Wil je me echt iets heel persoonlijks zeggen ... mail me dan.
WELKOM er zijn foto's te bekijken onder mijn portret en ... MIJN BOEKJE is nog steeds te bestellen (ook via elke erkende boekhandel). Klik voor meer gegevens op onderstaand plaatje.
van en over mij WAT JE OP DIT BLOG KUNT LEZEN EN BEKIJKEN KOMT IN PRINCIPE UIT MIJN EIGEN BREIN EN HANDEN. DUS ... WANNEER JE IETS OVER WILT NEMEN ... VRAAG HET ME DAN EVEN.
07-02-2012
Sneeuwschoenen
Sunny aan het woord.
Nou moet ik toch eens even iets vertellen. Weet je, ik vind die sneeuw eigenlijk best leuk en de kou daar heb ik helemaal geen last van, want ik het tenslotte een lekkere vacht gekregen, dus dat is het probleem niet.
Wat ik wel lastig vind is dat er toch zo af en toe sneeuw onder mijn voeten gewoon IJS wordt! En dat voelt niet fijn. Ik loop dan op drie poten te hinken en onhandig dat zoiets is. Ik sta er dan wel eens helemaal stomverbaasd van dat mensen altijd maar op twee poten lopen. Knap hoor!
Gelukkig is het zo dat de vrouw het meestal wel merkt wanneer één poot het niet zo goed doet en dan maakt ze mijn poot weer schoon en kan ik gewoon doorlopen.
Soms ook ligt er van dat rare prikkende spul op de weg waar helemaal geen sneeuw ligt. Dat vind ik ook niet fijn, want dat spul gaat tussen mijn tenen zitten en voelt heel vervelend. Dan loop ik net als met dat ijs te hinken op drie poten en moet de vrouw weer stoppen om mijn poot schoon te maken, want zelf lukt het me niet goed.
En laat nou toch gisterenavond die vriendin van de vrouw met een raar idee gekomen zijn! Ze heeft notabene schoenen die voor honden zijn!
Haar hond kan ze niet aan zegt ze omdat de maat niet goed is en toen wilde de vrouw wel proberen of ze mij pasten. Stel je voor een hond op schoenen!
Maar ik moest en zou er eentje aan hebben. Nou ja, ééntje dacht ik nog, dat is niet zo'n groot probleem en ik huppelde gewoon door de kamer of er niets aan de hand was. Twee van die schoenen ging ook nog wel, maar toen ik ze alle vier aankreeg vond ik het niet leuk meer.
Het was gewoon even wennen zei de vrouw en ik mocht er niet aan zitten bijten. Nou daar lag ik dan aan haar voeten en hoe smekend ik haar ook aan keek, ik moest en zou die schoenen buiten proberen.
En daar ging ik dus met schoenen en al de sneeuw in.
Ze stonden dan misschien wel aardig, want ze passen qua kleur wel bij mij (ze zijn net zo zwart als mijn oren), maar ze liepen van geen kanten. Nog geen vijftig meter verder had ik de eerste al van mijn poten afgewerkt. De vrouw merkte niets en liep vrolijk verder.
Toen ze het zo'n honderd meter verder door had, moesten we terug om te zoeken. En toen we niets vonden dacht de vrouw dat die schoen misschien wel bij haar vriendin in huis lag.
En terwijl zij samen zochten naar die schoen, wurmde ik me uit de andere schoenen. Toen mochten ze gelukkig uit blijven van de vrouw en ik hoef van haar verder geen schoenen meer aan. Gelukkig! Dat probleem is weer uit de wereld geholpen, want ik ben dan wel klein, maar wel een echte hond en honden dragen geen schoenen!
Ik zal in het vervolg maar extra uitkijken waar ik loop, want anders komt die vrouw van mij misschien toch nog wel op rare ideeën.
Norman en zijn blonde vrouw luisteren tijdens het ontbijt naar de radio en horen de regionale nieuwslezer zeggen :
"Er wordt 8 tot 10 cm sneeuw verwacht vandaag. Wilt u uw auto aan de kant van de straat parkeren met de oneven nummers, dan kan de sneeuwploeg er ongestoord langs rijden."
