Wil je me echt iets heel persoonlijks zeggen ... mail me dan.
LET OP: Nieuw e-mailadres!
WELKOM er zijn foto's te bekijken onder mijn portret en ... MIJN BOEKJE is nog steeds te bestellen (ook via elke erkende boekhandel). Klik voor meer gegevens op onderstaand plaatje.
van en over mij WAT JE OP DIT BLOG KUNT LEZEN EN BEKIJKEN KOMT IN PRINCIPE UIT MIJN EIGEN BREIN EN HANDEN. DUS ... WANNEER JE IETS OVER WILT NEMEN ... VRAAG HET ME DAN EVEN.
07-02-2010
mijn bakkunst
Op een pak rijstemeel stond met miniatuurlettertjes een recept van een rijstsoufflé en dat leek me wel iets om uit te proberen. Tenslotte moet een mens iets doen om zijn zondag zonder zon door te komen.
Recept voor Rijstsoufflé
Breng 0,5 liter melk aan de kook en voeg er al roerende 50 gram rijstemeel aan toe.
Laat de pap 5 minuten koken.
Laat 100 gram bitterkoekjes wellen in 0,5 dl melk.
2 eidooiers met 50 gram suiker loskloppen en door de pap roeren.
Voorzichtig twee tot sneeuw geklopte eiwitten erdoor scheppen.
Schep de helft van de pap in een ovenschotel, dan de bitterkoekjes en afdekken met de rest van de pap.
In +/- 25 minuten bakken in een voorverwarmde (225 graden) oven.
De ingrediënten had ik allemaal in huis en dus begon ik ijverig met de voorbereidingen.
De pap stond al te koken, eidooiers waren losgeklopt en de bitterkoekjes lagen te wellen in de melk. Toen belde dochterlief en ik was even uit m'n concentratie. Daarna ging ik vrolijk verder en terwijl de oven werd voorverwarmd deed ik het mensgel in een ovenschotel. En toen was het wachten op wat gebeuren zou.
Nou, niet veel eigenlijk. Ik had verwacht dat de soufflé flink omhoog zou komen en daar had ik met mijn ovenschotel ook ruimschoots rekening mee gehouden. Maar nee hoor ... er kwam niets omhoog. Wel kwam er een mooi bruin korstje over het geheel. Ik begreep er niet veel van en begon voor het gemak het recept over te tikken om te bewaren voor later. En toen zag ik het! Eén regeltje in de receptuur had ik vergeten.
Voorzichtig twee tot sneeuw geklopte eiwitten erdoor scheppen. En waarschijnlijk was dat de reden waarom mijn soufflé niet als een echte soufflé omhoog gekomen was.
Binnenkort nog maar eens gaan proberen dan, want ik moet zeggen dat de smaak me beslist niet tegen viel, alhoewel het toch meer een rijstepap gebleven was.
Houd je ook zo van pannekoeken en heb je eigenlijk geen geduld of zie je het nut niet om die voor jezelf te bakken? Nou dan heb ik hier een aardig zelfverzonnen recept voor je. Ik heb het al een paar maal gemaakt en mij is het heel goed bevallen, zelfs met het glutenvrije meel waar ik altijd mee werk.
Men neme een haffeltje meel (vraag me niet naar de juiste hoeveelheid, want gewoonlijk kwak ik maar wat in een schaal), één ei, wat melk, snufje zout, halve appel (geraspt), beetje bakboter of olie, garde, een schaal en niet te vergeten een koekepan.
In de schaal doe ik het meel en de geraspte appel, het eitje erbij en doorelkaar roeren. Melk erbij om de juiste dikte te krijgen (die moet zo zijn dat je alles gemakkelijk in de koekepan kunt laten glijden), snufje zout erbij en een beetje kaneelsuiker (dat had ik nog niet bij de ingrediënten gezet).
De pan op het vuur, beetje boter er in en als dat gesmolten is de meelmassa er in laten glijden. Vuur op half en een deksel op de pan. Lekker rustig laten garen en na een minuut of tien de intussen gestolde pannekoek omdraaien. De andere kant ook zo'n tien minuten en intussen het restant van de appel even opeten.
