Ik ben Staf Van Opstal
Ik ben een man en woon in Mijdrecht (Nederland) en mijn beroep is Invalide.
Ik ben geboren op 26/11/1956 en ben nu dus 55 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: lezen, vogels spotten, Tsjechië, Lesbos.
Misbruik van kinderen door religieuzen van de katholieke kerk beheerst de laatste maanden voor een groot deel mijn leven. De jaren die ik doorbracht op het internaat van het Damiaancollege in Aarschot eind jaren '60 breken me nu nog zuur op. Nog steeds!
Vandaag is het precies dertien jaar geleden dat vader overleed. En vandaag is het vrijdag! Als hem maar geen ongeluk overkomt. Al maar goed dat het onmogelijk geworden is; de man heeft het moeilijk genoeg gehad tijdens het leven.
Dertien jaar mis ik hem. Ooit dacht ik dat het zou slijten, maar dat gebeurt niet. Het wordt alleen anders. Vooral de laatste tijd. Zoveel jaren heb ik hem willen vertellen wat er was gebeurd. Maar ik kon het niet. Of beter: durfde het niet. Bang om nog een keer niet te worden geloofd. Al die jaren heb ik het vanzelfsprekend gevonden dat hij het ook niet wist.
Had ik er maar over gesproken! Toen het nog kon. Nu is het te laat. Toen het nog kon was ik zeker dat hij niets wist. Nu het te laat is, twijfel ik. Dat doet pijn. Héél véél pijn. De twijfel is "zo maar" gekomen. Om nooit meer weg te gaan. Ik voel het.
Maar ik blijf aan je denken, va. Aan het verhaal dat de eerste noot die je op de piston van jouw vader zaliger kon blazen meteen een contermi was. Vijftig jaar later was je er nog steeds apetrots op. Ik leerde contermi's spelen op een saxofoon. Je kreeg tranen in de ogen toen broer Frans het bandje afspeelde met mijn interpretatie van Chanson d'Amour. Je was trots op mij. Je was trots op je zonen. Je was trots op onze liefde voor de muziek.
Die liefde kregen we van jou. Niemand zal dáár ooit aan twijfelen. Maar in je nederigheid zou je antwoorden: we kregen het van Onze Vader.
Rust maar verder, va, en kijk tóch maar een beetje uit vandaag. Je weet maar nooit. Ik wil je nog lang kunnen blijven missen. Mét en zonder twijfels.
30-07-2010 om 16:31
geschreven door Staf Van Opstal
Categorie:Over iets en ook niets Tags:overlijden, vader, verdriet, twijfel, rouw,
25-07-2010
Steeds minder wegens steeds meer.
De spons is vol
Blijkbaar zijn er dan toch grenzen aan hoeveel een mens verdragen kan. Als genezingstherapie om mijn trauma('s) te verwerken mocht ik (aanvankelijk) alles van mij afschrijven. Goed twee maanden geleden was ik er dan ook aan begonnen. Kennelijk iets te enthousiast. Mijn spons is vol en begint te lekken. Het absorptievermogen is bereikt of overschreden?
Aftellen tot ...
Aanvankelijk werd het aangemoedigd, nadien mocht het nog 1 uur per dag, sinds vorige donderdag is dat nog 1 uur om de andere dag. Voor de rest mag ik "er" niet te veel aan denken. Aldus mijn psychiater. Ik heb al tegen mijn vrouw gezegd: die pater Jos heeft het mooi voor mekaar. Hij rust in vrede. Voor mij wordt er bepaald wat, hoeveel en hoelang ik er mag aan denken dat ik bijna een halve eeuw geleden bepoteld werd. Eerlijk gezegd lukt mij dat maar matig. Politici die "ons" met de vinger wijzen alsof wij de oorzaak van het kwaad zijn (“Er zijn al 497 dankbetuigingen geweest op de website Actie
Scherpenheuvel en 300 e-mails. De negatieve reacties zijn uitzonderingen
en komen onder meer van mensen die zelf het slachtoffer zijn geweest
van kindermisbruik” zegt Sauwens in een persbericht (zie bijlage) over zijn Actie Scherpenheuvel, alsof het de slachtoffers zijn die het
niet kunnen laten om negatief te doen over de kerk en er
verantwoordelijk voor zijn dat alle geestelijken nu beklad worden.), ... Ik ga niet verder uitweiden over wie en wat mij allemaal stoort, het zou mij te ver leiden. En mijn tijd is weeral op. 't Is lastig, altijd dat aftellen. Maar eens kom ik nul. Dan is het gedaan met aftellen. Eens!
