ook niet altijd aangenaam. Maar ik dank je voor je vriendelijkheid en je geduld met mij…”

Daar ik al een beetje te veel gedronken had deed ik wat ik in normale omstandigheden niet zou doen: ik gaf haar een kusje op elke wang. En daarna eentje op de mond. Maar Paula verraste me door de vurige manier waarop ze mijn kus beantwoordde…

Een beetje gegeneerd nam ik een slok wijn en zij nipte ook aan haar glas. We zegden enkele ogenblikken niets.

"Sorry, ik wilde je niet...,” fluisterde ze.

“Paula,” zei ik, “excuseer je niet omdat je lief bent… Ik zou je een en ander kunnen vertellen, misschien willen vertellen… maar niet hier.

“Dan maar elders en een andere keer,” antwoordde ze.

“Als je het goed vindt, zet ik bij mij thuis koffie, en daar kunnen we dan rustig wat met mekaar babbelen,” stelde ik voor.

Paula bekeek me verwonderd met grote ogen, dronk haar glas leeg, stond recht en trok haar jasje aan. Ze nam mij bij de hand en ik stond ook op. Ik betaalde gauw mijn rekening, gaf de kelner een driedubbele fooi, en probeerde recht tussen de tafeltjes door te lopen. De uitwerking van de wijn was zichtbaar…

Buiten wachtte Paula op mij met een geamuseerde glimlach, nam mij bij de arm zodat ik min of meer rechtdoor kon lopen, en wandelde met mij in de richting van mijn studiootje.

Doch… twintig minuutjes later zat ik in een comfortabele tweezit naast Paula in hààr appartement met voor ons op het salontafeltje twee koppen sterke geurende koffie.



05-12-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
02-12-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.4. Ik, Silvia. Mijn vriendin Paula
Klik op de afbeelding om de link te volgen

4. Ik, Silvia. Mijn vriendin Paula

 

Lieve lezer/es,

 

Ik zou je nu iets willen vertellen over mijn beste vriendin, Paula. Zij is een van de interessantste en veelzijdigste vrouwen van bij ons die ik ken. Was zij er niet geweest, dan zou mijn leven en dus ook mijn verhaal er héél anders uitgezien hebben.

**********

Na mijn studietijd werd ik bediende in onze stadsbibliotheek. Mijn chef, een verstandige vrouw, was slechts een jaar ouder dan ik. Ik kwam goed met haar overeen.

Toen mijn huwelijk met Gilberte op een mislukking was afgelopen en ik alleen leefde, kwam zij het natuurlijk wel te weten. Ik had er haar nooit de echte reden van verteld. Dat ik het financieel niet nodig had als hulpbibliothecaris te werken zegde ik haar niet. 

Zijzelf had geen vaste partner, en ze woonde in een appartement niet ver van bij mij. Het lag op de eerste verdieping van een winkel die "Erolux" heette en er als een deftige zaak uitzag. Vooraan verkocht men er luxelingerie - niet goedkoop! - en achteraan werd er een grote keuze aangeboden van erotische spullen van allerlei vorm, grootte en gebruik. Ik kende die zaak, want ik was daar al enkele keren binnen geweest om een paar protheses en erotische dingetjes te kopen. 

Mijn chef, Paula, had aan de zijkant een aparte inkomdeur, zodat niets erop wees dat ze met de winkel op het gelijkvloers iets te maken had.

Nu ik gescheiden en alleen leefde overviel me geregeld een depressieve bui, en dat ontsnapte niet aan Paula's aandacht. Zij babbelde ook wat meer en vriendelijker met mij. Doch ik dacht dat het vooral door vrouwelijke nieuwsgierigheid kwam, en ik vond dat mijn situatie haar eigenlijk niet aanging. Voorlopig kon ik met mijn probleem altijd bij Frank terecht en ik voelde mij daar goed mee. 

Om mijn gedachten ook op wat anders te kunnen zetten had ik dat jaar aan een bevorderingsexamen meegedaan en was briljant geslaagd.