Wanneer de pannekoek makkelijk loslaat is hij klaar om op een bord gedaan te worden en met een beetje jam erop wordt het vast smullen.
Voor kleine eters zoals ik ben is de hele pannekoek te veel, maar wat let je om net als ik de helft op te eten en de andere helft te bewaren voor morgen. Want even warm gemaakt in de magnetron, smaakt hij weer net zo lekker als vandaag.
Het grote voordeel van op deze manier pannekoek bakken is dat je er niet constant bij hoeft te blijven staan en je na een pannekoek bakken al klaar bent.
Ik ben benieuwd wat jullie van mijn eigen pannekoekrecept vinden.
Afgelopen zaterdag dacht ik opeens: 'Kom laat ik manlief eens verrassen met een legpuzzel op tafel te leggen.'
Die manier van puzzelen is altijd iets geweest dat hij erg plezierig vond en omdat zijn dagen nu wat eentonig lijken te gaan worden, dacht ik een leuke afwisseling gevonden te hebben.
Nou inderdaad ... manlief vond het wel een leuk idee en zittend aan de keukentafel heeft hij zelfs een aantal stukjes gelegd.
Al snel echter werd het hem te vermoeiend en het gevolg is ... dat ik nu met een legpuzzel zit, die ik nu in mijn eentje moet gaan leggen!
Nou ben ik van oorsprong niet zo'n legpuzzelpuzzelaar en ik heb dan ook heel wat moeite met het vinden van de juiste stukjes. Het zal dus beduidend langzamer gaan zonder de hulp van manlief.
Wel handig voor degene die hier zo af en toe even komt oppassen wanneer ik een boodschapje wil gaan doen.
Dus ... wie zin heeft om te legpuzzelen ... meld je aan! Ik waarschuw je wel, het is geen gemakkelijke dit keer.
Vandaag weer eens ouderwets wentelteefjes gegeten. Heerlijk!
Oh, weet je niet wat wentelteefjes zijn?
Nee, ik bedoel dus niet een ander woord voor een stuwardes in een helicopter, maar dat lekkere gerecht van grootmoeder voor oud brood.
Het gaat als volgt:
Men neme een aantal oude boterhammen, een ei, wat melk en een klontje boter. In een diep bord klopt men het ei los en doet er wat melk bij. Goed dooreen roeren en een beetje kaneel er door. De oude boterhammen laat men in dit mengsel weken, zodat het brood zich volzuigt met het ei/melk-mengsel.
Intussen wordt de pan op het vuur gezet en een klontje boter er in. Dan de volgezogen boterhammen erin en rondom goudbruin bakken. En daarna bestrooien met suiker en smullen maar!
Ik heb het in elk geval gedaan ... dat smullen bedoel ik dus.
Ze weet zeker dat ze het vaker gezien heeft, maar van wie is het nou toch ook alweer?
Ze kijkt bedenkelijk naar het gsm-nummer dat op het lijstje van haar mobieltje staat en kan met geen mogelijkheid bedenken van wie dat nummer is.
He waarom heeft ze er ook geen naam bijgezet.
Zoonlief had haar nog wel zo’n goede tip gegeven om gewoon namen in te toetsen om het zoeken gemakkelijker te maken. Tenslotte is nummers onthouden nooit haar sterkste kant geweest.
Wacht de telefoonklapper er maar eens bijhalen.
Ze bladert en bladert van A tot Z …, maar nee hoor … het nummer dat daar treiterend voor haar neus staat, komt niet voor in haar telefoonklapper.
Van wie is dat dan toch?
Het staat toch zeker niet voor niets in haar mobieltje opgeslagen.
Tja, dan zit er nog maar één mogelijkheid op en dat is … het nummer intoetsen en dan maar kijken wie er aan de lijn komt.
Zo gedacht … zo gedaan.
Wel verdorie, dat nummer blijft maar in gesprek!