Lectuur
En als ik het dan niet meer zelf mag doen, dan maar iemand anders aan het woord laten: San Deurinck, ex-misdienaar. De onderste link in bijlage is zijn impressie over het initiatief. Ik zou het niet beter kunnen neerpennen. Zelfs niet in zijn buurt komen. Veel leesgenot (sorry voor het woordgebruik).
25-07-2010 om 14:58
geschreven door Staf Van Opstal
Categorie:Kindermisbruik in de katholieke kerk en daarbuiten
25-06-2010
Spreek eens met een dode!
Ons Belgisch gerecht heeft zich weer eens van haar beste kant getoond: dossiers in beslag nemen met feiten en getuigenissen van mensen die er soms meer dan een halve eeuw over gedaan hebben om eindelijk eens hun met hun verhaal over seksueel misbruik door een of andere pastoor, of iets wat daar op trekt, durven naar buiten te komen. Mijn dossier is daar dus één van. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik een tijdje geleden de beslissing heb genomen om die verschrikkelijke, meer dan 40 jaar oude, etterbuil open te prikken en hem ineens helemaal en grondig leeg te knijpen. Mijn verhaal is gekend, ik heb het aan iedereen die ik ken ter kennis gebracht, iedereen kan het op dit blog lezen, iedereen kan en mag er op reageren. Wat mij overigens geleerd heeft dat, familie buiten beschouwing gelaten, het aantal vrienden dat ik heb, die mij een bemoedigend woordje influisteren als het eens wat moeilijker gaat, uit exact nul (0) personen bestaat. Maar dit geheel terzijde. Het maakt mij dan ook niet veel uit of er nu al dan niet iemand dat dossier gaat lezen of wat dan ook mee doen; ze maken er zichzelf alleen maar onsterfelijk belachelijk mee. Tussen 1830 en 2010 steken ze geen poot uit om dan, als een duivel uit een doosje, vanuit het niets tevoorschijn te springen en het hele zootje onschuldige, hulpeloze, van-niets-wetende bisschoppen dat toevallig ergens in het huisje van een hunner collega's rustig samen zaten een hele dag de stuipen op het lijf te jagen. Zoiets doe je toch niet en, alsof dat allemaal nog niet genoeg was, gaan ze dan ook nog eens wat gaten boren bij het opperhoofd in de muren van zijn huisje in Mechelen. In MECHELEN!! Of ze zijn niet goed bij hun hoofd óf ze kennen de Mechelaars niet goed. Die hebben al voor minder het hele brandweerkorps gemobiliseerd. Het is bijna een wonder dat ze droog zijn thuis geraakt. Maar goed, ze hebben hun werk wél grondig gedaan. De kathedraal grondig doorzocht, graven opengemaakt al hadden dáár zelf ook wel kunnen bij bedenken dat de bewoners daarvan de lippen stijf op elkaar zouden houden. Daar kwam toen ze nog leefden trouwens al geen zinnig woord uit. Wat ik minder leuk vind is dat er bij die dossiers ongetwijfeld een niet zo klein aantal is van mensen die hier absoluut niet vrolijk van zullen worden. Alle vertrouwen, waar vaak met hulp van andere mensen jaren en jaren voor geknokt is om het te helpen opbouwen: zomaar ineens weg. En geloof me maar, dat komt nooit, nooit nog terug. Honderden getuigenissen die door die ene actie "waardeloos" zijn geworden. Getuigen die je als "verloren" mag beschouwen. Weten dat de schuldigen hiervoor ook weer eens de hand boven het hoofd zal worden gehouden en ongestraft verder hun gangetje zullen mogen en kunnen gaan alsof er niets is gebeurd, DAT maakt mij kwaad. Alsof het verdomme al niet genoeg was dat er honderden pastoors en ander zwartgerokt gespuis dat zijn poten niet kon thuishouden, vrij en ongestraft rondloopt of "in vrede rust". Nu dus ook nog roodgerokt gespuis. Dank u, monseigneur! Dank u, meneer de "juge"! Ik ben wéér een geloof armer.
