NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
SILVIA, een ongewone vrouw
How to be, that is the question. Praatjes en prentjes van en met Silvia. Over gewone en ongewone dingen...
01-12-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.3. Ik, Silvia. Frank
Klik op de afbeelding om de link te volgen

3. Ik, Silvia. Frank

 

Beste lezer/es,

 

Ik zou je ook iets willen zeggen over Frank, mijn man. Hij is echt knap! Wij zijn in april 1996 getrouwd en we zien mekaar nog altijd even graag.

**********

Frank was vroeger mijn buur. Wij kennen mekaar al van toen wij kleuters waren en we gingen samen naar dezelfde scholen. Frank was een paar jaar ouder dan ik, groter en struiser gebouwd, en als het nodig was verdedigde hij mij. We waren boezemvrienden enkwame vaak bij mekaar aan huis. Ik keek naar hem op.

Na het middelbaar onderwijs studeerde hij voor handelsingenieur en ik deed economie en handelswetenschappen.

Frank is een begrijpende en goede man en hij weet dat ik een dubbele persoonlijkheid bezit en daardoor een probleem had.

Nadat Gilberte bij mij was weggegaan, heb ik eens een lang gesprek met hem gehad en hem alles verteld wat er gebeurd was en hoe ik mij voelde. Het verwonderde hem niet helemaal, zei hij. Hij zag niet in waarom ik mij niet af en toe zou mogen verkleden en  transformeren, als mij dat verlichting schonk. Ik deed daardoor toch niemand kwaad. Ik mocht bij hem zo dikwijls aankloppen, verkleed of niet, als ik dat verlangde.

Vanaf die dag ben ik regelmatig in vrouw getransformeerd en in dameskledij bij hem geweest. De eerste keer dat hij mij als Silvia zag was hij zelfs aangenaam verrast.

Telkens wanneer ik daarna als vrouw bij hem thuis een avondje doorbracht oelde ik mij gelukkig.  Frank werd zelfs meer en meer verliefd op mij. Alles werd dan heel anders: ik was de vriendin, de geliefde van Frank. Ik werd ZIJN Silvia.

We hielden van mekaar. Ik voelde me gelukkig. Hij ook.

Ja, Frank was en is een prachtkerel.

**********

Een lieve groet en een knuffel voor wie dat verlangt van

SILVIA

 




01-12-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
29-11-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2. Ik, Silvia. Jeugd en crisis
Klik op de afbeelding om de link te volgen

2. Ik, Silvia. Jeugd en crisis

 

Ik was een stil rustig kind. Ik had natuurlijk wel mijn broer en schoolmakkertjes, maar na elke grote vakantie was de samenstelling van de klassen anders. Echte vriendjes heb ik eigenlijk nooit gehad.

Wij doorliepen zonder problemen het middelbaar onderwijs en daarna gingen wij in een naburige stad naar de universiteit. Bert werd informaticus, trouwde met Jolanda, een aantrekkelijke studente, en week uit naar het buitenland, waar hij gedurende vele jaren een stevige carrière maakte. Ik studeerde economie en bibliotheekwetenschappen en ontmoette er Gilberte.

Ondertussen had mijn moeder een fijne partner leren kennen en ging met hem samenleven. Mijn broer en ik konden op 18-jarige leeftijd over de erfenis van mijn vader beschikken. Wij erfden beiden een aardige som en dit zou mij goed van pas komen in mijn later partnerschap met Frank, een vroegere schoolmakker en een fijne vriend.

Gilberte en ik schenen het goed met mekaar te kunnen stellen. Na enkele maanden gingen we samenwonen en toen we afgestudeerd waren trouwden we. We namen onze intrek in mijn ouderlijk huis. Niet lang daarna kregen we een dochtertje en het jaar daarna een zoontje.

Wij leken een normaal gezin te zijn, maar nogal gauw voelde ik dat er iets mis was. En dat lag vooral aan mij. Seksueel kwam ik niet echt aan mijn trekken. En Gilberte waarschijnlijk ook niet. Mijn eigen frustratie werd op de duur zo groot dat ik me begon af te vragen of ik wel een normale man was...

