Wil je me echt iets heel persoonlijks zeggen ... mail me dan.
LET OP: Nieuw e-mailadres!
WELKOM er zijn foto's te bekijken onder mijn portret en ... MIJN BOEKJE is nog steeds te bestellen (ook via elke erkende boekhandel). Klik voor meer gegevens op onderstaand plaatje.
van en over mij WAT JE OP DIT BLOG KUNT LEZEN EN BEKIJKEN KOMT IN PRINCIPE UIT MIJN EIGEN BREIN EN HANDEN. DUS ... WANNEER JE IETS OVER WILT NEMEN ... VRAAG HET ME DAN EVEN.
20-11-2009
Wat de ringen vertelden
Zowel gisterenavond als heel deze dag geen internet gehad en daardoor had ik de gelegenheid om eens te luisteren naar wat mijn ringen te verllen hadden.
"Zeg vind jij het niet raar, dat we hier zomaar in dit kommetje blijven zitten te liggen? Ik heb het toch al minstens twee keer donker zien worden, of was het nou drie keer! Ik ben gewoon de tel kwijt! Zoiets ben ik dat anders ook helemaal niet gewoon. Niet dat ik het niet leuk vind hoor om eens lekker dicht tegen je aan te liggen, tenslotte ontmoeten we elkaar alleen maar bij het handenwassen en nu ... lig je al een hele tijd met al je ledematen tegen me aan."
Trouwring kijkt met haar ene diamanten oog naar Driekleurenring, die met haar drie circels onder haar verstrengeld ligt.
"Nou, eerlijk gezegd vind ik het eigenlijk wel heel gezellig zo. En bovendien kan ik je nu eens goed in het oog kijken. Prachtig oog heb je trouwens, bij elke lichtinval lijkt dat wel van kleur te veranderen. Dat had ik nog nooit zo gezien!" Laat Driekleurenring vol bewondering horen.
"Ach ja joh, dat is toch eigenlijk logisch. Jij ziet me alleen wanneer de waterdruppels aan ons hangen of ... wanneer we bedekt zijn met een klodder zeep. En zeg nou zelf ... dat is nu niet direct de meest ideale plek om de schoonheid van een ring te zien. Jijzelf mag er trouwens ook wezen hoor, met die drie verschillende kleuren. Is dat nou allemaal goud wat ik zie?"
"Ja natuurlijk! Denk je dat die handen, waar wij aan horen te zitten, iets ander willen dan goud?"
"Nou, je hoeft niet zo'n verbeelding te hebben hoor, want vroeger zat er aan die hand waar jij nu normaal zit, echt wel iets anders. Ik heb daar regelmatig zilveren ringen aan gezien in allelei vormen en maten. En ik kan het weten, want tenslotte zit ik al heel wat jaren langer aan die handen. Goed, ik ben er wel eens een tijdje afgeweest, maar daar wil ik liever niet aan denken."
"Hoezo niet? Ik wil dat wel eens horen. We hebben nu toch tijd zat om elkaar wat te vertellen." Driekleurenring is stiknieuwsgierig en laat Trouwring niet met rust tot die begint te vertellen.
"Ik werd er toen wreed afgehaald met een of andere tang, omdat het vrouwmens haar vinger plots veel te dik geworden was. Bleek gekneusd te zijn of zo. Wat dat precies is weet ik niet, maar ik was de vertrouwde hand in elk geval zomaar kwijt en bovendien had ik mijn mooie ronde vorm totaal verloren. Ik moest zelfs opnieuw gevormd en aaneengesmolten worden. Vreselijk was dat! En toen heeft het lang geduurd voor ik wederom aan die vinger zat. Ik hoop maar niet dat het nu zolang gaat duren."
"Oh, kijk ... ik zie bekende vingers. Hoera! We worden gehaald!" Trouwring glanst bijna twee keer zo hard van blijdschap.
"Ik vind het eigenlijk wel jammer, want ik had graag nog veel meer verhalen van je willen horen," moppert Driekleurenring, terwijl ze voelt hoe ze wordt opgetilt.
"Daar zal je dan voorlopig wel een poosje op moeten wachten, maar wie weet komen we elkaar in het donker nog wel eens tegen wanneer het vrouwmens ligt te slapen. En dan vertel ik je nog veel en veel meer. Doei! Tot de volgende wasbeurt dan maar, of tot ... nou ja we zien wel."
Nee, ik ben mijn ringen gelukkig niet kwijt, maar voor de MRI had ik ze voor de zekerheid thuis al af gedaan en op een veilig plekje weggelegd. Daarna ... gewoon vergeten om te doen.