25-06-2010 om 00:00
geschreven door Staf Van Opstal
Categorie:Kindermisbruik in de katholieke kerk en daarbuiten Tags:justitie
20-06-2010
Duur, duurder, ... wat duurt het langst?
Rugklachten! Ik heb net zitten bedenken dat het nu al zo'n 37 jaar geleden is dat ik er voor het eerst mee werd geconfronteerd. Nog geen 17 jaar oud en alleen maar mijn Honda Amigo, je kon het ding met één hand optillen, op de "pikkel" gezet (voor wie niet weet wat een pikkel is: de staander, dus). De brommer heb ik al lang geleden verkocht. De rug raak ik niet kwijt. Nu, zoveel jaar later, na een niet meer te tellen aantal behandelingen bij kinesitherapeuten en fysiotherapeuten (zonder uitzondering allemaal met nefaste afloop), mag ik nog eens zo'n ouderwets korset afhalen. De zorgverzekering heeft me pas de akkoordverklaring voor een orthopedisch 2103.00 corset toegestuurd. Waar die 2103.00 op slaat weet ik niet, de prijs is het alvast niet. Goedgekeurde aanschafprijs: € 729,29 staat er op het formulier. Zou die 2103.00 een soort goud zijn misschien? Je zult het merken als ik er mee over straat loop, ik zal er fier op zijn op mijn korset. Ik twijfel nog om er al dan niet een overhemd over te dragen. Hopelijk zijn ze bij die firma, die het ding met de hand aan het maken is, zo snugger om het etiket aan de buitenkant te naaien. 't Zal alleszins een behoorlijk etiket zijn: "orthopedisch 2103.00 corset". Dat schrijf je niet zomaar op een simpel etiketje. Dat soort label komt al aardig in de buurt van wat je een vlag noemt. Maar goed, ik laat wel iets weten tegen de tijd dat ik er mij mee in het openbaar begeef. Verder heeft die dokter, die me dat korset heeft voorgeschreven dus, ook nog doorverwezen naar "Het RealHealth Instituut". Dat doorverwijzen gebeurde aan de hand van een brochure die ik mocht mee naar huis nemen en daar maar eens goed moest lezen. Wat ik dus heb gedaan en het begin was alvast indrukwekkend: RealHealth is een in Engeland ontwikkeld pijnmanagementprogramma voor
mensen met chronische lage rugklachten. Het was dus wel duidelijk dat die dokter begreep wat mijn probleem is. Chronische lage rugpijn, dàt had ik ze de afgelopen 37 jaar al wel allemaal duidelijk kunnen maken. Er iets aan doen bleek tot hiertoe niet mogelijk. In België in het geheel niet, in Nederland hadden ze er duidelijk al heel wat meer kaas van gegeten (deze bijzonder grappige zinspeling heb ik zélf, hier ter plaatse, bedacht!!) maar het merendeel van mijn tijd breng ik desalniettemin toch nog op bed, bank of ligstoel door wegens niet in staat tot zitten, staan of gaan. Nu zou ik dus een in Engeland ontwikkeld pijnmanagementprogramma krijgen. Geweldig! (deze is van Eddy Wally; ere wie ere toekomt). Maar de brochure bood nog meer informatie: RealHealth is er voor die patiënten die uitbehandeld zijn,
dat wil zeggen patiënten voor wie in het reguliere zorgaanbod
geen