De vrouw van Norman gaat naar buiten en zet haar auto op de aangegeven plaats.
Een week later, weer tijdens het ontbijt, meldt de nieuwslezer op de radio
"We verwachten vandaag 10 tot 12 cm sneeuw. Wilt u uw auto aan de kant van de straat parkeren met de even nummers zodat de sneeuwploeg er ongestoord door kan ?"
De vrouw van Norman gaat naar buiten en plaatst haar auto weer op de aangegeven plaats.
Weer een week later, weer tijdens het ontbijt zegt de nieuwslezer:
"Wij verwachten 12 tot 14 centimeter sneeuw. Wilt u uw auto . . .”
Op dat moment valt de stroom uit..................
De vrouw van Norman is in alle staten en met een bezorgd gezicht vraagt ze aan haar man Norman
"Schat, nu weet ik niet wat ik moet doen. Aan welke kant van de straat moet ik nu de auto parkeren, zodat de sneeuwploeg er ongestoord door kan???"
Waarop Norman, met de liefde en begrip in zijn stem, zoals alle mannen hebben die met een blonde vrouw getrouwd zijn, antwoordt : "Waarom laat je hem deze keer niet gewoon in de garage staan."
Er zijn momenteel best veel mensen die last hebben van muizen, die met deze kou toch een warm plekje proberen te vinden. Je ziet ze dan nu ook wat vaker ergens in huis opduiken.
Niet dat ik daar al last van heb, tenslotte woon ik op vijfhoog en dat is voor een muis een behoorlijke klim. Of hij zou natuurlijk net als ik de lift moeten gaan nemen.
Maar voor Mien lag dat anders. Zij had een werkhuis, waar wel degelijk muizen de warmte opzochten.
En Mien, die had daarbij zo haar eigen probleem.
Mevrouw mocht dan wel een hekel aan muizen hebben en daarom overal muizengif en vallen neerzetten, maar Mien had een gruwelijke hekel aan dode muizen.
Mien had nog niet het lef om een vlieg of een mug dood te slaan! Alles wat leefde, deed dat om een of andere bijzondere reden en werkwoord doodmaken kwam niet voor in het woordenboek dat Mien hanteerde.
Dus Mien moest er iets op verzinnen om mevrouw van haar muizen af te helpen zonder dat zij daarvoor allerlei lijkjes op moest ruimen.
En Mien vond een oplossing.
Terwijl de stofzuiger luidkeels zong, omdat Mien geacht werd de slaapkamer een grondige beurt te geven, zette zij de tuindeuren wagenwijd open.
Niet om de broodnodige frisse lucht naar binnen te laten, maar om de muizen een weg naar buiten te geven.
En Mien markeerde die weg met stukjes kaas om aan te geven dat buiten een muizeneetfestijn gegeven werd. En ja hoor ... het werkte! Mien zag warempel een klein grijs muisje op de kaas afkomen en naar buiten gaan. Hoera!
Mien deed de tuindeuren weer wat dicht, maar liet een kiertje open om een verlate liefhebber van kaas de mogelijkheid te geven om naar buiten te gaan.
En Mien zelf ... kon gewoon lekker rustig doorgaan met haar huishoudelijke bezigheden.
IJverig deed ze wat van haar verwacht werd, maar toen ze huiswaarts ging vergat Mien dat de tuindeuren nog steeds op een kier stonden.
Met als gevolg dat er 's avonds, toen de vrouw des huizes haar slaapplek op wilde gaan zoeken, een hele meute grijze muisjes de slaapkamer bevolkten. Allemaal verleid door de heerlijke kaasroute, die Mien voor hen had uitgelegd.
Ze zaten op het bed, onder het bed, in het bed, op de kast, onder de kast en in de kast. Er was geen plek meer te vinden waar geen muisje zat.
Nou je snapt het. Het gegil van de vrouw des huizes was mijlenver te horen. En dat verjoeg wonder boven wonder alle muizen uit de kamer.
Waarschijnlijk heeft die vrouw dit alles doorverteld aan haar vriendinnen en die weer aan hun vriendinnen, want er zijn tenslotte heel wat vrouwen die beginnen te gillen wanneer ze een muis zien. En heel vaak kiest die muis dan het hazenpad.
