NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Adventure2Care
EEN ULTIEME & AVONTUURLIJKE IS VAN BELGIE NAAR GAMBIA
ik, Tiny van adventure2care nodigt u van harte uit om een wandeling op mijn blog te maken en hoopt dat u met veel plezier mijn ervaringen leest. Een berichtje in het gastenboek wordt erg op prijs gesteld.
04-08-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.bericht voor alle bekende blogbezoekers
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Iedereen die me tijdens mijn reis gevolgd heeft wil ik bedanken voor de leuke berichtjes in mijn gastenboek en ik wil jullie allen graag uitnodigen om nog eens met me mee te reizen

via blog 2Care and 4Fun 
 http://blog.seniorennet.be/anitaentiny/

Iedereen die hier voor de 1e keer komt nodig ik uit om verder te lezen en als je het aan het einde nog niet moe bent zie ik je zeker terug bij 2Care and 4Fun

04-08-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


05-08-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mijn challenge 2005, hoe is het tot stand kwam
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Adventure 2Care

Gegroeid uit het idee om samen met collega's van België naar Dakar ( (Gambia) te rijden, onze auto te verkopen en de opbrengst aan een goed doel te schenken.
We wilden een kleinschalig project ondersteunen dat we zelf konden bezoeken
¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨
Ons doel vonden we bij stichting hand to hand. “het AFPRC-ziekenhuis in Farafenni, Gambia”
Door allerlei nare omstandigheden zowel economisch als privé viel ons plan in het water en waren we gedwongen te stoppen met ons initiatief.

¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨
In een andere vorm besloot ik om alleen door te gaan.
¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨

"Home at Loon "team, "Heur"team en Emma" van "The Desert Ladys" Ik hoop dat enkele van jullie nog in de gelegenheid zijn om in november voor een korte vakantie naar The Gambia te komen.
¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨

05-08-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


06-08-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een drietal redenen om toch door te gaan,.
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Waarom ik doorga

1. Door de voorbereidingen was ik al zo betrokken bij het doel dat ik dit niet zo maar wilde opgeven.

2. We hadden via een rommelmarkt reeds een geldbedrag opgehaald, wat op de plaats van bestemming moest komen.

3. Het leek me niet erg opbeurend om in de herfst 6 weken binnen te zitten en de regen te horen neer
kletteren.
Gelukkig kon mijn vakantie verzet worden,
helaas niet voor mijn bijrijdster.

Elk nadeel heeft echter ook zijn voordeel zo ook in dit geval. 

Daar ik alleen reis heb ik ruimte over en kan dus veel meenemen

06-08-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.op zoek
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Opzoek naar een alternatief

Al surfend op het net kwam ik uit bij Marius, een journalist van de Leeuwarder Courant,afrikareiziger sinds 1985.
Gelukkig kon ik me nog aanmelden voor de reis op 8 oktober.
Ik kon kiezen uit 2 typen reizen, via de kustroute met een klein stuk woestijn of de langere route, waar je alleen met een 4x4 kunt komen en met een flink stuk woestijn .
Wel, daar ik niet elk jaar een dergelijk reis maak besloot het dan maar meteen ook goed te doen.
De reis gaat door Europa, Marokko, Mauritanië, Mali, Senegal om tenslotte uit te komen Banjul, Gambia.

Daar verlaat ik de groep en reis door naar het ziekenhuis om enkele dagen vrijwilligerswerk te verrichten.
Een bezoek aan enkele scholen staat ook gepland, velen hebben dit al gesponsord met schrijfmateriaal, namens de kinderen dank hiervoor!
Natuurlijk heb ik nog héél veel plek over………..dus wil je ook wat bijdragen aarzel niet en mail me! Je kunt er zeker van zijn dat het op de juiste plek komt.


Hopelijk heb ik nog tijd over heb om het land te bezichtigen,lukt dat niet, wel dan hoop ik dat ik net als velen voor mij het Gambiavirus te pakken krijg.
Dan komen de bezichtigen wel de volgende keer.

06-08-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


07-08-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dikkie's bezoek aan het ziekenhuis deel1
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Bezoek aan het ziekenhuis in Farafennie.


Toen ik alweer voor het 6e jaar naar Gambia ging kwam ik via een Familie in Tujereng in contact met Binta de zus van Kebba.

Binta is getrouwd met de anesthesist en tevens de manager van het ziekenhuis te Farafennie. Telkens als ik op bezoek kwam, vroeg Binta , Dikkie wanneer kom je ons nou eens in het ziekenhuis bezoeken.
De laatste keer dat ik Binta ontmoette was in Tujereng, op een feest ter ere van de naamdag van hun eerstgeboren zoon. De baby was al 5 maanden oud, men had speciaal gewacht had tot ik over kwam..
De Naamdag Ceremonie was een mooie dag met veel mensen, ook uit het ziekenhuis.

Die avond voor ik naar mijn hotel terug ging, beloofde ik Binta "als ik weer terug kom dan bezoek ik je in het ziekenhuis."

De volgende keer was in mei 2005 en Binta was in haar geboorte dorp Tujereng. We spraken af hoe we de reis zouden plannen.
We zouden in Barra door een Ambulance opgehaald worden
Om in Barra te komen moesten we eerst per boot
over varen vanuit Banjul.
Een hele belevenis, honderden mensen en tevens vrachtverkeer, de wachttijd voor een vrachtwagen bedraagt soms 3 dagen .
We
kochten een kaartje voor 5 Dalasi per persoon , we waren met 5 personen, mijn man en ik, Kebba, de broer van Binta en de baby kleine Kebba.
De veerboot is een oude boot die geschonken is door Nederland, vroeger vaarde deze van Den -Helder naar Texel.
We hadden een goede maar levensgevaarlijke overtocht, teveel mensen en vrachtwagens toch hebben genoten. Heel leuk om te zien waren de dolfijnen die langszij zwommen, hele scholen waren het.

Aangekomen in Barra, was het wachten op de ambulance uit Farafennie, die kwam na een half uur wachten, ze hadden pech gehad onderweg, de motor was niet goed en ze moesten nog even naar de garage om de motor te laten nakijken. Ook vervoerde ze nog een lijk, iemand die was gestorven aan een hartinfarct en naar Banjul in de koeling moest alvorens naar Zuid-Afrika overgevlogen te worden.
We keken elkaar eens aan en dachten " hier zitten we de eerste 5 uur nog" we besloten een taxi te nemen.
.
We gingen op zoek naar een redelijk goede auto waar wij save mee naar Farafennie konden rijden. Er bestaat ook de mogelijkheid om met een bushtaxi te gaan, maar dit is niet aan te raden, de taxi’s storten onderweg vaak door hun assen.
1500 Dalasi was de prijs die we voor een privé auto
afmaakte. De eerste 35 kilometer was geasfalteerd en verliep de reis voorspoedig maar toen begon de ellende, om de kuilen te vermijden gingen we zigzaggend over de zandweg Na drie uur schudden en stof happen arriveerde we bij het ziekenhuis.

Dikkie Bout

07-08-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.bezoek ziekenhuis deel2
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Op het terrein van het ziekenhuis wonen de doktoren in een compound, lange rijen barakken alles naar rangen en standen ingedeeld.
Het verschil zit hem in de meubels, de hoogste persoon heeft een bankstel de laagste een paar plastic stoelen.
In de woning is een douche, toilet, keuken en twee slaapkamers, elektriciteit is er niet, word niet aangeleverd.

Geen water in de leiding, water wordt per ezel in jerrycans aangevoerd.
Douchen gebeurt op traditionele wijze via een emmer water en een leeg blikje, dit is ook de manier om het toilet door te spoelen.
Het koken kan op gas gebeuren, maar ja waar haal je het geld vandaan om een gasvulling te kopen.
Via een generator kun je elec. krijgen, maar waar haal je het geld vandaan om er benzine in te gooien.

De meeste dokters spreken Spaans ze komen uit Cuba, er zijn zowel echtparen als alleenstaande doktoren, ze krijgen een klein salaris en leven dan ook op de Gambiaanse manier.
Ze gebruiken s’avonds een kaarsje als verlichting, tussen de middag als de dames vrij zijn doen ze hun was.
Koken ze zelf dan moeten ze ook nog snel even naar het dichtstbijzijnde winkeltje om de boodschappen te doen en hun tapalappa (brood) kopen
We zijn drie dagen gebleven, het gastenverblijf waar ook geen water en elektrisch is was vol, een andere optie was een ziekenkamer in het ziekenhuis. Binta raadde ons dit af, dus zijn we gezellig bij haar thuis gebleven.
Het zo warm s’nachts, het zweet liep met stralen van ons lichaam af. Ik ben dan ook de volgende dag allereerst naar Farafennie gelopen en op bierjacht gegaan. Nergens bier te krijgen.
Tot ik op het idee kwam om Eddy`s Hotel te gaan, ik was daar n.l al eens geweest en ja hoor Eddy had BIERRRRRRRRRRRRRR. Het bier, ½ liters kwam uit Senegal.

Als men even tijd had zat iedereen onder de mangoboom te kletsen, het had wel wat vooral onder de sterren hemel. Heel gezellig en je leert iedereen goed kennen.

Door een paar heren werden we in het ziekenhuis ontvangen, we mochten overal kijken, de apotheek, de administratie kantoren, de kinderafdeling, de kraam afdeling, de mannen en vrouwen afdeling, de oogspecialist, noem maar op wat er zoal in een ziekenhuis is, het laboratorium voor bloedonderzoek, zelf het mortuarium.
We hebben ook de bakkerij gezien en het restaurant, maar daar is niet veel te doen want dat kost geld.

Ook is er is een gebouw waar de geïsoleerde patiënten liggen, met open TBC en Aids.

Door de mensen die in het ziekenhuis werkte werd ik meteen gevraagd wanneer ik eens een maandje kwam meedraaien·
Niet te vergelijken met onze ziekenhuizen.
Er is van alles tekort, verbandmiddelen en apparatuur, lakens en handdoeken, er worden oude lappen gebruikt om de patiënten mee te wassen en drogen.

Dan praat ik nog niet eens over de hygiëne, alleen daarvoor kan je al een maandje blijven om eens een kamer uit te soppen, zeker in de kraamafdeling, het is daar lopende band werk, de ene is nog niet van dat rubber zeil af of de ander ligt er al weer op.

Bevallen doe je even onder je kabaja vandaan, terwijl de familie buiten wacht, daar word je niet voor uitgekleed.

Op een avond liepen we over het terrein en zagen allemaal mensen onder de patio liggen, mijn man vroeg of dat familie leden waren die er kookte voor de patiënten, nee zei Binta dit zijn de patiënten zelf, het is te heet binnen, men lag gewoon op het beton.

In het regen seizoen ligt alles vol, ook de gangen en daar buiten, dan is er veel malaria en sterven er veel mensen. De behandeling bestaat uit een overdosis malaria pillen en dan maar afwachten of je er door heen komt.
De moeders of familieleden zitten dan bij de patiënt en verzorgen hem, dit doen de zusters niet, die houden het alleen maar in de gaten.
Ook kookt de familie, want het is te duur om van het ziekenhuis te kopen.
De meeste patiënten worden aangevoerd door een ezeltje met een kar er achter, van heinde en verre komen de mensen, vaak zijn ze doodziek.
Ben je nog in staat om op eigen kracht naar het ziekenhuis te gaan, sta je uren in de rij alvorens je aan de beurt bent. Je moet je in laten schrijven en dat kost 5 Dalasi, daarna ga je naar het kamertje waar je moet wezen voor de dokter. En dan maar hopen dat die dokter je goed verstaat, want niet alle dokters spreken engels.
Je krijgt standaard mee, 4 tot 6 Ibubrufen en voor je kwaal een recept voor de apotheek

In de apotheek moet je betalen en dat geld is er dus niet, dus wat gebeurd er,de mensen lopen de apotheek voorbij, de paar pilletjes die ze gekregen hebben daar doen ze het mee.
No Money dat is de reden waarom je mensen ziet sterven aan kwalen waar je hier gewoon van geneest. Heb je geld voor drie injecties als je malaria hebt dan redt je het.
Maar heb je geen geld en ze geven je een stoot malaria tabletten moet je geluk hebben als je er door komt.

Zo zit het leven in een derde wereld in elkaar.
We hebben lief en leed samen gedeeld.
Beste mensen als jullie ooit een keer in The Gambia mogen komen probeer dan een beetje te helpen, niet in het toeristen gebied maar daar buiten, daar is het echte Gambia.

Dikkie Bout - Menger.

07-08-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


08-08-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Rommelmarkt
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Verslag Rommelmarkt

 

Hier een verslag van de rommelmarkt te Veldwezelt op 10 april j.l..

Natuurlijk was het team van Adventure 2 Care (weliswaar niet voltallig) aanwezig, om zaken te doen voor ons goede doel, te weten, het ziekenhuis in Farafenni (Gambia).

De bijeengeschaarde inboedel die verkocht zou worden, was aanzienlijk qua omvang, maar ook kwalitatief erg interessant voor de kopers, zo bleek achteraf.

Maar laat ik bij het begin beginnen nl de voorbereidingen voor de rommelmarkt.

De taakverdeling werd gemaakt en in de loop van de dagen vooraf wel telkens aangepast, daar het voorbereiden van een rommelmarkt niet iets is wat je moet onderschatten, zo is ons ook gebleken. Natuurlijk wilden we er ook wel een speciaal tintje aangeven, omdat wij onze plannen van de Challenge en het goede doel centraal wilden stellen. Zo kwam Tiny (desertlady) op het idee om koffie met wafels te verkopen aan de mensen die in ons winkeltje aan het struinen waren. Dus Emma ( de andere helft van de desertladies) kreeg de taak om samen met de buurvrouw van Tiny vrijdagnacht wafels te bakken. Ikzelf (Anique van het team home at Loon) had op vrijdagmiddag st. Truiden doorgecrossed voor plastic bekertjes, servetjes en koffiekannen die niet deugden. Op zaterdagmorgen met een stuk van mijn inboedel (tafeltjes, stoeltjes, parasol etc.) bij Tiny thuis gearriveerd. Daar bleek haar huis omgetoverd te zijn tot de winkel van Sinkel. Na wat koffie en nicotine gingen we aan het werk. Gelukkig kwamen de kleinkinderen van Tiny ( Carmen, Luc en Romy) ook een handje helpen met het inpakken van teddyberen en ander speelgoed. Tiny ging met haar dochter Ciska aan de slag met het sorteren van de kleding. Toen dit gedaan was hup, hup, de auto in om boodschappen te doen. Daarna nog drie keer hup, hup, hup de auto in voor de boodschappen die we vergeten waren. En het is ongelooooooflijk hoe snel de tijd vliegt als je druk bezig bent en vooral als je weet dat je nog lang niet klaar bent met alles. Tiny raakte door de drukte en de stress niet alleen de draad kwijt, maar ook haar portemonnee, huis- en autosleutels. Beseffend dat we toch meer hulp nodig hadden, ben ik begonnen met telefoonterreur richting mijn man Kris (de andere helft van het home at Loon-team), die op dat moment verplichtingen elders had. Gelukkig kan hij na 5 jaar huwelijk mijn gemanipuleer nog steeds niet weerstaan en stond mijn zoeteke binnen een uur bij Tiny aan de deur.

Gelukkig, ook Emma kwam nog langs voor de nodige hulp, adviezen en het nuttigen van een pintje of 2,3,…. En dit terwijl ze elke 5 minuten zei, dat ze nu toch dringend in bad moest om de volgende morgen gewassen en gestreken op haar werk te verschijnen. De garage van Tiny werd in de loop van de avond omgebouwd tot een echt gezellig antiekwinkeltje. De oprit werd voorzien van Kris zijn kanariegele Jeep en er werden zeilen gespannen voor als het weer ons in de steek zou laten. Vermoeid en een beetje zenuwachtig zijn Kris en ik na een pintje naar huis gegaan. Onderweg babbelend over de volgende dag die zou komen.


Anique 
                 

08-08-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.vervolg Rommelmarkt
Klik op de afbeelding om de link te volgen

  Dag 2

Zondag 10 april ging om 5.45 uur mijn wekker af. Nadat ik mijn wekker om de 7 minuten een rotklap verkocht, zijn we dan toch maar om 6.30 uur opgestaan.
Om iets voor 8 uur bij Tiny gearriveerd, ons excuserend dat we te laat waren, maar ja die wekkers van tegenwoordig gaan altijd veel te laat af. Tiny dacht er het hare van.
Na de boterhammen en de koffie bleken de eerste klanten al voor de deur te staan.
De ochtend begon al goed toen twee dames begonnen te ruzieen over een servies, wat zij beiden wilden aanschaffen. Uiteindelijk deden beiden water bij de wijn en gingen zij ieder met een helft van het servies uiteen. Vervolgens kwam er een echtpaar binnen, waarvan de man een grote Elvis-fan bleek te zijn. Nu beschikt Tiny over een serieus grote Elvis-collectie, dus de beste man begon haast te huilen van geluk toen hij zag wat er te koop stond van zijn idool. Uiteindelijk is hij nog 3 keer teruggekomen in ons winkeltje, waarbij de tranen in zijn ogen stonden. Hij had alles van Elvis wel willen kopen.
Gedurende de ochtend werd ons winkeltje druk bezocht en werd er best veel verkocht. Ook de koffie en heerlijke wafels werden gretig aangekocht.
Vanuit Kris zijn Jeep schalde Afrikaanse muziek, wat alles een Afrikaans tintje gaf en mensen vanaf de straat nieuwsgierig naar binnen kwamen lopen. Opvallend was dat het veel mensen aansprak dat de opbrengst van onze verkoop naar een goed doel gaat. Zo was er een meneer die ons winkeltje was rondgelopen en zei:’ Ik kan hier niets vinden wat mij interesseert, maar ik steun graag jullie doel’ en prompt stopte hij een aanzienlijk bedrag in onze Farafenni-spaarpot. We werden allemaal even stil.

Een jong meisje kwam informatie vragen over het ziekenhuis in Farafenni. Zij bleek een verpleegkundige in opleiding te zijn en zou graag na haar opleiding een periode vrijwilligerswerk doen in het buitenland.
Dus mogelijk dat we haar dit jaar nog treffen in Farafenni.  Vrienden en collega´s die op de hoogte waren van onze deelname aan de rommelmarkt, kwamen langs voor koffie en wafels, een donatie en om ons succes te wensen.

Ook vandaag vloog de tijd om en rond een uur of drie merkten we dat het aantal bezoekers wat begon af te nemen. Ook het weer werd minder aangenaam. Het was de gehele dag koud, maar wel droog gebleven tot een uur of vier, toen viel er een flinke plensbui en was het rennen om de resterende kleding en onverpakte goederen in veiligheid te brengen. Nadat de rommelmarkt was geëindigd hebben we met een glas wijn zitten nagenieten. Ook de buurvrouw kwam nog even langs om wat na te kletsen. Het opruimen gebeurde met de franse slag. Tiny d´r roze wangetjes waren door de vermoeidheid veranderd in witte wangetjes. Tijdens de maaltijd die bestond uit frieten met een snack naar keuze heeft Kris het geld zitten tellen. Hoera, we hebben goede zaken gedaan. Ook bij Kris en bij mij begon na het eten de vermoeidheid toe te slaan. Jeroen, de zoon van Tiny, was vrijdag vanuit Eindhoven naar Veldwezelt gekomen om een rustig weekend bij mams door te brengen. Zondagavond was hij tot de conclusie gekomen, dat hij toch beter thuis in Eindhoven bij de poes was gebleven. Jeroen, vraag in het vervolg eerst aan je moeder wat haar plannen voor het weekend zijn. Dit voorkomt teleurstellingen in de toekomst.

Om 20.00 uur afscheid nemen van Tiny en Jeroen. Op weg naar huis, dagdromend van een warm bad en geheel euforisch worden bij het idee je bed in te kruipen.

Het was een vermoeiend, maar vooral een heel erg leuk weekend. 

Anique

08-08-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen. BENEFIET FESTIVAL MAASTRICHT
Klik op de afbeelding om de link te volgen Zoals ieder jaar is er ook dit jaar weer een Boerderijpop festival in Psychisch Medisch Streekcentrum, Vijverdalseweg 1,6226NB Maastricht.
Elk jaar is het weer een gezellige swingende boel.

Aanvang: vrijdag 19 augustus vanaf 12.30 uur.

Programma : 
13.00 uur verzorgt de DroOMBnand een geweldig kinderconcert
Ongeveer 14.30 uur zal Van Katoen
Nederlandtalig nu- metal ten gehore brengen.
Daarna kan er weer behoorlijk geswingd worden bij de Shrinkets, de band van eigen Vijverdalbodem.
Om ± 17.00 uur even tijd om te relaxen bij heerlijke rustige muziek van Gambiaanse bodem door Tata Dindin&Salamband.
Hierna zal de Amsterdamse formatie Short-Fuse
met Rock uit de jaren '70 de tent aan het daveren brengen.
Om ± 18.45 uur is het tijd voor wat echt Limburgs plezier met de Janse Bagge Bend.
Lets 'Face it en de Disco Twins
,
zullen zorgen voor een super disco party als afsluiting van het festival.
 
Ook tijdens de pauzes zijn er op het hoofdpodium nog enkele optredens.
Voor de Bompas en Bomma's'( voor de nederlanders onder ons opa's en oma's)neem gerust u kleinkinderen mee ze kunnen zich amuseren op de draaimolen, luchtkussen, spellenhoek of een ritje maken met de huifkar.
Er is ook nog een Afrikamarkt en workshops. U ziet het,
geen tijd om u zich niet te vervelen

De toegang is gratis.
 
Kom en drink flink wat bier, zodat u goed en vaak kunt plassen ik werk er n.l als toilet-madam en verdien op die wijze hopelijk een flink bedrag voor het ziekenhuis in Farafenni
.
 
Zorg er wel voor dat u een Bob meebrengt!!

Wilt u de route, mail me even!!

08-08-2005 om 12:36 geschreven door tiny  


09-08-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De auto
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Mijn Range Rover

Onverwachts ontving ik een telefoontje van Kris, hij wist een Range Rover 2500 TD, bj. 1990 te staan.

Het was liefde op het eerste gezicht, een beetje angstig en onwennig stapte ik in de auto.
Wat een bak, iets anders dan mijn kleine Suzuki die ik gewend was, het leek wel een tank.
Erg lang had ik niet nodig om te wennen, heerlijk is het.
Ik rij er nu al een tijdje in, kan ik mooi alle
mankementen opsporen, zodat ik in de woestijn niet voor verassingen kom te staan.

Dacht ik met het vinden van de auto het moeilijkste gehad te hebben, tenminste wat de voorbereidingen betreft, Ho maar.Na wat advies van vrienden en kennissen, begreep ik dat er toch nog wel wat veranderd / bijgemaakt moest worden.


09-08-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.surfen naar onderdelen
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Men vertelde mij dat de lichtmetalen velgen niet tegen de woestijn opgewassen zijn, dus op zoek naar stalen velgen.
Surfen maar!!!! Er blijk wel wat op het net te staan maar wel te duur voor mijn portemonnee ofwel veel te ver weg.

Niet de moed opgeven, geduld hebben vertelde ik mezelf, moeilijk hoor, voor een impulsief persoon.

Na een paar weken vond ik ze bij Wim uit St.Joost, een echte Range Roverliefhebber met nog enkele sloop Rovers in zijn bezit.
Na uitgelegd te hebben wat het plan was, beloofde hij mij ook nog de achterbank, lampen en een schattig zonneschermpje voor een prijsje om te zoenen.
Na flink wat schuur en verfwerk zien ze uit als nieuw, vind u ook niet?

Heb je een Range Rover en nog onderdelen nodig? Mail me gerust dan verwijs ik je door naar Wim.

09-08-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.het spuitwerk
Klik op de afbeelding om de link te volgen

De volgende stap was Roy contracteren voor het spuitwerk.


Van mijn idee om er een zebra wagen van te maken ben ik maar afgestapt, er zijn tenslotte geen zebra’s in de woestijn.
De aangekochte plakfolie kon ik goed gebruiken voor de sjablonen


Natuurlijk heb ik Roy tijdens zijn werk eens goed gadegeslagen

09-08-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


10-08-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.nog meer veranderingen
Klik op de afbeelding om de link te volgen

ff creatief geworden worden

Nadat Roy vertrokken was jeukte mijn handen om ook wat te proberen, dus de overgebleven spuitbus ter hand genomen.
Van “Desert Dreams” een kleine verwijzing naar mijn roepnaam gemaakt n.l."Tiny Desert Dreams "

Dat zag er niet gek uit, ik kreeg zin om nog meer te doen dus kwam er nog een palmboompje bij met Gambia eronder.
België mag dan toch ook niet ontbreken, dus aan de andere kant dan maar onder een loofboompje.


Ik vind dit zo leuk, moet mezelf dwingen om op te houden, ik wil er toch geen kermisattractie van maken.

Allee madammeke, nog 1 x dan, mijn logo: Adventure2care aan de zijkanten.
 
Zo mijn
RANGE ROVER is klaar om omgedoopt te worden naar mijn STRANGE- ROVER.

10-08-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


11-08-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.hulp van mijn handyman
Klik op de afbeelding om de link te volgen

René, een goede kennis en handyman uit mijn dorp Veldwezelt is altijd bereidt om me te helpen, zo ook nu weer.

Ik hoef maar even te bellen en hij is meteen bereidt om tijd vrij te maken om mee naar onderdelen te gaan kijken.
Dat is maar beter ook, ikzelf heb n.l. een bullbar gekocht via internet maar veel te klein natuurlijk.
Voortaan ga ik voor onderdelen alleen nog maar met René op pad, gelukkig ken ik zijn vrouw ook goed dus dat zit wel snor.

René weet wel een passende bullbar uit te halen, er moet wel nog wat aan gelast worden maar daar draait René zijn hand niet voor om, hij maakt hem meteen maar even vast aan de auto ook.

Van 2 kleine roofracks weet hij één grote te maken, en het elektrische raam dat niet functioneerde repareert hij ook nog even.