En op een dag toen Gilberte naar haar firma was, stond ik voor haar kleerkast, nam enkele van haar kledingstukken, schoof in haar lingerie, schminkte me en bond een sjaaltje rond mijn hoofd… In de spiegel zag ik iemand die op een vrouw leek. Toch gaf me dat een aangenaam gevoel en ik bleef een tijdje zo verkleed mezelf in de spiegel bekijken en in onze woning rondlopen. Ik zorgde er wel voor dat ik terug normaal gekleed was voordat Gilberte thuiskwam.

Stilaan werd dit een gewoonte. Ik kocht voor mezelf een pruik, lingerie, nepborsten, een jurk en make-up, en verborg dat alles zorgzaam voor mijn partner. Als ik wist dat Gilberte langer zou wegblijven, verkleedde ik mij, telkens met meer succes en voldoening.

Op een dag, toen ik weer in travestie rondliep, kwam Gilberte onverwachts vroeger thuis. Toen ze mij zo zag was ze in alle staten. Ik wist niet goed wat ik moest zeggen en hoe ik mij moest gedragen, maar ik voelde dat er tussen ons iets gebroken was.

Hoe moest ik daar allemaal mee omgaan? Ik werd depressief, lusteloos, ongenietbaar. Eerst kleedde ik mij androgyn, maar waar het kon verscheen ik “en femme”. Mijn vrouw kon dat niet meer verdragen, vroeg echtscheiding aan en nam de twee kinderen mee. We maakten geen ruzie, hadden wel veel verdriet, maar het samen leven ging niet meer.

Ik ging op een appartementje wonen en bleef alleen. Ik kocht een hele kleerkast vol vrouwenkleren, borstprotheses, lingerie, verschillende pruiken, schoenen, handtasjes, make-up enz.

Thuis en in het weekend was ik altijd in vrouw getransformeerd. 

In die periode is mijn innige vriendschap met Frank en met Paula begonnen.

Lieve groeten en een knuffel voor wie dat wenst van

Silvia






29-11-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
28-11-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.1. Ik, Silvia. Inleiding
Klik op de afbeelding om de link te volgen

1. Ik, Silvia. Inleiding

 

Sommige mensen, en misschien jij ook, lieve lezer/es, willen graag iets meer te weten over mij, over Silvia. Is zij wel een echte vrouw? 

Mijn antwoord: Ja, ik bén een echte vrouw. Ik zag er wel niet altijd uit als een vrouw, want toen ik geboren werd zag ik eruit als een jongetje. Maar dat kon gelukkig door medische aanpassings-ingrepen verholpen worden. Zodat ik nu al meer dan 23 jaar als een normale vrouw leef. 

Het verlangen een meisje, een vrouw te zijn heb ik altijd gehad. Maar ik was er me aanvankelijk niet van bewust. Iedereen behandelde me als een jongetje, en ik dacht ook dat ik dat was. Maar met de jaren is het inzicht gegroeid dat dit niet juist was, dat ik eigenlijk een “vrouw” ben die, zoals dat heet,” in een mannelijk lichaam gevangen zat”.

Ik was erdoor verveeld en in de war. Ik had wat men noemt een gestoorde genderidentiteit… Dat is geen ziekte, en als het geen ziekte is valt er niets te genezen… Men moet ermee leren leven – wat niet gemakkelijk is en vaak niet lukt – ofwel moet men zijn natuurlijke geaardheid volgen en helemaal als vrouw leven. En dat is ook niet evident! Als men het consequent en radicaal wil doen, laat men zich best ook lichamelijk ombouwen.

Ik heb die stap gewaagd. Dat had wel zijn nadelen, maar voor mij zijn de voordelen ervan veel groter.

De transitie van man naar vrouw gebeurt niet van vandaag op morgen. Bij mij zijn er enkele jaren over heen gegaan. Gelukkig had ik aan mijn zijde mensen die me begrepen en me konden en wilden bijstaan: mijn huisarts en psychiater, maar vooral mijn vriend Frank en mijn vriendin Paula.

