Wil je me echt iets heel persoonlijks zeggen ... mail me dan.
LET OP: Nieuw e-mailadres!
WELKOM er zijn foto's te bekijken onder mijn portret en ... MIJN BOEKJE is nog steeds te bestellen (ook via elke erkende boekhandel). Klik voor meer gegevens op onderstaand plaatje.
van en over mij WAT JE OP DIT BLOG KUNT LEZEN EN BEKIJKEN KOMT IN PRINCIPE UIT MIJN EIGEN BREIN EN HANDEN. DUS ... WANNEER JE IETS OVER WILT NEMEN ... VRAAG HET ME DAN EVEN.
20-03-2010
Wantsen
Er zitten wantsen in mijn woonkamer! Vorig jaar al heb ik zo'n beest voor het eerst gezien, maar toen aan de buitenkant van het keukenraam. Nu zitten sinds een paar dagen die beesten bij mij in de woonkamer en dat vind ik niet fijn!
Een paar weken geleden heb ik de eerst opgemerkt, die toen in de schemerlanp zat. Toen dacht ik nog aan een verdwaald dier en alhoewel ik het niet plezierig vond, maakte ik me er niet al te druk om. Maar nu beginnen ze me de keel uit te hangen.
Gisteren heb ik er een gevangen en in een potje gedaan. De anderen heb ik ook gevangen, maar door de wc gespoeld, alleen de eerste had ik keurig netjes terug buiten gezet.
Omdat het me te gek werd met die beestjes heb ik de woningbouw gebeld met het verzoek er iets aan te doen.
Noodgedwongen heb ik een foto van het gevangen dier gemaakt en doorgestuurd naar een insectenvernietigingsbedrijf, maar zij konden op dat moment niets voor me doen zonder opdracht van de woningbouw. Die dus weer gebeld en volgende week kan er iemand komen. Dan Pas? Ja, alleen voor spoed gevallen kunnen er andere maatregelen getroffen worden.
Gelukkig heb ik vanmorgen maar ene wants gevonden in de kamer, want als het vandaag is zoals gisteren dan bel ik beslist de spoed voor hulp. Ik ben helemaal niet blij met die dieren in mijn woonkamer, temeer omdat de woonkamer tegenwoordig ook de slaapkamer van manlief is geworden.
Dus weg met die wantsen, die zijn rust kunnen verstoren!
In gedachten ben ik even terug bij gisterenmiddag.
Zoonlief is hier met schoondochter en kleinkinderen en omdat het bezoekje voor manlief langgenoeg geduurd heeft, staan ze op het punt om terug naar huis te gaan. Jongste kleinzoon gaat naar het bed van zijn opa. "Dag lieve opa," hoor ik hem zeggen terwijl hij wel duizend kusjes aan hem geeft.
"Ja, hij heeft op school al de bijnaam van grootste knuffelaar," zegt schoondochter vergoeilijkend. Ik glimlach, want ik weet dat manlief er intens van geniet.
Als laatste aait jongste nog even over de boven de deken liggende arm en daarna over het bijna gladgeschoren hoofd van manlief.
Een golf van vertedering trekt door me heen wanneer ik daar onze jongste kleinzoon van goed zeven jaar en normaal grootste deugniet, zo gemeend liefdevol afscheid zie nemen van zijn opa.
Hopelijk mag hij dit nog een aantal keren vaker komen doen.
Het is hier Zondag ... Snertdag en dan wel in de meest directe betekenis wan het woord.
Vandaag is zoonlief weer geweest met vrouw in kinderen en ... hij bracht weer een bak heerlijke eigengemaakte snert voor mij mee! Dat was weer smullen! Hmmm!
Echt dus Zondag ... Snertdag!
Nee, ik heb het nog niet allemaal op, want dat is een beetje teveel voor dat maagje van mij. Maar één portie heb ik alvast naar binnen gewerkt en twee porties staan te wachten voor de komende dagen.
Tenslotte smaakt snert altijd of het nu winter is of bijna lente en zelfs op een zomerse dag, maar zolang zullen de portie niet hoeven te wachten voor ze in mijn maag verdwenen zijn.