Gelukkig ik zag me zelf al bakken in de woestijn


René, hartelijk bedank voor je sponsoring!!


11-08-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


12-08-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen. Back to the sixties!!!
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Speciaal  !!! voor de Baby Boomer's

Sponsors vinden valt niet mee, zeker niet als je full-time werkt en je andere verplichtingen niet wilt verwaarlozen.
De beperkte tijd speelt een rol, maar ook mijn verkoop techniek laat zeker te wensen over.
Tja het zit niet in mijn bloed, ik werk niet voor niets in de Non-profit sector, zullen we maar zeggen.

Om de reis toch betaalbaar te houden heb ik besloten deze  jukebox te verkopen een Seeburg Entertainer.

Wilt u zich af en toe terug in the sixties wanen, DAT KAN!! 
Met het geluid van de goede oude vinyl singles.

Hij werkt prima, alleen enkele disco lichtjes moeten vernieuwd worden, een kleinigheid voor elk zich zelf respecterende doehetzelfver. Eventueel kan ik zorgen dat het gemaakt wordt.

Indien gewenst  is hij te koop met goede oldie singels.

Aazel niet en besluit nu om de jukebox die u altijd al wilde hebben te kopen, U gelukkig en ik gelukkig!! Wat is de wereld toch mooi hé.

 tiphil@euphonynet.be
 

12-08-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


13-08-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.geschenk
Klik op de afbeelding om de link te volgen

De mooiste geschenken worden zelden aangeboden, zij komen uit de lucht vallen.

Een dergelijk uit de lucht gevallen geschenk mocht ik gisteren ontvangen.

Via het prikbord van Gambia startpagina.nl heb ik een tijdje terug Dikkie leren kennen( zie verslag ziekenhuis)

Dikkie gaat al jaren naar Gambia en heeft al vele persoonlijke en kleinschalige projecten volbracht, van het adopteren van Kebba ( de hele familie krijg je er gratis bij) tot het schenken van koeien, rijst etc. etc.

Dit weekend hebben we voor het eerst persoonlijk met elkaar kennis gemaakt, samen met haar man Bertus kwam Dikkie wat spullen brengen om mee te nemen, weer één van haar vele projecten.

Onder het genot van een glasje wijn, het luisteren naar de vele verhalen en het bekijken van foto’s vlogen de uren om. Heel gezellig was het!

In september gaat Dikkie weer naar Gambia en zal voor mij de weg voorbereiden, een pak van mijn hart om te weten dat er mensen zijn waar ik op terug kan vallen, een van de dingen die Dikkie regelt is, dat Kebba met me mee naar het ziekenhuis rijdt, kan hij meteen zijn zus Binta bezoeken die er werkt en ik raak niet verdwaald.

Ook al doen Dikkie en Bertus al veel voor de armste in Gambia toch ging er ook nog een aardig bedrag in de vrijwillige bijdrage pot , genoeg om een paar armen gezinnen met een grote zak rijst te verblijden.

Dikkie en Bertus bedankt!

13-08-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


22-08-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Super gezellig was het !!
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Tja, daar zat ik dan als toiletmadam op "Boerderijpop 2005" het Benefietfestival in Maastricht op 19 augustus j.l.. ( zie link voor foto's e.d )
Helemaal in mijn uppie voelde ik me wel een beetje in de steek gelaten, even een telefoontje naar mijn dochter en ja hoor ik had hulp, gelukkig maar want alleen had ik het nooit gered.
©©©©Ciska bedankt, je bent een schat!
©©©©

We zijn wel wat gewend in dit kikkerland zo bleek ook nu weer,hoewel er s'middags af en toe een regenbuitje viel, was het toch behoorlijk druk, vooral na een optreden was er topdrukte op de toilleten.

Ondanks het feit dat ik dit niet voor mijn levensonderhoud zou willen doen, viel het allemaal best mee, leuk was het ook om de complimentjes in ontvangst te nemen.Nog nooit waren de toiletten tijdens een boerderijfestival zo schoon geweest vertelde men ons.

We zaten wat achteraf maar hebben desondanks  toch genoten, niet alleen hoorden we  de muziek goed, iedereen moest noodgedwongen wel eens langskomen dus een mooie gelegenheid om af en toe eens gezellig te babbelen.

Onder de indruk was ik van de gulheid van het publiek, velen betaalde meer dan de gevraagde 20 eurocent in het besef dat de opbrengst naar Gambia gaat.


Met uitzondering mijn toiletpotje was de opbrengst van het benefietfestival voor stichting Kairakaffoo uit Stein.( NL)
Leuk was het de ervaringen te horen van Marion en John Baggen oprichters van de stichting.
Ik werd er even stil van toen me door hen ook nog een leuk bedrag in de hand gestopt werd.


Terwijl ik even uitrustte kreeg ik een bericht dat een paar kinderen iets voor Gambia wilden doen, ze hebben hun bijdrage in de vrijwillige bijdrage pot gestopt. 
                                    
©©©©©©©©©©©©©

Het was een zeer vermoeiende dag, maar ook zeer voldoeninggevend en zeker een herhaling waard, de opbrengst was veel meer dan verwacht.
Ik kijk er naar uit het geld in Gambia uit te geven aan individuele personen die het nodig hebben, wat het wordt, zakken rijst of malaria-injecties of ???
            Jullie kunnen het allemaal te zijner tijd lezen in mijn blog.

 

 

22-08-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


27-08-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.tijd voor de injecties
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Deze week even een fax naar mijn huisarts gedaan. met de vraag om recepten voor de benodigde injecties en medicatie uit te schrijven.
Voor alle zekerheid wilde ik ook iets tegen diaree,bij thuiskomst bleek ik hier zetpillen voor gekregen te hebben, leek me niet zo een best idee bij een temperatuur van ± 40°C in de woestijn.
Dus een telefoontje naar de apotheek, NÈÈ hoor kon niet omgeruild worden!!
De situatie uitgelegd, verteld dat ik tabletten tenminste nog in het ziekenhuis kon achterlaten, maar nee bleef het. Eenmaal over de toonbank mocht het niet meer teruggenomen worden.

Zit ik me daar hard te werken om wat voor Gambia bij elkaar te verzamelen, wordt mijn hard verdiende geld zo weggegooid, ik was er best een beetje geïrriteerd over.die dingen waren best wel duur.

Toevallig moest ik toch nog de doktersassistente bellen dus meteen maar melding gemaakt van de fout. Ook zij vond dit het te gek dat ze niet geruild konden worden en ze zou wel even met de apotheek bellen.
En ja hoor, nu kon het plotseling wel, en wat ik niet verwacht had ik kreeg ook nog het verschil terug betaald.

Af en toe is het hier toch net als in Afrika, de juiste persoon kennen kan veel verschil maken.

Ik zou geen Nederlander (awel, Hollander dus)zijn als ik niet zou willen besparen, wat niet nodig is is niet nodig zeg ik maar tenslotte heb ik genoeg collega's en vrienden die me wel eens graag een spuitje willen zetten.
Efin, ik heb de benodigde vaccinaties en medicatie in huis op 1 na dan Gele koorts volgens mijn huisarts mocht die alleen door de tropenarts van de GGD gezet worden, voor de Belgen onderons dit is de
Gemeentelijke Gezondheidsdienst
. Dus daar dan ook maar meteen een afspraak gemaakt.

En nu maar hopen dat ik de juiste collega eruit pik om me de spuiten te zetten en niet een die in de gelegenheid gesteld wordt om wraak te nemen voor een vergeten foutje dat ik ooit eens gemaak heb.

                                                                        

 

27-08-2005 om 15:51 geschreven door tiny  


29-08-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.verzamelen
Klik op de afbeelding om de link te volgen

In het weekend ben ik druk bezig geweest met sorteren.

Vorige week even tussen de bedrijven door wat kleding gaan ophalen bij Esprit in Maastricht.
Veel outfits gekregen, lijkt me leuk voor de kinderen in school of op de compouns als ik nu nog een paar voetballen erbij doe, zullen ze er prachtig en als professionele voetballertjes uitzien.

Verder van alles gekregen, vrouwen mannen broeken, polo en T-shirts, rokken, bloezen, jurken en ga zo maar door.
Hoewel er aan de meeste kleding wel een kleinigheidje stuk is weet ik toch een goede bestemming hiervoor.
Om in haar levensonderhoud te kunnen voorzien heeft Dikkie voor een meisje de school gefinancierd zodat ze naaien leert, wel de naaimachine neem ik al mee, het lijkt me geen slecht idee om haar de kleding te geven zodat ze het kan repareren en verkopen.

Ook mocht ik nog een toetsenbord,beeldscherm en muis ontvangen, na wat ik vernomen heb kan het ziekenhuis dit wel gebruiken,ik zou wel graag een complete pc willen afleveren, dus nu maar weer op zoek naar een oude maar nog goede p.c.

Je zou verwachten dat ik steeds minder werk krijg, Ho, maar zoals u ziet wordt het alleen maar meer, daarom aarzel niet als u nog wat heeft staan , mail me!! 
tiphil@euphonynet.be ik ben er goed mee geholpen, spaart me veel tijd om er zelf achteraan te gaan

 

Ik weet hoe het gaat, je bewaard lange tijd iets omdat je denkt het nog eens te kunnen gebruiken, uiteindelijk land het toch op het containerpark. Zonde!!

 

29-08-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


16-09-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nog wat freubelen
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Zondag op stap geweest om nog wat onderdelen op te halen.


Als 1e heb ik de jerrycans opgehaald die ik via marktplaats op de kop getikt had en toen door naar St. Joost naar Wim die ondertussen de achterbank en het zonneschermpje van zijn slooprover gedemonteerd had.

Wim heb ik leren kennen als een bereidwillige persoon, zo ook nu weer, hij haalde de jerrycans uit de auto om te checken of er roest inzat, ik had ze aan het handvat in mijn Strange Rover geladen maar Wim pakte ze aan de boven-en onderkant vast, arme Wim laat hij mij nu toch in een hoop ondefinieerbare derrie grijpen! Ik heb niet aan zijn handen geroken maar het leek zéér veel op hondenpoep!!

Thuisgekomen wilde ik natuurlijk meteen aan de slag, de achterbank hoeft maar met 4 bouten vastgemaakt te worden, dat moet een handy- vrouw als mij toch wel lukken.

Maar niks is minder waar, drukken, duwen het mocht allemaal niet baten, de bank ging er niet in.

Toch maar eens meten voor ik nog wat stuk maak en ja hoor de bank past niet.

Als ik de bevestigingsbeugels er af haal, wil het net lukken, hij had geen millimeter groter mogen zijn.
Dat wordt weer een karweitje voor René, hij zal de bank wel vastlassen.
Het zonneschermpje vastmaken is ook een karweitje voor René, hij zal wel blij zijn als ik vertrokken ben.

Ik zie hem al denken “ eindelijk rust.”

 

16-09-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


29-09-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.STRESS!!!!
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat geschreven heb maar jullie vergeven me vast en begrijpen dat ik momenteel erg druk bezig ben, volgende week zaterdag is het zover, dan begint het avontuur.

Even het laatste nieuws.

Vorige week is Magreet 2 daagjes geweest, Magreet had zich via het gastenboek opgegeven om mee te rijden, eerst moesten we elkaar natuurlijk een beetje leren kennen om te zien of we in staat waren om tijdens de 4 weken die we samen in de Strange Rover doorbrengen niet de koppen inslaan.

Het blijkt dat dit wel meevalt, we hebben ingecalculeerd dat er misschien wel eens woorden vallen, maar we zijn beide niet haatdragend dus als dit gebeurt zullen we het vast wel weer vlug bijleggen.


We besloten Travelpoort  te bellen om te vragen of onze terugvlucht 18 november zeker is, wat bleek er was nog niets geboekt, en alles was al vol.
Dat was stressen!!
Er bleek wel nog plek vrij te zijn op 11 en  één  op 25 november.


Natuurlijk voelde ik er niets voor om 1 week eerder terug te komen, dan haalde ik nooit wat ik me voorgenomen heb, dus heb ik een optie op de 25e genomen, en nu maar hopen dat mijn baas geen problemen maakt want ik moet officieel alweer de 22e beginnen met werken.

Magreet bleef niets anders over dan maar een optie voor de 11e te nemen, haar baas schijnt niet zo soepel en begripvol te zijn als de mijne.

 

Na dit geregeld te hebben vlug een telefoontje naar Marius van Transsahara , Marius ging meteen op zoek of er nog een andere mogelijkheid was.
Hij vond die ook voor 15 en 22 november. Helaas kon er alleen vanuit Banjul, Gamia geboekt worden, dus moet er geld overgemaakt worden naar een kennis aldaar die dan de tickets koopt.


Er rest ons niets anders dan te wachten op een kopie van de tickets want zonder zeggen we natuurlijk onze optie bij Travelpoort niet op, gelukkig waren ze daar erg begripvol en verlengde onze optie voor enkele dagen.

29-09-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


04-10-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de laatste loodjes
Klik op de afbeelding om de link te volgen

In de voorruit van mijn Strange Rover zit een putje van steenslag, daar ik bang ben dat dit verder gaat scheuren met de temperatuurwisselingen in de woestijn, wilde ik dit nog snel voor mijn vertrek laten maken.

Glasbreuk zit echter niet in mijn verzekeringspakket daarom heb ik maar weer eens de stoute schoenen aangetrokken en gebruik gemaakt van de OpenBedrijvendag afgelopen zondag.

Ik ben bij Glass Car Clinic binnengestapt om te vragen of ze dit putje als sponsoring wilde maken en zoals jullie aan de foto kunnen zien met succes, ze hebben zelfs ook nog de spiegel terug op het raam geplakt, die was afgevallen bij het instaleren van een ventilatortje.

Vandaag nog even naar de Klamottenshop in Maastricht, kijken of ze nog wat voetbalschoenen hebben kunnen verzamelen, nog langs bij een collega voor het ophalen van ´n pc  en nog wat voetbalkleding.

Donderdag gaat de auto nog naar Suzuki garage Dimitri in Rekem die als sponsoring nog een grote beurt geeft en de stalen wielen erop zet.

Vrijdagavond nog borrelen met familie, vrienden en kennissen.

En dan zaterdag rond 12.00 uur vertrekken richting Frankrijk alwaar ik de rest van de groep zal treffen.

Pacootje, zondag héééél laat of maandag héééél vroeg kom ik langs in Spanje en toeter je het het bed uit, ok?

Ik heb geen idee wanneer ik mijn volgend verhaaltje hier kan schrijven, vergeet me s.v.p. niet en kom af en toe eens kijken of schrijf wat in mijn gastenboek, lijkt me leuk om onderweg iets van jullie te vernemen.

Groetjes, Tiny

04-10-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.krantebericht
Klik op de afbeelding om de link te volgen Hallo allemaal, het is nu laat in de avond en ik ben net terug van mijn laatste werkdag voor mijn vertrek.
Nu kan ik nooit meteen slapen na een avonddienst, moet altijd ff aclimatiseren, dat doe ik normaal door met een lekker glaasje wijn nog wat te lezen, TV te kijken of te computeren.
Net ook nog even achter mijn pc gezeten en mijn mail na gekeken hier zat het volgende bericht van Stichting Hand to hand bij, het leek me leuk om dit met jullie te delen.


From the Gambia-newspaper

Farafenni hospital gets D33M worth-of-drugs
Written by Ebrima Jaw Manneh
Monday, 03 October 2005
Foundation Hand-To-Hand, a Dutch-based charitable organisation, on Thursday presented an assortment of drugs and biomedical items worth at least D33.5 million to Farafenni hospital, through the department of state for Health and Social Welfare.
The donated items included X-ray viewers, drugs, three convertible theatre beds, eight sets of computers, drugs, artificial hands and legs, wheel chairs, electronic typewriters, surgical needles, 20 hospital beds, and a host of others.

Speaking at a presentation ceremony at the Central Medical Stores, Gras Mes, co-founder of Foundation Hand-To-Hand, said: “I think the items speak for themselves. We are delighted to do the final handover to the beneficiaries. And I hope, they will be put into good use.” He noted that the foundation has some educational and skill projects in some parts of the country that are aimed at ensuring a healthy living for Gambian people.

Receiving the items, Alhaji Dr Tamsir Mbowe, secretary of state for Health and Social Welfare, expressed gratitude to Foundation Hand-To-Hand for their benevolence. Dr Mbowe affirmed that the donated drugs and biomedical items will help strengthen the health care delivery system in the country. “It will no doubt help improve the health of the people of Farafennie and its catchment areas, and even the country as a whole,” he said.

Ebrima Nyan, a friend of the foundation, said the organisation will not relent in its efforts to contribute to the development of the country.

 

04-10-2005 om 23:34 geschreven door tiny  


08-10-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Afscheidsfeestje
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Klaar voor vertrek !!!
Even een afscheidsfeestje, inpakken en wegwezen zou je denken.

Maar het avontuur start van voor de startstreep!

Familie, vrienden, buren, collegae en het volledige klusteam van Tiny waren aanwezig.

Met verenigde krachten werd de Strange Rover volgestapeld met alle bijeenverzamelde spullen voor Gambia. Alles klaar voor vertrek.

Hapjes drankjes hapjes en,… plof het bagage rek zakt in, een prachtig rek stevig maar niet bestand tegen onze wilde stapelwoede. De eerste gasten konden aan het werk, alles afladen, het rek weer gaan lassen en verstevigen. De Strange Rover had nog een verassing in petto, voor de overgebleven klussers ging de achterband plots af. Geen nood na wat sleutelen hadden we de eveneens lekkende reserve band er onder staan.

Geen probleem, Tiny had immers twee reserve banden voorzien. Gelukkig voor dit verhaal was ook de tweede reserve band lek!

Niets meer aan te doen, feestjes zijn meestal ’s avonds wanneer bandenspecialisten gesloten zijn. Dus niets hield ons nog tegen zonder zorgen verder te feesten.

Statistisch gezien is het erg onwaarschijnlijk is dat je vier lekke banden krijgt op twee maanden dus dat zit wel goed voor onze avonturierster.

Zo nu dan toch nog alles is goedgekomen en de auto startklaar is wordt er nog even een proefritje met de kleinkinderen gemaakt en gaat hij ( de auto) en wij op stal.

Hoogtijd want wat Tiny niet wist is dat er na dit feestje er nog eentje kwam, de volgende ochtend 8u in Tiny’s place. Een lekker ontbijtje alles opnieuw inpakken, alle lekke banden laten repareren en dan kon het uitzwaaien net op tijd beginnen. Om 10 uur stipt werd de buurt voor een laatste keer opgeschrikt door het ronkende geluid van de Strange Rover.

Of ze dit kabaal gaan missen weet ik niet, maar Tiny missen we nu al, al belde ze net nog om te vragen waar ik het tuitje van de jerrycans had gelaten.

08-10-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


10-10-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geen nieuws, goed nieuws.
Klik op de afbeelding om de link te volgen Hopelijk horen we snel waar deze dame uithangt!

10-10-2005 om 13:29 geschreven door loon  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.nieuws?

Gelieve als je iets van Tiny hoort dit even door te
mailen zodat iedereen op de hoogte kan blijven.

KLIK HIER om me een mailtje te sturen.

 Of laat een berichtje achter voor Tiny in haar gastenboek, dit zal ze in het eerste het beste internetcafe wel doorsnuffelen!
Alvast bedankt.

10-10-2005 om 19:37 geschreven door loon  


12-10-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Jawel de eerste tekenen van leven
Klik op de afbeelding om de link te volgen Onze tiny zit momenteel in Marrakech !
Het voledige verslag tot op heden volgt morgen;
Ze maakt het goed en stuurde me haar reisverslag door gemaakt op een computer met een Arabisch toetsebord.
Dus ik moet hier en daar nog wat ontcijferen en dan zet ik het hier op de blog.

12-10-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


14-10-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.een eerste nieuwsflash
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Dag 1 Afrikaanse rust & hotelkamers inclusief man

10:30 van huis vertrokken naar de ontmoetingsplek. Daar aan
gekomen in het restaurant een stopcontact gezocht ( de batterij van mijn telefoon werkt n.l niet meer)en Marius gebeld.

Deze zat in de file, och ja het is vakantie dacht ik, ik doe lekker op zijn
Afrikaans en kroop op de achterbank om de slaap van vanacht in te halen.

Ik veegde net de slaap uit mijn ogen toen Marius met Magreet naast me stopte.Even een babbeltje maken en Marius vertrok naar huis en wij naar de plaats in Frankrijk waar we de anderen zouden treffen.

We troffen er.
Marcel en Wouter met een mercedes ducati,
Jos met dochter Lian en vriend Menno die voor hun de landrover defender had uitgezocht en opgeknapt.
Arjan en Willem met een nissan patrol.

Nog even tijd voor een laatste vette hap en dan op weg naar Lomegen in Bordeaux

toen we de tolweg wilde verlaten was het kaartje nergens meer te vinden, we dachten er net over om de auto uit te laden toen Marcel kwam aangerend met de verloren ticket in zijn hand.Magreet had dit op de parkeerplaats verloren,Wouter had het zien liggen en dacht laat ik het maar in mijn zak steken. Hoera voor wouter!!

Ongeveer om 2 uur s nachts kwamen wij bij het hotel aan, de boeking was reeds gedaan en we hoefden alleen een pincode in te geven. Tenminste dat dachten we, na een half uur kwam eindelijk het eerste kaartje eraan. Kamer 124, ik had het voorrecht dit kaartje in ontvangst te nemen en dacht, heerlijk snel het bed in, ik vul depincode in  maar de deur zit van binnen op slot, HELP EEN MAN IN MIJN KAMER!
Na van de schrik zijn bekomen vraag ik in het Engels( ik ken n.l. geen woord Frans)
"do you speak Englisch ?"
Ja hoor klonk het in perfect Nederlands aan de andere kant, het bleek Wil te zijn, een andere deelnemer die met ons meerijdt in zijn  peugeot 405.

Uiteindelijk is alles goed gekomen we lagen om 3 uur te SNURKEN.

14-10-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


15-10-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag:2 Sahara temperaturen en eenzame opsluiting
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Dag:2 Sahara temperaturen en eenzame opsluiting

8 uur, weer de baan op.
Dikke mist bij bordeaux en even voor Spanje begon de temperatuur op te lopen, zowel die van de motor als de buitentemperatuur.

Menno, die zelf enkele landrovers heeft zal morgen het probleem oplossen door de thermostaat uit de auto te verwijderen, de buitentemperatuur, wel dat laten we maar zo!De rest van de dag met de verwarming aan gereden. Heerlijk nu al genieten van een Sahara temperatuurtje.

Tijdens de pauze ging ik even een T-shirt aantrekken op de wc, dit duurde de andere echter te lang en deze werden ongeduldig en begonnen flink te toeteren,  niet zo handig, ik zat n.l vast doordat de klink van de deur ontbrak en door het getoeter kon niemand mijn hulpkreten horen!Dan maar brute kracht gebruiken en met een flinke ruk aan de deur te geven kon ik me uiteindelijk bevrijden.

De rest van de dag is rustig verlopen, ‘s avonds om 22 uur zijn we in het hotel aan gekomen, Meteen het bed in gedoken want de wekker zou snel weer af lopen.

15-10-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


16-10-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 3 : Marokko
Klik op de afbeelding om de link te volgen

S’ochtends vroeg vertrokken zonder de reparatie aan de auto.
We wilden voor de ochtendspits uit Madrid zijn.
Na een voorspoedige reis komen we laat in de dag aan in Algericas.

Marcel onderhandelt  met de veermaatschappijen en voor 700 eurootjes
varen we in 3 uurtjes naar Tanger in Marokko.

Van Emma had ik een cadeautje gekregen dat ik pas in Marokko mocht openen,zodra de boot aanlegde dit gedaan en wat bleek er zat een plaskokertje in.
Leuk hoor Emma maar waarschijnlijk zal ik het niet gebruiken,
boven de wc hangen en het plaskokertje vast houden, ik denk dat ik dan
mijn evenwicht verlies en verder van huis ben.
Het regent pijpenstelen als we in Tanger aankomen, gelukkig is het bij de douanne overdekt, hoewel gelukkig, het lijkt of iedere beambte zich hier heeft verzamelt, we worden van het kastje naar de muur gestuurd.
Paspoort hier, inschrijven daar, gegevens in computer, de enigste pc die
er was en natuurlijk niet werkte, dus maar weer naar een andere douanebeamte.

Na 3 uur zat denk ik het einde van hun dienst aan te komen en konden we eindelijk vertrekken naar ons hotel in hotel in Assilah een prachtig Marokkaans gebouw.
De man achter balie was niet blij met ons bezoek, hij was vreselijk gestresst en paranoïde en  dacht dat we zijn bic pen hadden gestolen, het geven van een  andere pen mocht niet veel baten, hij bleef boos.
We hebben ons maar rustig gehouden anders en had hij ons er vast eruit gegooid en het regende nog steeds pijpenstelen.

16-10-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


17-10-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 4,door het Atlasgebergte
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Vanwege de onophoudelijke regen is de auto nog steeds niet gerepareerd, ondanks de regen loopt de temperatuur in de auto toch weer snel op, thuis heb ik hier nooit iets van gemerkt, maarja daar heb ik ook niet zo'n lange afstanden afgelegd. het is dus weer zweten met de verwarming aan.
De snelweg gaat over in een provinciaalse weg, prachtige omgeving het atlasgebertgte, helaas is er veel vrachtverkeer en die gaan soms tergend langzaam een reden voor ons om hen collectief in te halen........oeps net te laat de doorgetrokken streep gezien en hoe kon het ook anders de flikken hadden zich boven aan de top achter een bocht verstopt. HALT!!

Wij houden ons gedeisd en genieten van de onverwachte pauze en van de mooie omgeving en Magreet plukt een cactusvrucht, de rest van de dag is ze zoet geweest met de stekels uit handen en lip te verwijderen
Marcel onderhandelt ondertussen met de politie en weet de bekeuring tot 1 auto terug te brengen.
Even voor Marrakech houden we een stop en krijgen we instructies dicht bij elkaar te blijven omdat het verkeer er een chaos is, auto's, brommers, taxi's, ezelwagentjes, voetgangers alles loopt door elkaar.
Ik vind het heerlijk en alsof ik er ben grootgebracht, duw ik al toeterend mijn auto met gemak tussen al het verkeer.
We parkeren onze wagens en lopen door het centrum naar ons hotel dat in een van de vele smalle steegjes in het centrum ligt.