behandelopties (meer) zijn. Ja hallo?! Dàt had die dokter er niet bij verteld. Als dat Engels pijnmanagementprogramma niet helpt kan ik het dus verder vergeten. Echt hoopgevend was het plots niet meer. Ik dacht meteen aan de woorden van mijn overbuur toen hij het een keer over zijn (Engelse) wagen had: "het is en blijft Engelse rommel". Waarschijnlijk ook de reden waarom hij er vier stuks van heeft waar àl zijn vrije tijd aan opgaat. RealHealth. Ik vertrouw het al niet echt meer. Dat heb ik altijd bij dingen waar ze per se de kwalificatie echt willen aan geven. Echte boter, echt leder, ... Er bestaat toch alleen boter, leder, ... , niet? Anders is het margarine, skai, ... weet-ik-veel wat voor namen men aan nep spullen al niet kan geven. Toch nog maar een paar maand over denken. Volgende week mag ik trouwens nog eens bij de psychiater op de bank. Eens vragen hoe die er over denkt. Als híj mij bij het buitengaan dan ook zo'n folder in mijn handen stopt over, ik zeg maar wat, euthanasie, palliatieve zorgen, ... Misschien maak ik dan toch maar eens een afspraak in Nijmegen, hotel Landgoed Holthurnsche Hof in Berg en Dal. Als het zo ver is geef ik wel een seintje voor wie eens op bezoek wil komen. Tenminste, als gewone mensen er binnen mogen. Ik zal het eens vragen want in de brochure staat er niets over vermeld. Tot later dan maar weer. Bij leven en welzijn.
20-06-2010 om 00:00
geschreven door Staf Van Opstal
Categorie:Bij de dokter op bezoek
26-05-2010
Lang zullen we leven ......
Dat hoop ik toch! Vooral vandaag hoop ik dat; we zijn vandaag namelijk drie jaar getrouwd. Mijn Marianne en ik. Nederlandse Marianne en Belgische Staf. Drie jaar al delen we lief en leed. Veel lief, maar ook heel wat leed (zie eerder). Maar het is toch met veel liefde en (vooral) veel dankbaarheid dat ik terugdenk aan de afgelopen drie jaar. Dank zij de liefde en de hulp van mijn vrouw heb ik het leven weer enigszins kunnen oppakken, sterker zelfs, dank zij haar leef ik nog. Liefste Marianne, ik dank je, ik heb je lief. Zo lang we leven mogen.
En nu allemaal samen: hip hip hiep .................
26-05-2010 om 13:32
geschreven door Staf Van Opstal
20-05-2010
Lesbos, vogelparadijs met een eigen tempo.
Wie mijn vorig bericht leest, krijgt misschien het gevoel dat ik slechts nare herinneringen heb overgehouden aan ons verblijf op Lesbos. Niets is minder waar! De overvloed aan, door mij, nooit geziene vogels was overweldigend; waar je ook keek zag je wel wat waarvoor je, eens te meer, in je vogelgids moest duiken om te achterhalen wát je gezien had. Ik zit nog te denken en te werken aan een relaas van een weekje "genieten op Lesbos", maar momenteel is mijn geest nog te onrustig omwille van andere dingen, om er een mooi verhaal van te maken en bovendien worstel ik al een paar dagen om de foto's die ik er wil bij plaatsen op de juiste plaats te krijgen. Ik vrees dat ik de "handleiding" maar eens eerst goed moet bestuderen. Voorlopig eindig ik met die ene foto die in één oogopslag mijn herinnering aan het eiland "verwoordt".