Vreemd dat ik het niet eerder merkte, want normaal kijk ik toch nog wel eens mezelf op de handen.
Gelukkig heeft zowel manlief als zijn zus en zwager, die gisteren op bezoek waren, niets gemerkt. Of ... ze hebben er zo het hunne van gedacht.
In elk geval zal ik nu maar meteen naar achteren lopen om mijn sieraden weer op de plek van bestemming te schuiven, voor manlief denkt dat hij mij opnieuw ten huwelijk zal moeten gaan vragen.
.........
Zo ... ze zitten weer veilig op hun vertrouwde plekjes en nu kan ik dan ook weer veilig manlief zonder te verblikken of verblozen in de ogen zien.
Vandaag de MRI gehad. Niet echt plezierig, maar in elk geval niet pijnlijk.
Omdat manlief nu weer in de lappenmand ligt (de huisarts dacht even dat hij de Mexicaanse griep had, maar gelukkig is dat niet het geval zoals uit het onderzoek bleek), heeft een lieve vriendin mij naar het ziekenhuis gereden.
Ikzelf heb in het ziekenhuis zelfs merendeels achter de rolstoel gelopen i.p.v. er in te zitten. Ja, ja, het gaat langzaamaan vooruit.
Nu wordt het wachten tot de volgende week eer ik de uitslag krijg.
Ik heb een prijs gewonnen! Althans dat staat te lezen op het kraslot dat in mijn Libelle zit.
Natuurlijk ben ik stikbenieuwd naar welke prijs ik gewonnen heb, want er staan een aantal heel leuke dingen vernoemd in het blad.
Naar de vermelde website dus en de code ingetoetst. En dan ...
Ja, ik heb inderdaad een prijs en die bestaat uit een kortingsbon van zo'n 7,50 Euro. Op zich natuurlijk best aardig, maar dan zie ik dat het een bon is die alleen geldig is bij de ANWB winkel en dan ook nog eens voor een bepaald soort kleding. Niet direct de allervoordeligste kleding weet ik me te herinneren.
Of ik dus gebruik zal gaan maken van mijn kortingsbon ...? Dat weet ik echt nog niet.
Wat ik wel weet is, dat hoogstwaarschijnlijk de ANWB de grootste winnaar zal blijken te zijn, want ik lees dat zo'n slordige 50.000 mensen dezelfde prijs hebben gewonnen als ik en wanneer die dus allemaal komen kopen ... dan ziet het er beslist gunstig uit voor de ANWB.
In de tijd dat ik aan de kwakkel ben, is er het een en ander gebeurd met mijn pc.
Ten eerste zijn we overgegaan naar een ander provider, waardoor mijn mailadres veranderd is. Dat had ik natuurlijk door moeten geven aan al de mensen die in mijn adressenboek staan.
Helaas heeft mijn computer juist in die dagen ook het een en ander gemankeerd, waardoor ik heel mijn adressenbestand ben kwijtgeraakt.
Nu ik weer iets meer op mijn pc-tje aan het tokkelen ben, ben ik er achtergekomen dat ik nog steeds wel mijn oude mailadres aankan en daar heb ik dan ook diverse mailtjes gevonden van mensen die mijn nieuwe adres nog niet gekregen hadden.
Maar ... ik kan via mijn oude mailadres niet alles bekijken en zeker niet reageren!
Dat is heel lastig, dus daarom laat ik via hier een ieder weten dat mijn mailadres veranderd is en het juiste staat nu linksbovenaan onder mail mij.
Sorry dus voor alle mailtjes waar ik niet op heb gereageerd.
Gelukkig! Ik kan mijn mail weer aan Daardoor kon ik dan ook onderstaand grapje ontvangen. En ik wil jullie daarvan even laten meegenieten op deze zonnige zondag.
Een echtpaar had een tweeling van twee jaar. De één kon praten en de ander totaal niet. Van alles hadden ze al geprobeerd. Uiteindelijk besloot de vader met het kind naar Lourdes te gaan. Daar aangekomen dompelde hij het kind onder in gewijd water. Het kind kwam proestend boven en gilde opeens: 'Eikel!' De vader duwde het nog eens onder en het kind schreeuwde weer: 'Eikel!' De vader was in de 7e hemel, belde moeder thuis op en vertelde verheugd dat het kind 'Eikel' had geroepen. 'Dat ben je ook!' zei de moeder. 'Je hebt namelijk de verkeerde meegenomen!'
Het is lastig wanneer je provider je in de steek laat, want dan kun je de post niet aan die per mail binnenkomt.