Na een verkwikkende douche en na lekker gesmuld te hebben op het grote plein kruip ik doodmoe in mijn bed.

Heerlijk morgen een vrije dag.

17-10-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


18-10-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 5 ( rusten) in Marrakech
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Dag 5

Op een terras in het centrum van Marrakech ontbeten, we hebben uitzicht op het verkeer,de chaos is leuk om te zien, soms hou je je hart vast maar op een of andere manier komt het toch altijd weer goed.. Muilezels, auto’s, brommersen voetgangers alles loopt kris kras door elkaar. op zo'n 50 meter van ons vandaan is een hoop vuilnis gestort,er is veel bedrijvigheid hierom heen, plastic flessen worden uitgezocht, karton wordt gebruik als bodem in de ezelkarretjes en net als alle bruikbare dingen eruit zijn zien we de
vuilniswagen de restjes halen. Even later ligt er weer nieuwe vuilnis en begint alles weer van voren af aan.

Na het ontbijt ben ik op zoek gegaan naar een zeil,het andere is helemaal stuk gewaaid, ik kom uit bij  Achmed die van een stuk oud zeil wat afknipt en het voor me omzoomd, ik kan na 2 uurtje het komen ophalen.

Genoeg tijd om een taxiritje door de stad te maken en nog een bezoekje aan een leerlooierij te brengen, stinken dat het deed! Gelukkig kregen we citroen melisse in de hand geduwd, we vrijven het stuk en ruiken er aan als de stank ondragelijk wordt.Om het leer te kleuren gebruikte men natuurlijke kleurstoffen o.a. indigo saffraan etc.

Terug bij Achmed nodigde deze ons uit om na de ramadan bij zijn familie te eten. Dit namen we natuurlijk aan.
Vlug dus met ons nieuwe zeil naar de parkeerplaats, tja mijn mannen zijn er nu niet bij, dus deze keer moest ik zelf het dak op.

Nog even naar het hotel wat opfrissen en terug naar de winkel van Achmed weer een taxirit door de stad, Achmed koopt nog wat lekkers..
Het blijkt dat Achmed bij zijn tante woonde samen met 3 neven en een nicht met haar zoontje. Ik had hem meteen voor me gewonnen, met een bellenblazer, de rest van de avond was hij niet meer bij me weg te slaan.
Magreet kon haar hart ophalen met Frans gelukkig kon één van de neven een
beetje Engels en kon ik ook een klein gesprekje voeren. Het was heel
gezellig en lekker.
Om 21 uur hebben we afscheid genomen en zijn terug naar het hotel gegaan.
Kapot moe waren we van ons (rustig) dagje in Marrakech

18-10-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


19-10-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.kashbah
Klik op de afbeelding om de link te volgen

19-10-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.kashbah
Klik op de afbeelding om de link te volgen

19-10-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


20-10-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 6: even echt ruig 4X4
Klik op de afbeelding om de link te volgen


Ik heb me verslapen echt waar het kan zelfs in je vakantie!

Om 8u15 vertrokken richting Quarzazate dwars door het atlasgebergte.

Ongelofelijk hoe grandioos mooi dit is jammer dat ik de kabel van mijn camera vergeten
ben en geen foto’s kan door mailen (maar foto’s kunnen nooit de schoonheid
hiervan weergeven) Om elke bocht was het weer anders, vele warme aarde
kleurschakeringen.
S'middags naar een kashbah gaan kijken, ...........het verhaal erachter
Een plaatselijke clan had een leger van 3000 man eten en onderdak gegeven ondanks het
feit dat er maar weinig voedsel was. Als dank kregen ze een machtspositie.
Begin deze eeuw zijn ze weggetrokken omdat het niet meer mogelijk was om de
gebouwen te onderhouden

Ik heb werkelijk mijn ogen uitgekeken behang van zijde,  poorten van cederhout
Vele prachtige kleuren zoals magnaat saffraan enz, heel veel mozaïek werk en smeedijzer.

Na dit bezoek gingen Marcel Wouter en Wil via de normale weg naar  Ouarzazate.
Wij met 4x4 gingen via de piste, echt heavy hoor op een gegeven moment heb ik het stuur aan Menno gegeven, ik had toch wel schrik van de afgronden. Lian ging naast Menno zitten zo kon ze haar auto filmen en fotograferen.
Magreet en ik kropen bij Jos in de Defender zo kon ik ook mooie foto’s van mijn
Strange Rover maken. Magreet genoot met volle tuigen en ik had nog steeds knijp
en klemde me aan de stoel vast, op een gegeven moment was ik het geroep van Magreet echt beu, steeds maar weer klonk het "ooooo wat mooi, kijk eens " met gevolg dat Jos steeds zijn hoofd omdraaide om te kijken en ik het bijna in mijn broek deed van de angst. Na eens flink tegen haar gemoppert te hebben hield ze eindelijk haar mond en kon Jos zich op de weg concentreren. Toen we op een gegeven moment ook nog tegenliggers kregen ben ik maar uitgestapt en heb een stuk gelopen.
Al met al ben ik blij dit gedaan te hebben, een onvergetelijke ervaring.

De Nissan Parol kreeg een lekke band en geen passende sleutel te vinden, alle auto afgezocht ik wilde net tussen het oude gereedschap voor Gambia gaan zoeken toen Menno met een zakje van zijn opa aankwam en ja hoor een passende sleutel
(
dank aan opa)

We zouden veel eerder dan de anderen op de plaats van bestemming aankomen, we sneden nl. een heel stuk af, maar kennelijk  hebben we ergens een verkeerde afslag genomen of de man op de ezel heeft ons de verkeerde weg gewezen, wat het begon al donker te worden en nog steeds geen Quarzazatze in zicht.

Plotseling hield de weg op en was er een brede rivier bedding. De mannen liepen met hun zaklamp door het water en zagen dat de weg erachter door liep.
Allen uit de auto, alleen de chauffeurs erin en wij met zaklampen bijlichten zodat ze de dikke keien konden vermijden. Het water wat van ons afgeschut en weer verder.

Nog 1 uurtje in het donker doorgereden voor we besloten om een slaapplaats te zoeken. We reden een dorp in reden ons vast in een smal straatje volgens mij het 1e en enigste straatje, alle bewoners kwamen aanlopen.
Al snel bood iemand ons aan om ons te gidsen naar zijn neef die een hotel had, gretig namen we dit aan en plaatste hem hassan in de auto.al voor we bij zijn neef aankwamen zagen we een bordje met Quarzazatze en besloten door te rijden en Hassan bij zijn neef te laten. Na hem hiervoor betaald te hebben had hij hier geen bezwaar tegen. Ondertussen was de weg weer verhard en schoten we snel op.

Op de plek van bestemming stonden de anderen ons op te wachten samen lekker
gegeten nu nog ff een douche en naar bed dacht ik:
HELP!! 2 KAKKERLAKKEN IN DE DOUCHE
Willem kwam op ons hulpgeschreeuw af en heeft de kakkerlakken leren zwemmen in de wc.

Die nacht hebben we met het licht aan geslapen

20-10-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


21-10-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 7: eerste schade
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Gisterenavond hoorde ik nog van Menno dat de banden op het dak los waren
gekomen, ik had geen zin meer om de schade te bekijken en heb dit vanochtend gedaan.
De dwarsstangen waren door het ruwe terrein afgebroken en de stevige constructie die Rene gemaakt heeft is van links naar rechts over het dak geschoven.
Het hele dak zit vol krassen en een deuk. Ik besloot het roofrack niet te laten maken, maar enkel dozen in Marcels busje over te laden en de banden in de auto te leggen. Terwijl ik hiermee bezig was kwam een man uit een winkeltje kijken, net op tijd, ik vroeg hem om me te helpen de banden van het dak te tillen. Hij zei meteen ja en als dank heb
hem enkel mokken en een pakje thee gegeven.
Even later kwam hij mij een cadeautje terug geven. een klein houten potje met ogenschaduw.
Al vlug hadden anderen opgemerkt dat ik een cadeau gegeven had en stonden ze ook op de stoep om wat te krijgen.
Niet lang nadat ik klaar was waren de mannen ook klaar bij de garage waar ze enkel banden lieten plakken en konden we vertrekken, naar Tata.
onderweg nog een pauze gehouden bij een mooie oase
De reis verliep deze keer voorspoedig.

21-10-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


22-10-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 8: even uitrusten ?!
Klik op de afbeelding om de link te volgen

8 uur vertrokken naar Tan Tan.
Onderweg zouden we ontbijten, echter nergens een restaurant te vinden, dorp na dorp.
Uiteindelijk in een winkeltje brood jam en cola gekocht en vanwege de ramedan deze achteraf ergens gegeten. 

De groep ging een lange (vermoeiende) klim maken naar een klein bergdorp, waar alleen een oude wandtekening in de bergen te bezichtigen viel.
Ik besloot bij de auto’s achter te blijven om zo wat te kunnen uitrusten en op de auto's te passen.

Meteen alle dorpskinderen om me heen, wat pennen uitgedeeld.
Had ik het maar nooit gedaan, de kinderen hebben de hele tijd om me heen gehangen en bleven om meer vragen.
Zelfs op eens goed Hollands uitschelden mocht niet baten.
Ik heb nu wel ondervonden dat het beter is pas wat te geven als je al startklaar in de auto zit.
Ik was blij toen de andere terugkwamen en de kinderen hun aandacht op hen richten.

Rest van de reis prima verlopen nu is het 22u30 en ik verlang naar bed.
Ik denk dat ik bij terugkomst aan vakantie toe ben !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

22-10-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


23-10-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 9: westelijke sahara
Klik op de afbeelding om de link te volgen

9u30uur vertrokken richting westelijke Sahara.

Langzaam verandert het landschap in meer zandduinen.

Net aangekomen en natuurlijk meteen getankt, in dit belastingvrije gebied kost de diesel ongeveer 50 eurocent. De reden waarom men hier geen belasting hoeft te betalen is gelegen in het feit dat men graag meer bewoners hier naar toe wilt lokken.

 

We hebben een stop gemaakt  bij een meer waar de flamingo’s bivakkeren aleen moesten we hiervoor nog een flink stuk door de zandduinen lopen.

Ik ben lekker op een afstand van de rust blijven genieten maar Magreet heeft door de zandduinen gebaggerd naar het meer.

De jongeren hadden hun snowboard uitgehaald en gleden van de duinen.
Ik moet er niet aan denken straks door zo’n duinen te rijden, het lopen erin was al zeer zwaar.

Vanavond de mannen maar wat tips vragen hoe te handelen in zulk gebied.


Op weg naar La'yuon nog enkele scheepswrakken gezien die zich vastgelopen
hadden.
Een stop in Farfaya om te eten, toen ik uit de auto stapte kwam er meteen een
man die geestelijk gehandicapt was naar me toe en wilde wat hebben, het
was erg warm en de hoed die ik van Anique gekregen had lag binnen
handbereik dus deze aan hem gegeven. Tijdens de maaltijd is hij met zijn hoed op
bij ons in de buurt blijven staan.

Nog even in het kleine haventje gekeken mooi al die kleine fel gekleurde visserboten. Hierna op naar het hotel in Layuon. Ditmaal een mooie kamer zonder kakkerlakken.

Morgen een flinke ruk, tot vlak bij de grens van Mauritanië.

Dan splitsen onze wegen zich en gaan wij met de 4x4 drie dagen door de woestijn.

Waardoor jullie een tijdje niets van ons kunnen vernemen.
( Barbara ik zal voldoende drinken meenemen en zorgen dat ik bij de andere blijf zodat ik niet van de dorst omkom en je bewijzen dat dromen bedrog zijn)

 

Groetjes Tiny

23-10-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


08-11-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.hallo allemaal,
Klik op de afbeelding om de link te volgen hallo allemaal,

Ja hoor ik leef nog, lang niets van me laten horen, omdat er of geen
internethut in de buurt was of ik te moe was om er heen te gaan.
Afgelopen vrijdag rond 16.00 uur zijn we in Gambia aangekomen, ben druk geweest met van alles en nog wat.zaterdag Kebba leren kennen en samen naar de compound gereden om kennis te maken met zijn familie, hier de spullen uit de auto geladen.
Ik ben nu  in een ander internethutje proberen iets op de site te zetten, het ging hééééél erg langzaam, toen viel de stroom uit en alles foetsie, hopelijk lukt het nu wel.
Heel leuk om al de berichtjes in het gastenboek te lezen.
Ik heb besloten om de 15 november terug te vliegen. en wel om de volgende  redenen:
Ten 1e het budget,ten 2e ik ben de warmte moe, dit had ik zelf nooit verwacht maar hier ga je nog zweten van het drinken van wateren last but not least, ik mis jullie allemaal.
Bij thuiskomst heb ik dan lekker nog wat vrij en kan op mijn gemak elke dag een stukje op de site zetten, ik heb alles braaf genoteerd.
Jongens en meisjes, ik ga jullie verlaten voor hier ook de stroom uitvalt
en ik alles kwijt ben.

heeeeeel veeeeeeeel groetjes en kusjes mam, oma, tiny

08-11-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


17-11-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.brrrrrrrr terug in het land
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Gisterenmiddag gearriveerd met gemixte gevoelens, blij om weer in mijn eigen huisje te zijn, bij mijn kinderen, vrienden en kennissen, maar toch ook wel wat heimwee naar de compound van Kebba’s familie waar het leven zo eenvoudig was en ik me zo welkom gevoeld heb. Na de drukte die er altijd in de compound is valt me de stilte thuis wel wat op mijn nek, mijn vrienden reageerde maar lauw op mijn telefoontje dat ik er weer was.

Terwijl ik s’avonds aan de pc zat om een mail van Ndongo (ontmoet in Mauritanie) te beantwoorde, hoorde ik geklop aan mijn deur, wat bleek ze stonden voor de deur met bier/wijn en wat lekkers te smullen, ze hadden bewust zo lauw gereageerd om me te verrassen de rotzaken!!#@

Terwijl ik honderduit aan het vertellen was merkte ik dat ik best weer terugwilde, hopelijk kan ik ze zo enthousiast maken dat ze nog eens meegaan.

Foto’s hebben we nog niet bekeken, ik kreeg ze niet op mijn pc geladen, Kris zet ze voor me op cd, zodra dit gebeurt is zal ik mijn verhalen op het blog zetten. Ondertussen kunnen jullie al Willems verslag lezen op zijn webside :
http://www.banjul.nl/

17-11-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


18-11-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 10, monsteretappe
Klik op de afbeelding om de link te volgen


Ik heb even moeten navragen welke dag het is, ik  ben helemaal gedesoriënteerd in tijd , heerlijk !!
Ik zal het nu maar bijhouden op mijn notities, anders krijgen jullie de verhalen door elkaar en dat kan toch niet.

Vandaag zijn we om 7.00 uur vertrokken voor de monster etappe naar Dakhan ± 70km voor de Mauritanische grens. Gisteren hebben we dat besloten om zodoende 1 dag te besparen die  we waarschijnlijk goed kunnen gebruiken voor de route door de woestijn.

Onderweg is niet veel te zien, eindeloos gebied dat wel iets weg heeft van de prairie zoals je die in cowboy’films ziet. We zouden onderweg eten, zo nu en dan passeren we een dorpje maar niets eetbaars te vinden v.w. de Ramadan, uiteindelijk in een rustig stadje weet een jongen ons naar een winkeltje te loodsen die nog 4 stokbroden had, zelf hadden we nog jam en smeerkaasjes over van ons vorige picknick. Buiten het dorp streken we neer om te eten.

We hadden nauwelijks de spullen uitgehaald of de vliegen hadden ons ontdekt, waarschijnlijk waren ze afkomstig van de dode hond die een stukje terug langs de weg lag. We waren echter zo hongerig dat we ons er niet veel van aan trokken.
Na het eten trapten de mannen nog een balletje langs de weg, en dan hup weer de auto in, alle ramen open, de ventilatoren aan en om ons heen slaan om de ± 200 vliegen die de auto gekaapt hadden te verjagen.

Om 13.00 uur dreigde ik achter het stuur in slaap te vallen en heb het stuur aan Jos overgegeven en ben achter in de defender gekropen om een dutje te doen.
Toen ik wakker werd stond de auto stil en kon ik nog net een kudde dromedarissen zien oversteken.

Op de plaats van bestemming aangekomen hebben we samen nog een glaasje wijn gedronken, wel discreet natuurlijk om geen aanstoot te geven

18-11-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


19-11-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 11: Mauritanië, here we come!
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Vandaag een iets rustigere start, eerst samen ontbeten en toen op naar de Mauritanische grens, natuurlijk wel nog even de tank en jerrycans volgooien met goedkope diesel. Je merkt nu wel hoeveel belasting wij hierop betalen, een grove berekening zegt me dat dit dichter bij de 200% ligt dan bij de 100%, de boeven!!
Tja het zal eens niet mijn kar zijn waar wat mee is, de benzinedop is uit elkaar gevallen en sommige onderdelen zwemmen in de tank, op zoek dus naar een stuk ijzerdraad en na zo'n 15 minuten is alles eruit gevist.
Een provisorische afrikaanse benzinedop in elkaar gezet met een stuk handdoek met daarover de dop van een spuitbus.

De formaliteiten verlopen soepel bij de Marokkaanse grenspost,  via een stuk ruw en zanderig niemandsland op naar het douanehutje in Mauritanië.

Natuurlijk zat ik als eerste vast in het zand, de mannen sprongen meteen uit hun auto om te duwen en tips te geven. Toen was Marcel met de bus aan de beurt gevolgd door Wil in zijn Peugeot, beiden werden door Menno met de Defender losgetrokken.
Het douanehutje is echt maar een hutje van wat palen en golfplaat, wat ze precies wilde ik weet het niet, Marcel regelde alles .
Na 1½ uur konden we verder om 200 meter verderop weer te stoppen bij het politiehutje bestaande uit ongeveer dezelfde bouwmaterialen. Na 'n ½ uurtje  op na het 200 meter verder gelegen 3e hutje vraag me niet waar die voor was??? geen idee! weer ½ uurtje later op weg naar Nouadhibou.
Het eerste bord waar we langs gingen waarschuwde om niet van de weg te gaan, het was een getekent bord met een man dan BOEM en daar stond dezelfde man met nog maar 1 been.  

De neiging om eens naast de weg door het zand te jakkeren hebben goed onder controle gehouden.

 

Om 16.00uur arriveerden we in Nouadhibou, grandioos al de oude auto’s die je ziet waarvan veel Renault 4, ze zijn allen gedeukt, gekreukt en sommige hebben zelfs hier en daar nog een spatje verf erop, vergeleken met deze wagens rij ik in een Roll Royce.

 

Midden in het centrum naar een camping gereden, als 1e een verzekering afgesloten dan 1 uurtje gerust op een matras buiten onder de nomadentent. Hierna de winkeltjes afgeschuimd. Nog 2 broeken en blouses ( Afrikaanse pakjes) gekocht, mouwen en pijpen laten inkorten en dat alles voor 5500 UM wat neerkomt op ± 16 Euro.

 

In een lokaal restaurantje gegeten voor minder dan 1 euro, tijdens het eten hoorde ik dat de eigenaar uit Gambia kwam, eindelijk kon ik ook eens wat meer zeggen dan bonjour en merci. We hebben leuk zitten kletsen, hij blijkt niet ver van het dorp van Kebba te wonen en gaf ons het telefoonnummer van zijn zus, hij hoopt ons daar einde oktober te ontmoeten , hij gaat dan terug naar Gambia om de viering van het einde van de Ramadan thuis door te brengen.

 

De vriendelijke jongen uit de shop naast de camping had ik gevraagd waar ik een benzinedop kon uithalen, hij bood meteen aan om dit voor me te doen, dus na het eten bij hem langs gegaan, helaas niets te vinden de noodoplossing blijft dus nog even zitten.

 

Terug op onze kamer komt er een  flinke dikke tor of kakkerlak binnengevlogen, voor de zekerheid het muskietennet maar uit de auto gehaald.

19-11-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


20-11-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 12: voorbereiding op de piste
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Vandaag een rustdag( hoop ik).

Ik was al vroeg wakker geworden van het geblaat van de geit, gelukkig hoefde ik niet lang alleen te zitten want ik kreeg gezelschap van Lian die uit de Defender gekropen kwam. Ze had daar vanacht heil gezocht omdat ze niet kon slapen van het gesnurk van haar vader.

 

Begonnen met het uitladen van de auto, mijn spullen gaan in het busje van marcel, zandplaten/schoppen/tenten en het eten in mijn auto. Vanavond nog even de tank volgooien en drinken inslaan en morgen om 6.00 uur vertrekken naar camping Bab- Sahara in Atar 2½ á 3 dagen door de woestijn.

Om 12.00 was ik klaar met het uit-en inruimen van de auto phhh………. Lekker temperatuurtje om in te werken.

Zo nu ff douchen, ’n lekker kopje cappuccino en dan een middagdutje doen.

Ik heb het dutje maar vergeten want na het douchen was ik weer zo fit als een hoentje, klaar om nog eens door de stad te struinen.


Ik ben opnieuw een foto gaan maken van de edelsmid, die van gisteren was mislukt, het was te donker binnen. Natuurlijk probeerde hij weer geld los te peuteren hiervoor maar hier ben ik niet ingetrapt.


Terug buiten trof ik 2 Gambiaanse jongens, een van hen Muhammed John was vanuit Marokko gedeporteerd, hij had willen oversteken naar Spanje en was hierbij gesnapt.

De andere Ebrima was getrouwd met Haway samen hadden ze een zoontje, Mohammed. Ik werd bij hem thuis uitgenodigd, zijn vrouw Haway bood me meteen water aan en toen ik weigerde ( angst voor diaréé) kwam ze met een fles water, schijnbaar had ze begrepen waarom ik geweigerd had.

Ook kreeg ik nog een maaltijd aangeboden, het ging me toch te ver om dit te aanvaarden. Ebrima had momenteel geen werk en ik begreep wel dat ze zelf niet elke dag een warme maaltijd konden veroorloven. Ze leefde ergens achteraf in 1 kamer met 2 matrassen op de grond en verder niets, het was er wel schoon en ze hadden het ook gezellig proberen te maken door stukken stof tegen de wanden te hangen.

Samen hebben we foto’s gekeken, ook ik kreeg nog een foto van kleine Mohammed mee, zouden ze gehoopt hebben dat ik Mohammed financieel zou adopteren?

Muhammed John wilde graag met me mee terug naar Gambia, hij had schijnbaar begrepen dat het beter was met weinig bij zijn familie te zijn dan met niets in een vreemd land. Hij vertelde het geld dat hij gespaard had voor de reis te zijn kwijtgeraakt met het wisselen op de zwarte markt.  Na afscheid genomen te hebben van Haway en kleine Mohammed, wilde ik nog enkele Afrikaanse blouses hebben, dit zit nog het lekkerst in deze warmte dus gingen ze met me naar een kleermaker.

Om 18.00 uur zou het klaar zij en brengen de jongens het naar me op de camping.

 

Om 18.15 uur nog niets van de jongens vernomen, toen ik buiten ging kijken zag ik zitten  op de stoep, ze mochten niet binnen van de campinghouder, zelfs nadat ik vertelde dat het vrienden van me waren mochten ze niet met me naar binnen. Volgens de jongens kwam dit omdat ze een donkerder huidskleur hadden dan de Mauritaniërs.

Daar ik toch nog enkele boodschappen wilde doen voor het ontbijt morgenochtend heb ik ze maar mee genomen naar de winkel, vol overgave hielpen ze de spullen te sjouwen, toen ik ze wat wilde geven vroegen ze naar shampoo en tandpasta

20-11-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


21-11-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 13: scheuren door de woestijn
Klik op de afbeelding om de link te volgen

5.30 uur op om ontbijt klaar te maken om 6.00 uur zat iedereen aan tafel en om 6.30 uur waren we op weg naar de woestijn.

 

Magreet had voor ons beide 12 flessen van 1½ ltr. water gekocht, daar ik graag op zeker ga heb ik er nog 6 bijgehaald + 3 flessen cola, ik had graag wat meer cola gehad maar we hadden het winkeltje naast de camping van zijn hele voorraad afgeholpen.

Wil begeleide ons de 80 km tot de plek waar de piste begon, zelf kon hij niet mee omdat hij een gewone personenauto reed .

Samen met Marcel zal hij de normale weg naar Atar nemen, over 3 dagen hopen we hen te  treffen in de camping Bab- Sahara.

 

Na dat we wat lucht uit de banden gelaten hebben starten we bij een klein dorpje langs de ijzerertsspoorlijn de langste trein ter wereld rijdt hier, 2,3 km lang. Deze spoorlijn blijven we de komende 3 dagen volgen, zolang als we hem zien weten we dat we op de goede weg zitten.

 

Marcel had ons nog mee gegeven dat de eerste 20 km. erg zwaar zouden zijn, had hij het even flink mis!! Het was een peulenschilletje de hele 1e dag.

We schoten goed op , de piste is erg wisselend, rotswoestijn,wasbordpiste en los zand. Op de harde stukken maken we flink vaart om dan vervolgens door het  zand scheuren, geweldig !!af en toe voel je de auto onder je glijden, ruimte genoeg dus lekker laten glijden. Magreet beschreef dit als rijden door custardpudding.
Ik merk dat de auto toch nog te zwaar geladen is want af en toe voel ik dat de bodem de grond raakt. Oppassen dus vooral op de stukken rotswoestijn.


We stoppen op een hard stuk om wat foto’s te maken ook als we een van de spaarzame boompjes tegenkomen die op een hard stuk grond staan stoppen we om wat hout voor het kampvuur van vanavond te verzamelen.