Nou die slaperigheid blijkt toch niet alleen maar aan de film van het Parfum te liggen, want vandaag is het al niet veel minder.
Gisterenavond ben ik echt bijtijds onder de wol gedoken en vanmorgen werd ik veel later wakker dan normaal. (Moest zelfs door manlief wakker gebeld worden, omdat anders onze Hulp al voor de deur zou staan)
Nee, het blijkt gewoon aan de medicatie te liggen, die ik van onze huisarts gekregen heb om mijn rug de baas te kunnen.
Nadeel van die pillen is bovendien ook nog eens dat ik barst van de jeuk. En dat is ook niet echt het allerleukste wat een mens kan bedenken. Maarja soms moet je uit twee kwaaien de minst kwaaie kiezen en met een te pijnlijke rug is het ook heel lastig vertoeven hier.
Dus, ik krab gewoon wat links en rechts en doe net als manlief van tijd tot tijd een dutje. Zo komen we de dag wel door.
Dat is natuurlijk wel een beetje mijn eigen schuld want ... ik heb gisterenavond veel te lang (voor mijn doen tenminste) teevee liggen kijken. Ik had namelijk een tip gekregen dat "Het Parfum" werd uitgezonden op Canvas.
Nou was die film een paar weken terug ook op nederland geweest en manlief was toen wel zo vriendelijk geweest om die voo mij op te nemen, maar gelegenheid om hem te kijken had ik nog niet gehad. En films op de Belgische zender heeft bovendien ook nog eens het voordeel dat er geen reclames tussendoor zijn. Want dat zijn van die dingen, waar ik me vreselijk aan kan ergeren en de tijdsduur veel en veel te lang maken.
Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen, dat manlief ook nog de fut heeft gehad om voor mij de reclames er tussenuit te halen en dus staat de film kant en klaar op dvd om gekeken te worden wanneer ik daar tijd en zin in heb.
Nu kan ik die dan in elk geval wat sneller aan dochterlief meegeven, want ook zij wilde de film zien en ik heb vergeten om haar gisteren te bellen om te zeggen dat hij gisteren dus opnieuw uitgezonden werd.
Enfin, ik heb hem nu gezien en zij kan hem zo gauw ze hier komt, meenemen om te kijken wanneer zij daar zin in heeft.
Het was trouwens wel een lugubere film. Het boek (dat ik lang in huis gehad heb) had ik nooit gelezen vanwege de kleine letters in die uitgave en ik had eigenlijk iets heel anders verwacht. Ik heb namelijk wel het boek "Geuren" gelezen en daar stond op de achterkant dat het te vergelijken was met "Het Parfum".
Nou, voor mij is dat valse voorlichting, want het enige vergelijk is dat het over iemand gaat die iets heeft met geuren, maar voor de rest ...
In elk geval hoef ik nu het boek niet meer te lezen, zelfs niet wanneer ik een uitgave vind met grote letters. Ik hoef er alleen maar voor te zorgen dat ik er niet van ga dromen (heb ik vannacht gelukkig ook niet gedaan), want dat lijkt me niet echt plezierig.
Dacht ik toch echt vanmiddag even dat mijn ramen weer gelapt werden!
Plots zag ik een manslijf voor mijn raam verschijnen en aangezien ik in deze omgeving niemand ken die langer dan zo'n 10 meter is ... moest dat volgens mij de glazenwasser zijn. Die kan zijn lengte dankzij zijn laddergestel zomaar laten groeien van manshoog tot huisvijfhoog.
Zowel manlief als ik kijken al zeer verblijd omdat we denken binnen zeer afzienbare tijd weer door schone glazen de wereld te kunnen bekijken.
Nou mooi niet dus! Het is dan wel een man met zo'n uitschuifladdergestel, maar niet de glazenwasser.
Nee, het blijkt dat er aan de raaminzetting iets moet gebeuren en dus wordt er een spuitbus van het een of ander tevoorschijn gehaald en flink in het rond gespoten. Gelukkig niet op de ruiten.