Het was even voor de zomervakantie. Toen ik mijn resultaat aan Paula en de collega's meedeelde, kwam ze met stralende ogen naar me toe, feliciteerde me, omhelsde en kuste me, meer dan passend, vond ik. Ook mijn collega's wensten me geluk. Dat kikkerde me op en ik beloofde dat ik ze  allen na onze dagtaak in een van de nabije cafés eens lekker en uitgebreid zou trakteren.

*****

Lieve groeten en een knuffel voor wie dat wenst van

Silvia

02-12-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
01-12-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.3. Ik, Silvia. Frank
Klik op de afbeelding om de link te volgen

3. Ik, Silvia. Frank

 

Beste lezer/es,

 

Ik zou je ook iets willen zeggen over Frank, mijn man. Hij is echt knap! Wij zijn in april 1996 getrouwd en we zien mekaar nog altijd even graag.

**********

Frank was vroeger mijn buur. Wij kennen mekaar al van toen wij kleuters waren en we gingen samen naar dezelfde scholen. Frank was een paar jaar ouder dan ik, groter en struiser gebouwd, en als het nodig was verdedigde hij mij. We waren boezemvrienden enkwame vaak bij mekaar aan huis. Ik keek naar hem op.

Na het middelbaar onderwijs studeerde hij voor handelsingenieur en ik deed economie en handelswetenschappen.

Frank is een begrijpende en goede man en hij weet dat ik een dubbele persoonlijkheid bezit en daardoor een probleem had.

Nadat Gilberte bij mij was weggegaan, heb ik eens een lang gesprek met hem gehad en hem alles verteld wat er gebeurd was en hoe ik mij voelde. Het verwonderde hem niet helemaal, zei hij. Hij zag niet in waarom ik mij niet af en toe zou mogen verkleden en  transformeren, als mij dat verlichting schonk. Ik deed daardoor toch niemand kwaad. Ik mocht bij hem zo dikwijls aankloppen, verkleed of niet, als ik dat verlangde.

Vanaf die dag ben ik regelmatig in vrouw getransformeerd en in dameskledij bij hem geweest. De eerste keer dat hij mij als Silvia zag was hij zelfs aangenaam verrast.

Telkens wanneer ik daarna als vrouw bij hem thuis een avondje doorbracht oelde ik mij gelukkig.  Frank werd zelfs meer en meer verliefd op mij. Alles werd dan heel anders: ik was de vriendin, de geliefde van Frank. Ik werd ZIJN Silvia.

We hielden van mekaar. Ik voelde me gelukkig. Hij ook.

Ja, Frank was en is een prachtkerel.

**********

Een lieve groet en een knuffel voor wie dat verlangt van

SILVIA

 




01-12-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
29-11-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2. Ik, Silvia. Jeugd en crisis
Klik op de afbeelding om de link te volgen

2. Ik, Silvia. Jeugd en crisis

 

Ik was een stil rustig kind. Ik had natuurlijk wel mijn broer en schoolmakkertjes, maar na elke grote vakantie was de samenstelling van de klassen anders. Echte vriendjes heb ik eigenlijk nooit gehad.

Wij doorliepen zonder problemen het middelbaar onderwijs en daarna gingen wij in een naburige stad naar de universiteit. Bert werd informaticus, trouwde met Jolanda, een aantrekkelijke studente, en week uit naar het buitenland, waar hij gedurende vele jaren een stevige carrière maakte. Ik studeerde economie en bibliotheekwetenschappen en ontmoette er Gilberte.

Ondertussen had mijn moeder een fijne partner leren kennen en ging met hem samenleven. Mijn broer en ik konden op 18-jarige leeftijd over de erfenis van mijn vader beschikken. Wij erfden beiden een aardige som en dit zou mij goed van pas komen in mijn later partnerschap met Frank, een vroegere schoolmakker en een fijne vriend.