Het is ontzettend heet en het water mindert snel, om 17.00 uur zoeken we een plek om onze tenten op te zetten, we hebben hier niet te lang voor want het is vlug donker en we willen ook nog koken. Ik zie een gekko, hij valt bijna niet op in het zand, de vele dikke zwarte torren des te meer.

Als we gaan eten is het al donker, veel wordt er niet gegeten, niet omdat het niet lekker is maar het is te warm om te eten.


Terwijl we bij het kampvuur zitten en van de mooie sterrenhemel genieten, haal ik enkele blikjes bier uit de auto, bah warm bier na enkele slokken heb ik er genoeg van, de mannen schijnt het niet te deren en drinken het lekker op.

De maan komt hier pas op als het al een hele tijd donker is, dat maakt dat je heel veel sterren ziet, elke 10 minuten kun je wel een vallende ster zien , dit is fantastisch om mee te maken.

Daar we morgen weer op tijd willen opstaan kruip ik vroeg mijn tent in, ik word even wakker als de trein langs komt of er een Toyota voorbij scheurt, de lokale bevolking kent hier de weg schijnbaar zo goed dat ze zelfs in het donker rijden, als wij dit deden kwamen we gegarandeerd vast te zitten.

 

de nachten zijn hier beslist niet koud pas tegen de morgen koelt het wat af en waait er een koel briesje.

21-11-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


22-11-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 14: Dromen zijn bedrog
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Als start een lekker ontbijtje, oud brood en de overgebleven macaroni, om 9.15 uur vertrokken voor onze 2e dag in de woestijn. Hoe gemakkelijk het gisteren ging zo moeilijk is het vandaag, zeer veel zandduinen, van de sporen die we moeten volgen is soms niets te bekennen of er zijn zoveel sporen dat je niet weet welke de juiste zijn. Gelukkig weten we dat we in de buurt van de spoorbaan moeten blijven, alleen er is niet altijd een bandenspoor zichtbaar waardoor we toch weer gedwongen worden wat af te wijken.

Iedere auto komt wel eens vast te zitten maar mijn Strange Rover slaat ze allemaal, ik ben de tel kwijtgeraakt zovaak als hij vast zat. Af en toe hoor ik een kreet “ROTAUTO” begrijpelijk als je in een temperatuur van over de 50 graden moet liggen scheppen, zware ijzeren zandplaten slepen en duwen, misschien komt er nog een tijd dat we er met plezier naar terug kijken. Ik heb in ieder geval besloten dat dit de eerste en de laatste keer is.

 

Er zijn momenten dat we maar 1km. per uur halen, zandplaten voor de wielen dan 1 meter vooruit, zandplaten, 1 meter rijden, zandplaten, 1 meter rijden, zandplaten, 1 meter rijden, zandplaten, 1 meter rijden, zandplaten, 1 meter rijden, zandplaten, 1 meter rijden, zandplaten, 1 meter rijden, zandplaten, 1 meter rijden, zandplaten, 1 meter rijden, zandplaten, 1 meter rijden, zandplaten, 1 meter rijden, zandplaten, 1 meter rijden, zandplaten, 1 meter rijden, zandplaten, 1 meter rijden, zandplaten, 1 meter rijden, zandplaten, .......................... pas als we op een hard stuk komen gaat het even goed. We proberen nog eens vlak bij de spoorlijn het is daar n.l. hardere ondergrond maar er blijken grote schroeven en scherpe stukken metaal rond te slingeren.
Dit is zo’n moment dat je wilde dat ze de boel net zo als bij ons opruimden.

 

Er zit niets anders op terug het zand in, phhhhhhhhhh zegt het zand en zuigt de auto meteen weer vast. De machinist van een net langskomende locomotief komt nog helpen duwen.

Ik kan niet meer, ben kapot, gelukkig blijken Menno, Arjan, Willem, Jos en Lian onuitputtelijk. Zelf heb ik vandaag niet gereden ik heb het maar aan de experts overgelaten, maar tegen dit kunnen deze ook niet op zelfs Menno die toch al heel wat qua terreinrijden gewend is komt hier vast te zitten.

Als de auto om 16.30 uur opnieuw vast komt te zitten geven we het op voor vandaag, terwijl de vrouwen de tenten opzetten en soep maken zijn de mannen bezig de Strange Rover naar ons kampement te brengen.


Voor het helemaal donker wordt gaat Jos nog op zoek waar de spoorlijn ligt en verkent de omgeving om een plek met iets hardere ondergrond te vinden vanwaar we morgen genoeg snelheid kunnen maken om hopelijk de komende zandduinen tot Atar door te komen.


Ik heb wel respect voor de mensen die in deze hitte leven, langs de spoorlijn vind je hier en daar een dorpje, hoe ze het volhouden hier???

 

Vanavond geen kampvuur, eten, nog enkele blikjes warm bier en vergaderen wat te doen met mijn Strange Rover indien hij morgen weer zo tegenstribbelt.

Als de watervoorraad wordt verdeeld blijken er voor ieder nog 3 flessen te zijn, even moet ik denken aan de droom van Barbara die ze me voor mijn vertrek vertelde: “ ze had me in de woestijn gezien en ik had nog 3 liter water maar voor ik gevonden werd was ik al dood.”

Dromen zijn bedrog houd ik me voor, ik heb trouwens 3 x 1½ liter water dus dat is al iets wat niet klop.

Tijdens de vergadering wordt even gedacht om samen met Jos achter te blijven en rustig in de schaduw te wachten tot de anderen hulp gehaald hebben, dom gedacht van ons, gelukkig had Lian nog haar verstand op een rijtje en zei:” we laten geen mensen achter, als het niet anders kan laten we de auto achter.”

Besloten werd om morgen vroeg te vertrekken en te proberen tot 10.00uur, lukt het tegen die tijd nog niet laten we de Strange Rover achter en halen hem later op. Als de spullen er dan uit verdwenen zijn is dat jammer maar niets aan te doen.

22-11-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


23-11-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 15: lang leve de asfaltweg!!!
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Vol spanning vertrekken we zou hij het volhouden??

Het begin ziet er veelbelovend uit we rijden met te hoge snelheid door een dorpje naast de spoorlijn, we durven de snelheid niet te veel te laten zakken uit angst dat de Strange Rover weer vast komt te zitten.

Alles voor niets, even na het dorpje zit hij vast die:bisch!auto.
 
Een oude man uit het dorp komt helpen, nou ja helpen hij geeft aanwijzingen na ongeveer een half uurtje komt hij weer los uit het zand. Als dank voor zijn aanwijzingen geeft Jos hem een spijkerbroek en ik geef mijn reserve bril, hij blij, wij blij.

 

Het is al lang 10.00 uur geweest als Menno verder rijdt in mijn auto, schijnbaar denk niemand meer aan de afspraak van gisteren en ik hou wijselijk mijn mond tenslotte wil ik de auto liever niet achterlaten.

Menno geeft goed gas en voor een tijd gaat het redelijk goed, de keren dat de zandplaten van de auto gehaald worden ligt lager dan gisteren.

Vroeg in de middag stopt Menno en deelt me mee dat hij een raar geluid onder de auto hoort er volgt een inspectie maar er is niets te zien, verder dan maar. Na 10 minuten stopt hij weer en kijkt onder de auto, er zit een gat in het differenceel, een tand van het tandwiel door de behuizing geslagen.

 

Menno kruipt er onder en begint te sleutelen, af en toe geeft hij een opdracht aan de andere mannen. Na enkele uurtjes komt hij onder de wagen vandaan, hij heeft het differenceel verwijderd en ???????? weet ik veel wat er aan veranderd in ieder geval loopt de auto weer, hij heeft nu geen 4 wiel aandrijving meer alleen nog maar voorwielaandrijving.

Dat de woestijn niet geschikt is voor auto’s met alleen voorwielaandrijving blijkt al snel als hij weer vast komt te zitten.

De Defender onze “rots in de branding”( e) zand trekt hem er weer uit, terwijl we hiermee bezig zijn stopt er een Toyota, er wordt druk overlegd met deze redder in nood, hij springt in de Defender en sleept de auto naar de spoorbaan en wat wij niet durfde uit angst voor een botsing met de trein, doet hij, een wiel op de spoorbaan en een ernaast, hij sleept de Strange Rover zo'n 5 km. tot op terrein dat harder is en uit grind bestaat.

De rest van ons rijdt achter hem aan, Menno in zijn Toyota.


Eenmaal op harder terrein gaat het goed zolang de snelheid maar erin blijft, dit is geen kleinigheid omdat er best grote kuilen en stenen liggen, soms ben je gedwongen vaart te minderen dan weer moet je zorgen voor genoeg vaart om de komende zandduinen te doorkruisen, gelukkig zijn deze een formaatje kleiner dan eerst.

Ondertussen hebben we genoeg kennis opgedaan om al van de verte te zien waar het terrein zanderig en harder is, uiteindelijk bereiken we om 14.15 uur de plaats Choum. Nu is het een makkie tot Atar (is ons verteld ), ho maar, dit klopt dus ook niet!!

Het terrein is honderden meters breed en de bandensporen wijzen alle kanten uit.

Hiep,hiep, hoera voor Willem, hij heeft een GPS bij zich en is zo slim geweest van te voren deze route hierin te zetten, ondanks dit valt het niet mee in deze 80 km lange rotswoestijn met grote en kleine rotsen.
Menno rijdt met de Strange Rover aan kop hij ziet een stuk waar minder rotsen liggen de duik er met een snelheid in, het blijkt een rivierbedding te zijn waar de auto weer vast komt te zitten.

Na de zoveelste bevrijding van mijn auto gaat de Patrol met de GPS voorop rijden, dit gaat goed alleen lijkt het of er geen eind aan komt. we rijden kilometerslang door zwarte gravel of rotsige bodem, links van ons ligt het Adrargebergte,
De watervoorraad is minimaal en heeft een temparatuurtje dat je er bijna koffie van kan maken.

 

Dan plotseling bereiken we het punt waar we het Adrargebergte oversteken,we rijden via een kronkelweggetje naar boven.
De inmiddels minder luidruchtige kreten van Magreet over hoe mooi het hier is, laat ik over me heen gaan, het is me nog te veel moeite om de handdoek die ik als bescherming voor de zon over mijn hoofd ligt te verwijderen.

Na wat mij een eeuwigheid lijkt komen we eindelijk op een asfaltweg, "Hallelua" voor het eerst in mijn leven besef ik hoe belangrijk asfalt is.

Na enkele kilometers op deze prachtige weg zie ik na een bocht in de verte Atar liggen, we maken een korte stop in een dorpje voor cola, warm maar toch heerlijk, dan in het begin van Atar ligt camping Bab-Sahara de plek waar we de anderen zullen treffen. Just de eigenaar ( een Hollander) heet ons welkom, Wil is er ook maar Marcel en Wouter zijn afwezig, ons kan dit niets schelen wij genieten van de koelte ( 40°C) in de schaduw.

 

Als eerste gaat er een beker koud water over min hoofd, dan 15 minuten rusten, dan een douche en dan…………… ‘n koud  biertje, geen Brands maar niet te min heeeeeeeeeeerlijk!!

Bij het douchen merkte ik dat mijn toiletspullen spoorloos waren, in de woestijn is de achterklep open gegaan en schijnbaar is de tas met toiletspullen,GSM, batterijen en medicatie er uitgevallen., wel ik ga er toch niet voor terug, hahaha.

Gelukkig zitten mijn malariatabletten in een andere tas

Nog een maaltijd van aardappelen, kamelenvlees (ik  heb hier wel nog geen kameel gezien  alleen maar dromedarissen, but wats in a name) en salade en het leed is al weer bijna vergeten.

Zodra het donker is, en dat is hier vroeg lig ik te snurken in de openlucht onder de Nomadentent.

23-11-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


24-11-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 16 . reparatie van de auto
Klik op de afbeelding om de link te volgen

 Om 6.00 uur al wakker van het hanengekraai, tja dat krijg je als je in de buitenlucht slaapt.
Ik vind het heerlijk zo rustig en gebruik de tijd om eens op de camping rond te neuzen.

Het ziet er heel gezellig uit en er is van alles te zien, oude deurtjes staan aan een kant tegen de muur, grote aarde kannen met water, hier worden grote ijsblokken ingegooid zodat je altijd lekker koel drinken tot je beschikking hebt. Er is een grote overkapping met tafels, stoelen en banken ook is er een kleine bibliotheek waar reizigers soms boeken achterlaten, ik vraag me af of ik het boek “ Was ik maar nooit op reis gegaan hier zal laten.


Ik zie nog een grote pop die lijkt op " De denker" hij heeft een grote Duitse helm op die volgens mij nog uit wereldoorlog 1stamt.

Willem die er altijd op uit is om grapjes te maken loopt er op een gegeven moment mee rond en “gibt befehlen” of de Duitsers die hier zijn dit zo leuk vinden??


De boy die hier werkt veegt het zand aan, er ligt hier dan ook niets op de vloer zodra je de poort uitgaat, ziet het wel heel anders eruit, ondanks het feit dat Just hier voor de omgeving een vuilnisdienst heeft opgezet ligt er toch nog veel afval op de grond.

 

Zodra de schemerig verdwenen is begin ik met het uitruimen van de auto.

Aan de boy vraag ik een handbezem en verwijder zo veel mogelijk het zand uit de auto.

Zo nu is het tijd voor een ontbijtje en hoe kan het ook anders dit bestaat weer uit stokbrood met abrikozenjam, , ik mijmer van een lekkere snee bruin brood met kaas…. maar niet te lang want de vuile was ligt nog op me te wachten.

 

Menno en Wouter brengen uren onder de auto door. De steekassen die gisteren verwijdert zijn sluiten de wiellagers af, als noodoplossing hebben we tape gebruik, nu moet er een definitieve oplossing gezocht worden. De as doorslijpen vind ik geen optie, ik vermoed dat het dan helemaal niet lukt om er weer een 4x4 van te maken.

In de middag wordt er gestopt met het werk omdat het niet meer te doen is in deze warmte,we houden een siësta en om 15.00 uur begint Wil met het koken van een heerlijke maaltijd.

Dan is het weer tijd voor de jongens om onder de auto te kruipen er is 1 bout die maar niet los wilt.

De Defender compleet met sleepkabel komt nog eens te voorschijn en na een paar pogingen komt de behuizing los. Het differenceel blijkt helemaal naar de knoppen te zijn.


Van de vrouw van Just verneem ik dat Achmed straks komt, hij is klein ± 15 jaar en een mecanicien met veel ervaring????? Het is al laat als Achmed komt kijken  maar hij heeft wel goed nieuws, hij denkt n.l. aan een differenceel te kunnen komen en zal morgen in de ochtend de prijs naar Just doorbellen.


Een goede gedachte om mee te gaan slapen.

 

 

24-11-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


25-11-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 17. alleen op de camping
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Dag 17.

 

 

Kukuleku……. de haan liep vandaag om even na 6 af, maar kreeg me er niet uit, ik ben lekker nog 45 minuten blijven nasluimeren.

Nu is het wachten op het telefoontje van Achmed met de prijsopgave.

 

De rest van de groep vertrekt voor een bezoek aan Cinguetti, de 7e heilige stad van de Islam, ik blijf op de camping dus kan jullie hier niets over verrtellen, daarom verwijs ik jullie naar de website van Willem: http://www.banjul.nl/ 

 

Om 9.30 uur nog altijd geen telefoontje van Achmed daarom samen met de mecanicien van Just naar hem toe gereden, hij was lekker aan het werk, had geen differenceel en vond het schijnbaar heel normaal om niets van zich te laten hiren, is dit de African way??

Hierna naar een lasser toegegaan om het gat in de behuizing te maken, Just had me al geïnformeerd dat dit ± 1500 UM zou kosten. De lasser kreeg meteen dollartekens in zijn ogen toen hij mij ( een blanke) zag en vroeg 5000 UM, ik vind afdingen best leuk en kreeg het klaar de prijs tot 2000 UM ( ± € 6) te laten zakken.

 

Terug op de camping, zie ik dat de anderen vertrokken zijn, het is er heerlijk rustig, lekker zo’n dagje voor mezelf. Ik ga op zoek naar Just om hem om raad te vragen maar hij is er niet, dan maar wat klungelen aan de auto, het raam dat weigerde dicht te gaan functioneert weer, ook het portier weigerde open te gaan maar dat heb ik nog verder stuk gemaakt, het stangetje was krom en brak toen ik het recht wilde buigen, ik heb hier al taxi’s gezien met hetzelfde probleem en die hadden er een touwtje aangemaakt. Dat wordt dus een karweitje voor de volgende eigenaar.

Dan zie ik Just, hij is net terug met een nieuwe lading cola, hij verteld dat zijn mecanicien op zoek is naar een differenceel.

Er zit dus niets anders op dan af te wachten, ik ga in de schaduw zitten met een boek, schijnbaar zitten die rotvliegen ook graag in de schaduw, zouden ze op mijn zweet afkomen? Nog maar een douche genomen, blijkt geen sikkepit te helpen ook de dieetlotion helpt maar voor z’n 5 minuten.

Ik krijg een bericht van Just,zijn mecanicien heeft 5 stuks gevonden maar allemaal met 1 tand te veel ik krijg het advies deze niet te gebruiken omdat dit de 4x4 zou afremmen. Hij heeft ook iemand met een Range Rover gevonden maar deze wilde geen onderdelen weg doen. Ik heb nog remschijven, V-snaren en lampen als reserve dus een poging gedaan om deze te ruilen voor het differenceel, helaas geen succes. Het zoeken gaat dus nog verder,of het nog lukt vandaag? Ik hoop het want de groep wilt morgen naar Nouakchott vertrekken.

 

Ik warm een blik witte bonen met worst die ik nog in de auto gevonden heb. Tijdens mijn maaltijd vraag Just of ik morgen een lifter mee kan nemen naar Nouakchott, ik beloof om een plekje op de achterbank vrij te maken. Later die dag leer ik de lifter Clovis kennen, een sympathieke man, reisleider van beroep.

 

Het is nu 41°C in de schaduw en ik verlang naar het weer in Nederland, het maakt niet uit hoeveel ik drink, de dorst blijft, nog een overblijfsel van de woestijn denk ik.

Nog maar eens een koude douche, niet afdrogen zo in de kleding, héérlijk voor zo’n 30 seconden voor ik de douche verlaat ben ik echter al weer opgedroogd.

  

Om 16.00 uur komt de groep terug en is na 15 minuten weer weg om te zwemmen in een meertje hier niet ver vandaan. Na een dik uurtje zijn ze weer terug omdat er nog aan de Patrol gewerkt moet worden.


De mecanicien van Just komt terug met slecht nieuws, geen differenceel gevonden.

We besluiten dat 3 auto's in de ochtend naar Nouakchott vertrekken met onze paspoorten en op de Ambassade vast ons visa voor Mali halen.
Wouter en Marcel blijven hier tot de behuizing van het differenceel weer onder de auto zit en met olie gevuld kan worden.

De avond breng ik onder het genot van een lekker koud pilsje door met
de gezellige Brabanders die op de camping verblijven.

25-11-2005 om 19:15 geschreven door tiny  


26-11-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 18. een onverwacht extra nachtje woestijn
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Als ik om 7.00 uur opsta zijn de anderen van de groep al druk aan het inpakken, om 8.00 zwaaien we ze uit.

Just en de jongens kruipen onder de auto om de behuizing te plaatsen, het valt niet mee en neemt nog de hele ochtend in beslag, als de wielen eraf gaan om een provisorische dop op de wiellagers te zetten zien we dat er een schokbreker afgebroken is. Gelukkig heeft Just er nog een liggen die past en die ik voor een prikkie mag hebben.

Om 12.00 uur zijn we klaar om te vertrekken, Clovis ( de lifter) wordt op de achterbank geplaatst, ik dank Just voor al zijn hulp, krijg 3 zoenen op de wang en weg zijn we.

 

De weg ligt dwars door de woestijn en is erg eentonig, dit en de warmte maakt dat ik snel vermoeide ogen krijg als ik dan ook nog een kapotte voorband krijg draag ik het stuur over aan Clovis.

De krik en wielsleutel zit in een van de auto’s die vanochtend vertrokken zijn, wat nu gedaan? We hebben geluk na 2 minuten komt er een 4X4 aan vol met archeologen, ze stoppen en lenen ons hun krik.

Het asfalt is gloeiend heet,Clovis rijdt daarom rustig om zodoende de banden te sparen.

 

Na zo’n 55 km. komen we in een dorp, hier even gestopt voor koud drinken, ze hebben ook kamelenmelk, Magreet vindt het lekker en koopt een fles.

Weer op weg komen we na enkele kilometers een fietser tegen, een jongen uit Zwitserland die we op de camping van Just hebben leren kennen. Knap hoor, deze weg is met de auto al een opgave, we geven hem een koude cola en wensen hem een goede voorzetting van zijn reis.


Plotseling na 10km  BANG!! alweer een voorband stuk nu aan de andere kant.

Clovis denkt dat dit komt omdat de auto alleen voorwielaandrijving heeft en er te veel kracht op de voorbanden komt, dit in combinatie met het hete asfalt zou te veel vergen van de banden. Dat wordt weer wachten tot een auto voorbij komt. Gelukkig is de bevolking hier erg vriendelijk en behulpzaam na een tijdje stopt een Peugeot en kunnen we de band verwisselen, dit is de laatste reserve band daarom wordt de snelheid nog meer aangepast een andere kapotte band kunnen we ons niet permitteren.

 

Na een korte tijd hoor ik een raar geluid, Clovis stopt de auto om te kijken wat er aan de hand is en ja hoor weer een voorband stuk. Wat nu gedaan?? Clovis stelt voor dat Marcel en Wouter naar Nouakchott rijden om de banden te plakken en morgenochtend terug komen.  Marcel vindt dit geen optie hij wil de auto slepen. Ik vind dit geen optie, ik heb geen zin om de auto bij aankomst naar het stort te brengen.

Een tijdje staan we daar zonder wat te zeggen of te doen, de padstelling wordt verbroken als Clovis nog eens met Marcel gaat praten en deze alsnog beslist de 150 km. naar Nouakchott te rijden.

 

Wij zetten de auto een eindje van de weg, het is al 17.30 uur en het zal vlug donker zijn, tijd om de tent op te zetten, Clovis zoekt sprokkelhout en even later zitten we gezellig bij het vuur te eten , we hebben brood, tonijn en een joghurtje na, hierbij een lekker mangodrankje wat wil je nog meer. Terwijl we genieten van de prachtige sterrenhemel in ons onverwachts extra nachtje woestijn denken we even terug aan Marcel en Wouter die nu hard aan het werk zijn om de banden gerepareed te krijgen.
We krijgen nog bezoek van de man in de Peugeot die ons onderweg geholpen heeft, hij kwam toevallig langs en vindt het ook gezellig want blijft lang hangen.
Magreet is in haar element nu ze Frans kan praten en kletst Clovis de oren van het hoofd, tussendoor kan ze me nog even in Nederlands vertellen dat het toch zo’n mooie man is met prachtige bruine ogen!!

Daar ik niets begrijp van het gesprek kruip ik maar op tijd in de tent om te gaan slapen, gelukkig maar want om 02.30 staat Marcel en Wouter aan de (tent)deur.

 

Terwijl de banden verwisseld worden ruim ik de tent op, we laden nog wat spullen in de bus om mijn auto wat te ontlasten, Magreet en ik gaan bij Marcel in de bus en Clovis en Wouter rijden in de Range Rover en om 03.00 uur zijn we op weg naar Nouakchott, het asfalt is nu wat afgekoeld en we hebben goede hoop het deze keer te halen.

Als net op weg zijn komt Wil in zijn Peugeot  er aan en stap ik over in zijn auto om hem gezelschap ( wakker) te houden.

Het gaat goed, wel is het oppassen want er kan van alles over de weg lopen, we zien een kudde dromedarissen, een dode geit , een egel en nog andere kleine dieren die ik niet thuis kan brengen. Plotseling steekt er mist op en lijkt het wel alsof we thuis rijden.

 

Om 4.30 komen we aan in Nouakchott bij Olivia op de camping, we zoeken meteen een slaapplek op, Marcel, Wouter en Wil zullen wel zo naar dromenland vertrokken zijn, zij hebben een zware dag achter de rug.

Op het dak liggen matrassen en ik besluit daar te gaan slapen, ik kruip onder het muskietennet  het duurt wel even voor ik inslaap want de luchtvochtigheid is hier zo groot dat zelfs het matras, kleding nat is.

26-11-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


27-11-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 19. en nog eens reparatie van de auto
Klik op de afbeelding om de link te volgen

 Het is 7.30 uur als ik kletsnat wakker wordt, nee niet in bed geplast!! Het is de luchtvochtigheid, van het dak bekijk ik de camping, het ziet er gezellig uit, op de muren staan woestijn landschappen en nomaden geschildert.

Ik zie een grote stoffen zetel, hij staat er solitair en lijkt wel een beetje op een troon, ik ga naar beneden en kruip met mijn boek in deze nog natte troon en voel me “the queen of the desert.

Ik krijg gezelschap van een grote schildpad die onder een auto uitgekropen komt.
Net als op de camping van Just ligt hier zand en her en der staat een boom, fijn voor als je wat schaduw zoekt.

Ik wordt uit mijn troon verjaagd als een boy het zand gaat bezemen, langzaam aan worden de anderen wakker en bestellen we een ontbijtje met……. hoe kan het anders stokbrood met abrikozenjam. Ik begin de afkeer van Marcel hiervoor te begrijpen, hij blijft meestal een ½ jaar hier en kan alleen de enkele keer dat hij thuis is iets anders eten.

 

Clovis heeft zijn vriend Ndongo gebeld, zodra hij arriveert, gaat het richting stad op zoek naar een differenceel en om de banden te repareren.

Ndongo een aardige jongen van ± 23 jaar komt om 11.00 uur we vertrekken meteen na de kennismaking, Magreet vindt het wel leuk om mee te gaan en kruip dus ook in de auto, de anderen gaan naar het strand.


