I am a Sagittarius.
Usually a Sagittarius will come off as a blissfully happy idiot. In most cases, this first impression will prove accurate. His moronic enthusiasm cannot be dampened by anything - not even by a cinder block falling on his head.
After talking to a Sagittarius for five minutes, you will want to kill him quickly but painfully.
THE DUTCHESS
gedichtengedachten gedichte gedachten
05-05-2010
De Strijdbijl
Mijn dochtertje en ik toerden met een vriend, waarvan ik niet meer op de naam kan komen, per auto veertien dagen door Schotland. Op de terugweg deden we London aan, de stad waar ik gewoond heb. Tot genoegen van Peggy brachten we ook een aantal uren door in Battersea Funfair Park. Midden jaren 70 werden deze Pleasure Gardens jammergenoeg gesloten, maar dit terzijde.
Bij een van de attracties had onze vriend (jeetje, waarom kan ik nu niet op zijn naam komen) een tomahawk gewonnen. Het was vreselijk druk en om ongelukken te voorkomen had ik de strijdbijl in mijn tas gepropt. Omdat het nogal een groot ding was en een minder groot tasje, stak hij er met de 'toma' ('hawk' kan ook) uit.
We liepen wat rond te kijken of we ergens een hapje konden eten, toen ik voor me plotseling een jongetje met een tomahawk zag zwaaien. Ik keek naar mijn tas en zag er niets meer uitsteken! Ik fluisterde tegen mijn vriend, waarvan de naam me nog steeds niet te binnen wil schieten, dat het kind dat voor ons liep onze tomahawk uit mijn tas had gehaald. De vriend 'zonder naam' klopte de vader van het jongetje op de schouder en vertelde wat zijn zoontje had gedaan. De vader ontkende dit en zei dat hij de bijl gewonnen had op de Funfair. We besloten hier maar niet verder op in te gaan en iets te gaan eten. Het was tenslotte maar een stukje speelgoed.
We vonden een gezellig klein eethuisje en herinner me dat het eten heerlijk was. Alleen de naam van het mannelijk gezelschap is me ontschoten! Toen ik na het dessert een zakdoek uit mijn tas wilde halen, omdat Peggy het halve dessert op haar gezicht had gesmeerd, voelde ik .... de tomahawk! Hij was verder in mijn tas gegleden.
We hebben nog een tijd over de Fair gelopen om te kijken of we die familie nog konden vinden om onze excuses aan te bieden, maar jammergenoeg hebben we hen niet meer gezien.
Ik ga toch Peggy eens naar de naam van die vriend vragen.
De regels zijn:
Er zijn geen regels.
Er zijn geen goede en geen slechte antwoorden.
Beperk je niet tot één woord; zeg gewoon wat er in je hoofd opkomt.
Kater ::
Eenzaam ::
Gedachten ::
Wind ::
Pizza ::
Schat ::
Als ik …, dan … ::
Extreem ::
Facebook ::
Koffer ::
Kopieer/schrijf deze woorden over in een reactie en zet daar achter wat het eerste bij je opkomt bij het lezen ervan.
De foto linksboven is een voorbeeld
van EXTREEM slapen
Vorig jaar raakten er opvallend meer 60-plussers vermist. Dat bevestigen de jaarcijfers van de Cel Vermiste Personen van de Federale Politie.
"Vooral in de leeftijdscategorie tussen 60 en 70 jaar is de stijging het sterkst met maar liefst 35 procent", aldus Alain Remue, diensthoofd van de Cel Vermiste Personen. "Waarschijnlijk speelt de vergrijzing van de bevolking daarin een rol."
"Fenomeen"
In 2009 werden er 274 dossiers geopend van verdwijningen van mensen ouder dan 60. "Dat zijn er twee à drie per week. Dit fenomeen vraagt aandacht, van de families, maar ook van de rusthuizen."
Het aantal nieuwe dossiers van vermiste personen nam in 2009 (1.527) wel lichtjes af in vergelijking met 2008 (1.575). 1.424 vermisten werden teruggevonden, waarvan 1.268 levend.
De grootste groep vermisten blijft die van jongeren tussen de 13 en 18 jaar oud, in totaal goed voor 294 dossiers. Meestal gaat het om meisjes die thuis weglopen.
Regie Bernard L. Kowalski, met Barbara Eden, Robert Vaughn, Stuart Whitman, Larry Storch e.a.