Gilberte en ik schenen het goed met mekaar te kunnen stellen. Na enkele maanden gingen we samenwonen en toen we afgestudeerd waren trouwden we. We namen onze intrek in mijn ouderlijk huis. Niet lang daarna kregen we een dochtertje en het jaar daarna een zoontje.

Wij leken een normaal gezin te zijn, maar nogal gauw voelde ik dat er iets mis was. En dat lag vooral aan mij. Seksueel kwam ik niet echt aan mijn trekken. En Gilberte waarschijnlijk ook niet. Mijn eigen frustratie werd op de duur zo groot dat ik me begon af te vragen of ik wel een normale man was...

En op een dag toen Gilberte naar haar firma was, stond ik voor haar kleerkast, nam enkele van haar kledingstukken, schoof in haar lingerie, schminkte me en bond een sjaaltje rond mijn hoofd… In de spiegel zag ik iemand die op een vrouw leek. Toch gaf me dat een aangenaam gevoel en ik bleef een tijdje zo verkleed mezelf in de spiegel bekijken en in onze woning rondlopen. Ik zorgde er wel voor dat ik terug normaal gekleed was voordat Gilberte thuiskwam.

Stilaan werd dit een gewoonte. Ik kocht voor mezelf een pruik, lingerie, nepborsten, een jurk en make-up, en verborg dat alles zorgzaam voor mijn partner. Als ik wist dat Gilberte langer zou wegblijven, verkleedde ik mij, telkens met meer succes en voldoening.

Op een dag, toen ik weer in travestie rondliep, kwam Gilberte onverwachts vroeger thuis. Toen ze mij zo zag was ze in alle staten. Ik wist niet goed wat ik moest zeggen en hoe ik mij moest gedragen, maar ik voelde dat er tussen ons iets gebroken was.

Hoe moest ik daar allemaal mee omgaan? Ik werd depressief, lusteloos, ongenietbaar. Eerst kleedde ik mij androgyn, maar waar het kon verscheen ik “en femme”. Mijn vrouw kon dat niet meer verdragen, vroeg echtscheiding aan en nam de twee kinderen mee. We maakten geen ruzie, hadden wel veel verdriet, maar het samen leven ging niet meer.

Ik ging op een appartementje wonen en bleef alleen. Ik kocht een hele kleerkast vol vrouwenkleren, borstprotheses, lingerie, verschillende pruiken, schoenen, handtasjes, make-up enz.

Thuis en in het weekend was ik altijd in vrouw getransformeerd. 

In die periode is mijn innige vriendschap met Frank en met Paula begonnen.

Lieve groeten en een knuffel voor wie dat wenst van

Silvia






29-11-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
28-11-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.1. Ik, Silvia. Inleiding
Klik op de afbeelding om de link te volgen

1. Ik, Silvia. Inleiding

 

Sommige mensen, en misschien jij ook, lieve lezer/es, willen graag iets meer te weten over mij, over Silvia. Is zij wel een echte vrouw? 

Mijn antwoord: Ja, ik bén een echte vrouw. Ik zag er wel niet altijd uit als een vrouw, want toen ik geboren werd zag ik eruit als een jongetje. Maar dat kon gelukkig door medische aanpassings-ingrepen verholpen worden. Zodat ik nu al meer dan 23 jaar als een normale vrouw leef. 

Het verlangen een meisje, een vrouw te zijn heb ik altijd gehad. Maar ik was er me aanvankelijk niet van bewust. Iedereen behandelde me als een jongetje, en ik dacht ook dat ik dat was. Maar met de jaren is het inzicht gegroeid dat dit niet juist was, dat ik eigenlijk een “vrouw” ben die, zoals dat heet,” in een mannelijk lichaam gevangen zat”.

Ik was erdoor verveeld en in de war. Ik had wat men noemt een gestoorde genderidentiteit… Dat is geen ziekte, en als het geen ziekte is valt er niets te genezen… Men moet ermee leren leven – wat niet gemakkelijk is en vaak niet lukt – ofwel moet men zijn natuurlijke geaardheid volgen en helemaal als vrouw leven. En dat is ook niet evident! Als men het consequent en radicaal wil doen, laat men zich best ook lichamelijk ombouwen.