Dat is nu al een aantal dagen zo en ik baal daarvan.
Net toen ik weer zin kreeg om wat meer achter mijn computer te gaan zitten, deed zich dit probleem voor. En het meest vervelende is ... dat ik weet dat er mail voor mij moet zijn, maar ik het dus niet aankan.
En laat nu toch ongeduld een van mijn zwakke kanten zijn!
Dus zijn er mensen die me een pondje of meer geduld toe kunnen sturen, want mijn geduld is echt al zo goed als op.
Op de vensterbank staat hij ... mijn eigen nep aquarium. Met echt water, maar nep vissen en planten.
Geen werkverschaffer dus, alleen af en toe wat water toevoegen en een beetje chloor om het water helder te houden.
Hij staat er nu al zo'n jaar en is niet alleen aardig om naar te kijken, maar bovendien handig als waterreservoir voor boven de centrale verwarming.
Zou dat misschien de reden zijn waarom mijn orchidee zich hier zo prettig voelt. Die orchidee is namelijk de buurvrouw van mijn aquarium en heeft daarom altijd iets vochtigs in de buurt.
Dankzij de rollator, die ik van een lieve vriendin te leen heb gekregen, is het me gelukt om vandaag weer eens in de winkel te zijn.
Het was even lastig om die rollator in de auto te krijgen (vanuit huis naar de winkel lopen is echt nog veel te ver), maar eenmaal op de parkeerplaats bij de winkel ... is het me gelukt om weer eens eigenhandig die spulletjes te kunnen uitzoeken, die ik dacht nodig te hebben.
Nee, nee, ik heb niet zelf gereden en heb echt de hulp van manlief hard nodig gehad, want de rollator in de auto zetten ... was me beslist niet gelukt. Zelfs de achterklep dichtdoen gaat nog niet. Maar goed ... Keulen en Aken zijn ook niet op één dag gebouwd.
Het was heerlijk, maar wel behoorlijk vermoeidend, om weer eens te zien wat er allemaal te koop is en bovendien andere gezichten te zien.
Moe maar tevreden kon ik daarna in mijn comfortabele relaxstoel van de koffie genieten.
Ooit heb ik eens een pakketje Feeënkaarten aangeschaft. Meer vanwege de mooie plaatjes dan dat ik er echt iets mee zou willen gaan doen. Ik geloof eerlijk gezegd niet zo heel erg in dat kaartenleggen en lezen en weet ook niet zo goed wat ik er mee moet.
Goed ik heb de kaarten weleens gebruikt als inspiratiebrom bij ons schrijfclubje, maar voor de rest liggen deze kaarten merendeel ergens boven op de kast.
Toevallig heb ik ze gisteren weer eens tevoorschijn gehaald om ze te laten zien aan onze hulp toen we het, onder het koffiedrinken, over dit soort kaarten hadden.
Vandaag neem ik ze weer eens ter hand en laat me verleiden om de kaarten te schudden en er een kaart tussenuit te nemen.
Ik trek de kaart van Fee van het lot. Er staat een tekst op die luidt: 'Degenen die plannen hebben, worden door het lot geleid, degenen die geen plannen hebben, worden door het lot meegesleept.'
Oh, denk ik, terwijl ik de tekst tot me door laat dringen. Heb ik plannen?
Ja natuurlijk heb ik plannen. Ik wil zo snel mogelijk weer op de been zijn en mijn normale dagelijkse bezigheden gaan doen. Dat betekent dus, dat ik door het lot geleid zal worden.
Wat dat lot dan voor mij in petto heeft ..., dat weet ik natuurlijk niet, maar ik hoop wel dat het me gunstig gezind is en mij de kans geeft om mijn plannen zo snel mogelijk uit te voeren.
Het is me gisteren een vermoeiend dagje geweest. Eerstens moest er vroeg opgestaan worden vanwege een al voor negen uur gepland bezoek aan het ziekenhuis.
Laten we nu beneden in de garage een wel zeer onwillige auto vinden! Hij start echt van geen kanten en manlief kan niet anders dan een buurman om hulp vragen, want in het ziekenhuis wacht men op ons. Buurman is zelfs zo vriendelijk om ons naar het ziekenhuis te brengen en later weer op te halen.
En dan kan het gebeuren. Een scopie van de buik staat op het program en ik kan je wel vertellen, dat het geen lolletjes is. Goed echter om te horen dat er geen ernstige dingen aan de hand zijn met mijn darmen. Ze zijn alleen wel lui en hebben de neiging om snel te onsteken, dus middeltjes blijven gebruiken om de stoelgang gemakkelijk te maken.