Intussen is ze nu al een kwartier lang bezig om het door haar opgeslagen nummer te bellen, maar er is geen hond die aan de andere kant met haar wil praten.
Zo komt ze nooit aan de weet van wie dat nummer is.
Zuchtend legt ze haar mobieltje ter zijde en neemt zich voor om het op een later tijdstip nog maar eens te proberen.
Na verloop van een aantal uurtjes schiet haar weer te binnen dat ze dat nummer nog zou bellen. Ze neemt haar mobieltje weer ter hand en probeert opnieuw het nog steeds onbekende nummer te bellen.
Nog altijd in gesprek!
Tjonge jonge … dat mens kan buurten!
Tot overmaat van ramp ziet ze dat haar batterij bijna leeg is. Ook dat nog!
En waar is nou haar oplader ook alweer?
Wie heeft dat nou toch ook verzonnen om voor elk apparaat een aparte oplader te fabriceren?
Ze heeft onderhand een dozijn van dat soort apparaten in huis en grijpt natuurlijk altijd eerst de verkeerde.
Okee, ze probeert maar even met haar vaste telefoon om dat gsm-nummer te bellen.
En ja hoor … eindelijk gaat de bel over.
Hč, hč, nu zal ze er eindelijk achter komen van wie dat nummer nu toch is.
Verdorie, nou gaat juist dat mobieltje van haar ook nog.
Met de telefoon aan haar linkeroor, pakt ze met de rechterhand haar mobieltje, drukt de afluistertoets in en zegt haar naam.
En dan …
Verroest!Ze hoort daar haar eigen stem door de telefoon klinken.
Ze staat daar haar eigen nummer nota bene te bellen!!!
Ze voelt hoe ze rood wordt tot achter haar nekharen en schiet dan in een daverende lach.
Wat is ze blij dat er niemand getuige is van haar stommiteit.En nog na grinnikend besluit ze de wijze raad van zoonlief op te volgen en bij haar eigen nummer gewoon ikke in te toetsen.
Op zo’n manier kan ze tenminste niet meer voor aap komen te staan.
Mijn oude en kapotte senseo-apparaat staat in de gang te wachten tot hij wordt opgehaald om naar het milieuestation te brengen. Omdat ik nog meer dingen heb die daar naartoe moeten, zet of liever gezegd leg ik hem over in een andere doos. Dat had ik dus niet moeten doen!
Er druipt nog een behoorlijke hoeveelheid water uit dat ding en heel de doos staat binnen een mum van tijd met een flinke laag water. Ik probeer de boel nog naar de badkamer te slepen en een nat spoor laat mijn pogingen duidelijk blijken.
Dat wordt dweilen geblazen! Zowel de gang als de badkamer.
Ik mag nog blij zijn dat de kartonnen doos van een degelijke kwaliteit is, want hij zakt niet door om zijn last op de grond te laten kwakken, maar is later ook niet meer bruikbaar als sjouwdoos. Nog net geschikt voor de papiercontainer.
Maar goed, wanneer een behulpzame kennis komt om al de weg te gooien spulletjes op te halen, staan die in elk geval in een andere droge doos te wachten voor vervoer en ik ben een uurtje later weer verlost van overbodige rommel.
Vanavond op de valreep op even snel naar de post en een paar winkels. Onderweg leg ik op een van de bankjes in ons centrum een zwerfboek neer in de hoop dat het door een nieuwe lezer gevonden zal worden.
Ik moet wat verder lopen dan ik gedacht had en wanneer ik terug kom in de buurt van de bank waar ik het zwerfboek gelegd heb, dan zie ik hem.
Een man van middelbare leeftijd. Ik zie dat hij iets vreemds ziet aan de bank voor hem. Hij doet aarzelend een stap naar voren ... steekt een hand uit en ... pakt iets van de bank.
Ik weet natuurlijk wat dat moet zijn al kan ik het door de opkomende duisternis niet helemaal duidelijk zien. Maar ik zie hoe hij naar het voorwerp in zijn handen kijkt, het om en omdraait en dan meeneemt in zijn loop naar een volgende plaats.