Ik cross door de straten als een volleerde Afrikaan, gaten in de weg vermijdend, toeterend en doordrukken me niet laten imponeren door anderen die proberen door te duwen, Magreet slaakt af en toe een kreet van angst maar Clovis en Ndongo vinden dat ik het prima doe. Hier kom je niet vooruit als je bang bent want verkeersregels kent men hier niet, het recht van de sterkste dat telt hier.

Ik hou er wel van, mocht ik ooit ontslagen worden dan zal ik zeker een job als taxichauffeur in Nouakchott overwegen.

 

We arriveren in een gedeelte van de stad waar allemaal autogarages zijn, niet zo als bij ons natuurlijk, om hier te komen zijn we door vele stoffige straatjes gereden, links en rechts ligt afval waar geiten en kippen in rondscharrelen. Autowrakken liggen her en der langs de weg, overal lopen kinderen en volwassenen.

Bij een bandenspecialist komen we na lang afdingen tot een prijsovereenkomst voor 20.000 UM ( ± €.60) wordt de band geplakt en een bijna nieuwe buitenband erop gezet, bijna nieuw althans voor Afrikaanse begrippen ik betwijfel of hij bij ons door de keuring zou komen. Voor dit bedrag neem ik ook nog een reserve buitenband mee want ik wil nu toch wel op zeker gaan.

Terwijl men met de banden bezig is gaat er iemand van de werklui op zoek naar een differenceel en hij vind er een, enkele straatjes verder, ik ga samen met Clovis en Ndongo erheen, het is inderdaad een differenceel met 46 tanden precies wat ik nodig heb, alleen de vraagprijs is wat aan de hoge kant €.340,00.

Menno heeft eens laten vallen dat hij het in NL voor 50 Euro kan uithalen, nu begrijp ik dat mij dit waarschijnlijk niet zou lukken maar deze prijs vind ik toch wel erg veel, ik bied €.150,00 maar de man denkt waarschijnlijk dat ik echt in nood zit en blijft bij zijn prijs.

Clovis zegt dat zijn vriend Achmed,die automonteur is vast wel een goedkoper kan uithalen en dus vertrekken we onverrichter zaken terug naar de bandenspecialist.

In stilte hoop ik dat de man ons na komt,om te zeggen dat hij het wel doet voor deze prijs, tenslotte is € 150 veel geld hier en zal hij zoiets ook niet dagelijks kunnen verkopen.

 

 

Wel de banden zijn klaar, op naar Achmed dan maar, hij blijkt niet thuis te zijn maar zijn vrouw weet waar hij aan het werk is, dit blijkt aan de andere kant van de stad te zijn en kan ik weer al toeterend en doorduwend een eindje rijden.

Bij Achmed aangekomen valt mijn oog als eerste op 3 mannen boven in de motorkap van een Opel Ascona, 2 liggen eronder en ongelofelijk ze werken alle 5 tegelijk aan de motor, ik zou verwachten dat ze elkaar alleen maar in de weg zouden zitten maar nee hoor!! Een prachtig tafereeltje om te zien.

De grond van de garage, (een ommuurde ruimte met aan een kant een kleine overkapping) ziet het zwart van de olie, milieueisen kent men hier schijnbaar niet.

Clovis onderhandelt met Achmed, hij zal op zoek gaan en vraagt ons over 1 uur terug te bellen.

 

We gaan terug naar Olivia’s place waar ik meteen onder de douche kruip, Jos vertelde vanochtend dat je bij het douchen heel rustig heen en weer moet lopen omdat je anders meteen gaat zweten, ik test dit uit en moet zeggen dat hij nog gelijk heeft ook.

Net uit de douche komt Clovis me vertellen dat Achmed een differenceel gevonden heeft voor 40.000 UM ( ±€.125) Voor het plaatsen vraagt hij 15.000 UM ( ±€.50) plus de kosten van de olie, natuurlijk stem ik meteen toe.

We springen weer in de auto naar hem toe, bij zijn werkplaats aangekomen blijkt het differenceel er nog niet te zijn . Na ± ½ uur stopt een taxi en komt een van de monteurs eruit met het differenceel, Achmed kijkt het na en keurt het goed, dan moet de 40.000 UM betaald worden.

Ik heb dit bedrag niet meer op zak omdat ik wilde wachten met geld omwisselen totdat ik het juiste bedrag weet, morgen vertrekken we namelijk tot vlak voor de grens van Mali en het is verboden Mauritanisch geld over de grens te nemen. Clovis is zo goed de 40.000 UM voor te schieten.

Dan krijgt Clovis een telefoontje, hij praat een tijdje en tot mijn verwondering duwt hij plotseling de telefoon in mijn hand, het blijkt Just van Bab Sahara te zijn die informeert hoe het met ons gaat, geweldig toch die bezorgdheid en behulpzaamheid. Ik dank hem hartelijk en hij zegt te blijven informeren totdat hij weet dat alles in orde is.

Bij Achmed heeft Clovis ondertussen een VIP behandeling voor me geregeld, als eerste wordt mijn auto in orde gemaakt, Achmed is al hard aan het sleutelen,
Omdat ik toch geen regen meer verwacht geef ik het zeiltje dat ik bij de andere Achmed in Marrakech gekocht heb aan de monteur die onder de auto ligt, zodat hij niet op de olie doordrenkte grond hoeft te liggen.

Deze mannen, hebben het zeer zwaar, in deze hitte werken zonder een druppel drinken valt niet mee.

 

Met de taxi gaan we terug naar de camping van Olivia en brengen hier samen nog wat tijd door, het is leuk om te zien hoe Clovis en Ndongo met elkaar omgaan.

Clovis heeft telefonisch geregeld dat ik geld kan wisselen aan een interessante koers en Ndongo gaat met ons mee om ons de weg te wijzen. Hij vindt het wel leuk om met 2 mamma’s op pad te gaan en verteld dat zijn familie ver weg woont en dat Clovis zich over hem ontfermd, hij wil zelf ook graag reisleider worden en wilt daarom graag Engels leren, ik probeer Magreet dan ook af en toe het zwijgen op te leggen omdat ze steeds Frans praat want ik wil Ndongo wat Engels te leren. Veel kans krijg ik hier echter niet voor want praten… dat kan ze die Magreet!!!

 

Achmed belt dat het repareren van de auto vanavond niet meer lukt en geeft ons zijn tel.nr zodat we morgenochtend kunnen bellen. Clovis die ergens anders verblijf staat erop dat we hem laten weten als de auto klaar is, hij komt dan af om samen met ons naar Achmed te gaan.
Als er een prijs voor de beste lifter was zou Clovis hem vast winnen.

 

Nog even wat eten kopen, eten en een lekker kopje oploskoffie, dan een douche, een koud pilsje en naar bed.

Het was een drukke, leuke en voldoeninggevende dag.

27-11-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


28-11-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 20 . kadavers
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Het is nu 1 november, en ik schrijf het verslag van 5 dagen geleden, echt ik heb niet eerder tijd gehad, ongelofelijk wat een drukte.

☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻

Je zou bijna blij zijn om weer aan het werk te kunnen, dan weet je tenminste dat je na 8.00 uur klaar bent.

 

Even denken wat ik me nog herinner:
Natuurlijk was ik weer op tijd wakker en op, gedouched en wasje gedaan. Ik wilde om 10.00 uur Achmed bellen maar Clovis was me voor, hij kwam op de camping en vertelde dat de auto om 10.30 uur klaar zou zijn. 
Samen met Ndongo en Magreet zijn we per taxi erheen gegaan. Toen we in de werkplaats aankwamen lag Achmed nog onder de auto te knutselen, wachten dus.
Magreet praatte weer honderduit in het Frans met de mannen en ik kon dus ongestoord in Engels communiceren met Ndongo. Op een gegeven moment hoor ik Magreet Nederlands praten, ik draai me om en zie haar in gesprek met een Mauritanier die 3 jaar in Zwolle gewoond heeft en nu hier is om de papieren voor zijn a.s. huwelijk te regelen.

Als Achmed klaar is ga ik samen met een monteur en Ndongo de auto uit proberen, we rijen hiervoor naar het strand,
Heerlijk ik heb mijn oude vertrouwde Strange Rover terug.

als ik weer in de werkplaats aankom geef ik Achmed zijn verdiende loon en vertrek terug naar de camping. Onderweg nog even gestopt om een doos water in te slaan, we draaien een straatje in en belanden in een file.


Geen file 
zo als bij ons, nee links, rechts en schuin auto's, ezelwagentjes, brommers en mensen, langs de kant van de weg geiten die het afval doorzoeken en dit alles in smalle straatjes vol met gaten. Wilde ik een beetje op tijd hieruit komen moest ik toch wat proberen, ik rij over een berg grond langs de weg kom hierdoor wel erg schuin te hangen, uit de mond van Magreet komt een luidruchtige angstkreet. Uit de mond van Ndongo komt “Great African driver” Ndongo wilt wel reisleider worden maar taxichauffeur wilt hij ook wel, ik beloof dat mocht ik mijn vrienden zover krijgen om samen met mij nog eens deze reis te maken, de auto voor hem is.

 

Als we op de camping aankomen, staat iedereen klaar om te vertrekken.

Willem ziet erg grauw, hij is flink ziek en kruip bij Wil in de auto, deze is wat comfortabeler dan de Patrol.

We pakken snel nog wat spullen in de auto, nemen afscheid van Clovis en Ndongo, beloven te mailen en geven Ndongo wat geld om een Frans-Engels dictionaire te kopen.

Het begin van de route is heel mooi, naast de geasflteerde weg liggen grote zandduinen, de verschillende kleurschakeringen bieden een prachtig panorama.
We stoppen even voor een foto bij een oase, in het water spelen kinderen, kamelen waden naar de overkant van het water, echt een plaatje uit duizend en 1 nacht.

De weg verandert en zit vol gaten er is veel vrachtverkeer, sommige zijn metershoog beladen en je verwacht dat ze elk moment kunnen omkiepen.
Langs de weg ligt het bezaaid met dode koeien, minstens 100 stuks,van half vergaan tot opgezwollen als een ballon, stel je voor dat die ballon springt net als je er voorbij rijdt brrrrrrr ik moet er niet aan denken. 
Zelfs als je geen dood dier ruik je ze wel.

 

Marcel wil doorrijden tot aan de piste dicht bij de grens van Mali, het is al 21.00 uur als we in Ayoün al Atrous aankomen, we overleggen wie er nog door wilt, de meerderheid besluit om hier te overnachten. Wil en de nog steeds zieke Willem nemen een kamer in een hotel en de rest van de groep eet hier een hapje en rijdt dan zo’n 30 km buiten de stad om in de natuur te overnachten.

28-11-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


29-11-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag. 21 Mali
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Om kwart naar 7 vertrekken we naar Nioro in Mali,  Willem is gelukkig weer wat opgeknapt, wel nog wat stil maar hij kan weer lachen.
Om half elf passeren we de grens dit gaat snel en zonder problemen, in het 1e stadje wisselen geld om in CEF.

Meteen zijn er massa’s kinderen om ons heen, eentje pakt meteen mijn hand vast en laat me voorlopig niet meer lost. Het is een leuk ventje met in zijn vrije hand een lei.

 

Na samen met mijn boy nog wat kraampjes langs de weg bekeken te hebben  stuur ik hem weg en gaan we op zoek naar de ambtenaar die ons een stempel in het paspoort moet zetten.

Men jaagt zich hier niet, geen kans dat hier iemand een burn-out krijg.

Geen haan die er om kraait als Lian en Menno even gaan winkelen voor ons middagmaal dat we op het terrein van het gebouw gebruiken.

 

Er mogen 2 personen tegelijk naar binnen, de beambte registreert alles schriftelijk in een boek, als de 1e  klaar is het tijd voor zijn gebed en heeft hij pauze.  dan ben ik aan de beurt, als alles geregistreerd is ga ik samen met Magreet naar de markt om op zoek naar paprika, Wil gaat n.l. vanavond couscous maken en wilt hier paprika bij gebruiken.

Terwijl we de auto langs de weg parkeren stopt er een grote wagen naast ons, het is de burgemeester die ons namens de gemeente verwelkomt.

Wel op de hele markt is geen paprika te vinden, ik koop wel wat pepertjes lijkt me ook lekker bij de couscous en een verse meloen en sinaasappelen voor het dessert.

Als we terug rijden komen de anderen net van het terrein afrijden, we draaien en volgen hun naar de verzekeringsmaatschappij waar we de autoverzekering afsluiten. Wel hier gaat het op meer automatisch, de gegevens worden door 1 persoon schriftelijk vastgelegd en een ander typt onze papieren netjes met 1 vinger uit op een antieke machine.

 

Om half zes zijn we dan eindelijk met alles in orde en rijden we 5 km verder om buiten de stad onze tent op te slaan. Sinds de problemen met mijn auto zit ik alleen nog maar zelf achter het stuur, dit is toch wel erg vermoeiend en ik ben nu zo kapot moe dat ik meteen mijn tent in kruip om te rusten.

 

Ik word geroepen als de couscous klaar is, het is een harde klont met saus, de saus is lekker en maakt het geheel nog een beetje eetbaar, ach Wil ik zou het zelf niet beter hebben gedaan.
Samen met Magreet maak ik een fruitsalade, we babbelen nog wat bij het genot van een glaasje wijn uit het land van Pacootje en dan kruip ik weer lekker onder het laken.

 

 

29-11-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


30-11-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 22: op weg naar Kayes
Klik op de afbeelding om de link te volgen

We vertrekken om 7.40 uur naar Kayes, het is een mooie route, we passeren vele kleine dorpje met prachtige namen. De bevolking ziet er kleurrijk uit en is zeer vriendelijk.

De piste is soms moeilijk maar de Strange Rover doet het prima.

Er wordt goed doorgereden en mijn foto’s maak ik zoals bijna de hele reis onder het rijden. Dit valt niet mee in deze piste bovendien zie ik vanwege het zonlicht niets op het schermpje.

Mocht het me lukken om ooit nog eens zo’n reis te maken zal ik zeker zorgen dat het in een langzamer tempo gaat, het is werkelijk zonde om langs zoveel mooie plekken te vliegen.

 

We komen op een weg in aanbouw en het rijden gaat een stuk gemakkelijker, vanwege de stofwolken zorg je er wel beter voor om niet te dicht op de voorganger te zitten .
Dan komen we bij een stuk waar aan de weg gewerkt wordt, er ligt rood grind (gravel)en dit ziet er nat uit, her en der staan en/of werken zware machines en vrachtwagens.

Ik zie er eentje de weg nat spuiten, een ander met een grote worm woelt een stuk om en wer een ander schuift de grond weg.
Deze keer is er geen omleiding door een naast de weg gelegen spoor vol met kuilen. Nee, het verkeer moet gewoon tussen de kolossen door.

Het is een drukte van jewelste, iedereen loopt heen en weer, gebaart en roept instructies

Ik rij als laatste van de groep en heb mooi de gelegenheid om hun pogingen gade te slaan.

Ik zie nog net dat de bus naast de weg voortgetrokken wordt door een joekel van een machine, deze gaat overal doorheen. Later blijkt de uitlaat weg te zijn, deze wordt weer gevonden en met een ijzerdraad vast gemaakt. Ik zie de Defender van links naar rechts tussen de machines door manoeuvreren, hij mist het busje op een haartje na en staat even later triomfantelijk aan de overkant.

De Patrol zit ergens in het midden vast.

Wouter komt aangerend en gebaart naar rechts, een van de werklui loopt te roepen en te zwaaien en gebaart naar links, Wil in de Peugeot besluit naar Wouter te luisteren en gaat naar rechts, halverwege zit hij vast in de berm, een wormmachine rijdt rakelings langs hem en het lijkt alsof hij gaat omvallen, uit angst om ingeblikt te worden vlucht Wil door het portierraam naar buiten.

Ik besluit om alle goed bedoelde aanwijzingen te negeren en mijn eigen weg te gaan, ik maak vaart en manoeuvreer door het midden langs machines, vrachtwagens, en vastgelopen auto’s. Bijna halverwege zie ik van de andere kant een busje op me af komen, er is maar plek voor een auto, zal ik stoppen of stopt hij??

Ik blijk de grootste angsthaas van ons tweeën te zijn en stop, het busje schiet langs mij heen dan probeer ik het in de lage gear en………. joepie het lukt, na enkel seconden sta ik naast de Defender te pronken, een geweldig gevoel!!!

 

Nadat iedereen bevrijdt is gaat het verder, stukken piste en stukken weg in aanmaak wisselen zich af.

Ik stop even om enkele foto’s te maken bij een was/zwemplaats, geef de kinderen wat snoep en een pen, de vrouwen denken in eerste instantie dat het een eyeliner is en willen ook een pen, hun uitgelegd dat het is om te schrijven en geven hen ook een. Dit alles gebeurt in gebarentaal, want ze spreken enkel hun lokale taal.


We komen rond 18.00 uur aan in Kayes, deze stad ziet blauw van de smog. Langzaam achter een ezelkarretje rijden we over en smalle brug de stad in, in het water liggen bootjes die eruit zien als gondels.

Dan stoppen we bij een van de vele vervallen koloniaans huizen, Magreet maakt hier een foto van, pas later zien we dat ervoor een container met de tekst POLITIE staan.

Gelukkig schijnen de politieagenten die ervoor staan dit niet gezien te hebben, het is n.l is ten strengste verboden van politie en andere regeringsambtenaren en/of gebouwen foto’s te maken.

Mij leek het beter om maar een foto van deze koe voor het koloniaans huis te schieten. 

We rijden verder naar een hotel iets buiten de stad gelukkig is de smog hier een stuk minder. Er is nog 1 kamer vrij en hiervan kunnen we de douche en het toilet gebruiken, om de volgorde van gebruik wordt geloot, ik trek nummer 8, omdat ik altijd vroeger dan Magreet in mijn bed lig ruil ik met haar en ben dan als nr.2 aan de beurt. Lekker kan ik nog voor het eten douchen.

Onze tenten zetten we op in het terrein, bestellen eten, aardappelen met ei en salade en als toetje een banaan, hierbij een koud malt pilsje, heerlijk!! 

 

30-11-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


01-12-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 23: op weg naar Senegal
Klik op de afbeelding om de link te volgen

We vertrekken om half 8 en gaan even verder bij een lokaal kraampje langs de weg ontbijten, je krijgt er koffie en een broodje met omelet, leuk om hier op het bankje te zitten en de mensen gade te slaan. 
Na het ontbijt wandelen we nog wat rond en bekijken enkele winkeltjes, als ik er een met petjes tegenkom ga ik op zoek naar een petje met Mali erop, Dutch, die deze bijnaam aan zijn geboorteland dankt en die tijdens mijn reis voor  mijn kat en huis zorgt, verzameld deze.
Ik wil hem graag uit elk land dat ik aandoe een petje meebrengen, in  Marokko heb ik er een gevonden, in Mauritanië helaas niet en hier vind ik er alleen een met Kenia erop, nou ja ook al ga ik dan niet naar Kenia toch deze maar gekocht.
Veel bijzonders is er niet te vinden in de winkeltjes en even later zijn we dan ook op weg naar Tambacounda in Senegal en arriveren bij de grens om half elf, deze keer gaat het snel en staan we na ruim 2½ uur weer buiten
 
We kopen wat fruit bij fleurig geklede dames met een grote fruitschaal op het hoofd, als Willem  de dames zover krijgt om een schaal op zijn hoofd te zetten, weten we zeker dat hij weer helemaal de oude is.

Vandaag hebben Magreet en ik met Marcel en Wouter afgesproken om eventueel alleen te rijden zodat we af en toe kunnen stoppen om foto’s te maken, de afstand naar Tambacounda is nu nog maar ongeveer 200km, dat moet de dames toch kunnen lukken.

Marcel maakt zich nog ongerust omdat we geen krik in de auto hebben maar er van uit gaande dat de bevolking net zo vriendelijk en behulpzaam is als in Mauritanië en Mali, kunnen we hen overtuigen dat we best in staat zijn om hulp te vragen.

We krijgen het adres van het hotel waar we zullen overnachten en gaan dan alleen op weg.

 

Het is een goede maar eentonige asfaltweg met alleen de eerste 25 km zo nu en dan een gat van een metertje of 2.

Als we een dorpje langs de weg zien, rijden we hier even in, er is een markt dus parkeren we de auto en lopen de markt op

Tijdens de gehele rit van Marokko tot hier hebben we leuk contact gehad met de bevolking en verwachten dit hier ook.

Wat een teleurstelling, de mensen zijn over het algemeen onvriendelijk en meer in zichzelf gekeerd, een gesprek is niet mogelijk.

Als we geen aanstalten maken om te kopen worden de vrouwen boos, we voelen ons niet prettig en ondanks het feit dat de markt er wel gezellig uitziet besluiten we al vlug om terug naar de auto te gaan en verder te rijden naar Tambacounda alwaar we zonder moeite het hotel vinden.

 

Terwijl ik me ga douchen en een wasje doe gaat Magreet de stad in en komt terug met een afspraak voor een etentje, ze had afgesproken alleen mee te gaan indien ik haar vergezelde. Eigenlijk was ik van plan geweest om de avond te gebruiken om een internetcafé te zoeken en wat op het blog te zetten.

Ik verander mijn plan en speel vanavond dus chaperonne.

 

Als de date van Magreet om 19.00 uur verschijnt, gaan we als eerste naar zijn compound om kennis te maken met zijn familie, hij woont er met zijn moeder, zus en nog meer mensen waarvan het ons niet duidelijk is wat de relatie is.

We worden bij zijn zus binnengenodigd en krijgen een beker water aangeboden, dit lijkt ons niet uit een fles te komen maar we willen niet onbeleefd zijn en wagen het er maar op in de hoop dat we tijdens de reis genoeg weerstand opgebouwd hebben. Zijn zus een mooie en nog jonge vrouw heeft 4 kinderen, ze verteld ons met 14jaar uitgehuwelijkt te zijn aan een oudere man waarvan ze nu gescheiden is.

Als we de beker water op hebben vertrekken we naar een restaurantje voor een Senegalese maaltijd en een malt biertje.

 

Het is er erg donker in het restaurant en de muziek staat erg luid, een goed gesprek is er niet te voeren, het eten smaakt wel goed ondanks het feit dat ik zo nu en dan een kakkerlak tegen de wand zie kruipen.

Als ik op een gegeven moment die beestjes in mijn haar voel springen vind ik het tijd om te vertrekken, en vragen we de rekening.

De date van Magreet ( wiens naam ik vergeten ben) krijgt nog ruzie omdat er met het wisselgeld gesjoemeld is, ik vind het wel goed en wil weg.

We stappen in zijn auto en hij brengt ons terug naar het hotel, dit duurt erg lang, in mijn ogen veel langer dan de heenweg, ik wordt een beetje angstig als ik Willem en Arjan langs de weg zie lopen denk ik gelukkig we zijn er bijna maar nee hoor we rijden nog een hele tijd, als ik dan nog eens Willen en Arjan zie vind ik het goed geweest en zegt in het engels dat ik wil dat hij de kortste weg terug naar het hotel neemt, schijnbaar verstaat hij genoeg Engels want opgelucht kan ik even later uitstappen en ga ik in mijn auto enkele pennen  halen voor de kinderen in zijn compound.


Als ik zigzaggend tussen de kakkerlakken door de trap oploop naar mijn kamer neem ik me vast voor zo iets nooit meer te doen. 
 

Op de kamer is er gelukkig geen kakkerlak te bekennen, ik kruip mijn bed in, in slaap komen lukt niet erg het is veel te warm, verlangend denk ik terug aan de nachten in de natuur.

 

01-12-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


02-12-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 24: het natuurpark Niokolo Koba
Klik op de afbeelding om de link te volgen

 

 

Ik ben alweer vroeg wakker, heb mijn spulletjes ingepakt en in de auto geladen, de anderen zijn boodschappen doen en heb ik een mooie gelegenheid om bij het genot van een bakje Nescafé mijn notities bij te werken.

 

Om 11.00 uur is iedereen klaar om weer op weg te gaan, we passeren leuke dorpjes met rieten daken. Ik moet nog een noodstop maken om een aanrijding met een overstekende koe te vermijden.

Na ongeveer 70 km stoppen we bij een politie post en worden meteen weer door een massa kinderen en enkele volwassenen omringt.

Een iemand komt naar me toe, hij spreekt Engels en verteld dat hij voor leraar studeert, omdat ik niet weer alle grijpgrage kinderhandjes om me heen wil spreek ik met hem af dat ik hem een zak pennen geef en hij deze na vertrek aan de kinderen uitdeelt.

Hij belooft dit te doen, als we vertrekken en ik in mijn achteruitkijk spiegel het tafereel gade sla betwijfel ik toch wel sterk of de kinderen een pen zullen ontvangen.

 

Na een korte rit stoppen we bij het kampement Dar-Salam van hieruit gaan we naar het natuurpark Niokolo Koba.

We hebben nog niet ontbeten dus bestellen we een omelet, het kan even duren zegt men want de eieren moeten nog in een dorp ± 10km hiervandaan gehaald worden.

Geduld hebben we tijdens de reis wel geleerd, dus no problem.

De mannen gebruiken de tijd om de jerrycans met water te vullen,  dit is nodig omdat het kampement in het natuurpark park nog gesloten is.

Na 1 uur vernemen we dat er geen eieren zijn, we kunnen wel vlees krijgen en terwijl we hierop wachten lopen we naar het dichtstbijzijnde dorp, even buiten het dorp staat een waterpomp, enkele kinderen demonstreren ons even hoe het werkt. Een kind speelt met een oud fietsenwiel, anderen gooien flessen water leeg op elkaar en enkele vrouwen stampen graan in een grote kom.

Als we terugkomen, is de maaltijd nog niet klaar en gaan we luieren, een boek lezen en/ of een oogje dichtknijpen.

Tegen 14.00 uur is het dan zover, ons ontbijt is een brunch geworden, als we dit lekker opgepeuzeld hebben vertrekken we, we rijden het kampement uit, de straat op, de bocht om en we rijden door de poort van het park.

 

Werkelijk prachtig, je rijdt echt op smalle paden door de bush-bush, dit is al meteen safari en ik neem dan ook de tijd om rustig te rijden.