Een selectie met enkele foto's van vogels vind je hier:
20-05-2010 om 00:00
geschreven door Staf Van Opstal
Categorie:Hobby, vakantie en vrijetijd Tags:Lesbos
04-05-2010
Boosheid met wortels en uitlopers
Wie hier af en toe wat komt lezen zal al gemerkt hebben dat ik de afgelopen tijd niet bepaald in een vriendelijke bui was. De onthulling van een schier eindeloze reeks schandalen van kindermisbruik door, voornamelijk, katholieke religieuzen raakt mij dan ook, telkens weer, heel persoonlijk. Eind jaren '60 heb ik op het internaat van het Damiaancollege in Aarschot ook een patershand in mijn pyjamabroek mogen voelen en daarbij ook nog eens een schuldgevoel ingeprent gekregen over de reactie die dat bij mij opwekte. Een erectie krijgen omdat iemand aan je piemel zit te friemelen was het werk van de duivel en daar moest je je voor schamen. Als je het nadien, wegens te beschaamd, niet ging biechten bij de eigenaar van die bewuste hand, leverde dat nog eens een,vergeef me de uitdrukking, extra standje op.
Ik was pas 12 geworden, opgesloten in een internaat met een regime waartegen men tegenwoordig in een gevangenis in opstand zou komen, brieven naar huis werden eerst gelezen en, "zo nodig", achtergehouden, ...
Toen ik na enige maanden op een zaterdagmiddag alle moed bijeen schraapte om er eindelijk eens met mijn moeder over te praten, had ik aan één oorvijg genoeg om er de rest van onze verdere gezamelijke levenstijd met geen woord meer over te reppen.
Eenenveertig jaar heb ik gezwegen; de uitzonderingen hierop kun je op een hand tellen. Eén enkele keer in al die jaren heb ik er met een mede-slachtoffer uit dezelfde periode over kunnen praten. Hij was er, zo mogelijk, nog meer door getraumatiseerd dan ikzelf. Jammer genoeg ben ik hem uit het oog verloren; dus, Dirk T., als je dit leest: laat nog eens wat van je horen!.
Ik ga er hier niet verder op doorgaan; een andere keer misschien. Het was slechts de bedoeling om mijn frustraties en boosheid, die in vorige berichten tot uiting kwam, een beetje te duiden. Tonen waar de wortels zitten. De uitlopers komen uiteindelijk wel vanzelf aan de oppervlakte. Dat, tenminste, is inmiddels al wel duidelijk geworden.
Het scheel is van de beerput. Vanaf nu sta ik permanent mee op de wacht aan de rand. Dat de stank die er uit opstijgt soms nauwelijks te harden is kan mij niet deren, ik blijf ter plaatse om te helpen beletten dat "ze" de put weer willen dichten. Ik schreef het al: voor wraak is het (voor mij) te laat; slechts het helpen van mede-slachtoffers is mijn doel.
04-05-2010 om 00:00
geschreven door Staf Van Opstal
Categorie:Kindermisbruik in de katholieke kerk en daarbuiten Tags:kindermisbruik,katholiek,kerk,religieuzen,Aarschot,Damiaancollege,
16-04-2010
Kindermisbruik in de kerk: aflevering
Ik schreef het al aan het eind van vorig bericht: wordt ongetwijfeld vervolgd. Wie een beetje het nieuws volgt heeft de laatste dagen ongetwijfeld en/of vertwijfeld de wenkbrauwen gefronst. De "tweede" man van het Vaticaan die voor het oog van de camera (en dus voor de hele wereld) glashard staat te liegen door te verklaren dat hij "heeft horen zeggen" dat het wetenschappelijk bewezen is dat er een verband is tussen homofilie en pedofilie. Het verplichte celibaat daarentegen heeft er dan weer geen verband mee. Ook wetenschappelijk bewezen! Ik schreef het al: niets zo makkelijk als katholiek zijn, liegen dat je broek er van afzakt, even biechten en alles is weer zoals het was.