Ik heb die stap gewaagd. Dat had wel zijn nadelen, maar voor mij zijn de voordelen ervan veel groter.

De transitie van man naar vrouw gebeurt niet van vandaag op morgen. Bij mij zijn er enkele jaren over heen gegaan. Gelukkig had ik aan mijn zijde mensen die me begrepen en me konden en wilden bijstaan: mijn huisarts en psychiater, maar vooral mijn vriend Frank en mijn vriendin Paula.

Ik zal in dit blogje er af en toe wat over vertellen. Zo zullen mijn lezers mijn “geval” (en hopelijk dat van anderen) beter kunnen begrijpen. 

Beste lezer/es, ik schrijf dit neer omdat ik voor iedereen en overal wil zijn zoals ik geworden ben: een (bijna) gewone vrouw. Voor altijd en onomkeerbaar. Ik hoop dat er daarmee taboes en misverstanden verdwijnen en er ook wat meer verdraagzaamheid onder de mensen ontstaat.

Veel liefs en een knuffel voor wie dat wenst van

Silvia 



28-11-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
01-11-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.The Mirror

The Mirror

 
 

I look in the mirror

And what do I see?

A strange sexy woman,

That cannot be me.

 

Was I not a young man ?

Is it a cd,

Or is it a tranny

That is looking at me ?

 

Oh, yes, I remember,

Again do I know

I was made a female

It was years ago.

 

Since then things have changed,

I’m sure you’ll agree

I am now much better

As I used to be.

 

I think my complexion

Is more than perfection,

I’m happy to be

That woman I see.

*******

Silvia

01-11-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
10-10-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.IK, SILVIA, EEN ONGEWONE VROUW
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Ik, Silvia, een ongewone vrouw

Lieve lezer/es,

Ik ben Silvia, een jonge oma, die de wereld op haar manier bekijkt. Maar ik wil van in het begin af eerlijk spel met je spelen, want ik moet toch iets bekennen: ik ben geen gewone vrouw, ik ben een transgender-vrouw.

 In de volgende bijdragen ga ik dat wat uitleggen en je vertellen wat voor een invloed dat op mijn leven en dat van anderen heeft gehad. Ik ben absoluut niet uit op sensatie, maar ik hoop dat je door mijn verhaal te lezen meer begrip kunt opbrengen voor mensen zoals ik.

Dus, ik ben een vrouw, maar ik werd geboren met XY-chromosomen. Dat betekent dat ik er bij mijn geboorte als een jongetje uitzag. Dat was op 16 juni 1965. Maar ik was niet alleen, want ik was de helft van een tweeling. Men noemde mij Silvester, vaak afgekort tot Sil en mijnbroertje kreeg de naam Bert .

Wij doorliepen zonder problemen het lager en middelbaar onderwijs en daarna gingen wij in een naburige stad naar de universiteit. Bert werd informaticus, trouwde met Jolanda, een aantrekkelijke studente, en week uit naar het buitenland, waar hij gedurende vele jaren een stevige carrière maakte. Ik studeerde economie en bibliotheekwetenschappen en ontmoette er Gilberte. Daarna werkte ik in een grotere bibliotheek.

Ikzelf en iedereen dacht dat ik een normale man was, ook Gilberte, het meisje dat op mij verliefd werd en met wie ik trouwde. Wij kregen twee kinderen en leken een normaal gezin te zijn.

Maar ik was nooit echt gelukkig. Nogal gauw voelde ik dat er iets mis was. En dat lag vooral aan mij. Seksueel kwam ik niet echt aan mijn trekken. En Gilberte waarschijnlijk ook niet. Mijn eigen frustratie werd op de duur zo groot dat ik me begon af te vragen of ik wel een normale man was… Het vrouw-zijn intrigeerde me, liet me niet los, vervolgde me. Hoe zou mijn leven eruitzien als ik een vrouw en geen man was...?