Ik heb op tijd de kuierlatten aangebonden en ben dus juist op tijd binnen voor de sneeuw echt begint te vallen. Wel kreeg ik onderweg op de middagwandeling al een dun wit suikerlaagje te zien op straat, maar het was nog niet echt veel.
Nu wel! De daken, die vanmorgen toch weer hun eigen kleur hadden gekregen, zien op dit moment opnieuw wit en een horizon is ver te zoeken. Heel de lucht ademt sneeuw. Witte vlokken vallen gestaag naar de aarde.
Een prachtig gezicht wanneer je hoog en droog binnen zit, maar waarschijnlijk een tegenvaller voor al de mensen die het ijs op wilden om te schaatsen. Een groot plezier natuurlijk weer voor de baanvegers, want die kunnen hun genot niet op. Er valt wat te vegen vandaag!
Toch kleven er ook nadelen aan het hebben van een hond. En nee, dan bedoel ik niet in de eerste plaats dat het met slecht of koud weer tegenvalt om met het beestje de voor hem zo noodzakelijke wandelingetjes te maken.
Waar ik op doel is het feit, dat ik er toch zeker minstens vier maal per dag aan herinnert wordt dat ik thuiskom in een huis waar niemand op me wacht. Waar niemand is die vraagt hoe het weer buiten aanvoelt of wil weten of ik nog iemand ontmoet heb.
Vooral 's avonds wanneer ik in het donker de verlichte ramen van mijn huis zie en de huiskamer voor een buitenstaander uitnodigend en gezellig overkomt, dan weet ik dat daar geen mens binnen is. Dat daar slechts herinneringen liggen, die mij niet altijd vrolijk maken.
Zou dat misschien de reden kunnen zijn, dat ik buiten de wandelingetjes met Sunny minder zin heb om vaker de deur uit te gaan?
Oh, ik ga wel hoor, want tenslotte is er dan tenminste nog een hondje dat blij is wanneer ik weer naar binnenkom. Maar geen enkele hond kan ooit de mens vervangen die ik mis.
Dochterlief viert vandaag haar geboortedag en dus ben ik vanmorgen bijtijds in de auto gestapt om haar met een bezoekje te vereren.
Samen koffiegedronken en toen naar het bos om samen met Sunny nog even lekker van het frisse, maar zonnige vriesweertje te genieten.
Sunny is echter niet zo blij met autotochtjes door de stad. Al dat gedraai, optrekken en afremmen bracht hem er toe om zijn ochtendmaaltijd op de achterbank te deponeren. Wat ben ik blij met die speciale bekleding die ik voor hem heb aangeschaft! Met een aantal velletjes keukenpapier is zijn ontbijtje weer snel weggewerkt.
Het boswandelingetje beviel goed en ook de lunch die we daarna genoten in een gezellig klein restaurantje.
Dan weer terug door het bos naar de auto, dochterlief thuisbrengen en dan langzamerhand weer terug naar mijn eigen stek.
Het is al behoorlijk druk op de weg en ik ben blij dat ik niet later ben weggegaan. Mooi voor de echte spits en het donker zit ik weer op mijn vertrouwde plekje.
Zo ik ben weer thuis van een avondje vertellen. En niet gewoon bij de club, maar bij een groepje ouderen.
Met drie vertellers zijn we er heen geweest en de mensen wisten zoals gewoonlijk niet precies wat ze er van konden verwachten. Maar iedereen was wel erg nieuwsgierig.
Er was geen erg grote groep aanwezig, maar dat is voor ons vertellers geen probleem. Of er nu 2 of 88 mensen op ons zitten te wachten, wanneer er van ons verlangt wordt dat we gaan vertellen dan vertellen we.
Het viel goed in de smaak vanavond en men hoopten dat we nog eens terug zouden komen met onze verhalen. Er was zelfs een dame die mij vroeg of wij van de gegevens die zij over vroeger had opschreven een verhaal zouden kunnen maken.
Wat ik tegen haar gezegd heb? Breng die aantekeningen maar een keertje mee en wij kunnen er gegarandeerd een verhaal van maken en hier dan komen vertellen.