De Vrouw Hunter is een klassieke zeventiger jaren film met Barbara Eden in haar eerste rol na ‘I Dream of Jeannie’.
Ze schittert als Dina Hunter, een rijke dame die gehuwd is met Jerry Hunter, gespeeld door Robert Vaughn, best gekend als ‘the man from U.N.C.L.E.’
Dina wordt overreed door Paul Carter, gespeeld door Stuart Whitman.
(Ik heb die Whitman al eerder gezien, maar al sla je me dood, ik heb geen idee meer waar)
Dina is bang dat Carter een internationale juwelendief en moordenaar is.
Hier volgt een kleine impressie:
Alle mooie mensen zijn aan het party-en in Bermuda. En een zatte Larry Storch vertelt wat flauwe mopjes … en dan wordt er een vrouw vermoord en haar juwelen zijn gestolen.
Ondertussen …. we drijven af naar de toekomst en ontmoetten de lieflijke Dina Hunter (Barbara Eden) die met haar ventje Jerry (Robert Vaughn) vakantie viert in Acapulco, Mexico.
Dina is nog steeds bibberig door een zwaar auto-ongeluk en is lichtelijk gestoord. Een vage vreemdeling blijkt haar te stalken.
Al wandelend over het strand – heeft Dina een toevallige (wink, wink) ontmoeting met Paul Carter, de vage vreemdeling, die toevallig (wink, wink) naakt aan het zwemmen is.
Ondertussen, probeert haar ventje Jerry met de plaatselijke bevolking een deal te sluiten om zo een groot stuk land te bemachtigen, waarvoor hij natuurlijk Dina’s geld wil gebruiken.
Naderhand, Dina kuiert weer eens over het strand en ontmoet weer Paul, die een landschap van de op het strand rustende vissersbootjes aan het schilderen is.
Paul zijn flirtend verzoek om een portret van Dina te mogen schilderen, helemaal naakt (Dina dan hè, Paul houdt bij het schilderen de broek aan) en omhangen door juwelen, intrigeert haar.
Zij hebben een nogal heet klein zwempartijtje en - als bonus voor de mannen – laat Dina haar blote navel zien.
Jeannie, ik bedoel Dina, ziet er best appetijtelijk uit in haar 1970-er bikini.
De sluwe vreemdeling lukt het om een ontmoeting met ventje Jerry te bewerkstelligen en wordt geïnviteerd voor een drankje en een hapje in huize Dina en Jerry.
Paul zijn agressieve methoden beangstigen Dina, maar ze is ook geïntrigeerd door de gevaarlijke stalker en ze gaat accoord met naakt poseren. Jerry vind het ook helemaal te cool.
Later gaat Dina naar Paul zijn hacienda en omdat er niemand aanwezig is neust ze rond.
Dina gaat naar de politie met haar wilde ideëen en de politiechef, op de hoogte van haar mentale instabiliteit, neemt haar verhaal met behoorlijk wat korrels zout.
Wel – hij denkt eigenlijk dat ze van de pot gerukt is.
Later die avond, zij doet een of andere psycho dans, en vraagt zich af waarom iedereen naar haar kijkt.
Ummm – misschien omdat je danst als een idioot Dina?
De doktor komt om haar te bevrijden met wat pillen en stelt voor dat Dina naar een zieleknijper gaat.
Ondertussen … alles is niet zoals het lijkt te zijn, maar het gekke verdraaide einde zal ik niet verklappen. Bereid je echter voor op een enkele nachten met nachtmerries.
Terrorist Umar, ja die van de bom in zijn onderbroek, heeft een speciale terroristenopleiding genoten in een Al-Qaida-trainingskamp in Jemen.
Dit is hem dus, Umar’s onderbroek !!
Na gebruik/misbruik welteverstaan …
Hoog in de Jemense bergen worden de ‘Umars’ dus afgericht en uitgezonden. Aan de lopende band. Hele schoolklassen tegelijk.
Maar zouden jullie je kinderen naar een opleiding sturen die niet deugt?
Ten eerste deed zijn bom het niet en Umar rotzooide maar wat aan.
Tegen de tijd dat het goedje begon te sissen, zat ‘onze’ Jasper al bovenop zijn gezicht.
Ware het een experiment, zou het minder erg geweest zijn, maar dit moest een bloedserieuze poging voorstellen.
Al-Qaida knoeit echter al jaren.
De lessen aangaande het gebruik van explosieven hebben duidelijk niks gepresteerd of geleerd.