Nou is het natuurlijk hartstikke fijn dat het raamwerk goed is afgewerkt, maar schone ruiten waren me op dit moment toch iets liever geweest, want volgens mij blijven de ramen nog wel even veilig in de sponning zitten.
Vandaag is het Intenationale Vrouwendag. In het kader daarvan kreeg ik een berichtje toe gestuurd, dat ik hier aan jullie wil laten zien.
Aan alle vrouwen,
Dit hele ziekenhuispersoneel "danst" voor de strijd tegen borstkanker. Als het lukt dit fimpje één miljoen keer te laten lopen dan krijgt het ziekenhuis
van de fabrikant van de roze handschoenen een grote donatie voor de behandeling van borstkanker!
Kijken dus... aan alle vrouwen die we kennen -:)) doorsturen!
Hopelijk kijken heel veel vrouwen naar dit filmpje en sturen ook heel veel vrouwen het door naar vrouwen die toevallig vandaag niet op mijn blog komen kijken.
Wat een prachtig weer vandaag! Althans vanuit de warme huiskamer te zien, want volgens schoonzus, die hier vanmiddag op bezoek was, was het buiten behoorlijk koud. Ja, ik heb daar geen last van gehad. De verwarming op 22 graden en zonnetje op de ramen.
Trouwens over dat zonnetje op de ramen gesproken ... wat zijn die ramen vuil! Dat ziet een mens pas goed wanneer het zonlicht daarop staat.
En nou moet je weten, dat die ramen nog geen week geleden gelapt zijn en ik dus voorlopig nog wel een aantal weken zal moeten wachten voor ze opnieuw gelapt gaan worden.
Zelf doen is beslist geen optie. Ten eerste vindt mijn rug dat geen spits idee en bovendien ... mijn keukentrapje haalt het net aan de binnenzijde en daar heb ik dus niets aan voor de buitenzijde.
Hoe hoog zal het trouwens zijn wanneer een mens op de vijfde etage woont? Ik schat toch zeker wel een meter of tien.
Nou, dat wordt dan nog een poosje tegen de vuile ramen aankijken, of ... het zou vandaag of morgen weer even flink moeten gaan regenen. En dan wel tegen de ramen natuurlijk. En als het effe kan ... 's nachts wanneer we slapen.
Het zit me vandaag weer niet mee. Vanmorgen bij het aankleden schoot het me weer opeens in mijn rug.
Het ja, wat dat het ook wezen mag. Maar lastig is het en blijft het. Het dwingt me om meer in mijn stoel te zitten en het laat me eigenlijk niet de geplande dingen doen. En dat is verduveld lastig.
Wel stelt het me in staat om lekker lang te zitten puzzelen zonder me daar schuldig over te voelen. Zodoende heb ik toch een lastige 5 in 1 sudoku gemaakt.
En dat heb ik dus weer aan het te danken.
Ach zolang er maar voordelen zijn aan het, is het allemaal nog niet zo heel erg verscchrikkelijk, maar stilletjes hoop ik wel dat ik het morgen weer helemaal kwijt ben.
Weet je nog, dat ik zo'n goeie maand geleden vertelde over mijn eigen manier van pannekoek bakken? Het was zo'n luie huisvrouwenrecept, dat me best heel goed beviel.
Nou heb ik intussen al meerdere keren zo'n pannekoek gebakken en gisteren wilde ik het dan ook eens op een andere manier proberen. Ja, ja, ik begin zelfs al heel gewaagd mijn eigen variaties te creeëren.
Dit keer nam ik bij het meel ook wat custerdpoeder en naast de geraspte appel ook nog een haffeltje rozijnen. Nee, ik had ze niet eerst geweld, maar heb ze gewoon meteen door de massa heen gemengd. Weer op een lekker zacht vuurtje gezet en laten garen.
En heus ... ook deze variatie is de moeite waard. Ik ben van plan om beslist nog eens vaker te gaan experimenteren. Ik begin er zelfs lol in te krijgen. En tenslotte ... wanneer het niks wordt, heb ik daar alleen mezelf maar mee.