Het lijkt me gewoon ontzettend leuk om op zo'n manier een verhaal in elkaar te zetten. Dat zal dan ook voor heel veel mensen heel herkenbaar zijn. En dat maakt het des te plezieriger om naar te luisteren.
Ik maak niet veel foto's meer tegenwoordig. Voor wie zou ik het doen? Aan Manlief kan ik ze niet meer laten zien en voor mezelf heb ik het niet direct nodig om via foto's aan bepaalde dagen herinnerd te worden.
Maar dit eerste winterfotootje van dit jaar wilde ik toch wel graag even op mijn blog zetten.
Vandaar dat ik toch maar weer eens mijn camera heb gepakt en een plaatje heb geschoten van dit uitzicht vanuit mijn kamerraam.
Nee het weer is niet helemaal wat ik er van verwacht had. Ik had rekening gehouden met lage temperaturen, maar met een helder blauwe hemel. En dat leek me heerlijk om in te wandelen.
Tenslotte kan een mens zich best goed kleden tegen de kou. En Sunny ... och die heeft nog steeds zijn winterjasje aan. Helemaal schoon wanwege het bad waar hij gisteren weer van genoten heeft.
Fris is het dan wel en gelukkig ook droog, maar die helderblauwe hemel is nog ver te zoeken. Voorlopig zal ik in het grijze wolkendek nog naarstig op zoek moeten gaan naar een heel klein stukje blauw.
Net een ontzettend goed boek dichtgeslagen. "Australië op blote voeten" van Marlo Morgan.
Het is het verhaal van een Amerikaanse arts die wel een heel bijzonder avontuur beleeft. Zij is naar Australië gekomen om daar kennis te maken met een stam van de Aboriginals, de oorspronkelijke bewoners van Australië. Vanwege het tijdstip dat zij bij de stam verwacht wordt, gaatze uit van een lunchontmoeting. Het loopt echter heel anders dan ze gedacht had en zij trekt gedurende drie maanden met deze stam mee op hun tocht door Australië. In hun kleding en op hun manier.
Omdat ik zelf op onze reis om de wereld een heel klein stukje van Australië had gezien en ook de Aboriginals, die het in de steden beslist niet gemakkelijk hadden, trok het boek mij wel aan.
Wat ben ik blij dat ik het ter hand genomen heb, want het is een facinerend verhaal. Echt de moeite om te lezen, vind ik.
Het is vandaag heerlijk weer en dus een goede reden om op de fiets naar Hulp te gaan, die vandaag haar verjaardag viert. Sunny mag mee! Lekker in het fietsmandje voorop. Een feestdag voor ons hondje.
Eerst even naar de bloemenman om een bloemetje te kopen voor de jarige Jet en daar wordt Sunny al verwend met een lekker brokje.
En dan ... lekker met de snuit in de wind en genieten van het fietstochtje. Alhoewel het toch iets frisser is dan ik had gedacht en de blote vingers worden toch behoorlijk koud.
Bij de koffie worden ze weer warm en kunnen dan ook met gemak het wegwerken dat bij de koffie op tafel komt. Voor Sunny heeft Hulp wat lekkere brokjes en fris water, dus ook mijn hondje komt niets te kort.
De terugweg is extra aangenaam, want het zonnetje heeft best kracht en mijn handen worden nu echt niet koud. Al met al een prettig en beslist gezond fietstochtje.
Ik ben aan een nieuwe stofzuiger toe, maar welke moet ik nu gaan nemen??? Er zijn zoveel verschillende soorten in zoveel verschillende prijzen, dat een mens door het bos bijna de bomen niet meer ziet.
Bovendien hoorde ik kortgeleden nog dat stofzuigen eigenlijk helemaal niet zo gezond is! Natuurlijk het is een aanslag op mijn rug, maar dat komt waarschijnlijk omdat hij al aan de oude kant is en daardoor misschien niet meer zo snel zuigt. Daardoor sta ik vanzelfsprekend langer met dat ding in de hand dan de bedoeling is.
Maar nu blijkt ook nog eens dat door het stofzuigen allerlei fijnstof de kamer ingeblazen wordt. En dat is niet goed voor ons luchtwegensysteem.