En ik ... ik voel me blij dat ik gezien heb hoe iemand de verrassing die ik voor zomaar iemand heb neergelegd, tevreden aanvaard en ik hoop dat hij plezier zal beleven aan het lezen van het boek, dat nu een nieuw tijdelijk onderkomen heeft gekregen.
Met een heerlijk tevreden gevoel ga ik verder op weg naar huis, waar manlief op me wacht.
De verrassingen zijn niet van de lucht. En dan bedoel ik niet de sneeuw, die hier nu gestadig valt, want dat is niet echt een verrassing, want dit was voorspeld!
Nee, gisterenavond had ik weer een leuke verrassing. Iemand die ik al ruim een half jaar geleden even ontmoet had, kwam hier op bezoek om mij een paar boeken te brengen. Sprookjesboeken, waar ik erg naar uitkeek. Een paar van die boeken waren me al een poosje geleden toegezegd, maar ik zou ze komen ophalen en helaas door de omstandigheden lukte me dat niet. Nu kreeg ik ze dan thuisbezorgd met nog een heleboel boeken extra daarbij. Heerlijk toch zo'n verrassing!
En vandaag kwam zoonlief met een heel ander soort verrassing. Hij had erwtensoep gemaakt (zeg maar rustig de ouderwetse snert!) en hij bracht, toen hij met zijn gezinnetje op de koffie kwam, voor mij een paar maaltjes mee. Ik kon het natuurlijk niet laten om meteen een paar happen ervan te nemen, want ook koude snert is heerlijk.
En terwijl manlief van zijn middagdutje geniet nu de kinderen weer naar huis zijn, geniet ik van de snert! Hmmmm.
Soms maken onverwachte verrassingen je dag zomaar even helemaal vroklijk. Gisteren was dat het geval bijvoorbeeld.
Ik geloof dat ik hier al eens geschreven heb dat ik me bezig houd met bookcrossing. Dat houdt in, dat ik van tijd tot tijd boeken die al even in mijn boekenkast staan en het best waard zijn om ook door anderen gelezen en/of bekeken te worden, op reis stuur. Dat gebeurt dan niet gewoon per post, maar door die boeken een plekje te geven waar iemand anders ze gemakkelijk kan vinden.
Zo had ik bijvoorbeeld al een aantal maal een boek in een winkel bij ons in het centrum neergelegd en gisteren kreeg ik zomaar een berichtje van iemand die zo'n boek gevonden had. Dat is toch zeker leuk! Voor mij voelde het in elk geval als een cadeautje, terwijl toch eigenlijk dat boek een cadeautje was aan die vinder.
Maar ik vond het ontzettend leuk dat een zwerfboek van mij gevonden werd en ook nog eens gemeld.
Wil je meer weten over dat soort boeken? Dan is het slim om eens een kijkje te gaan nemen op de website van dat bookcrossing.nl Beslist de moeite waard.
Er is een berichtje binnengekomen van het waterleveringsbedrijf met de vraag of ik maar even de waterstand op wil geven. Nou is dit iets, dat ik gewoonlijk niet doe, maar volgens mijn denken wel zou moeten kunnen. Ik dus gewapend met papier en pen naar de meterkast en de klep opengedaan.
Alle cijfers moet ik invullen staat er op de aanwijzing en dat doe ik dus maar braaf. Wel vind ik het een beetje vreemd dat het eerste cijfer een beetje onduidelijk is. Zal wel aan mij liggen, denk ik nog.
Terug de kamer in en achter de computer om de stand per mail door te geven. Dan blijkt dat het cijfer toch wel 'enigzins' afwijkt van de te verwachten cijfers en er wordt gevraagd of er misschien een lek is geweest. Bij mijn weten is dat niet het geval, dus ik verstuur met een gerust gevoel de mail.