Als je het recept nog eens wilt nalezen, moet je kijken op 3 februari, daar staat mijn eigen verzonnen recept voor de luie huisvrouwen pannekoek.
Vandaag weer net als de laatste dagen flink aan het ruimen geweest en een mens staat er van verstelt wat hij/zij dan allemaal tegenkomt.
Vandaag was ik o.a in de kast die bestemd is voor de kleinkinderen. Hierin doe ik allelei speelgoed en zaken waarvan ik denk dat de kleinzonen het wel leuk zullen vinden. En nu kwam ik er een aantal boekjes tegen die bestemd zijn voor twee- tot vierjarigen!
Nou die zal ik toch maar eens aan schoonzus mee gaan geven, want die twee deugnieten van ons zullen dat soort lectuur beslist niet meer zo op prijs stellen. Die zien nu liever iets spannender zaken. Ook die plastic kleutercamera's kunnen volgens mij wel weg en een neptelefoon is ook beslist niet wat ze zoeken.
En dan een paar rugzakken met een groot embleem met 'mantelzorg' erop. Ik weet eerlijk gezegd ook nu niet direct of ze het nu wel zo leuk vinden om daar mee te koop te lopen. Die zal ik dus maar naar de kringloopwinkel gaan doen. Tenslotte zijn ze spiksplinter nieuw en nog ongebruikt.
Stickervellen blijven denk ik nog wel een poosje hun interesse hebben en die vragen tenslotte ook niet al te veel ruimte. Maar de stoffen letterkubus mag ook naar schoonzus, want die heeft nog een kleindochter van rond één jaar en die wil wellicht hier nog wel mee spelen wanneer ze bij oma op bezoek komt.
Zo dat kastje is weer lekker opgeruimd en kan er voorlopig even tegen en bovendien krijgen door die andere indeling die ik er nu aan gegeven heb, de jongens beslist dingen in het oog waar ze eerder niet op gelet hebben. Dan lijkt het gewoon alsof ik weer nieuwe zaken heb aangeschaft.
Kijken of ze er iets van zeggen wanneer je de komende keer weer komen kijken hoe het met opa gaat.
Ik heb de lente gehoord terwijl de winter nog rondom me lag.
Toen ik vanmorgen even snel naar het centrum ging hoorde ik de eerste lentegeluiden van de vogels in de bomen.
Waarschijnlijk zijn die al veel langer te horen, maar ik had het nog niet bemerkt. Maar vanmorgen dus wel en dat terwijl er juist deze morgen weer een vage witte sprei op het grasveld lag. Het had dus duidelijk gevroren en Koning Winter liet ons nog steeds merken dat hij niet van plan was om de strijd zomaar op te geven.
Maar het was fijn om weer de vogels te horen, die aankondigen dat Koning Winter toch weer zijn langste tijd hier is geweest en dat binnen niet al te lange tijd de Lente weer haar intrede zal gaan doen.
Het valt me trouwens op dat we het hebben over Koning Winter (mannelijk dus) en bij de Lente over haar spreken.
Vandaag haal ik de post uit de brievenbus en wat zie ik? Tussen de post, de ene leuker dan de andere, zit een brief van een verzekeringsmaatschappij met een aanbieding voor een uitvaartverzekering! Daar zat ik nu eerlijk gezegd niet direct op te wachten.
Wanneer we vóór 1 maart zo'n verzekering afsluiten (moet wel supersnel gebeuren, want maandag is het al zover) krijgen we ook nog een inspiratieboek cadeau. Nou dat is nu precies iets om je over te verheugen.
Hoe kunnen ze het bedenken ... een inspiratieboek over je uitvaart! Laat dat nu net iets zijn waar ik me dit weekend niet in zou willen verdiepen. Ik denk dat er beslist leukere dingen zouden kunnen zijn, waar we ons nu in willen verdiepen.
Nu hebben we dat inspiratieboek ook nog niet meteen in handen, want dan moet er eerst nog haast-je-rep zo'n verzekering afgesloten gaan worden en bovendien ook nog de eerste twee jaar in elk geval nog geen gebruik van gemaakt gaan worden.