Jaren geleden brak er in een flatje in Manilla brand uit, omdat een would-be terrorist zich daar schuilhield en ook al niet overweg kon met een vergelijkbaar mengsel.
En dan die schoenbom van een jaar of wat geleden, ook al zo’n sof.
En wat te denken van de keuze van het doelwit?
Alweer een vliegtuig!!!
Aanslagen op straat daarentegen, daar valt niets tegen te doen, tenzij we iedereen bespringen die in het openbaar aan zijn broek frummelt.
Na al die jaren kunnen die gevreesde leraren van Al-Qaida nog steeds niets beters verzinnen dan niet-werkende zelfmaakbommetjes, af te steken op plaatsen waar zoiets het het snelst wordt ontdekt en het minste impact heeft.
Niet ingrijpen in Jemen dus. Die oliedomme leraren daar zijn een zegen voor de mensheid.
Dagen van liefde vereisen gezelschap,
Maar ik ben op deze tijden helemaal alleen.
Woorden van zoete affectie vullen de ochtenden
Zoals klokken buiten de ramen van mijn kamer.
Ik weet niet waarom ik niemand bij me heb.
Ik heb lief gehad en ben lief gehad door de rusteloze jaren.
De raadsels van de liefde houd ik binnen in mij vast.
Zijn een duisternis niet door maan en sterren beschenen.
En toch voel ik meer liefde dan ik ooit
Binnen de cirkel van een kus gevoeld heb.
Liefde moet geen passie of een koorts zijn,
Noch heeft het een hand nodig om het te strelen.
Liefde vereist dus geen metgezel.
Het heeft geen voorwerp of een huis nodig.
Het vliegt boven de extase van de ochtend
En vult het universum binnen in mijn kamer.
Hoewel koningin Beatrix op eerste kerstdag ongetwijfeld met de beste bedoelingen oreerde, waren de uitspraken van ons staatshoofd over moderne communicatietechnieken zoals internet generaliserend en kortzichtig.
Door Arjan Dasselaar.
Hoeveel koningsgezinde mensen zullen zich geschoffeerd hebben gevoeld door de kersttoespraak van Hare Majesteit de Koningin? Hoeveel landgenoten zijn er die dankzij internet de kerstdagen niet langer in eenzaamheid hoeven door te brengen, maar online het contact hebben gevonden dat ze in die zogenaamde 'echte wereld' nooit werd gegund?
En hoeveel mensen zijn er die zowel on- als offline volop meedoen met de maatschappij, maar simpelweg niet zullen begrijpen waarom een staatshoofd dat toch een redelijke opleiding heeft genoten, met zoveel dedain spreekt over internet?
Veel, vermoedelijk. Want Beatrix heeft met haar generaliserende kersttoespraak nogal wat mensen ten onrechte beledigd. Ons staatshoofd is van mening dat moderne communicatietechnologie, zoals internet en sms, schadelijk is.
Dat leid ik althans af uit de uitspraak: ‘De moderne technische mogelijkheden lijken mensen wel dichter bij elkaar te brengen maar ze blijven op ‘veilige’ afstand, schuilgaand achter hun schermen.’
Zo'n uitspraak kun je grappig of ironisch vinden, omdat ze afkomstig is van iemand die haar hele leven de wereld vanachter schermen heeft moeten aanschouwen.
Beatrix lijkt echter te denken dat online contact mensen verhindert elkaar op te zoeken: ‘Om te kunnen mee-leven is tastbare nabijheid nodig.’ Ons staatshoofd heeft gelijk: fysiek contact is onmisbaar. Maar het is niet of-of. Het is en-en. Online contact verrijkt en versterkt banden die offline bestaan - en vice versa.
Mensen die verbindingen willen leggen met andere mensen gebruiken daar elk gereedschap voor dat praktisch is. Dus ook - of juist - internet. Internet is niets anders dan een instrument om informatie te verplaatsen.
Internet creëert geen leegheid en isolatie. Internet maakt hoogstens leegheid en isolatie zichtbaar. Het omgekeerde geldt wellicht ook: wie op internet geen aansluiting kan vinden, voelt zich in deze tijden misschien juist offline geïsoleerd.
Gelukkig is daar een eenvoudige remedie voor te verzinnen. Wie helpt de koningin even met haar Facebook- en Twitter-account?
De regels zijn:
Er zijn geen regels.
Er zijn geen goede en geen slechte antwoorden.
Beperk je niet tot één woord; zeg gewoon wat er in je hoofd opkomt.