Wanneer manlief daarna ziet wat ik voor cijfer heb ingevuld valt hij van schrik achterover. "Dat kan helemaal niet! Dat is veel en veel te hoog!" Gezamelijk gaan we dan nog even de boel checken en wat blijkt ... ik heb de cijfers op z'n kop bekeken! Kon ook gemakkelijk vanwege de combinatie van cijfers. Alleen het eerste cijfertje (dat dus het laatste bleek te zijn) had mij kunnen waarschuwen. Beetje seniorenblond waarschijnlijk.
Meteen een mailtje gestuurd aan het waterleveringsbedrijf en gelukkig niet al te veel later een berichtje ontvangen dat de verandering wordt door gestuurd aan de administratie.
Poeh ... een zucht van verlichting, want anders had ik onze rekening onnodig heel wat eurootjes te hoog gemaakt.
Omdat ik toch even de deur uitmoest om een nieuw bedkussen voor manlief op te halen, ging ik meteen naar de winkel om te kijken voor een zelfde model als ik in de keuken had staan. Helaas ... dat model bestond niet meer, zei men daar. En een oplossing voor mijn probleem had men daar ook niet.
Nu had ik van de zorg gehoord dat er toch ergens zo'n apparaat in de aanbieding moest zijn, dus reed ik snel door naar de winkel die zij dacht.
Tevergeefs, maar ... bij de buurman daarvan stond een helaas zwart apparaat van een iets jongere uitgave wel in de aanbieding. Die dus maar gekocht, maar jammer genoeg paste mijn nieuwe waterreservoir daar weer niet op. Die dan maar weer teruggebracht en gelukkig zonder problemen mijn geld teruggekregen.
Toen ik vanmiddag het bezoek met een bakkie leut uit de nog oude Senseo wilde verrassen, stokte het beestje en zei dag met zijn handje. Hij deed niets meer. Zorgde alleen voor kortsluiting.
Ik had echter nog geen tijd gehad om de nieuwe Senseo uit te pakken en omdat ik echt nog meteen weg moest, liet ik het bezoek met een half bakkie zitten.
Toen ik weer thuis was, heb ik wel meteen de nieuwe Senseo uitgepakt en in gebruik genomen en lekker dat die koffie was!
Nu maar hopen dat dit apparaat een lang leven is beschoren.
Er blijft niet veel tijd over om te bloggen tegenwoordig en bovendien staat mijn hoofd er ook niet echt naar. De toestand hier wordt er niet beter op en de dagen zijn gevuld met zaken die weinig of niets met ontspannen hebben te maken.
Heel af en toe even naar de winkel rennen voor de broodnodige boodschappen en verder zorgen dat hier in huis alles een beetje naar behoren reilt en zeilt.
Zoals gisteren toen ik op pad moest voor een nieuw waterreservoir voor de senseo. Dat ding lekte, dus ik dacht dat het aan het reservoir lag. Het normale model was niet in voorraad, dus maar een groot model gekocht, tenslotte wordt er hier tegenwoordig meer koffie geschonken dan normaal.
Helaas bij vervanging van het reservoir bleek het apparaat nog steeds te lekken, dus het ik een onnodige koop gedaan. En dat is jammer, want dit reservoir past natuurlijk weer niet op de nieuwere modellen van de Senseo. En dat is natuurlijk lastig, want ik denk wel dat ik aan een nieuw apparaat zal moeten gaan geloven. Tenslotte kan ik al de hulp die hier tegenwoordig over de vloer komt, niet zonder een meer dan verdiend bakkie koffie de deur uit laten gaan. Zien dat we van de week weer een gaatje vinden om een nieuwe Senseo te gaan kopen.
Het was zelfs vandaag toch nog gladder dan ik gedacht had. Nu was ik al een aantal dagen de deur niet uitgeweest en had een vriendelijke buurvrouw de meest noodzakelijke boodschappen voor mij gedaan.
Maar vandaag moest ik toch even naar de Cesar therapie en had daarvoor een maar vrienden van manlief gecharterd om hem gezelschap te houden. Ik dus in de auto op weg.