Eens op een carnavalsviering transformeerde en verkleedde ik mij in een vrouw. Ik had een aangenaam en bijna bevrijdend gevoel. Ik verlangde meer en vaker “en femme” rond te lopen en sprak erover met mijn vrouw. Zij wist eerst niet goed wat ervan te denken, maar na enkele tijd liet ze me begaan.

Ik las boeken over identiteitscrisissen, genderstoornissen, transseksualiteit, zocht op het internet allerlei op over dit onderwerp en kwam, samen met mijn psychiater, tot het besluit dat ik innerlijk vrouw was, maar dat ik als het ware “in een mannelijk lichaam gevangen zat”. Was ik soms een homo? Nee, homo zijn is heel anders.

Hoe moest ik daar allemaal mee omgaan? Ik werd depressief, lusteloos, ongenietbaar. Eerst kleedde ik mij androgyn, maar waar het kon verscheen ik “en femme”. Mijn vrouw kon dat niet meer verdragen, vroeg echtscheiding aan en nam de twee kinderen mee. We maakten geen ruzie, hadden wel veel verdriet, maar het samen leven ging niet meer.

Ik ging op een appartementje wonen en bleef alleen. Ik kocht een hele kleerkast vol vrouwenkleren, borstprotheses, lingerie, verschillende pruiken, schoenen, handtasjes, make-up enz.

Thuis en in het weekend transformeerde en kleedde ik mij altijd in vrouw.

Paula, mijn chef in de bibliotheek, een verstandige, ruimdenkende en ontwikkelde vrouw, was nauwelijks iets ouder dan ik. Ik kwam goed met haar overeen. Zij wist dat ik nu alleen leefde en dat mijn huwelijk op een mislukking afgelopen was. Ik had haar er nooit de echte reden van verteld. Dat ik het financieel niet nodig had als hulpbibliothecaris te werken zegde ik haar niet.

Ze had al enige tijd iets vermoed. Ik had een openhartig gesprek met haar en werd innig met haar bevriend. Als ik mij echt vrouw voelde en als vrouw wilde leven, moest ik de nodige stappen ondernemen, want anders zou ik nooit gelukkig kunnen zijn. Zij zou me steunen en in raad en daad bijstaan.

Ik vroeg mijn psychiater om echt te mogen beginnen met mijn transitie. Hij stond mij toe mij met vrouwelijke hormonen te laten behandelen. Mijn uitzicht werd minder hoekig, ik voelde borstjes groeien en mijn vel werd zachter. Ook liet ik zoveel mogelijk haar  van mijn lichaam verwijderen; vooral die baard moest weg.

 Ik werd in die periode ook erg gesteund door mijn goede vriend en buurman Frank, met wie ik later zou trouwen.  Na de scheiding was Gilberte met de kinderen weggegaan. Dat was Frank natuurlijk opgevallen. Ik had enkele keren een diepgaand gesprek met hem en hij raadde mij aan mijn verlangen te volgen en mij zoveel mogelijk als vrouw te kleden en te gedragen om niet door frustratie ongelukkig te zijn en zelfs ziek te worden. Hij zou het zelfs toejuichen als ik hem voortaan “en femme “ zou bezoeken. Wat ik dan ook geregeld deed.

Na enkele tijd moedigde Paula mij aan “en femme” te komen werken.  Zij verwittigde mijn collega’s, maar de eerste keer dat ik als Silvia, als een “zij”, op het werk verscheen, wisten de meesten toch niet goed hoe ze met mij moesten omgaan. Maar dat beterde gauw. Ik kwam als vrouw tamelijk overtuigend over.

Ik kreeg eerst werk toegewezen waar ik niet met het publiek in aanraking moest komen, doch achteraf was men zo gewoon mij in mijn nieuwe gedaante te zien, dat men haast geen onderscheid meer maakte tussen mij en mijn andere vrouwelijke collega’s. De veranderingen in mijn lichaam waren na enkele tijd goed merkbaar geworden. Ik had geleerd en geoefend te lopen, mij te gedragen en te spreken als een dame.