Over mijn persoonlijke ervaringen in het internaat kan ik tot op vandaag niet "ongedwongen" spreken. Het zit ergens gebetoneerd in mijn binnenste met slechts hier en daar een barstje waardoor af en toe wat kan naar buiten sijpelen.
Maar mijn verhaal wordt wel quasi perfect "naverteld" in een videofragment van de website van de VRT-nieuwsdienst. De link staat helemaal onderaan: even kopiëren en in de adresbalk van je browser plakken en dan kunt u het hele verhaal eens horen en zien.
Veel kijk"genot"
http://www.deredactie.be/permalink/1.760274
16-04-2010 om 00:00
geschreven door Staf Van Opstal
Categorie:Kindermisbruik in de katholieke kerk en daarbuiten Tags:kindermisbruik,priesters,pastoors,paters,internaat,katholiek,
03-04-2010
Wir haben es nicht gewusst
Ik begin nu toch echt te denken dat er hier een daar enkele "hooggeplaatsten" serieus de trappers zijn kwijtgeraakt of toch tenminste het peloton hebben moeten lossen.
Vorige week hoor ik de Utrechtse kardinaal Simonis doodleuk verklaren: "Wir haben es nicht gewusst".
Zij wisten het dus niet. Over heel de wereld komen (eindelijk!) de tongen los over het kindermisbruik binnen de (Katholieke) Kerk, al járen was dat algemeen geweten maar deed je als slachtoffer er maar best aan om erover te zwijgen en deed "de kerk" er alles aan om het stil te houden en dan komt zo'n pipo op televisie verklaren Wir haben es nicht gewusst.
Nadien bedacht ik: het is eigenlijk toch wel ongelooflijk makkelijk om katholiek te zijn in zo'n geval. Je mag liegen dat je broek er van afzakt; even biechten en klaar is kees. Wat me hierbij nu te binnen schiet: kun je tegenwoordig ook nog van die aflaten kopen of verdienen. Toen ik heel jong was stond dat wel eens op doodsprentjes dat het bijwonen van een of andere begrafenis x-aantal aflaten opleverde. Ik heb nooit begrepen wat dat betekende. Het zal waarschijnlijk wel extra geld gekost hebben. Ik heb nog een hoop van zo'n "bélekes" liggen.
Maar terug naar es nicht gewusst haben.
Een paar dagen later kwam er een andere pipo zijn duit in het zakje doen: Bisschop Johan Donny van Antwerpen. Ik citeer uit deredactie.be: "Als we aannemen dat het waar is dat hij het niet geweten heeft, dan is de vraag toch: hoe komt het dat men het niet geweten heeft? Waar zat de blinde vlek bij diegenen die toen verantwoordelijkheid droegen voor jeugdbewegingen, voor scholen en in de kerk?", zei Bonny. "Wat haperde er in de kerkgemeenschap of in de klerikale cultuur dat men het niet gezien heeft?"
Wat later verklaarde hij nog dat hij de indruk had dat het toch vooral in de buurlanden was dat er nu zoveel meldingen loskomen en dat dat komt omdat er in België toch al ik-weet-niet-meer-juist-hoelang aan het probleem gewerkt wordt, dat er in België een meldpunt voor dat soort misbruiken bestaat.
Jammer dat hij er niet ineens bij vertelde waar dat punt dan wel mag zijn, ik zou er misschien ook wel eens willen langsgaan. Alhoewel ... toch maar niet. Je weet nooit door wat soort mensen dat centrum be'man'd is. Veel vertrouwen heb ik in dat soort "gelovigen" niet meer.