En al meteen in onze eigen straat merkte ik hoe glad het was. Terwijl ik toch eigenlijk goed bedacht ben op het feit dat hier niet gestrooid wordt en dus gemakkelijk glad kan zijn, werd ik toch nog verrast. Ik raakte dus in een slip.
Gelukkig is er niets ernstigs gebeurd (dat kan er momenteel zeker niet bij), maar geschrokken was ik wel.
Ik vraag me wel eens af of ik daar nu de enige mee ben, maar dat telefoonboek ... daar krijg ik een punthoofd van.
Zeker nu ik het de laatste tijd nogal eens nodig heb, valt het me op dat dit boek niet alleen steeds dikker en zwaarder wordt, maar ook dat de lettertjes steeds kleiner schijnen te gaan worden.
De vellen papier zijn ook al zo dun, dat je moeite hebt om de juiste pagina te vinden en dan de naam! Kremineel wat lastig!
Echt hoor, het lukt me niet meer om een goede naam plus adres en telefoonnummer te vinden zonder een loep te gebruiken.
En echt dan vraag ik me af ... ben ik daarmee nu de enige? Of zijn er misschien meer mensen, die daar zoveel moeite mee hebben?
Ik snap het wel, steeds meer mensen hebben telefoon en willen natuurlijk vermeld staan in de telefoongids en ... die gids is in de loop der tijd natuurlijk ook iets kostbaarder geworden.
Maar wanneer de lettertjes zo klein zijn dat het bijna niet meer te lezen is, streeft zo'n telefoonboek zijn doel dan niet voorbij?
Is het nog wel interessant om een telefoonboek in huis te hebben?
Goed de advertenties, die er in staan en het geld moeten opbrengen om zo'n telefoonboek gratis te laten verspreiden, zijn goed leesbaar. Maar dat boek is toch niet alleen om advertenties te lezen? Ik althans lees die dingen zelden of nooit. Nee, de nummers en de adressen van de personen die ik zoek, daar gaat het mij om.
Toch denk ik, dat ik maar vaker gebruik ga maken van de computer (als die werkt tenminste!), alhoewel dat weer lastig is wanneer je meerdere adressen moet weten, want in de buurt van mijn computer is namelijk niet zo heel veel schrijfruimte en dan wordt het lastig om al die adressen goed over te nemen.
Och ja, bedenk ik me daar ineens dat ik die adressen natuurlijk wel kan overnemen en in word zetten om later uit te printen.
Goh ... heb ik mezelf ook nog een goed idee aan de hand gedaan. Toch nog niet helemaal blond kennelijk!
Vannacht hebben zowel manlief als ik weer op ons eigen plekje gelegen. Manlief omdat zijn bed nu weer vrij was.
Ik had het immers een poosje in gebruik genomen omdat mijn eigen bed lek bleek te zijn. Manlief bleef daarom ook 's nachts op zijn zorgbed in de huiskamer slapen. Maar vannacht probeerde hij zijn eigen plekje weer.
Helaas is dat toch een beetje tegengevallen. Het matras bleek wel beter dan het zorgbed, maar de papagaai om zich aan op te trekken miste hij en daardoor werd het slapen niet tot dat wat hij er van werwacht had.
Vandaag dan maar in samenwerking met de zorg een andere matras voor het zorgbed aangevraagd, zodat manlief in de huiskamer weer echt lekker zal kunnen liggen.
Intussen ligt dat nieuwe matras hier in de huiskamer op formaat te komen en nu maar hopen dat het manlief goed zal bevallen. Tenslotte ligt hij steeds vaker op bed en dan is het natuurlijk wel fijn wanneer zo'n bed ook prettig ligt.
Ikzelf heb heerlijk geslapen op mijn nieuwe Matrair matras en hoop er dan ook nog lang gebruik van te kunnen maken.
Dank jullie wel voor al de lieve wensen en ik hoop van harte dat er het een en ander van zal gaan uitkomen.
Intussen heb ik de afgelopen nacht behoorlijk diep geslapen en ik werd pas wakker op het moment dat de zorg voor manlief al voor de deur stond en op de bel drukte.