Snel rijden kan volgens mij ook niet in deze piste, er zijn nog regelmatig grote diepe sporen en waterplassen in de weg, het regenseizoen is nog maar kort afgelopen. Ook wil ik in de buurt van Wil blijven, met zijn Peugeot loopt hij kans er niet door te komen en dan heeft hij hulp nodig. Ik heb respect voor de rijkunst van Wil, want ook nu weer weet hij dit moeilijke parcours in zijn eentje te klaren

Om beurten wordt er in de imperial boven op mijn auto geklommen of zit men in de autoband boven op de motorkap van de Defender, een prachtig uitzicht heb je van hier.

 

Om half vijf arriveren we bij het hotel Sementi, buiten ons is er geen mens, het vakantie seizoen is nog niet begonnen heerlijk!!!

De macho’s onder zetten hun tent op dicht bij de bush- bush, ik verkies mijn tent op te zetten dichter bij het hotel en weer anderen zetten hun tent op de veranda van de 1e verdieping

Wederom hebben we 1 kamer waar we het toilet en de douche kunnen gebruiken, er zit alleen geen water in de kraan

Geen probleem er komt een grote teil met water te staan en een halve plastic fles, als verlichting is er een stompje kaars.

Dat wordt dus wassen op zijn Afrikaans, nat maken, inzepen en afspoelen, dit gaat best hoor, lekker primitief.Het toilet is een andere zaak, daar heb je toch wel wat meer water voor nodig, en wordt door de meeste dan ook de voorkeur gegeven aan de bush-bush.

Terwijl Lian pannenkoeken met banaan bakt, de jongens luidruchtig een balletje aan het trappen zijn ga ik op onderzoek uit en vind een uitkijkpost met een ruime blik op de Gambiarivier, via een wankel loopbruggetje ga ik erheen, het is hier prachtig en terwijl ik uitkijk of er dieren komen drinken geniet ik van de rust. Af en toe hoor ik een luide plons (nijlpaard? krokodil?)

Zeven grote witte vogels vliegen mooi naast elkaar over het water om even later om de bocht te verdwijnen.

Een aap klimt naast de uitkijkpost uit de boom en loop via het loopbruggetje naar het hotel.

Het wordt al donker en ik ga kijken of de pannenkoeken al klaar zijn, dit is inderdaad het geval en op het parkeerterrein bij het licht van een op zonne-energie gedreven lantaarnpaal laten we het ons goed smaken.

 

02-12-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


03-12-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 25: apenkoppen
Klik op de afbeelding om de link te volgen

6.00 uur opgestaan, de rest van de groep is nog in diepe rust, het plan was om  7.00 uur op safari te vertrekken. Omdat de gids, Wil en Magreet in mijn auto meegaan maak ik alvast de achterbank vrij.

Als ik hiermee klaar ben zijn de anderen ook wakker en wordt er koffie gemaakt en brood gesmeerd.

Op en in mijn auto zitten een aantal apen, leuk denk ik totdat ik ze met mijn spullen zie verdwijnen, vlug dus de ramen afgesloten.

Ze verplaatsen hun aandacht naar ons ontbijt, hierdoor ontwaakt bij de mannen het oerinstinct, zij zullen toch zeker niet hun voedsel laten wegkapen, met oerkreten en rare sprongen jagen ze de meute weg, sommige achtervolgen ze zelfs tot in de boom.

Helaas hebben ze geen ogen in hun achterhoofd en zijn enkele hun te slim af en pikken ons brood. Gelukkig hebben we nog een beetje kunnen redden, en hoeven we geen honger te lijden.

 

Iets te laat vertrekken we op safari, als eerste spotten we een waterbok gevolg door antilopen, kwartels, parelhoenders, bavianen, reigers, zwijnen, krokodil, eekhoorn, schildpad en een calao dit is een grote zwarte vogel met een vleugelbreedte van 1 meter.

Halverwege de trip stoppen we bij een grote afrastering, hierin bevindt zich een luipaard. Deze is door iemand als welp uit Nieuw Guinee meegenomen en uiteindelijk hier beland. Elke 2 dagen wordt er een geit naar binnen gelaten om het luipaard te leren voor zichzelf te zorgen. De bedoeling is om hem terug in de natuur uit te zetten.

We boffen dat de gids bij ons in de auto zit, veel dieren zien we op of naast de weg, en ze verdwijnen  weer tussen de struiken zodra we dichterbij komen, jammer voor degene die achter ons rijden.

Bij de grote drinkplaatsen waar normaal veel dieren te zien zijn is het nu stil, geen dier te bekennen, volgens de gids omdat het nog te vroeg in het seizoen is en er nog vele kleine waterplassen zijn.

 

Rond 12 uur zijn we terug in het kampement en Lian en Jos beginnen meteen Vlaamse  frites te maken, we hebben nog wat uien, 1 komkommer en 1 potje wortelen, genoeg om een lekkere salade te maken. Als vooraf openen we enkele blikken soep.

De  pottenkijkers zijn er weer, en hoewel we ze goed in de gaten houden weet er eentje toch nog een ui te bemachtigen.

 

Om het eten te laten zakken, zoek ik een rustig plekje in de schaduw op en ga wat lezen, na 1 uurtje heb ik hier genoeg van en ga wat wandelen. Ik zie Jos met zijn verrekijker in het observatiehutje zitten en besluit hem niet te storen maar het pad naar beneden te volgen, ik kom uit bij de rivier, er liggen 2 bootjes en in een ervan ga ik zitten en luister naar de oerwoudgeluiden.

Trossen gele vlinders zitten op de grond, het is hier lekker koel, de apen wennen snel aan me en wagen zich al dichterbij, een moeder met haar kleintje aan de buik geklemd, bekijkt de boel van een afstand.

Plotseling wordt de rust verstoord er komt iemand aan met een jerrycan in zijn hand, hij klimt in de boot en valt bijna in het water. Ik besluit om terug te gaan en nog een half uurtje te gaan lezen.

 

Om 17.uur vertrekken we met de boot over de Gambia rivier, al vlug begint de boot tegen te sputteren en valt uit, het kost veel moeite om hem weer aan de praat te krijgen en te houden. We zien krokodillen, nijlpaarden en verschillende vogels waaronder de prachtige ijsvogels.

Na terugkomst begint Magreet met het eten, geholpen door Willem, ik geniet achteraf op de borstwering van het hotel van de rust, het mooie uitzicht en een lekker glaasje wijn. De apen passeren me en lopen richting parkeerplaats waar Magreet geholpen door Willem met het eten bezig is. Ze hebben vast het eten weer geroken en gaan op de loer liggen om wat te jatten.

03-12-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


04-12-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 26: leve het asfalt
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Om 8 uur gaan we op weg en genieten van de 32 km lange piste door het park naar de uitgang, dan rijden we wederom richting Tambacounda, hier tanken we alvorens af te slaan richting Kolda, het is oppassen want ze bedriegen je waar je bijstaat.
Al eerder had ik de indruk opgelicht te zijn bij het tanken hier, ik heb het toen maar zo gelaten omdat ik niet goed opgelet had,nu was ik meer op mijn hoede, na het tanken betaalde ik de bediende, die niet oplette en de tank flink liet overlopen.
Hij betaalde me 7000 CEF terug, in mijn berekening moest ik 13500 CEF terugkrijgen. Er volgt een discussie, de rekenmachine wordt erbij gehaald en ja hoor hij is overtuigd en ik krijg de rest van het bedrag uitbetaald.

 

De weg naar Kolda is erger dan een piste, het is slalommen van links naar rechts om zoveel mogelijk de gaten te vermijden, als de situatie het toelaat rijden we naast de weg of met een wiel op de weg en 1 ernaast. Je kunt je niet permitteren om eens om je heen te kijken, want dat bekoop je met een flinke klap
van de auto.
Op deze manier vordert het maar langzaam en arriveren we pas om 16 uur in hotel Moiya in Kolda.

Na ingecheckt te hebben worden de spullen uit de auto’s geladen en uitgezocht om daarna weer terug bij de oorspronkelijke eigenaar in de auto geladen te worden.

Ik ben na deze vermoeiende rit blij met de hulp die ik krijg, 3 mannen uit het hotel geven de dozen aan Jos die boven op de auto zit en deze op de imperiaal laadt en vastbind. Ikzelf laad de spullen in die in de auto moeten. De mannen worden
 bedankt en ik geef ze elk een bureaulegger en wat pennen, ze bewonderen het van alle kanten waaruit ik opmaak dat ze er tevreden mee zijn.

 

In de binnenplaats van het hotel staan enkele schattige huisjes met rieten daken, een ervan is het onderkomen van Magreet en mij, de ventilator heeft maar een kort snoertje en kan maar naast 1 bed staan, ik loop naar een bediende om een verlengkabel te vragen, hij spreekt geen Engels en begrijp me niet dus loods
 ik hem mee naar de T.V. waaraan een verlengkabel zit, hij snapt het en even later kunnen we de ventilator in het midden zetten zodat de verkoeling eerlijk verdeeld is.
Magreet spot een kakkerlak, och ja een kakkerlak denk ik en kan me al bijna meer
 voorstellen dat ik de 1e keer dat ik ze zag uit angst s’nachts het licht heb aangelaten. Ik neem een douche en doe een wasje, hang dit op de tussen de huisjes gespannen wasdraad en ga dan naar het dakterras waar Jos en Arjan al zijn en bestel een lekker koud pilsje.

We worden geroepen als het eten klaar is en gaan naar het restaurant, op het menu staat: frites, steak en komkommersalade met gemengd fruit toe.

 

Vandaag eindigt de ramadan voor degene die zich op Mekka oriënteren, voor degene die zich op de maan oriënteren eindigt het morgen. Een gedeelte van onze groep gaat naar de stad om mee te vieren.

Ik blijf hier, het wordt morgen weer vroeg vertrekken en ik wil uitgerust achter het stuur kruipen. Het is erg benauwd en de slaap wil maar niet komen, de groep komt na enkele uurtjes terug,het feest viel tegen en er was niet veel te beleven.

 

04-12-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 27 : eindbestemming bereikt
Klik op de afbeelding om de link te volgen

  

 

Om 7 uur wordt er op de deur geklopt, tjeee verslapen we hadden gepland om 7uur te vertrekken, gelukkig zijn we niet de enigste die zich verslapen hebben, nog een snel ontbijtje de was afhalen en in plastic zakken doen, deze is nog natter dan toen hij opgehangen werd, die luchtvochtigheid hier, vreselijk!!.

Bijna iedereen zit onder de bulten, de veroorzakers vielen van het rieten dak in bed, ofwel zaten ze in het beddegoed, ik heb gelukkig een dekbed overtrek van thuis mee genomen en slaap hierin waardoor ik grotensdeels pukkelloos ben.
 

Na dik 1 uur zijn we dan zover we kunnen vertrekken richting Gambia, we hebben een flink stuk piste, goede en slechte weg wisselen zich af. Hoe dichter we bij de grens komen, hoe vriendelijker de bevolking is, er wordt heel wat gezwaaid.

 

Het is 12 uur als we bij de grens arriveren, de kilometerteller verteld dat ik 9800 km gereden heb.
Het is er een drukte van jewelste, veel mensen, allemaal vriendelijk en goedlachs, heerlijk  is het ook om weer eens met jan en alleman te kunnen praten. Eindelijk een niet Franssprekende bevolking. Willem heeft weer iets bedacht, hij beloofd de kinderen die om de auto hangen dat hij 100 CEF geeft aan de 1e de beste die hem een kikker kan laten zien, ze stuiven weg en even later is er een terug met een vette kikker of pad? Hij wordt betaald en wij worden eveneens bestookt met kikkers, schijnbaar denken ze nu dat alle toeristen willen betalen om kikkers te zien.

xml:namespace prefix = v ns = "urn:schemas-microsoft-com:vml" />

 

Bedankt willem!!

De formaliteiten lopen allemaal soepel, de beambte vraagt hoelang we willen blijven, iedereen zegt 2 weken, ik weet nog steeds niet of ik wel een ticket heb en vraag voor de zekerheid 1 maand, hij kijkt me lachend aan en schrijft bij ons allemaal 3 weken in het paspoort.

Hij loopt met ons mee naar een ander kantoortje waar een andere beambte zit die de inschrijving van de auto regelt, terwijl die beambte met de anderen in de groep bezig is vraag ik aan de beambte van de paspoorten of ik naar het toilet kan, zeker zegt hij en pakt een sleutel en vraagt of ik hem volg. Lian gaat ook mee, terwijl we erheen gaan loopt hij te flirten met Lian, deze leert hem dit vlug af door hem wijs te maken dat ze gehuwd is, terwijl ik op het toilet ben hoor ik Lian roepen: "Tiny hij wilt nu wel met jou"

Zodra ik van het toilet af ben  zeg dat ik wel zijn moeder kan zijn, o zegt hij dat is ook goed dan ben je mijn nu mijn "Auntie"

Niks Auntie, daarnet heb je me een verblijf van 3 weken gegeven, terwijl ik 1 maand vroeg, ja maar dat kan ik veranderen zegt hij, zeg maar wat je wilt 1 maand of ½ jaar?

Ik bedank en zeg dat 3 weken genoeg zijn, als we klaar zijn met de formaliteiten en wegrijden hoor ik hem nog roepen: "dag Auntie"

 

Wij rijden naar Kololi op een asfaltweg die deze naam echt niet verdient, hier en daar ligt er tussen de gaten asfalt , de gemiddelde snelheid bedraagt 5 km p/u. dit duur zo'n 15 km dan wordt het iets beter.
S'middags om 3 uur arriveren we in Sene-Gambia, het is hier erg toeristisch. Regelmatig krijg je de vraag waar kom je vandaan, als je dan Holland zegt hoor je steevast: "alles goed, warm hé, welkom in The Gambia."

We gaan naar de bank om geld te wisselen, eten nog samen wat in "the garden" en spreken af hier vanavond weer samen te eten.

 

Lian, Jos en Menno gaan naar de Gambiaanse familie voor wie ze de Defender hebben meegebracht.

Marcel en Wouter gaan naar hun huis.

Willem en Arjan, gaan Sene-Gambia ontdekken.

Magreet en ik gaan naar het reisbureau om te vragen naar onze tickets, op het kantoor zit een man die ons verteld dat degene die we moeten hebben al weg is en adviseert ons morgen om 9 uur terug te komen dan is hij zeker hier.

Buiten komen we een man tegen die interesse toont in mijn auto, ik vertel hem dat hij te koop is, ik zou hem goed als toeristenauto kunnen gebruiken zegt hij maar ik heb geen geld, ik weet wel iemand ervoor. Ik beloof hem een commissie als hij een koper vindt en vertel hem dat ik morgen om 9 uur hier ben.


Ik bel Kebba ( zie verslag 13-08-2005) en maak een afspraak om elkaar morgen te ontmoeten.

S'avonds weer terug in The Garden, en met de groep samen lekker gegeten, Wil die over 3 dagen al weer terugvliegt is druk doende zijn auto te verkopen en wordt af en toe van tafel geroepen omdat iemand naar de wagen wilt kijken.
Het is een gezellige drukte, live muziek en gelegenheid om te dansen, we blijven tot 23.uur dan gaan Willem, Arjan, Magreet en ik mee naar Marcels huis en kamperen er op het dak.


Ook al ben ik nu in The Gambia het is nog niet afgelopen, dus beste mensen vergeet niet om morgen terug te komen
 

 

 

04-12-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


05-12-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Is het niet een schatje !!
Klik op de afbeelding om de link te volgen Dit vlijtig jongetje, deed vanalles om ons een plezier te doen, hij is ook degene die voor in de boom klom en ons verse sinaasappelen serveerde.

05-12-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


06-12-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 28: Deel 1
Klik op de afbeelding om de link te volgen

 

Als ik wakker word en over de borstwering van het dak kijk, word ik meteen gespot door de kinderen uit de buurt, toubak, toubak ( blanke, blanke)klinkt het uit de vele kindermondjes.

 

Om 9 uur staan we weer bij het kantoor voor de tickets, nee degene die erover gaat komt pas vanmiddag of we even om 12.30 uur willen terugkomen.

We gaan  naar  "the garden" waar ik degene ontmoet die de wagen van Wil helpt te verkopen, ik informeer bij hem naar de mogelijkheden maar zeg dat ik eerst met Kebba wil overleggen en hem de kans wil geven om een commissie te verdienen.

Tijdens ons gesprek zie ik een jongeman met een Feyenoord shirt aan langs lopen, even later blijkt het Kebba te zijn, gelukkig draagt hij geen Ajax shirt, dat zou mijn zoon Jeroen, een groot Feyenoord fan is zeker niet op prijs gesteld hebben.

Kebba is een vriendelijke en behulpzame jongen die speciaal voor mij vrij van zijn werk genomen heeft, we drinken samen wat, ik ga nog tanken en dan is het weer tijd om terug naar het kantoor te gaan om te informeren over de tickets.

Gelukkig degene die we moeten hebben is er nu, hij kijkt in zijn computer en…………..niets, geen ticket, geen reservatie.

potverdikkeme dat is toch om wild van te worden!!

We reserveren vast voor 15 november, nu we in de computer staan gaan we op weg naar Marcel, de weg is een echte piste, we verdwalen in de wirwar van  stoffige straatjes, vragen aan verschillende mensen, maar niemand schijnt Marcel te kennen. Op een gegeven moment ligt er een grote waterplas die de hele weg in beslag neemt, eromheen gaat niet, dan maar erdoorheen. We worden gadegeslagen door een aantal mannen die buiten zitten, ze maken een gebaar van "kom maar."

Dit blijkt een verkeerde inschatting te zijn onder het water ligt schijnbaar een diep spoor, de auto hangt gevaarlijk scheef, ik vlieg compleet op Magreets schoot en zij is  ongeveer 40 cm verwijderd van een gratis modderbad.

Onze harten kloppen in de keel, voorzichtig schuif ik naar het uiterste puntje van de bestuurderskant, Kebba doet op de achterbank hetzelfde, dan trek ik langzaam op en even later kunnen we op vaste bodemopgelucht ademhalen.

Van de spanning beginnen we allen te schaterlachen.

Na nog wat verder zoeken en navragen, hebben we het huis eindelijk gevonden, we delen Marcel de situatie mede en laten  het hem verder opknappen.

 

Dan gaan we op weg naar de compound van Kebba in Tujering, We worden verwelkomt door zijn moeder, vader, vaders 2e vrouw, zussen en broers en nog veel meer personen. De een na de ander komt de compound binnenlopen, veel kinderen maar ook volwassenen. Heel gezellig, het lijkt  wel allemaal familie. Er wordt een zetel gehaald voor Magreet en mij, de anderen zitten op houten krukjes of op de stoep. Een jongetje wordt de sinaasappelboom ingestuurd en even later hebben we verse sinaasappelen en meloen voor ons staan, Ik voel me wat onwennig bij deze speciale behandeling.


xml:namespace prefix = v ns = "urn:schemas-microsoft-com:vml" />

Kebba laat me  zijn woongedeelte zien, ik ga door een golfplaten deur en kom in een klein donker woonkamertje er staat een oud bankstel en een salontafeltje. In de hoek staat een gasbrandertje, een luxe zo blijkt later, aan de muur hangt een poster van Bob Marley en natuurlijk foto's van Dikkie.

Een doek wordt opzij geschoven en ik betreed zijn slaapkamer, daar staat een bed en een kast via een ander golfplaten deur beland ik in zijn tuintje, Kebba heeft er 2 bananenbomen geplant, die nu ongeveer 2 meter hoog zijn, in de hoek staat een kippenhok. Ik bewonder alles en ik zie hem glunderen van trots.

 

Ik heb met Kebba overlegd en besloten om alles hier van mijn auto af te laden en in zijn slaapkamer op te slaan.

Osman, Kebba's broer haalt alles  van en uit de auto, hij wordt geholpen door vele kinderhandjes, even later zijn ze druk allen druk bezig met het poetsen van de auto.

06-12-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kids in Kebba's compound
Klik op de afbeelding om de link te volgen

06-12-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Feyenoorders in dop
Klik op de afbeelding om de link te volgen

06-12-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


07-12-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 28 : deel 2 Happy Kids
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Samen met Kebba sorteren we grofweg enkele dingen, dit is voor de basisschool, dit voor de kleuterschool, dit voor het ziekenhuis.

De doos met speelgoed wordt nu naar buiten gebracht en aan de vele kinderen die de toubak komen bekijken uitgedeeld.

Vooral de bellenblaas is een succes, maar de voetbal valt ook in goede aarde.

Het is een chaos van jewelste iedereen wilt vooraan staan, Kebba spreekt ze ernstig toe en ze gaan braaf in de rij staan. Kebba’s moeder staat er ook bij en neemt een teddybeer en nog iets in ontvangst, is dit voor haar kleinkind of vindt ze het zelf mooi???

Leuk om de kinderen zo blij te zien.

Na de kinderen komt de doos met cadeautjes voor de volwassenen aan de buurt, iedereen krijgt 2 mokken en 1 pakje thee, ook nu zijn er veel anderen uit het dorp aanwezig.

Dan brengen we de spullen voor het ziekenhuis naar Binta, de zus van Kebba die in een andere compound in hetzelfde dorp woont.
Binta werkte eerst in het ziekenhuis in Farafenni maar gaat nu samen met haar echtgenoot in het ziekenhuis in Serekunda  werken,d
it ziekenhuis opent einde november haar deuren.


Ik heb besloten om niet naar het ziekenhuis in Farafenni te rijden, omdat :

1e het geld al aan de stichting Hand to Hand in Nederland is overgemaakt

2e  de spullen die ik nog voor het ziekenhuis heb bestaat maar uit een kleine doos en een rollator,

3e   de weg erheen erg slechts moet zijn en ik mijn auto dit niet wil aandoen

4e  ik ben nu wel even aan wat rust toe


Na een gezellige kennismaking spreken we af dat wij een dag voor de familie gaan koken en dat Binta ons komt helpen.

 

Terug naar de compound van Kebba, men staat erop dat ik mijn vuile kleding achterlaat om te wassen, ik zeg dat hoeft echt niet, maar ze dringen zo aan dat ik instem, schijnbaar wilt men graag iets terug doen en het zou ook niet goed  zijn ze die kans te ontnemen, denk ik.

Na de hele familie goedendag gezegd te hebben gaan we terug naar Sene-Gambia en nemen onze intrek in het “ ”

Kadjendo Guesthous dankt  zijn naam  aan
Kadjendo een  traditioneel gereedschap van de Diola boeren in The Gambia

Het guesthouse wordt gerund door Lamin Badjie een Gambiaan die getrouwd is met Els,uit België.

Lian, Jos en Menno zijn hier gisteren al ingetrokken en we treffen hun aan de maaltijd, gelukkig is er nog genoeg en kunnen we meteen aan tafel, heerlijk!!

Toen ik de binnenplaats inreed zag ik de Defender van Lian staan met een kale kop, ze hebben hem vandaag van zijn dak beroofd en banken erin geplaatst, het ziet er wel goed, een prima toeristenwagen. Morgenochtend gaan we hem uitproberen, dan gaat een gedeelkte van onze groep ermee naar James eiland, het eiland waar men vroeger de gevangen slaven onderbracht totdat ze verscheept werden.

 

We nemen een 3 persoons slaapkamer, Kebba blijft ook hier, Magreet en ik besluiten op het dakterras te slapen en brengen vast ons matras en muskietennet erheen, Kebba vind het te koud en wilt op de kamer slapen.

Vanavond gaat de groep naar de Disco in Serrekunda, Jos heeft geen zin en blijf hier, ik heb ook niet veel zin hierin maar laat me overhalen omdat er live Afrikaanse muziek zou zijn.

Helaas er wordt alleen moderne muziek gedraaid en de DJ gaat niet op ons verzoek voor Afrikaanse muziek in.
Op de dansvloer wordt gedanst,  meestal door alleen maar mannen, hen gade te slaan geef nog wat vertier.
 Om 24.00 uur willen sommige nog ergens anders na toe, Magreet, Wil, Kebba en ik besluiten een taxi te nemen en lekker ons bed in te kruipen.

07-12-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


08-12-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.schoenenpoetser
Klik op de afbeelding om de link te volgen

08-12-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.olifant boom
Klik op de afbeelding om de link te volgen

08-12-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.James Island
Klik op de afbeelding om de link te volgen

08-12-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.zwemmende kinderen in Albreda
Klik op de afbeelding om de link te volgen

08-12-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.veerboot Banjul
Klik op de afbeelding om de link te volgen

08-12-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 29: bezoek James Island
Klik op de afbeelding om de link te volgen

 

Als ik al vroeg naar beneden ga vind ik Lian in de keuken bezig met broodjes smeren.

We hebben als toeristen n.l. een reisje met lunch besteld, daar dit aan zo’n vriendenprijsje is besluit ik dat ze het wel verdiend heeft dat ik haar help.

We gaan eerst naar het dorp waar Saikou onze gids en de nieuwe en trotse eigenaar van de Defender woont.

Omdat Saikou zijn rijbewijs nog niet heeft rijdt Menno vandaag nog, we vertrekken naar Banjul om met de veerboot de Gambiarivier over te steken, net als we de poort inrijden zien we de boot vertrekken, jammer dat wordt dus ruim 1 uur wachten.

Arme Willem is weer ziek geworden en wordt in een taxi gezet en huiswaarts gestuurd.

 

Nou ik wacht hier liever 1 uur dan 5 minuten bij mijn tandarts, de tijd vliegt om, iedereen maakt een praatje met elkaar. Verkopers van cd’s, sieraden enz. proberen hun slag te slaan bij de toeristen.

Ik sla Kebba gade die de tijd benut om kopers voor de auto te vinden, hij komt met een geïnteresseerde aan en we raken in gesprek.

De man verteld dat we net 4 mannen gemist hebben zij hebben de kustroute gereden vanuit Zeist naar Gambia, hun auto’s heeft hij verkocht voor een schoolproject.

Ik had al van ze gehoord en vertel dat ik voor een gedeelte voor het ziekenhuis van dezelfde stichting rij.