Ik zal in dit blogje er af en toe wat over vertellen. Zo zullen mijn lezers mijn “geval” (en hopelijk dat van anderen) beter kunnen begrijpen. 

Beste lezer/es, ik schrijf dit neer omdat ik voor iedereen en overal wil zijn zoals ik geworden ben: een (bijna) gewone vrouw. Voor altijd en onomkeerbaar. Ik hoop dat er daarmee taboes en misverstanden verdwijnen en er ook wat meer verdraagzaamheid onder de mensen ontstaat.

Veel liefs en een knuffel voor wie dat wenst van

Silvia 



28-11-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
01-11-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.The Mirror

The Mirror

 
 

I look in the mirror

And what do I see?

A strange sexy woman,

That cannot be me.

 

Was I not a young man ?

Is it a cd,

Or is it a tranny

That is looking at me ?

 

Oh, yes, I remember,

Again do I know

I was made a female

It was years ago.

 

Since then things have changed,

I’m sure you’ll agree

I am now much better

As I used to be.

 

I think my complexion

Is more than perfection,

I’m happy to be

That woman I see.

*******

Silvia

01-11-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
10-10-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.IK, SILVIA, EEN ONGEWONE VROUW
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Ik, Silvia, een ongewone vrouw

Lieve lezer/es,

Ik ben Silvia, een jonge oma, die de wereld op haar manier bekijkt. Maar ik wil van in het begin af eerlijk spel met je spelen, want ik moet toch iets bekennen: ik ben geen gewone vrouw, ik ben een transgender-vrouw.

 In de volgende bijdragen ga ik dat wat uitleggen en je vertellen wat voor een invloed dat op mijn leven en dat van anderen heeft gehad. Ik ben absoluut niet uit op sensatie, maar ik hoop dat je door mijn verhaal te lezen meer begrip kunt opbrengen voor mensen zoals ik.

Dus, ik ben een vrouw, maar ik werd geboren met XY-chromosomen. Dat betekent dat ik er bij mijn geboorte als een jongetje uitzag. Dat was op 16 juni 1965. Maar ik was niet alleen, want ik was de helft van een tweeling. Men noemde mij Silvester, vaak afgekort tot Sil en mijnbroertje kreeg de naam Bert .

Wij doorliepen zonder problemen het lager en middelbaar onderwijs en daarna gingen wij in een naburige stad naar de universiteit. Bert werd informaticus, trouwde met Jolanda, een aantrekkelijke studente, en week uit naar het buitenland, waar hij gedurende vele jaren een stevige carrière maakte. Ik studeerde economie en bibliotheekwetenschappen en ontmoette er Gilberte. Daarna werkte ik in een grotere bibliotheek.

Ikzelf en iedereen dacht dat ik een normale man was, ook Gilberte, het meisje dat op mij verliefd werd en met wie ik trouwde. Wij kregen twee kinderen en leken een normaal gezin te zijn.

Maar ik was nooit echt gelukkig. Nogal gauw voelde ik dat er iets mis was. En dat lag vooral aan mij. Seksueel kwam ik niet echt aan mijn trekken. En Gilberte waarschijnlijk ook niet. Mijn eigen frustratie werd op de duur zo groot dat ik me begon af te vragen of ik wel een normale man was… Het vrouw-zijn intrigeerde me, liet me niet los, vervolgde me. Hoe zou mijn leven eruitzien als ik een vrouw en geen man was...?

Eens op een carnavalsviering transformeerde en verkleedde ik mij in een vrouw. Ik had een aangenaam en bijna bevrijdend gevoel. Ik verlangde meer en vaker “en femme” rond te lopen en sprak erover met mijn vrouw. Zij wist eerst niet goed wat ervan te denken, maar na enkele tijd liet ze me begaan.

Ik las boeken over identiteitscrisissen, genderstoornissen, transseksualiteit, zocht op het internet allerlei op over dit onderwerp en kwam, samen met mijn psychiater, tot het besluit dat ik innerlijk vrouw was, maar dat ik als het ware “in een mannelijk lichaam gevangen zat”. Was ik soms een homo? Nee, homo zijn is heel anders.