Het drong zelfs even helemaal niet tot me door, dat die bel voor mij bedoeld was.
Gelukkig was ook manlief wakker geworden van deze bel en hij waarschuwde mij nogmaals met het alarmbelletje dat ik uit voorzorg bij zijn bed in de kamer heb staan. Zelf een koppie koffie dat ik samen met de zorgverpleegkundige daarna nuttigde, haalde me nog niet helemaal uit Morpheus armen.
Al met al duurde het dus lang voor ikzelf gewassen en aangekleed was en daarom is het maar goed dat het vandaag zondag is en een echte rustdag.
Gisterenavond, toen ik terugkwam uit het ziekenhuis, vond ik het in mijn brievenbus.
Ik had eerlijk gezegd helemaal niet gedacht dat er op tweede kerstdag nog post bezorgd zou worden, maar gewoontegetrouw wirp ik, net als altijd wanneer ik in de benedenhal ben, een blik in mijn brievenbus.
Stomverbaasd dat ik daar een pakje zag liggen. Ik kon me niet herinneren dat ik iets van iemand toegestuurd zou krijgen.
Maar in de lift staande kreeg ik een vermoeden. Niet dat ik het handschrift op de enveloppe herkende, maar zomaar ineens kwam het omhoog dat iemand die ik nog nooit ontmoet heb mij een dromendagboek, dat zij zelf wilde opruimen, had beloofd.
En jaar hoor ... bij het openmaken van het pakje zie ik het. Een blauw Dromendagboek.
Voor ik ga slapen duik ik er even in en lees iets over tips over het onthouden van dromen. 'Doe ik een volgende keer wel' denk ik nog en leg het boek terzijde om mijn ogen te sluiten.
Ik heb een droomloze nacht en pas wanneer ik na zessen toch nog even probeer om wat van een verkwikkende slaap te genieten ... komen de dromen.
Niet de dromen die het het liefst had willen dromen, maar wel dromen die passen bij de situatie waarin ik momenteel verkeer.
En wanneer ik om acht uur manlief aan de telefoon krijg, ben ik net als hij nog lang niet uitgerust.
Straks wanneer ik wat meer tot de mensen gekomen ben, zal ik eens kijken of ik ergens iets van uitleg over deze dromen zal kunnen vinden.
Nee, het echte kerstgevoel is er nog niet, maar wie weet kan het nog komen.
In elk geval hoef ik niet de cake te bakken die ik van plan was om te maken, want dankzij het feit dat onze oosterburen alle eieren hebben opgekocht, bleek er geen ei meer voorradig in de winkel toen ik gisteren boodschappen ging doen.
Okee, dacht ik toen, dan maar geen cake. Wie weet liggen er na de kerstdagen wel weer wat eitjes in de schappen en dan kan ik altijd nog een cake bakken voor nieuwjaarsdag.
Tja, normaal ben ik helemaal niet zo'n bakster, maar ik had me zelf graag willen bewijzen toen ik dat pak glutenvrije cakemeel in de aanbieding zag.
Nou ja, nog even geduld en wie weet lukt het dan.
In elk geval heb ik vannacht een betere nachtrust achter de rug nu ik op het bed van manlief heb gelegen. Mijn bed bleek namelijk lek te zijn en daardoor werd het in de loop van de nacht veel te zacht en stond ik onuitgerust en met rugpijn op. Nog goed dat we geen waterbedden hebben, want dan was het probleem waarschijnlijk nog groter geweest.
Helaas bestaat de zaak waar wij onze bedden gekocht hadden al jaren niet meer en het kostte even wat moeite om achter de fabriek van onze matrassen te komen. Gelukkig heb ik intussen contact gehad met die fabriek en men heeft mij beloofd een nieuwe matras te sturen. Alleen ... moet ik even wachten tot het nieuwe jaar, want de zaak is tussen kerst en nieuwjaar gesloten.
Nog even geduld dus tot ik weer in mijn eigen goed van hardheidzijnde bed kan slapen. En anders ... gewoon tussendoor even aan het pompen slaan.