Thuis ziet het toilet me die dag regelmatig binnenkomen, omdat alle lucht, die voor het onderzoek naar binnen is gebracht, nog niet verdwenen is .
In de loop van de middag, nadat manlief zijn griepprik heeft gehaald, wederom naar het ziekenhuis om een bezoek te brengen aan de neuroloog. Nou die loog er niet om en vertelt dat hij denkt aan een hernia. Volgende week krijg ik een MRI en voorlopig moet ik doorgaan met de pijnmedicatie die ik nu heb.
Intussen ben ik al blij dat ik weer een paar stappen kan zetten en de pijn te harden is. Volgende week of eigenlijk de week daarna wanneer we de uitslag krijgen, worden we wijzer.
Al met al is het een vermoeiend dagje geweest en 's avonds lig ik dan ook al snel voor de buis te slapen.
Weer eens zo'n dag, die zijn naam eer aandoet, want zeg nou zelf het is vandaag toch een echte ZONDAG!
Heerlijk zo dat zonnetje, dat op onze wereld schijnt.
Het lijkt altijd alsof de zon alles mooier en vrolijker doet lijken en daar zullen we dan maar profijt van nemen.
Gewoon lekker even doen alsof er niets aan de hand is en van deze mooie dag genieten.
De zon schijnt vandaag Geeft zo'n gelukkig gevoel Dat ik me niet laat ontmemen Maar ik geniet vanuit mijn stoel Laat stralen mijn snoet verwarmen En vergeet voor even alle pijn Want de zon die schijnt vandaag Dat maakt het leven fijn!
Helaas lukt niet altijd alles zoals de bedoeling is.
Manlief heeft zich vandaag weer uitgesloofd om een taart voor mij te bakken. Een kwarktaart, zoals hij zo'n tien dagen geleden ook gemaakt had. Vandaag zou hij hem echter met aardbeiden maken inplaats van met citroen.
Jammergenoeg is het dit keer totaal mislukt! En dat vind ik nu zo jammer van alle moeite die hij er voor gedaan heeft.
Hij krijgt van mij toch een dikke kus, want de bedoeling was natuurlijk hartstikke lief!
Nee, ik heb geen foto gemaakt van de mislukking, want die willen we natuurlijk zo snel mogelijk vergeten.
Vandaag zou het, volgens een teevee promma dat ik vanmorgen zag, de dag zijn van Goed Nieuws. Nou vind ik dat in princiepe al een heel goed idee en dus Goed Nieuws, want tenslotte is het over het algemeen meer slecht nieuws wat naar ons toekomt dan het goede.
Ik sla dus naderhand mijn krantje open, maar vind tot mijn verbazing toch nog niet direct echt goed nieuws, zeker niet op de voorpagina.
Dan maar bij ons zelf gezocht naar Goed Nieuws. En inderdaad dat is er.
Dankzij het koken, dat manlief al een poosje voor mij doet, is er voldoende voorraad aan kant en klare maaltijden in de diepvries en dat betekent dat manlief wat meer rust en een paar dagen vrijaf kan nemen van dat gekook en dus weer wat extra energie kan opbouwen voor zich zelf.
Alhoewel ikzelf niet echt iemand ben om van hulpmiddelen gebruik te maken, ben ik toch heel blij met de rollator die ik van een lieve vriendin te leen heb gekregen.
Dankzij dat ding kan ik me nu iets beter in huis verplaatsen, want zonder dat ding kwam ik bij elke stap slechts 20 cm vooruit en dat zet natuurlijk geen zoden aan de dijk. Nu kan ik zelfs mijn eigen rotzooi naar de keuken brengen en dat scheelt manlief ook weer het nodige aan werk. Die schat heeft momenteel toch al meer dan genoeg te doen.
Gelukkig heb ik intussen ook bericht uit het ziekenhuis gekregen dat ik maandag aanstaande al terecht kan bij de neuroloog. En dat zijn vandaag dus twee dingen om blij mee te zijn!
De zon schijnt vrolijk en doet de herfstkleuren mooi uitkomen en zorgt voor lekker veel licht in de huiskamer. En bovendien ... blijft mijn orchidee haar best doen en groeit alsmaar door. Ik ben reuze benieuwd wanneer de eerste bloem weer zal verschijnen.
Het is een dappere tante hoor, die orchidee van mij. Twee maanden geleden heeft ze haar laatste bloem laten vallen en nu al doe ze naarstig haar best om nieuwe bloemen te gaan produceren. Naast diverse nieuwe luchtwortels laat ze twee kraaknieuwe bloemstengels zien met daarin heel vaag de aanzet tot nieuwe witte wondertjes.