Hoe moest ik daar allemaal mee omgaan? Ik werd depressief, lusteloos, ongenietbaar. Eerst kleedde ik mij androgyn, maar waar het kon verscheen ik “en femme”. Mijn vrouw kon dat niet meer verdragen, vroeg echtscheiding aan en nam de twee kinderen mee. We maakten geen ruzie, hadden wel veel verdriet, maar het samen leven ging niet meer.

Ik ging op een appartementje wonen en bleef alleen. Ik kocht een hele kleerkast vol vrouwenkleren, borstprotheses, lingerie, verschillende pruiken, schoenen, handtasjes, make-up enz.

Thuis en in het weekend transformeerde en kleedde ik mij altijd in vrouw.

Paula, mijn chef in de bibliotheek, een verstandige, ruimdenkende en ontwikkelde vrouw, was nauwelijks iets ouder dan ik. Ik kwam goed met haar overeen. Zij wist dat ik nu alleen leefde en dat mijn huwelijk op een mislukking afgelopen was. Ik had haar er nooit de echte reden van verteld. Dat ik het financieel niet nodig had als hulpbibliothecaris te werken zegde ik haar niet.

Ze had al enige tijd iets vermoed. Ik had een openhartig gesprek met haar en werd innig met haar bevriend. Als ik mij echt vrouw voelde en als vrouw wilde leven, moest ik de nodige stappen ondernemen, want anders zou ik nooit gelukkig kunnen zijn. Zij zou me steunen en in raad en daad bijstaan.

Ik vroeg mijn psychiater om echt te mogen beginnen met mijn transitie. Hij stond mij toe mij met vrouwelijke hormonen te laten behandelen. Mijn uitzicht werd minder hoekig, ik voelde borstjes groeien en mijn vel werd zachter. Ook liet ik zoveel mogelijk haar  van mijn lichaam verwijderen; vooral die baard moest weg.

 Ik werd in die periode ook erg gesteund door mijn goede vriend en buurman Frank, met wie ik later zou trouwen.  Na de scheiding was Gilberte met de kinderen weggegaan. Dat was Frank natuurlijk opgevallen. Ik had enkele keren een diepgaand gesprek met hem en hij raadde mij aan mijn verlangen te volgen en mij zoveel mogelijk als vrouw te kleden en te gedragen om niet door frustratie ongelukkig te zijn en zelfs ziek te worden. Hij zou het zelfs toejuichen als ik hem voortaan “en femme “ zou bezoeken. Wat ik dan ook geregeld deed.

Na enkele tijd moedigde Paula mij aan “en femme” te komen werken.  Zij verwittigde mijn collega’s, maar de eerste keer dat ik als Silvia, als een “zij”, op het werk verscheen, wisten de meesten toch niet goed hoe ze met mij moesten omgaan. Maar dat beterde gauw. Ik kwam als vrouw tamelijk overtuigend over.

Ik kreeg eerst werk toegewezen waar ik niet met het publiek in aanraking moest komen, doch achteraf was men zo gewoon mij in mijn nieuwe gedaante te zien, dat men haast geen onderscheid meer maakte tussen mij en mijn andere vrouwelijke collega’s. De veranderingen in mijn lichaam waren na enkele tijd goed merkbaar geworden. Ik had geleerd en geoefend te lopen, mij te gedragen en te spreken als een dame.

Na een tijd besloot ik mij ook operatief te laten aanpassen. Eerst liet ik dijen en billen wat verbreden, mijn borsten nog wat meer volume geven, liet mijn lippen iets voller en sensueler vormen en de ronding van mijn jukbeenderen iets groter maken, zodat mijn gezicht een beetje ronder leek. En uiteindelijk kwam dan de grote en onomkeerbare definitieve ingreep: mijn “kroonjuwelen” werden verwijderd en ik kreeg een vagina.

Ik was een echte vrouw geworden.