Dat laatste zou misschien nog wel plezierig zijn, maar ... zulk soort zaken heb je nu eenmaal niet zelf in handen, helaas.
Ik hoorde van schoonzus dat er al krokusjes te zien zijn, dus het voorjaar heeft zich kennelijk al duidelijk aangekondigd. Maar ik heb er nog niet veel van gezien. De keren dat ik buiten ben, zijn eigenlijk alleen om snel wat boodschappen te doen. Ach nee, dat is niet helemaal waar, want gisteren kreeg ik een heel lief telefoontje van een goede vriendin, die aanbood om manlief gezelschap te houden terwijl ik eens lekker rond ging neuzen in ons centrum. Dat heb ik dan ook gedaan, maar het gekke was wel ... dat ik even niet wist waar ik nu zou gaan rondneuzen. Dat zo'n onverwachts cadeautje een mens gewoon in verlegenheid kan brengen! Maar genoten heb ik wel van dit onverwachte uitje en ik trof het nog met het weer ook, want de temperatuur was prima. De paar druppels die vielen, konden mij niet storen.
Maar goed vandaag ben ik moe en ik denk dat ik zo dadelijk nog maar even een tukkie op de bank ga doen en dan hopelijk niet gestoord word door de bel.
Het is hier in huis al erg goed te merken, want de lampen kunnen een heel stuk later aan.
We hebben de donkerste winterdagen gelukkig achter de rug en heel, heel langzaam komt de natuur weer tot leven. Ja, de natuur wel! Dat valt niet tegen te houden. Ook daar hebben wij mensen weinig in te vertellen, zoals bij zo veel dingen waarin wij het liever zelf voor het zeggen zouden hebben.
Enfin, het is zoals het is en laten we ons verheugen op de nog mooie dagen die er kunnen komen.
Ja, mijn computer doet het weer gelukkig. Helaas is er wel een schijf naar de knoppen en ben ik daardoor het een en ander kwijtgeraakt, maar ik kan in elk geval mijn post weer ophalen en mijn blog bekijken op mijn eigen vertrouwde pc-tje. En dat is wat waard. Tenslotte is het toch het allerfijnste om op de vertrouwde plek met de vertrouwde instrumenten om te gaan.
Nu kan ik ook vertellen dat de legpuzzel die ik de eind vorige maand tevoorschijn gehaald had, intussen compleet gelegd is. Vooral het bovenste stuk met blauwe lucht, in wel zes verschillende dicht bij elkaar liggende tinten, was ontzettend lastig en ik kreeg zelfs de lust om het bijltje er maar bij neer te gooien. Toch heb ik hem afgekregen en heel eerlijk gezegd ... ben ik best een beetje trots op mezelf.
Daarna heb ik me zelfs gewaagd aan een heel ander soort puzzel, waarvoor eerst een verhaal gelezen moest worden en daarna een onbekand plaatje moest worden gelegd. Extra spannend dus en toch ook een puzzel van zo'n 1000 stukjes. Nadat het plaatje was gelegd, was het de bedoeling om het einde van het verhaal te bedenken naar aanleiding van dat plaatje. Mocht het niet lukken, dan kon het einde gelezen worden in de spiegel. Echt een heel speciale manier van puzzelen.
Vandaag is het me dan toch weer gelukt om op mijn blog te komen. En nog wel op de computer van manlief. Wat er nu precies aan de hand was weet ik niet, maar seniorennet wilde mijn eigen wachtwoord niet accepteren. En nu gelukkig weer wel.
He, he, gelukkig één probleem weer voorbij. Dat van mijn eigen computer blijft nog de vraag. Maar ik hoop van harte dat alles weer in orde komt, want mensenkriebels het is hopeloos wanneer je niet normaal bij de gegevens kan komen.
In elk geval lukt het me weer om mijn post te bekijken en dat is ook al weer iets.
Verder is er hier weinig verandering in de toestand. Nog altijd even zorgelijk dus.