Tja, wat moet je dan? Stof laten liggen kan natuurlijk niet. Opvegen heeft waarschijnlijk onvoldoende effect en dweilen is een beetje onhandig wanneer er vloerbebleding ligt.
Nou heb ik niet veel vloerbekleding, dus dweilen zou bij mij wel kunnen en dat gebeurt dan ook regelmatig. Maar het lijkt me toch niet ideaal om dat elke dag te moeten doen.
En dan vraag ik me nu toch af ... wat doen we? Niet meer stofzuigen??? Of is er misschien toch nog ergens een stofzuiger te vinden die doet wat hij moet doen zonder al te nadelige gevolgen? En dan moet hij natuurlijk ook nog een beetje prijswaardig zijn.
Soms kan een opmerking van een toevallige voorbijganger je dag maken of breken.
Eergisteren bijvoorbeeld kwam ik iemand tegen die vervelende opmerking maakte over Sunny. Hij liet me weten dat mijn hond een gevaarlijke bijter was, nota bene!
Tja, Sunny had in de richting van zijn hond gehapt, omdat dat dier al van veraf zat te grommen, maar gebeten heeft hij zeker niet. Het was maar goed dat het al avond was en daardoor had de man slechts een paar uur van mijn dag verknoeid.
Vandaag kwam ik tijdens de wandeling een paar dames tegen, die ook hun hondje uitlieten. Sunny kwispelde vrolijk naar de andere hondjes en een van de vrouwen liet zich toen de opmerking ontvallen van: "Wat heeft u toch een mooie hond."
Ik groeide, alsof ik mijn hondje zelf geproduceerd had. Ja, zo'n opmerking maakt mijn dag weer goed.
Vanmorgen kreeg ik er weer een. Een heel vriendelijk bedoelde doorstuurmail.
Echt hoor met een prachtige tekst erop en alle goeds belovend aan de mensen die hem doorsturen. Maar ... met een dreigende boodschap wanneer je die mail niet doorstuurd! En dat is iets wat me vreselijk tegenstaat.
Ik heb sowieso een hekel aan mailtjes die zonder persoonlijke boodschap van de afzender komen en meestal bekijk ik die dan ook niet eens.
Wanneer ik dat toch doe, dan erger ik me eraan dat ik met zo'n mail min of meer verplicht word om hem aan een bepaalde hoeveelheid mensen door te sturen. Alleen dan gebeurt het goede dat in de mail beloofd wordt.
Gewoonlijk heb ik daar lak aan en stuur hooguit de afzender een antwoordje.
Soms ook verander ik zo'n mail en haal de verplichting van doorsturen eruit. Bovendien ook al die mailadressen, die zo maar ondoordacht meeverzonden worden.
Maar wanneer er zo'n dreigende boodschap in staat, dan gaan mijn haren overeind staan en vind ik zo'n mail - hoe vriendelijk bedoelt ook door degene die hem aan mij toestuurt - ineens zo mooi niet meer.
Jammer van de goede bedoelingen, die de zender van zo'n mailtje beslist gehad moet hebben.
'Wijsheid komt met de jaren' is een bekend gezegde. En voor de meeste mensen zal dat dan ook wel gelden. Maar ik haal die wijsheid vaak ook uit boeken die ik toevallig in handen heb.
Niets is hoger te prijzen dan het genot van de dag. Johann Wolfgang von Goethe.
Dat las ik vandaag in een boek dat ik opensloeg. Mooie spreuk natuurlijk, maar wat zou het dan ook fijn zijn wanneer de dag stralend zou zijn begonnen! Gelukkig staat er nog iets meer op de bladzijde die ik voor me heb. Licht is een levenselixer.
Nou daar krijg ik dan in elk geval meer dan voldoende van binnen. Opstaan doe ik meestal al voordat het licht mijn kamer binnenkomt en wanneer ik tussendoor behoefte heb aan een rustpauze ... kun je over het algemeen in de serre op de bank vinden. Daar komt het licht volop naar binnen en in de middag ook het zonnetje wanneer dat de kans krijgt om te schijnen.