Na een tijd besloot ik mij ook operatief te laten aanpassen. Eerst liet ik dijen en billen wat verbreden, mijn borsten nog wat meer volume geven, liet mijn lippen iets voller en sensueler vormen en de ronding van mijn jukbeenderen iets groter maken, zodat mijn gezicht een beetje ronder leek. En uiteindelijk kwam dan de grote en onomkeerbare definitieve ingreep: mijn “kroonjuwelen” werden verwijderd en ik kreeg een vagina.

Ik was een echte vrouw geworden.

Ik voelde mij gelukkig en bevrijd. Dàt was wat ik altijd had moeten zijn! Jammer dat dat niet eerder was gebeurd. Maar nu bén ik het. Halleluja!

Ook om administratief in orde te zijn werd ik na veel geduld en papieren rompslomp ook officieel een vrouw. De M op mijn identiteitskaart is in een V veranderd en is mijn naam is Silvia.

Dan ben ik getrouwd met mijn goede en lieve vriend Frank.

Dit is nu al vele jaren geleden gebeurd. Wie mij vroeger niet gekend heeft denkt dat ik een normale vrouw ben. Men kan zich niet voorstellen dat ik ooit in een mannelijk lichaam stak.

Mijn vroegere echtgenote, Gilberte, en ik hebben na enkele jaren terug contact met mekaar opgenomen. Wij hebben gemerkt dat ik in mijn diepste innerlijk eigenlijk dezelfde persoon gebleven ben die ik vroeger was. Het verschil is dat ik nu kan leven zoals ik ben en dat ik er ook als een vrouw uitzie.

Enkele tijd later stierf de vrouw van mijn tweelingbroer Bert.  Na een periode van rouw is Gilberte op mijn tweelingbroer Bert verliefd geworden. De liefde is wederzijds en nu leven ze samen. Zij zijn komen wonen in hetzelfde gebouw als wij, in een appartement naast het onze!  Zo blijven wij mekaar ontmoeten en zijn gelukkig met onze mannen.

Mijn kinderen zijn ondertussen opgegroeid en gehuwd en hebben zelf kinderen. Zij zijn natuurlijk op de hoogte en met de situatie vertrouwd. Onze kleinkinderen hebben dus drie grootmoeders en maar één grootvader! Ik heet Oma en tegen Gilberte zeggen ze Meter. Later zullen ze wel vernemen hoe het komt dat ze een grootmoeder meer hebben dan andere kinderen.

Ondertussen gaat het leven zijn gewone gangetje. Wij aanvaarden mekaar zoals we zijn en we houden van mekaar. En zo is het goed.

Beste lezeres of lezer, ik heb in de loop der jaren heel wat kritiek gekregen en onder vooroordelen geleden.  Gelukkig zie ik de mentaliteit in de maatschappij hier en daar al wat veranderen.  Sommige mensen zijn verdraagzamer, anderen onverschillig… Ook heb ik "vrienden" verloren, maar degenen die bleven zijn prachtmensen.

Ik hoop dat je mijn blogje zult blijven bezoeken en dat je kijk op transgenders, zoals ik, niet negatief is. Nu voel ik mij normaal, zoals ik altijd had moeten zijn. En dat maakt mij gelukkig.

Veel liefs, kusjes en als je het verlangt een warme knuffel van

Silvia

10-10-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)


WELKOM bij SILVIA
Over mijzelf
Ik ben Silvia
Ik ben een vrouw en woon in Vlaams-Brabant (Belgiƫ) en mijn beroep is zakenvrouw (part time), huisvrouw en oma (full time)..
Ik ben geboren op 16/06/1965 en ben nu dus 53 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: lezen, schrijven en dansen .
Ik ben een "ongewone" vrouw... Gewoon omdat ik "anders" ben. Maar toch leef en gedraag ik mij liefst en meestal als een gewone vrouw. Samen met mijn man beheer ik de familiezaak. Ik heb een dochter en een zoon en vier schattige kleinkindjes.