De lastige puzzel van het kasteel is intussen af en manlief heeft zelfs af en toe een stukje meegelegd. Vandaag hebben we hem samen opgeruimd en weer in de doos gedaan. Ik heb er nog wel even een fotootje van gemaakt, maar dat kan ik nu niet laten zien, omdat ik vanuit hier geen idee heb hoe ik dat moet doen.
Ik krijg het nogal eens in de verpakkingen van de materialen die thuisbezorgd worden. Bubbeltjespapier!
Soms grote bubbels, die ik met een mes naar de Filistijnen werk. Dan weer kleine bubbels, die ik bewaar om zelf iets dat ik heel zou willen oversturen in te kunnen verpakken.
Deze week kreeg ik echter vellen bubbels van zo’n drie centimeter grootte. Niet handig voor hergebruik en oh zo onhandig om allemaal door te prikken. Daar zou ik een aardig middagje mee zoet kunnen brengen. En daar is mijn tijd nu net iets te kostbaar voor.
Ik wist nog niet precies wat ik er mee zou aanvangen, want tenslotte is de zak voor plastic afval hier wel heel snel mee gevuld.
De oplossing kondigde zich aan in de vorm van kleinzoon.
Toen hij op zijn vaders ipod een spelletje deed met bubbels kreeg ik een lumineus idee.
“Zeg lieve schat, wat zou je er van denken om oma een beetje te helpen met bubbels stukknijpen?”
Gelukkig leek het hem wel iets en ijverig begon hij met het kapot knijpen van de eerste bubbels.
Toch lastig voor die jonge vingers merkte ik wel. Het zou hem beslist een aardig poosje kosten en of hij dat geduld zou kunnen opbrengen …?
Opa wist een oplossing.
“Als je er eens op ging staan.”
Met een ondeugend snuitwerk keek kleinzoon naar zijn opa. Dat leek hem leuk!
Het vel las binnen een mum van tijd op de grond en hij stampte met zijn voet de eerste bubbels kapot.
Dat werkte dus al beter, maar het ging nog beter en bovendien nog veel leuker toen zijn vader hem de tip gaf om er op te dansen.
Dat was pas kostje voor onze kleinzoon!
Er werd gesprongen en gedanst dat het een lieve lust was en kleinzoon kreeg rode konen van de opwinding.
Even dacht ik er totaal niet aan dat wij wel toevallig op een appartement woonden en er onder ons dus benedenburen huisden.
Ik weet niet helemaal zeker of die de danscapriolen van onze kleinzoon nu wel zo op prijs zouden stellen, dus liet ik het dit keer maar bij één vel bubbeltjes papier.
De andere vellen heb ik hem maar mee naar huis gegeven, zodat hij daar samen met zijn broer verder kan vermaken met zijn indianendansen.
BLANKE SNEEUW ALS EEN WITTE SPREI OVER AL ONS AFVAL
JIJ DOET ONZE WERELD MOOIER ... SCHONER LIJKEN!
THEA.
LICHTJES DIE BRANDEN ALS TEKEN VAN VREE
VLAMMETJES VRAGEN: DOE JIJ OOK MEE OM VREDE TE BRENGEN OP HEEL DEZE AARD? DAN ZIJN DEZE LICHTJES ONEINDIG VEEL WAARD.
THEA.
Dankzij Veveke hier een maagdensymbool
Mijn sterrenbeeld is maagd omdat ik in september ben geboren. Daar kan ik dus niets aan doen het zal wel bij mij horen. Maar of ik aan dat beeld voldoe dat weet ik niet precies, want soms ben ik wel netjes en dan weer niet al te kies. Ach men zal mij moeten nemen zoals ik van nature ben en het kan wel even duren maar ik weet zeker dat je eraan wen(t).
Thea.
Deze lindeboom, gekregen van Fernanda, zou volgens kenners mijn boom moeten zijn. Jarenlang hebben famileden van haar bij ons boerderijtje gestaan zonder dat ik wist dat zij bij mijn geboortedag hoorden.
Linde 13 - 22 september 11 - 20 maart
De linde ziet alles graag door een bril van mooie dromen. Deze boom heeft een levendige fantasie en is zeer creatief. Dromerige linden zijn kwetsbaar en dat vertedert anderen.