Onmiddellijk pakt hij zijn telefoon en belt naar Nederland, hij krijgt Franka, voorzitter van de stichting Hand to Hand aan de lijn praat even met haar en geeft dan de telefoon door aan mij.

Dan laat hij mij nog kennismaken met enkele andere personen die eveneens op de boot wachten, een van hen blijkt Dr. Dollmann te zijn, de Duitse arts die het ziekenhuis steunt. Tja, zo blijkt maar weer hoe klein de wereld is.

 

In de verte zien we de veerboot terugkomen, nu de Defender geen dak meer heb je van hieruit een ruim overzicht, de overvolle boot legt aan en dan lijkt het of iedereen tegelijk de boot wilt verlaten, het is een drukte van jewelste.

Vrachtwagens, bussen, auto’s, ezels karren, handkarretjes, brommers en fietsen, fleurig geklede vrouwen met van alles en nog wat op hun hoofd, mannen en kinderen, ongelofelijk wat er allemaal op 1 boot past.

Als wij de boot oprijden kijk ik weer mijn ogen uit, het is een prachtig gezicht deze bedrijvigheid.

Op de boot ontdekt Lian dat ze alle autopapieren vergeten heeft, wat nu te doen het erop wagen of terugkeren, we besluiten het erop te wagen.

 

Aan de overkant van de rivier verlaten we de boot en krijgen we een flink stuk piste.

In de Defender is nu nog maar een provisorisch kussen gemaakt, de echte moeten nog komen. We voelen het dus goed die bulten en gaten in de weg.

Om het met de woorden van de Gambiaan te zeggen “ its a real Gambian expierience “

Kinderen komen uit het dorp gerend zodra ze ons zien en rennen vaak enorme stukken achter de auto aan, dit zijn echte kleine kampioenen, wat een tempo en dat in deze hitte.

Saikou gooit naar de kleinsten onder hen af en toe wat tennisballen die Lian uit Nederland heeft meegebracht.

Plotseling is er een politiepost, of we even de autopapieren willen laten zien. Tja nu heb je de poppen aan het dansen, Menno legt heel bescheiden de situatie uit maar de beambte is meedogenloos en wilt dat we teruggaan.

Rustig blijven staan en afwachten is het advies van Saikou en Kebba als Gambianen weten zij wat mogelijk is, enkele andere beambten komen langs en zeggen dat het wel goed komt ze lopen naar de meedogenloze beambte toe, deze zien we duidelijk nee gebaren. Na een poosje rustig afgewacht te hebben roept hij Menno bij zich, deze krijgt nog gauw het advies bovenal rustig en vriendelijk te blijven. Na korte tijd komt hij met een glimlach op zijn gezicht teruggewandeld naar de auto, ja hoor we kunnen weer verder.

In
Albreda  steken we met een klein visserbootje de Gambiarivier over naar het, strategisch  gelegen  James Island waar de vele slaven verbleven nadat ze gevangen waren genomen.
In de ruines kun je nog zien hoe de mensen bij elkaar gepropt werden de gids verteld over de folteringen en verkrachtingen en over duizenden slaven die stierven aan allerlei ziektes nog voor ze per schip naar overzee vervoerd werden.
We zien nog de ruimte waar Kunta Kinteh met handen en voeten aan de muur vastgeketend gevangen werd gehouden.
Het was een heel indrukwekkend en aangrijpend bezoek, tijdens de terugvaart was het dan ook opvallend stil in het bootje.
Terug in Albreda, drinken we wat in het restaurantje en gaan dan op weg naar het museum, dit blijkt gesloten te zijn omdat de beheerder naar een begrafenis in zijn dorp was.
Er worden nog enkele houtsnijwerken gekocht van de plaatselijke bewoners/kunstenaar. We passeren de olifantboom, die inderdaad opvallend veel op een olifanten hoofd lijkt en vertrekken dan weer via dezelfde piste terug naar Banjul voor de veerboot die natuurlijk weer net vertrokken was.

Als een van de eerste rijden we de poort in en stellen we ons op in een van de  rijen, ook nu weer komen er verkopers op ons af en ook een schoenpoetser die Menno zijn boots als nieuw laat uitzien.
Het is al schemerig als we in de verte de veerboot zien komen.
De boot wordt ingeladen en als wij aan de beurt zijn komt iemand ons vertellen dat hij vol is en we op de volgende boot moeten wachten,dat wil zeggen ruim 2 uur.
Meteen beginnen we met z’n allen te protesteren, we waren hier een van de eerste,   jullie hebben de ene rij laten voorgaan, dit is niet eerlijk. Zonder auto kunnen we er nog op en Magreet en ik besluiten dit te doen en dan in Banjul een taxi naar ons guesthouse te nemen.
Als we op de boot zijn zien we dat er nog  druk overlegd tussen degene die de inscheping regelen, ons protest heeft schijnbaar gewerkt, auto’s brommers en mensen worden verschoven en de Defender rijdt de boot op, half op de klep weliswaar, maar dat schijnt niemand te deren. Enkele mensen en een geit nemen de gelegenheid te baat en springen ook nog snel op de boot.
Het is al laat als we in het guesthouse arriveren, tijd voor ons om het dak op te gaan om te zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

08-12-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


09-12-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.een van de klaslokalen
Klik op de afbeelding om de link te volgen

09-12-2005 om 14:09 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de kids en het hoofd van de school met Kebba en Osman
Klik op de afbeelding om de link te volgen

09-12-2005 om 14:11 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Osman en Kebba in hun oude klaslokaal
Klik op de afbeelding om de link te volgen

09-12-2005 om 14:12 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 30: bezoek aan de basisschool in Tujereng
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Na het ontbijt vertrek ik met Kebba naar Serrekunda, naar iemand die geïnteresseerd is in de auto. Het blijkt familie van Kebba te zijn, iemand die in onderdelen handelt, hij weet wel iemand voor mijn auto en zal ons later bellen. Hij probeert mij zover te krijgen om thuis onderdelen te zoeken en te verschepen, jammer voor hem maar hier heb ik echt geen tijd voor.

 

We gaan naar Tujereng, naar de compound van Kebba waar we de schoolspullen inladen. Samen met Kebba en Osman, zijn broer gaan we naar de basisschool in het dorp waar ik in het kantoor van het schoolhoofd ontvangen wordt.

Ik geef de spullen af, hij is in de wolken van de bureauleggers met wereldkaart, niet om op zijn bureau te leggen maar om de kinderen te leren waar de landen liggen. Ook voor de pennen en schrijfmateriaal blijft hij maar bedanken. Hij legt uit dat er vele kinderen niet eens een pen kunnen betalen en hij zal zorgen dat het bij degene komt die het nodig heeft.

Dan geeft hij mij een rondleiding door de school, Kebba en Osman hebben hier ook op school gezeten en vooral Osman verteld honderd uit en laat me de plek zien waar hij als kind zat, toen waarschijnlijk zonder al de gaten in het golfplaten dak. Het moet geen pretje zijn om hier te zitten tijdens het regenseizoen. De bankjes en tafeltjes zijn stuk, op de muren kun je tussen de schimmelvlekken nog zien dat er lang geleden verf op gezeten heeft. Aan 2 kanten van het klaslokaal is een uitsparing in de muur voor een raam, maar er zit geen raamkozijn in, aan 1 kant is er een betonmat in geplaatst

 

Op het terrein is iemand bezig om oude golfplaten recht te slaan, deze worden als luik in een klaslokaal geplaatst. Zo blijft de regen buiten, ik bekijk het lokaal waar de lasser nog bezig is met dit karwei, er is pas 2/3 is klaar en zelf nu komt er nog maar weinig licht binnen en ziet het er donker en somber uit. Bij het hoofd van de school is van somberheid niets te merken vol overgave verteld hij hoe blij hij is dat dit door sponsorgeld mogelijk is gemaakt dan vraagt hij of ik het computerlokaal wil zien, en natuurlijk wil ik dit.dit is volgens mij het beste lokaal van de school, er zitten geen gaten in het dak er staan oude pc’s die door iemand uit de U.K.gesponsord zijn. De storm heeft schade aan de elektrische kabels aangericht en daarom is er nu geen internet. Ik vraag me af hoe snel het internet hier zal zijn, want zelfs in het toeristengebied werkt het slecht tot niet.

Ik vraag nog wat het kost om een kind 1 jaar naar school te laten gaan, dit kost € 100,00 hiervoor krijgen ze dan ook een uniform, schoenen en schoolmateriaal.Aan een zijde van het schoolplein staat een nieuw gebouwtje dat bijna af is, dit is eveneens gesponsord door mensen uit de U.K.  Hier krijgen ± 45 kinderen les en het is zeker goed voor 20 jaar verteld hij, kosten 3000 Euro. Ze zijn er hier zo blij mee dat ze de namen van de sponsors op de muur zetten.

Het hoofd is heel begaand met de kinderen en staat erop mij een bedankmail met een stukje geschiedenis van de school te sturen zodra het internet weer werkt.


Terug in de compound relaxen we even, Osman en zijn 2 zusjes moeten naar Serrekunda terug naar school, ik breng ze even zodat ze niet in de overvolle bustaxi hoeven. Dan gaan Kebba en ik terug naar het guesthouse, Magreet die vandaag een fiets gehuurd heeft komt ook net aan, ze heeft de tickets, hoera!!!!!!!
We frissen ons op en gaan naar Sene-Gambia naar “ The Garden” alwaar we onder het genot van een etentje afscheid nemen van Jos, Wil, Willem en Arjan die morgen terugvliegen naar Nederland.

Als Willem de foto’s van de school ziet zegt hij dat ik enkele oude pc’s van hem kan hebben, als ik thuis kom moet ik maar eens gaan zoeken naar een goed doel hiervoor en naar de mogelijkheden om deze te verschepen.

We maken het allen niet te laat en om 23.00 lig ik weer lekker in mijn bedje op het dak.

09-12-2005 om 14:19 geschreven door tiny  


10-12-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 31: winkelen in Serrekunda
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Vanochtend samen met Kebba weer naar Serrekunda gereden, naar iemand die geïnteresseerd is in de auto, hij doet een bod maar ik vind het wat weinig en wijs het bod af.

 

We gaan terug naar Sene-Gambia naar een internetcafé, Kebba wil me laten kennismaken met een vriendin van Dikkie  die hier werkt, ze is er niet.

Ik gebruik de tijd om wat op mijn blog te zetten, de verbinding is vreselijk langzaam als na 45 minuten ook nog de stroom uitvalt, geef ik dit op.

wel wil ik nog even de Letter of Transfer typen en printen, deze heb ik nodig voor de verkoop van de auto, helaas ook de  printer doet het niet, dus op naar een ander internetcafé dat wel werkt.

Als de letter of Transfer uitgeprint is gaan we terug naar het guesthouse om Magreet op te halen om samen naar de markt in Serrekunda te gaan. 

Serrekunda is een leuke stad is om te winkelen, maar de straten, vreselijk, Magreet heeft een oplossing voor het slechte wegdek, als iedereen nu elke dag een emmer steentjes meeneemt en in de gaten gooit, is het binnen no time stukken beter zegt ze.

In de stad ga ik op zoek naar een cap voor Dutch, maar wederom niets te vinden met Gambia erop, er is wel iemand die me verzekerd dit erop te kunnen drukken, hij laat me een T-shirt zien, “kijk zo wordt het “zegt hij. Ik vraag de prijs voor 4 stuks 1.1 met Gambia, 1 met Mauritanië, 1 met Senegal en1 met Mali erop.We onderhandelen en worden het eens over de prijs, ik doe een aanbetaling en hij gaat de caps bij een ander winkeltje halen en dan lopen we naar degene die het erop zal drukken. “Kom over 1 uurtje maar terug dan zijn ze klaar”.

 

Op het terras in Lana’s bar drinken we een koud pilsje en brengen de tijd door met het kijken naar het verkeer,het is nog leuker dan op het Vrijthof in Maastricht, auto’s trekken zich niets aan van verkeersregels en rijden kris kras door elkaar, dit kan ook niet anders want iedereen pronbeert de gaten te vermijden, dit lukt trouwens nooit helemaal, met wat geluk krijg je de kans om de kleinere te nemen .Veel mannen lopen met een kruiwagen en vervoeren zo hun spullen de vrouwen dragen het gewoon op hun hoofd.

 

Na 1 uur gaan we terug, wat blijkt de namen zijn gewoon op de caps geverfd en nog erg slecht ook.

Ik protesteer, dit is niet afgesproken, hier betaal ik niet voor zeg ik. Er volgt een hele discussie, degene die de caps aan de man verkocht heeft mengt zich ook in het gesprek.

Het is een drukte van jewelste de politie komt erbij, ik leg de situatie uit en vraag of de man het T-shirt wil halen om te laten zien wat de bedoeling was, deze doet dit niet en de politie wil dat ik aangifte doe.

De man die de caps aan hem verkocht heeft is helemaal kapot ervan, hij verwacht problemen met zijn baas. Om hem tegemoet te komen en omdat ik nog een afspraak heb met iemand die in de auto geïnteresseerd is betaal ik de caps.

Tja Dutch, jammer nu heb je alleen Marokko en Kenia voor je verzameling.

 

De man lijkt echt geïnteresseerd in de auto en zegt dat hij in 1 of 2 dagen wat laat horen, afwachten dus maar.

De rest van de avond breng ik rustig lezend door in het guesthouse.

 

10-12-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


12-12-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.het zouten van de vis
Klik op de afbeelding om de link te volgen

12-12-2005 om 20:11 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.het drogen van de vis
Klik op de afbeelding om de link te volgen

12-12-2005 om 20:12 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.het roken van de vis
Klik op de afbeelding om de link te volgen

12-12-2005 om 20:13 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de vissers
Klik op de afbeelding om de link te volgen

12-12-2005 om 20:14 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 32: bezoek aan visserdorp
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Kebba is vannacht in zijn compound gaan slapen en dus rij ik na het ontbijt naar Tujereng om hem op te halen, het is 11 uur als ik er aankom, Kebba zit nog aan zijn ontbijt. 
Ik heb deze ochtend kleding uitgezocht en uitgedeeld vertelt hij, ik drink samen nog een kopje koffie met hem en dan vertrekken we maar niet voordat ik nog een meloen ,vers van het land en sinaasappelen, vers van de boom meekrijg.

Onderweg stoppen we bij zijn werkplaats, hij laat me kennismaken met zijn baas en de anderen  timmermannen die er werken een mooie gelegenheid om de baas te bedanken dat hij Kebba vrij heeft gegeven tijdens mijn verblijf in Gambia.( zie foto)
Dan stoppen we een dorp verder in Tanji, een visserdorp, ook hier kent Kebba weer verschillende mensen en ik krijg een rondleiding in de stokerij, drogerij etc.
De volgende stop is een hotel in aanbouw, hier heeft Kebba het dak gemaakt en vol trots leidt hij me in het gebouw rond en laat me alles zien wat hij gemaakt heeft.

De stap is Arriet ophalen, zij is de vriendin van Kebba, ze zit nog op school en leert naaien, de Singer handnaaimachine ( van Dikkie ) die ik meegebracht heb is voor haar. Arriet zit in haar examenjaar en  terwijl we samen ergens wat drinken, is ze vlijtig met haar examenstuk bezig.


S' middags gaan we naar Serrakunda, de taxichauffeur die ons zaterdag van de disco thuis bracht heeft iemand gevonden die geïnteresseerd is in de auto. als we in Serrakunda aankomen staat hij ons al op te wachten en we volgen hem door vele stoffige straatjes naar een autodealer. Ik ben benieuwd hoe dit afloop, volgens mij wordt het niets, want de taxichauffeur, de autodealer, en Kebba zullen een commissie willen, samen met de autodealer rijden we weer door een wirwar van straatjes naar de geïnteresseerde, deze bekijkt de auto en we spreken af morgen  om 11  uur weer bij de dealer te zijn, hij brengt dan zijn monteur mee.

 

We hebben nog even tijd en ik vraag Kebba wat hij graag zou willen, hij zegt dat hij wilt leren emaillen en auto rijden, nou kies maar wat wil je het liefste zeg ik.
Autorijden is het antwoord, o.k. dan krijg je nu je eerste les.
Ik leer hem schakelen, als hij dit een beetje onder de knie heeft, zeg ik rij maar een stukje, hij start de motor deze valt meteen uit, de 2e keer gaat het goed, hij zet hem in de 1e versnelling laat de koppeling komen en daar gaan we dan………….. recht op een boom af, remmen roep ik, phhhhhhhhhh net op tijd trap Kebba op de rem. Hij was zo geconcentreerd bezig met de koppeling en gaspedaal dat hij vergat te sturen.

Ik had nu wel even genoeg van lesgeven, een andere dag zoeken we een stille weg op zonder bomen zeg ik en dan proberen we nog eens.

 

Om 19.30 heb ik een afspraak met degene die de auto voor Wil verkocht heeft, Kebba neem ik natuurlijk mee.
Ik denk dat het tijd wordt om een meer ervaren iemand erbij te halen, tenslotte heb ik niet meer zoveel tijd voor dat ik weer naar België vertrek.
We hebben afgesproken in "The Garden" er ontwikkeld zich een leuk gesprek over van alles en nog wat, maar natuurlijk ook over de auto en we spreken af dat hij zijn winst met Kebba zal delen.
Op een gegeven moment zijn beide in het Mandinka met elkaar in gesprek, plotseling beginnen ze te lachen en vertellen dat ze net ontdekt hebben dat ze neven zijn, echte vraag ik, want hier noemt men iedereen brother/sister, Ja echte!!.
na een poosje nemen we afscheid ,Kebba neemt de bush taxi naar Serrekunda en overnacht bij zijn broer Osman en ik ga naar Kadjendo guesthouse
.

 

12-12-2005 om 20:42 geschreven door tiny  


17-12-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 33:
Klik op de afbeelding om de link te volgen

In de binnenplaats van het guesthouse zit Magreet en ik aan het ontbijt als Kebba komt binnengewandeld. Magreet verteld dat ze gisteren Jimmy ontmoet heeft hij heeft beloofd om haar om 10 uur de fiets van zijn broer te brengen, ze kan deze veel goedkoper huren dan ze tot nu toe betaald heeft. Jimmy komt op tijd maar zonder fiets, de ketting was gebroken..

Kebba kent Jimmy al, ik kijk hier al niet meer van op, hier schijnt iedereen iedereen te kennen. Nu Magreet niet kan gaan fietsen spreek ze af dat Jimmy haar gids naar het vogelpark zal zijn.

Samen met Kebba vertrek ik naar Serrekunda waar we de geïnteresseerde met zijn monteur bij de autodealer zullen treffen., na veel gehobbeld en gestommel zijn we er mooi op tijd maar er is nog geen geïnteresseerde te bekennen, er wordt getelefoneerd en ik hoor dat hij onderweg is. Na ½ uur nog niemand gezien en ik vraag waar hij blijf, er volgt weer een telefoontje, hij is hier in de buurt aan het wachten op zijn monteur, de dealer gaat erheen en komt terug met de boodschap dat ze zo komen. Weer een ½ uur later vind ik het wel welletjes en geef er de brui aan, ik ben niet Afrikaans genoeg om rustig zittend op het stoepje af te wachten.

 

We rijden maar weer eens naar Lana’s bar om van het leuke uitzicht te genieten, terwijl we op het terras van een koud pilsje genieten, wordt voor onze neus een fietser door een taxi aangereden. Niets aan de hand, vanwege de gaten in de weg is de snelheid zo langzaam dat de schade meevalt, een beetje mopperen en weer verder rijden en fietsen. Stress, wat is dat????

 

Na een tijdje word ik onrustig en wil wat gaan doen, Kebba heb je zin in je 2e autorijles vraag ik, jazeker is het antwoord.

Een vriend in het café legt ons uit waar een rustige plek zonder bomen is.

We vertrekken, na 2 km en 10 minuten hobbelen, moet ik stoppen omdat er een grote witte jeep achteruit de weg oprijdt. Kijk zeg ik hij heeft de Mauritanische vlag voorop, vandaag bezoekt de Mauritanische president Gambia zegt Kebba. Bij de 1e kruising gaat de witte jeep links, ik moet ook links en volg hem. De politie die op de kruising staat vertrouwt het schijnbaar niet en haalt me van de weg af.Hij vraagt om mijn Laissez-passer , ik snuffel door mijn autopapieren en geef hem dit, fout zegt hij dit is van Mali, ik weer zoeken, zoeken maar vind niks.

We moeten mee naar het bureau, de agent stapt in en wijs me de weg. Ik rij de binnenplaats van het bureau op en zie er enkele auto’s staan die schijnbaar in beslag zijn genomen, in gedachten zie ik de mijne hier ook al staan. Binnen in het bureau kiep ik mijn papieren uit op een tafel en vind het benodigde document in mijn paspoort. Dan vragen ze om het verzekeringsbewijs, in Mali hebben we een verzekering afgesloten die ook hier geldig is, alleen hij was maar tot 5 november en het is nu 10 november. Ik heb 2 papieren gekregen, 1 met einddatum deze heb ik in Gambia weggegooid en 1 waar geen einddatum op stond, nu volgt de vuurproef, ik krijg het er warm van. Gelukkig het wordt goed gekeurd en we kunnen weer vertrekken, nog even de politie terug naar de kruising brengen.

De zin in autorijles is bij ons beide over en we besluiten terug naar het guesthouse te gaan.

 

Kebba houd een siësta en ik ga wat lezen, Kebba wordt gewekt door een telefoontje van de dealer, hij komt met een ander geïnteresseerde om de auto te bekijken, deze brengt een bod uit maar we wijzen dit af omdat Kebba net een telefoontje gekregen heeft van iemand die de auto al gezien heeft en meer bied. Hij had ons eerder gevraagd om 2 dagen te wachten omdat hij de 20.000 Dalasi die hij te kort kwam dan zou ontvangen. Ik ben benieuwd, voor mij maakt het niets uit maar voor Kebba is het beter hij hoeft de dealer geen 5% te betalen. We brengen de dealer en geïnteresseerde terug naar Serrekunda en treffen daar weer een taxichauffeur, een rasta boy die ons naar iemand brengt die de auto wilt zien, soms heeft Kebba van alles geregeld zonder dat ik er erg in heb.

Helaas hij zoekt een lichtere auto, een Suzuki Vitara of i.d. de rasta boy wilt in mijn auto terugrijden, forget it!! als er in deze wegen vol gaten iemand de auto stuk rijd zal ik het zelf zijn. We passeren weer een politiepost, deze keer willen ze de stempel in mijn pasport zien, alles o.k we kunnen verder rijden.

In Sene-Gambia aangekomen neemt Kebba een taxi naar Tujereng en ik ga verder in mijn boek.

Vol enthousiasme komt Magreet terug van het vogelpark, ze had een heel goede gids gehad en veel vogels gezien.

We spreken af om zodra de auto verkocht is er samen nog eens in alle vroegte heen te gaan

17-12-2005 om 21:56 geschreven door tiny  


18-12-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 34: een zak vol geld
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Kebba komt om 11 uur aan in het guesthouse, hij heeft vanochtend op de nurseryschool(kleuterschool)de kleurpotloden e.d. die Willem me gegeven heeft gebracht. Op school vertelde de leerkrachten dat het op het juiste moment kwam, de kinderen hebben binnenkort een klein examen hiervoor kunnen ze de spullen gebruiken.

 

We zijn naar Sanyo ( degene die Wils auto verkocht heeft) in Serrakunda gegaan, samen hebben we enkele dealers afgereden, ik  vond het niet erg veelbelovend maar Kebba en Sanyo zijn optimistisch.

Op de terugweg naar Sene-gambia stoppen we bij een automonteur om de zijkant van de bumper die er tijdens de rit in het Kololipark was afgevallen te laten repareren. Dit wilde niet erg vlotten omdat de monteur alleen maar een combinatietang en enkele steeksleutels had, van deze sleutels paste er geen een op de moer die los moest, na 15 minuten klungelen vond ik het welletjes, de bumper moet maar wachten totdat ik een monteur met meer gereedschap tegenkom.

 

Kebba is oververmoeid en gaat slapen,Magreet die ook een middagdutje gedaan heeft ontwaakt ongeveer gelijk met Kebba..Samen gaan we naar de man gaan die ons gevraagd had 2 dagen te wachten omdat hij 20.000 Dalasi tekort kwam.. Onderweg nogmaals een stop bij een automonteur met gereedschap, hij maakt de bumper in no-time.

In Serrekunda treffen we de broer van de man, ik wil me voorstellen en wil hem een hand geven, hij negeert dit . Later legt hij me uit waarom , het is ter bescherming van hemzelf en van de vrouw, hij wil niet het gevaar lopen verkeerde gevoelens te krijgen.

Dan zie ik zijn broer aankomen, hij draagt een rugzak op zijn borst, het zit vol geld. We tellen het na en dan teken ik de letter of transfer en schrijf een kwitantie. De koop is rond!!

Magreet heeft de transactie gefotografeerd (helaas zijn ze niet zo goed gelukt)en de tijd genoteerd vrijdag 11 november 15.45 uur.

Nu loopt Kebba met een rugzak vol geld op zijn borst rond. We vertrekken( zonder handdruk) en nemen een taxi, als we net vertrokken zijn merkt Kebba dat zijn telefoon nog in de Strange Rover ligt, we stappen uit om terug te lopen dan horen we getoeter de nieuwe eigenaar komt zo trots als een pauw aanrijden en overhandigd Kebba zijn telefoon., we zwaaien nog eens en zitten weer in de taxi.

In Sene-Gambia gaan we naar “ The Garden” Vanavond ben ik de Bosswoman, dus dat wordt trakteren, ook al weet ik dat het na omwisselen maar een klein stapeltje Euro’s is toch geeft het een gevoel alsof je stinkend rijk ben zo’n een rugzakje vol Dalasi. Kebba heeft zo’n half jaar salaris verdiend en ik vraag hem wat hij ermee wilt doen.. Ik breng het naar de bank zegt hij want in de toekomst wil ik een bakkerijtje opzetten. Wil je dan ophouden als timmerman vraag ik, nee zegt hij ik wil er iemand anders inzetten. Het brood kan dan in de winkeltjes in Tujereng verkocht worden.