keer werd dit blogje bekeken



Inhoud blog
  • Weer druk bezig...
  • 39. Ik, Silvia. Vervuld verlangen
  • 38. Ik, Silvia. Lieve mama
  • 37. Ik, Silvia. Ontmoeting met mama
  • 36. Ik, Silvia. Brief aan mijn moeder
  • 35. Ik, Silvia. Mijn moeder en ik
  • 34. Ik, Silvia. Voorbereidingen en afspraken
  • 33. Ik, Silvia. Een verlengd weekend
  • 32. Ik, Silvia. Carnaval 1996...
  • 31. Ik, Silvia. Het aanzoek
  • 30. Ik, Silvia. Administratief in orde
  • 29. Ik, Silvia. Hete vakantiedagen
  • 28. Ik, Silvia. Wij vrouwen
  • 27. Ik, Silvia. Morgen is D-dag
  • 26. Ik, Silvia. Weer een stapje verder
  • 25. Ik, Silvia. Mevrouw Silvia
  • 24. Ik, Silvia. We zijn weer wat verder.
  • 23. Ik, Silvia. Eindejaarsfeesten 2
  • Na carnaval
  • Nie pleujen!
  • 22. Ik, Silvia. Eindejaarsfeesten 1
  • Internationale vrouwendag
  • 21. Ik, Silvia. Paula’s geheim 2
  • 20. Ik, Silvia. Paula’s geheim 1
  • Ook carnaval ?
  • Bijna carnaval
  • 19. Ik, Silvia. Wat champagne vermag
  • 18. Ik, Silvia. Schijn en werkelijkheid
  • Een beetje zon voor jou
  • 17. Ik, Silvia. Verrassende Paula
  • 16. Ik, Silvia. Erolusion show
  • 15. Ik, Silvia. Rendez-vous met Paula
  • Valentijn-Valentine
  • Morgen Valentijn...
  • Griep...
  • Terug thuis
  • Dromen is bedrog, of misschien niet?
  • Een lieve groet
  • Sneeuwpret
  • Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw!
  • Driekoningen
  • Na de feesten
  • 14. Ik, Silvia. Van “en femme” tot femme
  • 13. Ik, Silvia. Rendez-vous met Frank
  • 12. Ik, Silvia. Eerste coming out
  • 11. Ik, Silvia. De transformatie
  • 10. Ik, Silvia. Andrea
  • 9. Ik, Silvia. Naar “Erolux Josiane”
  • 8. Ik, Silvia. Afspraak
  • 7. Ik, Silvia. Een voorstel
  • 6. Ik, Silvia. Ontwaken
  • 5. Ik, Silvia. Fuifje
  • 4. Ik, Silvia. Mijn vriendin Paula
  • 3. Ik, Silvia. Frank
  • 2. Ik, Silvia. Jeugd en crisis
  • 1. Ik, Silvia. Inleiding
  • The Mirror
  • IK, SILVIA, EEN ONGEWONE VROUW
  • WELKOM bij SILVIA

    Gastenboek
  • Een zeer openlijk blog
  • fijne dag !
  • Goeie middag Silvia
  • een lieve groet ...
  • Dag Silvia,

    WELKOM in mijn GASTENBOEK. Plaats er iets in en begin met een klik op


    Laatste commentaren
  • Fijn Paasweekend lieverd (Ella)
        op Weer druk bezig...
  • Goedemorgen Silvia (Ella)
        op Weer druk bezig...
  • Neem je tijd Silvia we lopen niet weg haha (natoken)
        op Weer druk bezig...
  • Goedemorgen lieverdje fijne dag vandaag. (Ella)
        op Weer druk bezig...
  • Vriendelijke groetjes van Ingrid (Ingrid.)
        op Weer druk bezig...
  • Blog als favoriet !

    Mijn favorieten
  • Ella
  • Meeuw
  • Ingrid
  • Dirk
  • Fernand
  • Romenu
  • Natoken
  • Chrisje
  • Monique

  • Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!