Ik voelde mij gelukkig en bevrijd. Dàt was wat ik altijd had moeten zijn! Jammer dat dat niet eerder was gebeurd. Maar nu bén ik het. Halleluja!

Ook om administratief in orde te zijn werd ik na veel geduld en papieren rompslomp ook officieel een vrouw. De M op mijn identiteitskaart is in een V veranderd en is mijn naam is Silvia.

Dan ben ik getrouwd met mijn goede en lieve vriend Frank.

Dit is nu al vele jaren geleden gebeurd. Wie mij vroeger niet gekend heeft denkt dat ik een normale vrouw ben. Men kan zich niet voorstellen dat ik ooit in een mannelijk lichaam stak.

Mijn vroegere echtgenote, Gilberte, en ik hebben na enkele jaren terug contact met mekaar opgenomen. Wij hebben gemerkt dat ik in mijn diepste innerlijk eigenlijk dezelfde persoon gebleven ben die ik vroeger was. Het verschil is dat ik nu kan leven zoals ik ben en dat ik er ook als een vrouw uitzie.

Enkele tijd later stierf de vrouw van mijn tweelingbroer Bert.  Na een periode van rouw is Gilberte op mijn tweelingbroer Bert verliefd geworden. De liefde is wederzijds en nu leven ze samen. Zij zijn komen wonen in hetzelfde gebouw als wij, in een appartement naast het onze!  Zo blijven wij mekaar ontmoeten en zijn gelukkig met onze mannen.

Mijn kinderen zijn ondertussen opgegroeid en gehuwd en hebben zelf kinderen. Zij zijn natuurlijk op de hoogte en met de situatie vertrouwd. Onze kleinkinderen hebben dus drie grootmoeders en maar één grootvader! Ik heet Oma en tegen Gilberte zeggen ze Meter. Later zullen ze wel vernemen hoe het komt dat ze een grootmoeder meer hebben dan andere kinderen.

Ondertussen gaat het leven zijn gewone gangetje. Wij aanvaarden mekaar zoals we zijn en we houden van mekaar. En zo is het goed.

Beste lezeres of lezer, ik heb in de loop der jaren heel wat kritiek gekregen en onder vooroordelen geleden.  Gelukkig zie ik de mentaliteit in de maatschappij hier en daar al wat veranderen.  Sommige mensen zijn verdraagzamer, anderen onverschillig… Ook heb ik "vrienden" verloren, maar degenen die bleven zijn prachtmensen.

Ik hoop dat je mijn blogje zult blijven bezoeken en dat je kijk op transgenders, zoals ik, niet negatief is. Nu voel ik mij normaal, zoals ik altijd had moeten zijn. En dat maakt mij gelukkig.

Veel liefs, kusjes en als je het verlangt een warme knuffel van

Silvia

10-10-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (0)
01-10-2018
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.WELKOM bij SILVIA

Lieve lezer/es,

Ik ben SILVIA

en ik heet je WELKOM op mijn blogje

*

 

Veel liefs en een knuffel voor wie dat wenst van

Silvia

-----

NB. Deze tekst staat altijd bovenaan.

De volgende bijdragen komen hieronder,

de oudste staan heel beneden, de recentste zie je eerst.

Wil je op mijn bijdragen reageren, dan zal ik jouw reactie graag lezen.

01-10-2018 om 00:00 geschreven door Silvia


>> Reageer (3)


WELKOM bij SILVIA
Over mijzelf
Ik ben Silvia
Ik ben een vrouw en woon in Vlaams-Brabant (Belgiƫ) en mijn beroep is zakenvrouw (part time), huisvrouw en oma (full time)..
Ik ben geboren op 16/06/1965 en ben nu dus 53 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: lezen, schrijven en dansen .
Ik ben een "ongewone" vrouw... Gewoon omdat ik "anders" ben. Maar toch leef en gedraag ik mij liefst en meestal als een gewone vrouw. Samen met mijn man beheer ik de familiezaak. Ik heb een dochter en een zoon en vier schattige kleinkindjes.