Gisterenavond zag ik haar staan op het al bijna verlaten parkeerterrein van het ziekenhuis. Ze stond bij een kleine auto met bevroren ramen en onder nog onder de sneeuw. De auto stond er kennelijk al langer dan vandaag.
Ze veegde met haar mouw wat langs de sneeuw aan de voorruit en keek verder met zo'n gezicht van 'wat-moet-ik-nou?'
Terwijl ik op weg was naar mijn eigen vervoersmiddel zag ik dat ze de wagen indook en verwoed onder de bank dook, terwijl ik haar motor hoorde draaien. En toen ik echt langs haar rode wagen kwam en haar daar voorovergebogen zag zoeken ... begreep ik wat er aan de hand was.
Ik tikte op haar raampje en terwijl ze opkeek vroeg ik of zij misschien om een ijskrabber verlegen zat. Ja, zag ik haar knikken en dus ... ik naar mijn auto om de mijne te pakken.
Verheugd nam zijn het werktuig van mij over en begon te vertellen. "Tja, mijn vader is van de week nog op eigen gelegenheid naar het ziekenhuis gegaan, maar hij moest blijven en natuurlijk kan zijn auto hier niet aldoor blijven staan. Gelukkig gaat het hem wel wat beter, maar hij mag nog niet weg en de auto wilde hij toch weer thuis hebben staan. Dus ik moest hem ophalen, maar ik weet echt niet waar hij zo'n schraper heeft. Kijk hij heeft wel zo'n wisser, maar daar krijg ik het ijs niet mee van de ruiten. Goh, wat doet dat ding van u het goed!"
Ik werp een blik op het voorwerp dat ze in haar handen heeft en bedenk dat dat ding er eigenlijk precies eender uitzit dan het voorwerp dat ze nu van mij geleend heeft en waar ze ijverig haar ruiten staat schoon te krassen.
En dan wanneer het laatste ijs van de ruiten verdwenen is, kijkt ook zij verbaasd naar de krabber die ze in handen heeft. "Verroest! Volgens mij is dat eenzelfde geval als die van mijn vader! En ik had alleen maar de zachte kant in de gaten. Sorry hoor."
Verlegen grijnzend geeft ze mij de ijskrabber terug.
"Geeft toch niets. In elk geval zijn je ruiten schoon en kun je veilig naar huis toe rijden en het beste met je vader," zeg ik terwijl ik mijn krabber weer overneem en terugloop naar mijn eigen vertrouwde Suzuki.
BLANKE SNEEUW ALS EEN WITTE SPREI OVER AL ONS AFVAL
JIJ DOET ONZE WERELD MOOIER ... SCHONER LIJKEN!
THEA.
LICHTJES DIE BRANDEN ALS TEKEN VAN VREE
VLAMMETJES VRAGEN: DOE JIJ OOK MEE OM VREDE TE BRENGEN OP HEEL DEZE AARD? DAN ZIJN DEZE LICHTJES ONEINDIG VEEL WAARD.
THEA.
Dankzij Veveke hier een maagdensymbool
Mijn sterrenbeeld is maagd omdat ik in september ben geboren. Daar kan ik dus niets aan doen het zal wel bij mij horen. Maar of ik aan dat beeld voldoe dat weet ik niet precies, want soms ben ik wel netjes en dan weer niet al te kies. Ach men zal mij moeten nemen zoals ik van nature ben en het kan wel even duren maar ik weet zeker dat je eraan wen(t).
Thea.
Deze lindeboom, gekregen van Fernanda, zou volgens kenners mijn boom moeten zijn. Jarenlang hebben famileden van haar bij ons boerderijtje gestaan zonder dat ik wist dat zij bij mijn geboortedag hoorden.
Linde 13 - 22 september 11 - 20 maart
De linde ziet alles graag door een bril van mooie dromen. Deze boom heeft een levendige fantasie en is zeer creatief. Dromerige linden zijn kwetsbaar en dat vertedert anderen.