Levenselixer dus meer dan voldoende. Nu nog even er volop van genieten en de zaak is dik in orde. Zo kunnen we oud worden en dus heel veel wijsheid opdoen!
zondagmorgen stilte in huis stilte op straat niets te horen niemand te zien leegte regeert
Het is een rustige zondagmorgen. Stil in huis en in het hele gebouw trouwens. De regendruppels zijn verdwenen, maar er is geen mens op straat te zien. Bij de ochtendwandeling kwam ik slechts tweemaal iemand tegen die net als ik met de hond aan de wandel was. En het was goed om daar even een praatje mee te maken. Want verder was er niets! Geen fietser, geen brommer, geen auto en zelfs geen vliegtuig in de lucht.
Eenmaal weer thuis voelt die stilte niet als rust, maar als een leegte.
Zal het heel deze dag zo blijven?
Ik besluit om een bad te nemen en me te laten omringen door de warmte en het geluid van water.
Ik kan niet zeggen dat het echt koud is, maar het weer ziet er bar ongezellig uit en er komt nogal wat nattigheid uit de lucht. Vanmorgen had ik me nog warm aangekleed om de wandeling met Sunny te maken, maar eigenlijk was het te veel van het goede. Ik was dan ook blij dat ik me eenmaal thuis weer kon uitpellen.
Omdat bij vriendin de tuinman vandaag aan het werk is, heb ik haar mijn uitgebloeide narcissen gebracht. Dan kunnen die meteen samen met haar eigen bolletjes in haar tuin gezet worden en wie weet heeft zij er dan het volgend jaar nog plezier van.
Vroeger deed ik het vaak zo met bollen, die eerst in huis hadden gestaan en heel vaak kon ik het jaar daarop genieten van vernieuwde bloemenpracht.
Op mijn balkonnetje lukt dat nu niet meer. Ik denk dat ik vandaag maar eens bij het tuincentrum ga kijken of er nog bolletjes zijn om in huis te zetten en anders ...
Wellicht zijn er wel bosjes narcissen of zo te koop om mijn huiskamer toch een beetje zonniger uiterlijk te geven. Op het zonnetje van buiten hoeven we vandaag denk ik niet te rekenen.
Het is de bedoeling dat we als vertelclub verhalen gaan maken over bomen. Nou is dat op zich niet zo'n moeilijk gegeven, want er zijn natuurlijk talrijke bomen waarover een verhaal geschreven, gemaakt of verteld kan worden.
Maar eigenlijk wil ik nu een op zoek gaan naar een andere uitleg voor het woord boom of bomen.
Ik heb wel al iets gevonden, zoals bijvoorbeeld: Een boom van een kerel (een grote vent) of een boom opzetten (een gesprek voeren). Bomen, die dienen als beveiliging van een spoorwegovergang of het bomen van een vaartuig.
Wie oh wie weet nog meer mogelijkheden van het woord boom of bomen???
BLANKE SNEEUW ALS EEN WITTE SPREI OVER AL ONS AFVAL
JIJ DOET ONZE WERELD MOOIER ... SCHONER LIJKEN!
THEA.
LICHTJES DIE BRANDEN ALS TEKEN VAN VREE
VLAMMETJES VRAGEN: DOE JIJ OOK MEE OM VREDE TE BRENGEN OP HEEL DEZE AARD? DAN ZIJN DEZE LICHTJES ONEINDIG VEEL WAARD.
THEA.
Dankzij Veveke hier een maagdensymbool
Mijn sterrenbeeld is maagd omdat ik in september ben geboren. Daar kan ik dus niets aan doen het zal wel bij mij horen. Maar of ik aan dat beeld voldoe dat weet ik niet precies, want soms ben ik wel netjes en dan weer niet al te kies. Ach men zal mij moeten nemen zoals ik van nature ben en het kan wel even duren maar ik weet zeker dat je eraan wen(t).
Thea.
Deze lindeboom, gekregen van Fernanda, zou volgens kenners mijn boom moeten zijn. Jarenlang hebben famileden van haar bij ons boerderijtje gestaan zonder dat ik wist dat zij bij mijn geboortedag hoorden.
Linde 13 - 22 september 11 - 20 maart
De linde ziet alles graag door een bril van mooie dromen. Deze boom heeft een levendige fantasie en is zeer creatief. Dromerige linden zijn kwetsbaar en dat vertedert anderen.