En dan gisteren, in het Vaticaan zélf notabene, die "persoonlijke priester" van de paus, ene Raniero Cantalamessa, die het er liet op neerkomen dat degenen die het nu aandurven om al die aanklachten te doen hem doen denken aan de meest beschamende aspecten van het anti-semitisme. Alstublieft. Dat lijkt mij een duidelijk standpunt. Vreemd genoeg verbaast het me nog niet eens echt.
Als je als slachtoffer van dergelijke praktijken er al aan zou denken om "ergens" naar zo'n meldpunt te stappen waarover die pipo van Antwerpen het had, kun je je al voorstellen wat je te wachten staat.
Ik ben nu 53 jaar en heb, ondertussen al zo'n 40 jaar geleden, op een internaat van de paters van het Heilig Hart (inderdaad, die van die "heilige") mogen "intiem kennismaken" met de Jokke. De pater die de "surveillance" deed.
In al de jaren erna heb ik welgeteld 1 (één) medeleerling van destijds ontmoet die er met me wilde over praten, ene Dirk T. De man werd, net als ik, nog steeds woest vanbinnen als hij terugdacht aan wat er op dat internaat allemaal kon en mocht gebeuren. Wat de man nog het meest hoog zat was dat zijn broer Jan, ook een collega uit dezelfde periode, zijn bloedeigen kinderen had laten dopen door "de Jokke".
Verder ga ik er niet over uitweiden, het heeft toch geen enkele zin en ik word er, door er aan te denken, toch alleen maar depressiever van dan ik al ben.
Maar ik ben wel benieuwd wat we de volgende dagen nog allemaal gaan horen en zien, want als ik de laatste weken zo'n beetje overschouw is er toch al wel een aantal, wat je zou kunnen noemen, straffe uitspraken gedaan.
Ik zit er écht op te wachten wat komen zal.
En omdat ik in Nederland woon kan ik het allemaal in een soort "stereo" volgen. Nieuws over dat soort anti-semitisme klinkt hier namelijk een tikkeltje anders dan in België.
Wordt ongetwijfeld vervolgd
03-04-2010 om 00:00
geschreven door Staf Van Opstal
Gisteren dus naar de neuroloog geweest die de laatste foto's van mijn rug nog eens grondig had bestudeerd en tot de vaststelling kwam dat hij voor mij niets meer kon betekenen. Het was niet de eerste keer dat ik dat zinnetje hoorde. Het zou oneerlijk niet te vermelden dat ik hier in Nederland toch wel voor een aantal "rug-gerelateerde" klachten een bijzonder doeltreffende behandeling heb gekregen in de, wat ze hier noemen, pijnpoli. Pijn door uitstraling naar mijn been en pijn ten gevolge van degenererende facetgewrichten zijn d.m.v. "zenuwblokkades" zo goed als helemaal verdwenen. Zo ongeveer dezelfde methode is gebruikt om mijn schouders (en dus ook armen) terug 'vlot' te krijgen. Dat is maar deels gelukt maar in combinatie met bepaalde medicatie is dat nu 'draaglijk' en is min of meer normaal gebruik mogelijk. Ondertussen klimmen de 'klachten' steeds hoger in mijn nek. Ik troost mij met de gedachte dat nóg hoger nu niet meer mogelijk is.
En dat alles wordt nu allemaal onder één noemer geplaatst: SLEET. Daarvoor ben ik nu doorverwezen naar een orthopeed, met de waarschuwing dat ik niet er niet teveel van moest verwachten. Ik denk dat zijn eerste 'behandeling' erin zal bestaan om eens wat foto's te laten maken.
Ondertussen doe ik maar voort zoals ik al járen doe: proberen niet nóg depressiever te worden, zorgen dat ik mijn verplaatsingen met de benentram binnen een straal van zo'n 500 meter houd en voor de rest nog steeds ... LEVE DE PIJNSTILLERS!!!
19-03-2010 om 00:00
geschreven door Staf Van Opstal
Categorie:Bij de dokter op bezoek
Gastenboek
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