Ja, nadat ik weer begonnen ben met de tramadol, zijn ze er nu al ... de voordelen én de bijverschijnselen van dit middel.
Goed, ik strompel niet meer met mijn neus op mijn knieën door de kamer en kan weer iets langer zitten maar ... ik word ook eerder slaperig, duizelig en kan me minder goed concentreren. Ook de jeuk begint weer op te komen.
Tja ... elk voordeel heeft zo zijn nadeel, niet waar. En daar zullen we mee moeten leren leven.
Intussen is de afspraak gemaakt met de neuroloog en op 1 december kan ik daar terecht en dan maar blijven hopen, dat die arts andere mogelijkheden voor mij in het verschiet heeft.
Er zal niet veel anders opzitten dan toch weer die nare pijnstillers te gaan slikken. Paracetamol werkt niet afdoende en bewegen wordt elke dag moeilijker en pijnlijker.
Gisterenavond ben ik dan ook weer gezwicht voor de pijnstiller met al die akelige bijwerkingen. Helaas zijn de eerste bijverschijnselen na de eerste twee tabletten dan ook al opnieuw gaan opspelen. Maar ik moet iets, want bewegen blijkt noodzakelijk en is zonder pijnstilling niet meer te doen.
Gelukkig heb ik wel een doorverwijzing naar de neuroloog, maar daar is hoogstwaarschijnlijk een wachttijd van zo'n week of vier. Zolang ik nog geen uitval heb, is er nog geen reden voor voorrangsbehandeling. Vervelend maar waar.
Het zal dus nog wel even duren voor ik de buitenwereld weer daadwerkelijk op mijn lijf voel.
Wat een geluk dan dus, dat we vanuit hier zo'n prachtig uitzicht hebben en zoveel raamwerk dat de zon volop naar binnen kan komen. En ... dat ik toch zo nu en dan even achter de computer kan zitten.
Soms komen oppeppers uit een geheel onverwachte hoek.
Vandaag kwam zo'n oppepper voor mij vanaf mijn vensterbank.
Bij het weer eens voorzichtig lopen, omdat zitten alweer te pijnlijk was, wierp ik een blik op mijn al sinds twee maanden uitgebloeide witte orchidee.
Tot mijn grote verbazing zie ik dat er niet alleen nieuwe wortels bijgekomen zijn, maar ook twee nieuwe takken waar heel voorzichtig de aanzet tot bloeien al aanwezig is.
Natuurlijk zal het nog wel even duren voordat mijn orchidee opnieuw haar bloemen tentoon zal spreiden, maar het is alsof de orchidee mij vertelt: KOP OP MEID ... ER KOMEN BETERE TIJDEN!
En mensenlief, wat ben ik blij met mijn orchidee!!!
Fut om een fotootje te schieten van deze oppepper heb ik nog niet en al helemaal niet om zo'n fotootje ook nog eens aan te passen om op mijn blog te zetten, maar zo gauw de orchidee weer bloeit zorg ik dat de camera present staat.
BLANKE SNEEUW ALS EEN WITTE SPREI OVER AL ONS AFVAL
JIJ DOET ONZE WERELD MOOIER ... SCHONER LIJKEN!
THEA.
LICHTJES DIE BRANDEN ALS TEKEN VAN VREE
VLAMMETJES VRAGEN: DOE JIJ OOK MEE OM VREDE TE BRENGEN OP HEEL DEZE AARD? DAN ZIJN DEZE LICHTJES ONEINDIG VEEL WAARD.
THEA.
Dankzij Veveke hier een maagdensymbool
Mijn sterrenbeeld is maagd omdat ik in september ben geboren. Daar kan ik dus niets aan doen het zal wel bij mij horen. Maar of ik aan dat beeld voldoe dat weet ik niet precies, want soms ben ik wel netjes en dan weer niet al te kies. Ach men zal mij moeten nemen zoals ik van nature ben en het kan wel even duren maar ik weet zeker dat je eraan wen(t).
Thea.
Deze lindeboom, gekregen van Fernanda, zou volgens kenners mijn boom moeten zijn. Jarenlang hebben famileden van haar bij ons boerderijtje gestaan zonder dat ik wist dat zij bij mijn geboortedag hoorden.
Linde 13 - 22 september 11 - 20 maart
De linde ziet alles graag door een bril van mooie dromen. Deze boom heeft een levendige fantasie en is zeer creatief. Dromerige linden zijn kwetsbaar en dat vertedert anderen.