keer werd dit blogje bekeken



Inhoud blog
  • Even verpozen
  • Vrolijk paasfeest !
  • Vrolijk Pasen !
  • Weer druk bezig...
  • 39. Ik, Silvia. Vervuld verlangen
  • 38. Ik, Silvia. Lieve mama
  • 37. Ik, Silvia. Ontmoeting met mama
  • 36. Ik, Silvia. Brief aan mijn moeder
  • 35. Ik, Silvia. Mijn moeder en ik
  • 34. Ik, Silvia. Voorbereidingen en afspraken
  • 33. Ik, Silvia. Een verlengd weekend
  • 32. Ik, Silvia. Carnaval 1996...
  • 31. Ik, Silvia. Het aanzoek
  • 30. Ik, Silvia. Administratief in orde
  • 29. Ik, Silvia. Hete vakantiedagen
  • 28. Ik, Silvia. Wij vrouwen
  • 27. Ik, Silvia. Morgen is D-dag
  • 26. Ik, Silvia. Weer een stapje verder
  • 25. Ik, Silvia. Mevrouw Silvia
  • 24. Ik, Silvia. We zijn weer wat verder.
  • 23. Ik, Silvia. Eindejaarsfeesten 2
  • Na carnaval
  • Nie pleujen!
  • 22. Ik, Silvia. Eindejaarsfeesten 1
  • Internationale vrouwendag
  • 21. Ik, Silvia. Paula’s geheim 2
  • 20. Ik, Silvia. Paula’s geheim 1
  • Ook carnaval ?
  • Bijna carnaval
  • 19. Ik, Silvia. Wat champagne vermag
  • 18. Ik, Silvia. Schijn en werkelijkheid
  • Een beetje zon voor jou
  • 17. Ik, Silvia. Verrassende Paula
  • 16. Ik, Silvia. Erolusion show
  • 15. Ik, Silvia. Rendez-vous met Paula
  • Valentijn-Valentine
  • Morgen Valentijn...
  • Griep...
  • Terug thuis
  • Dromen is bedrog, of misschien niet?
  • Een lieve groet
  • Sneeuwpret
  • Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw!
  • Driekoningen
  • Na de feesten
  • 14. Ik, Silvia. Van “en femme” tot femme
  • 13. Ik, Silvia. Rendez-vous met Frank
  • 12. Ik, Silvia. Eerste coming out
  • 11. Ik, Silvia. De transformatie
  • 10. Ik, Silvia. Andrea
  • 9. Ik, Silvia. Naar “Erolux Josiane”
  • 8. Ik, Silvia. Afspraak
  • 7. Ik, Silvia. Een voorstel
  • 6. Ik, Silvia. Ontwaken
  • 5. Ik, Silvia. Fuifje
  • 4. Ik, Silvia. Mijn vriendin Paula
  • 3. Ik, Silvia. Frank
  • 2. Ik, Silvia. Jeugd en crisis
  • 1. Ik, Silvia. Inleiding
  • The Mirror
  • IK, SILVIA, EEN ONGEWONE VROUW
  • WELKOM bij SILVIA

    Gastenboek
  • Een zeer openlijk blog
  • fijne dag !
  • Goeie middag Silvia
  • een lieve groet ...
  • Dag Silvia,

    WELKOM in mijn GASTENBOEK. Plaats er iets in en begin met een klik op


    Laatste commentaren
  • Goedemorgen Silvia,hopelijk zijn de drukke dagen wat voorbij. (Ella)
        op Vrolijk paasfeest !
  • Hey lieve vriendin,ik kom je een fijne Paasmaandag wensen. (Ella)
        op Vrolijk Pasen !
  • Neen ik gooi geen paaseieren binnen wel een hartelijke groet (natoken)
        op WELKOM bij SILVIA
  • Fijn Paasweekend lieverd (Ella)
        op Weer druk bezig...
  • Goedemorgen Silvia (Ella)
        op Weer druk bezig...
  • Blog als favoriet !

    Mijn favorieten
  • Ella
  • Meeuw
  • Ingrid
  • Dirk
  • Fernand
  • Romenu
  • Natoken
  • Chrisje
  • Monique
  • maart

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!