Ik ben blij te horen dat hij het niet aan luxe dingen wilt uitgeven, maar op een manier waarop hij geld kan verdienen om zijn familie te ondersteunen 

18-12-2005 om 22:57 geschreven door tiny  


19-12-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
Klik op de afbeelding om de link te volgen

19-12-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


20-12-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 35: Abuko Natural Reserve
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Vandaag vroeg uit de veren, om 6 uur zijn we vertrokken naar het vogelpark in

Abuko Natural Reserve, bij de Gambia rivier.

Als we het straatje bij Kadjendo guesthouse uitlopen komt er net een taxi aan, Kebba spreekt een prijs af en weg zijn we. Daar de taxichauffeur te veel geld verliest als hij zonder passagiers terugrij, nemen we hem mee het park in

Als we in Lamins Lodge  aankomen is het nog vloed dus broekspijpen opgestroopt en door het water waden, zelfs het houten bruggetje staat nog grotendeels onder water.Het is het begin van de Gambiarivier is en het water is hier nog brak er leven dan ook geen krokodillen, wel oesters deze zitten op de mangrovewortels en worden bij laag water door vrouwen geplukt. De oesters zijn voor de consumptie en de schelpen worden vermalen tot metselspecie.

 

We lopen naar de boten en Magreet vraagt naar de gids van de vorige keer, iemand meld zich, Magreet zegt dat het niet de gids is die ze had, ik heb zo mijn twijfels omdat hij precies weet te zeggen met wie ze hier was en wat ze gezien heeft.  Ondanks dat Magreet blijft volhouden stappen we toch maar in de boot, we glijden over het water naar de mangrove toe, stappen uit en maken een wandeling door het bos. Al snel blijkt dat Magreet gelijk had, deze gids is beslist geen goede, de enkele vogels die we zien spotten we nog voor hem bovendien is hij de hele tijd aan het praten met de chauffeur en Kebba, jammer, zelfs zonder vogels te zien is het hier zo mooi dat je van de rust moet genieten, tja,” a other Gambian experiences “denken we. 
 

Om 12 uur zijn we terug in het guesthouse, Magreet gaat een dutje doen en Kebba en ik gaan naar een hotel in Sene-Gambia om kennis te maken met Nelly en haar zoon Johan, vrienden van Dikkie en Kebba, die hier gisteren gearriveerd zijn.
Als we bij het hotel aankomen, komen we nog een Gambiaanse vriend van hun tegen, wat mij opvalt, is dat zowel Kebba als hij zich moeten registreren en een pasje krijgen terwijl ik zo kan doorlopen, volgens mij heeft dit met de huidskleur te maken.
We treffen Nellie en Johan aan het zwembad, kletsen wat en spreken af elkaar maandag in Kebba’s compound in Tujereng te treffen.

Dan gaan we terug naar het guesthouse, Kebba voelt zich ziek, hij krijgt een paracetamol en wordt naar bed gestuurd.


Rond 19.00 uur is Kebba zover opgeknapt dat hij mee uit eten kan, we gaan naar een lokaal restaurantje, terwijl we van het eten genieten komt er een band binnen. We raken met ze in gesprek en ze vertellen dat ze uit
Guinea-Bissau komen.
De instrumenten zijn prachtig, ik zie dat er op 1 instrument halve ijzerzaagjes bevestigd zijn, De muziek klinkt heel goed, vrolijk en vol met passie. Wij krijgen een uitnodiging om morgen naar de repetitie te komen. We beloven dit zeker te doen en wandelen terug naar ons guesthouse.

 

20-12-2005 om 00:00 geschreven door tiny  


21-12-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
Klik op de afbeelding om de link te volgen

21-12-2005 om 12:27 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
Klik op de afbeelding om de link te volgen

21-12-2005 om 12:28 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
Klik op de afbeelding om de link te volgen

21-12-2005 om 12:29 geschreven door tiny  


22-12-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 36. bezoek banjul
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Hier houden mijn aantekeningen op, jullie moeten het doen met wat ik me nog herinner.

 

Ergens midden in de ochtend zijn we met de bush- taxi naar Banjul vertrokken, het zijn onze laatste dagen hier en het wordt tijd om wat voor de mensen thuis te zoeken.

 

We gaan naar de markt,eerst struinen we in het gedeelte met groenten en op de vismarkt dan gaan we naar het gedeelte met huishoudelijke spullen en dan zijn we aanbeland bij de  kleding en het houtsnijwerk.

De keuze is beperkt, veel souveniertjes, waarvan ik zeker weet dat ze ergens achter in een kast zouden verdwijnen als ik ze zou meebrengen, een enkele keer zie ik  een mooi houtsnijwerk maar dan is het weer te groot om mee te nemen.

Na wat rond snuffelen vind er een voetbalshirt van de Gambiaanse ploeg,  Tja ,Jeroen het is niet Feyenoord maar volgens mij zul je het toch wel leuk vinden,.

Voor mijn kleinkinderen, zie ik leuke Afrikaanse kleding, broeken en hesjes omzoomt met schelpjes, hierbij nog een fleurige ketting en armband en ik weet zeker dat ze er blij mee zullen zijn.  

De maat klopt niet maar dat is geen probleem zegt de verkoopster, ze kan het zo vermaken, ik stem in en ze vertrek naar de kleermaker
 .

Wij wachten op een gezellig terrasje midden op de markt totdat het klaar is, dan gaan we naar de winkelstraat waar Magreet haar hart kan ophalen in een muziek winkel.

Het is er druk, vooral veel cassettebandjes gaan er over de toonbank, Kebba heeft een goede prijs voor Magreet weten te bedingen.

Het is leuk om te zien hoe men  hier te werk gaat,wat ze niet hebben, maken ze wel even, illegale cd’s wat is dat??

 

Terwijl ik op een bankje voor het winkeltje wacht totdat de cd’s gebrand zijn, struint Magreet de winkels af.

Plotseling komt me een winkelier waarschuwen, ik moet naar Magreet toegaan en haar zeggen dat 2 mannen haar al de hele tijd volgen, hij maakt zich ongerust.

Zo gedaan en de rest van de tijd heeft Magreet braaf met mij op het bankje gekeken naar het fleurig straattafereel.
We zien 4 meisjes met grote schalen vol bananen op het hoofd, we kopen wat van ze en maken een foto, vlak voor ons op de stoep kleed een vrouw zich om, haar fleurig zondagse jurk wordt opzij gelegd, ze verschoond nog vlug haar baby en is dan klaar om de groenten die ze voor zich uitgestald heeft te verkopen.

 

Onze magen beginnen te knorren als de cd’s eindelijk klaar zijn, iemand wijst ons de weg naar het restaurant van een familielid, hier is het goed eten zegt hij. Helaas gesloten, de meeste eettentjes blijken gesloten te zijn en net als we besluiten om dan maar naar Sene-Gambia te gaan zien we een shoarmatent die open is. Hier hebben we het goedkoopste en het lekkerste gegeten van onze hele reis.

Zo nu kunnen we er weer een hele tijd tegen, we nemen een taxi naar Serrekunda, hier hebben we een tijdje terug een  winkeltje ontdekt met zowel oud als nieuw spul uit Mali,hier vinden we enkele stukken voor de familie/vrienden thuis.

 

Iemand van de band van gisteren heeft al gebeld waar we bleven, dus stappen we weer in de taxi en gaan naar Sene-Gambia om de repetitie bij te wonen.

Hij staat ons al op te wachten en we volgen hem door een stoffig straatje, gaan de hoek om, daar zitten de boy’s onder de boom, klaar om te beginnen.

Al vlug is de lucht vervult met vrolijke muziek, er komen veel mensen op af, ik loop wat rond om foto’s te maken te dicht bij een jongetje met een kleintje op de arm, het kleintje is schijnbaar bang voor de Toubak en zet het op een brullen.
Dit is echt heel leuk en het is jammer dat we niet lang kunnen blijven maar bij de familie op de compound door zit Binta al op ons te wachten met het avondeten.
We nemen afscheid van de boy's, halen onze spullen op in Kadjendo guesthouse, nemen afscheid van Lamin en Els, nog een klein berichtje in hun gastenboek en vertrokken zijn we naar Tujereng, waar we meteen kunnen genieten van een heerlijke omelet. Nog even de tent in het tuintje van Kebba opzetten, Kebba heeft nog een 2 persoonsmatras dat percies in het 1 persoonstentje past.
Nog even wat gezellig babbelen met iedereen die de compound komt binnengelopen en dan hup de tent in, maar niet voor lang, ik krijg het benauwd en vertrek naar buiten op mijn gelmatrassje .
Net voor ik bijna vertrokken ben hoor ik: "Tiny, Tiny," ik kijk op en Kebba staat er, hij vind het maar niets dat ik zo buiten lig en zegt dat ik in zijn bed moet gaan slapen, protesteren helpt niet, hij kruip op de bank en ik slaap opgelucht met de deur open in zijn bed,  want ik was toch wel een beetje bang voor al de insecten, kikkers etc. die s'nachts op de grond konden rondkruipen.

22-12-2005 om 23:25 geschreven door tiny  


23-12-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.markt Tujereng
Klik op de afbeelding om de link te volgen

23-12-2005 om 09:07 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.1.dame met malaria 2.uitzoeken verpakking matriaal
Klik op de afbeelding om de link te volgen

23-12-2005 om 09:10 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 37: het leven in de coumpound, deel1
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Zodra ik wakker werd en de tuin inliep zag ik Oma en Fanta, een meisje van ± 12 jaar oud net terugkomen met een grote teil water op het hoofd, die op diverse plekken in de compound in grote kruiken worden gedaan, zo heeft de familie altijd water in voorraad.

In gedachte zie ik mijn oudste kleindochter Carmen  dit voor schooltijd doen en ik denk," wat hebben wij het toch luxe.”

 

Ik ga naar het toilet, hiervoor moet ik een golfplaten deurtje in Kebba’s de tuin opendoen en een smal paadje inlopen, achteraf in de openlucht ligt het toilet, dit is een plek van ± 2 m² omgeven door verdorde palmbladen en met een golfplaat als deur, deze hangt met een ijzerdraadje vast aan een paal.

In het midden ligt een betonnen tegel met een gat in het midden, om deze tijd valt het nogal mee, maar als je in het midden van de dag, als de zon lekker warm schijnt zonodig moet, tja dan krijgen de vliegen die in het gat in luilekkerland leven een gratis douche en als dank vliegen ze massaal om je billen.

 

Na een lekker bakje oploskoffie en een ontbijtje, doe ik een greep in mijn met geld beladen rugzak en stuur Kebba naar Tanji om verse vis te kopen. Magreet en ik gaan samen met Osman( Kebba’s broer) naar de plaatselijke markt, waar ook Oma straks haar spulletjes uit de tuin gaat verkopen.

Het valt niet mee om de ingrediënten voor een warme maaltijd voor de hele familie en het bezoek bij elkaar te krijgen. Ik dacht hier zo een paar kilo tomaten e.d. te kopen, was ik even mis!!

Ik moet 4á 5 kraampjes aflopen om een magere kilootje bij elkaar te sprokkelen, ik neem alleen grote tomaten, daar verstaat men hier onder 2-4 cm doorsnee, gekneusd en gebarsten maar waarschijnlijk wel zonder chemicaliën. Voor de uien geld weer hetzelfde liedje, voor de aardappelen idem dito, het kost wel tijd om hier boodschappen te doen. Osman stelt ons nog voor aan verschillende vrouwen, het is hier wel een gezellige boel, een dame wil persé op de foto, deze moet ik later naar Kebba mailen, maar helaas hij is mislukt.

 

Als we terug naar de compound lopen stelt Osman voor om meteen papier te kopen om de cadeautjes in te pakken, we lopen een compound in waar betonnen stenen gemaakt worden.

Ik ben verbaasd als we  enkele lege cementzakken kopen, niet aan gedacht maar hier heeft men geen krant of reclamefolders, het plastic wordt eraf gehaald even schoonkloppen en je hebt prima pakpapier.

We komen nog een Oma tegen waar Osman schijnbaar een goed contact mee heeft, liefdevol zie ik hem met haar praten, even later verteld hij mij dat ze malaria heeft en geen geld voor de doktor en medicatie.

Nog voor we de spullen naar de compound brengen vraag ik of ze nu naar de arts wil, ik zal wel de rekening betalen. Natuurlijk wilt ze dat en zo ziek als ze is loopt ze met ons mee, het is nog een heel eind het dorp in, de doktor is niet in zijn compound. Hij is onderweg om kinderen een vaccin voor polio te geven, hiervoor gaat men naar de steden en deelt dit in de vorm van druppels uit. Gisteren in Banjul zijn we nog zo’n groep tegen gekomen..

Onverrichter zaken lopen we terug, we geven het Omaatje een paar paracetamol en beloven vanavond terug te komen.

 

Ik vraag of de doktor niet via zijn telefoon te bereiken is, nee is het antwoord, maar wat als er een spoedgeval is. Nou dan ga je naar Tanji en hoopt dat de doktor wel daar is anders moet je nog een dorp verder. Natuurlijk kun je ook nog altijd naar de grote stad, alleen een auto in het dorp is zeldzaam en voor een taxi moet je naar de hoofdstraat lopen en hopen dat er vlug eentje komt die niet propvol zit.

 

 

23-12-2005 om 09:11 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.vrouwenfeestje
Klik op de afbeelding om de link te volgen

23-12-2005 om 12:41 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.koken 3
Klik op de afbeelding om de link te volgen

23-12-2005 om 12:42 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.koken 2
Klik op de afbeelding om de link te volgen

23-12-2005 om 12:42 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.koken 1
Klik op de afbeelding om de link te volgen

23-12-2005 om 12:43 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 37: het leven in de coumpound, deel 2
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Als we terugkomen in de compound is Kebba ook gearriveerd met een behoorlijke lading Ladyfish.

Magreet begint met het schillen van de aardappelen zowel de zoete als de normale en snijd  hier frites van. Ik bezigheden bestaan uit het schoonmaken en snijden van de tomaten en uien.

Dan komen we tot de ontdekking dat we geen olie hebben en samen met Osman ga ik nog eens naar de markt, de olie wordt in een maatbeker afgepast en in een plastic zakje gedaan.

 

We boffen want Kebba is de gelukkige bezitter van een gaspitje, deze luxe kunnen wij ons permitteren, normaal kookt men hier op een houtvuurtje.

Dan bestaat de maaltijd meestal wel alleen uit rijst met een beetje saus.

Het gaspitje wordt in het tuintje naast de tent opgezet,we hebben maar 1 kookpan,het wordt dus plannen wat eerst te doen, we besluiten eerst de frites te bakken,, dan gaat de vis in de olie en hierna wordt de tomatensaus gemaakt.

Kebba’s moeder kookt de rijst dus daar hoeven we ons niet druk om te maken.

De mannen hebben we ook aan het werk gezet ook een vriend die argeloos kwam binnengewandeld, ze zijn echt een grote hulp, zonder hen was het ons vast niet gelukt.

 

Nellie en Johan zijn ook in de compound gearriveerd,ze hebben nog een jong stel meegebracht, ze zijn hier voor de 1e maal en Kebba heeft geregeld dat ze een bezoek aan de kleuterschool kunnen brengen.

 

Toen we vertelde wat er op het menu stond hoorde we dat enkele geen vis lusten, Kebba stond meteen klaar om zijn kip voor hen slachten, het beestje leeft naast onze tent en ik moet er niet aan denken dat hij zo het mes ziet, dus vraag ik of er niet een van de buren een kip te koop heeft. En ja hoor even later wordt er een mager scharminkeltje gebracht.

Gelukkig hebben we de vis nog niet in de olie gebakken en kan de kip er nu in, hierna wordt een gedeelte van de olie gebruikt om een tomatensaus te maken zodat er ook saus zonder vissmaak is.

Binta komt en neemt de regie over, phhhhhhh, zijn we ff blij, je kunt echt merken dat ze dit gewend is, nog snel even Osman naar de shop sturen voor wat ingrediënten en binnen no-time staat er een verrukkelijke maaltijd op tafel

 

Kebba heeft zoals gedurende mij heel verblijf in Gambia ook niet stilgezeten, hij heeft diep in zijn portemonnee getast en verzorgd ons van lekkere koele drankjes. Het valt mij op dat mensen hier héél inventief zijn, het water wordt in plastic zakjes ingevroren en verkocht, vele gebruiken het om te drinken ze bijten dan een hoekje af en zuigen hieraan

In mijn koelbox heeft Kebba zo’n blokken ijs gedaan en hij is druk doende om de koelbox steeds gevuld te houden.

Ik moet hem echt erbij roepen want hij cijfert zichzelf helemaal weg om het zijn gasten naar de zin te maken.

.

Na de maaltijd rusten sommige uit, Magreet en het jonge stel wandelt met Binta en Osman naar het nabije visserdorpje Tanji, ik blijf op de compound en bekijk het leuke tafereeltje als Nellie en Johan tevoorschijn komen met echte voetbalshirts voor de kinderen.

Overal vrolijke en lachende kids, even op de foto als echte profs en dan wordt er gevoetbald, al vlug is er de eerste blessure, hevige tranen lopen over een klein wangetje.

 

Als de groep terugkomt, vertrekken Nellie, Johan en het jonge stel, ze worden door de hele familie uitgezwaaid. Wij relaxen nog wat en genieten van een overheerlijke meloen.

Dan wordt het tijd om met het Omaatje naar de doktor te gaan, Osman gaat weer met ons mee, als we buiten de compound de bocht omgaan zien we een hele groep vrouwen staan.

Het blijkt dat ze samen een muzikant ingehuurd hebben, ze staan in een kring en de een na de ander springt in het midden om zijn danskunsten te toon te spreiden. Het is echt jammer dat mijn fototoestel sinds een paar dagen het niet meer goed doet, maar ook al is de kwaliteit slecht, ik denk dat het toch voldoende is om jullie een beeld van de situatie  te geven.

 

Het Omaatje zit al op ons te wachten, we lopen weer het hele stuk naar de compound van de arts, hij is er nu wel. Binnen is het pikdonker, de arts zit aan een tafel bij een kaarsje, als mijn ogen aan het donker gewend zijn zie ik nog een ziekenhuisbed tegen de muur staan met hierop enkele dozen.

Osman legt uit wat er aan de hand is en dan wordt de vrouw onderzocht, conclusie: inderdaad malaria, de arts verlaat ons en komt na + 10 minuten terug met 3 injectie’s, antibiotica en een pijnstiller, hij geeft de vrouw een injectie en zegt dat ze morgenochtend terug moet komen voor de volgende injectie en dan s’avonds nog een keer. Ik zeg de arts dat ik haar morgenochtend wel wil spuiten dan hoeft ze die lange weg naar hem toe niet te maken. Hij vindt dit prima, we vertrekken en brengen Oma terug naar haar compound.

Aan de overkant van ons compound staat een palmboom, ik vraag Osman of hij hierin kan klimmen, ja zegt hij en voegt meteen daad bij woord.

Kebba en een vriend wikkelen onze cadeautjes in het cementpakpapier en Magreet pakt al vast haar tas in.

Ik ben niet van plan om nog veel mee naar huis te sjouwen en laat het pakken tot morgen Gezellig kletsend met Osman breng ik de avond in Kebba’s tuintje door.

23-12-2005 om 12:45 geschreven door tiny  


24-12-2005
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
Klik op de afbeelding om de link te volgen

24-12-2005 om 19:55 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
Klik op de afbeelding om de link te volgen

24-12-2005 om 19:55 geschreven door tiny  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 38: afscheid
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Al vroeg in de morgen is Kebba naar Serrekunda gegaan om mijn overgebleven Dalasi te wisselen naar Euro. Ik veeg de vloer wat aan, dit is hier wel nodig met het stoffige binnenplaatsje en tuintje.

Dan vertrek met Osman naar het Omaatje om haar de 2e malaria injectie te zetten, ze wacht al op ons en in haar taal ( Mandinka) vertelt ze Osman dat het al beter met haar gaat, als ze haar injectie gekregen heeft neem ik afscheid van haar en haar familie en we wandelen terug naar de compound.

 

In de compound maakt Osman het ontbijt en ik begin met pakken, ongeveer op dezelfde tijd zijn we hier mee klaar en kunnen we eten.

Dan relaxen we nog wat in het tuintje en ik vraag Osman waarom hij niet op school is.

Hij verteld me dat hij weggestuurd is omdat het schoolgeld betaald moest worden, hij heeft met zijn vader gepraat, maar deze heeft het niet, zijn vader is n.l. ziek en kan niet meer werken.

Kebba heeft gezegd dat het goed komt maar hem gevraagd hier te blijven om voor ons te zorgen als hij er niet is. Lief hé.

 

Als Kebba terugkomt van Serrekunda praat ik nog even met hem en omdat ik het jammer vindt dat hij zijn doel, de bakkerij langer moet uitstellen en omdat ik toch nog wat over heb van het budget dat bedoelt was om hier te besteden, geef ik hem het schoolgeld voor Osman.

Dan is de tijd aangebroken voor een allerlaatste foto met de hele familie.

Een vriend die taxichauffeur is, is door Kebba ingehuurd als privé chauffeur, hij is net gearriveerd en het is tijd om naar het vliegveld in Banjul te vertrekken.

We nemen afscheid en worden uitgezwaaid door iedereen, als we langs de compound van het Omaatje rijden zien we haar zitten onder de Mangoboom, een goed einde van ons verblijf in het Tujereng.

 

In het vliegveld zien we Lian al inchecken, wij gaan ook in de rij staan en als alles geregeld is gaan we als afscheid nog even met de boys wat drinken.

 

De terugvlucht verloopt voorspoedig en thuis als ik zit te bibberen van de kou maak ik de balans van de reis op, ik kom tot de conclusie dat ik heel blij ben dat ik de reis heb doorgezet, ik heb prachtige natuur gezien, veel cultuur, zeer lieve en behulpzame mensen ontmoet en een klein steentje kunnen bijdragen om het leed van sommige mensen in Gambia wat te verzachten.

 

Van harte wil ik dan ook graag alle sponsors, familie en vrienden bedanken, jullie hebben dit mede mogelijk gemaakt.

 

Kom af en toe toch nog eens op dit blog kijken, niet alleen worden er nog foto’s geplaatst er komt vast ook nog eens een vervolg, zoals jullie hebben kunnen lezen, krijg ik van Willen nog een aantal computers. Het vervoer is al geregeld, ze gaan met de volgende container van Stichting Kairakaffoo Foundation ( zie links)

24-12-2005 om 19:56 geschreven door tiny  


04-12-2006
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.En daar gaan we weer!!!
Klik op de afbeelding om de link te volgen

1 jaar lang heb ik niets van me laten horen, maar hier ben ik dan weer.met mijn nieuwe (oude ) busje dat mij hopelijk met minder car- troubels naar Gambia zal brengen,

Ik nodig u allen uit om met me mee te reizen via het blog
2Care and 4Fun



http://blog.seniorennet.be/anitaentiny

 

04-12-2006 om 18:33 geschreven door tiny  




Foto

Mijn links
  • 2Care and 4Fun
  • site van willem ( tip)
  • benefiet muziekfestival
  • Kairakaffoo
  • alles wat je wilt weten over gambia
  • duurzaam bouwen in Gambia
  • jeugsentimenten
  • Het doel

  • Gastenboek
  • when will cialis be generic
  • viagra en lima peru
  • how effective is a 5mg cialis
  • enter site uk viagra online
  • sample cialis online in canada

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Oude foto's uit Gambia


    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto


    Zie hier het resultaat van 1 dagje toilet madam spelen.

    Toch een mooi gezicht hé!!

      Al met al een mooie opbrengst van het
    Boerderijpopfestival 2005 voor
     Adventure2Care


    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Archief per week
  • 04/12-10/12 2006
  • 19/12-25/12 2005
  • 12/12-18/12 2005
  • 05/12-11/12 2005
  • 28/11-04/12 2005
  • 21/11-27/11 2005
  • 14/11-20/11 2005
  • 07/11-13/11 2005
  • 17/10-23/10 2005
  • 10/10-16/10 2005
  • 03/10-09/10 2005
  • 26/09-02/10 2005
  • 12/09-18/09 2005
  • 29/08-04/09 2005
  • 22/08-28/08 2005
  • 08/08-14/08 2005
  • 01/08-07/08 2005

    Foto

    HRG4xx4, Borgloon/auto class clinic,Veldwezelt/ESPRIT, Maastricht/fam. Bout / SUZUKI Rekem/ fam. Hillekens / SNSbank / HANS ANDERS,, Maastricht / ETOS, MaastrichtKapsalon Albertz,Maastricht / Hermans verz. VeldwezeltArgenta, Lanaken / Dexia, Veldwezelt
    HET AFPRC ziekenhuis in Farafenni

    Mooi van buiten, van binnen helaas niet.

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Metamorfose van
    Range- Rover
    Naar
    Strange-Rover


    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Wie kan mij helpen?
    Heeft u thuis nog iets liggen
    dat u kunt missen ?
    Ik heb nog voldoende ruimte
    over om wat van onze overvloed
    naar The Gambia te brengen.

    Voor mijn reis ben ik nog op zoek
    naar enkele jerycans,
    spanriemen,potkrik,roofrack,
    onderdelen van motor
     (diesel)RR 2500TD bj.'90

    Voor de Gambiaanse mannen
    (laat ze maar werken die mannen)
    oud handgereedschap
    .

    Voor de Gambiaanse vrouwen
    iets om zich eens lekker te verwennen,
     zeep. shampoo's, parfum e.d.

    Voor de kinderen: rugzakjes, schriften,
    pennen en ander schrijfmateriaal,
    wat om te spelen is natuurlijk ook heel fijn,
    maar dan liever geen knuffels maar ballen,
    geen elektrisch speelgoed
    maar blokken, ballonnen, bellenblaas enz
    .

    Voor het ziekenhuis te veel om op te noemen,
    van bedpannnen tot
    chirurgisch materiaal,
    van computers tot generators,
    op verzoek stuur ik u graag een lijst toe.

     

     


    Inhoud blog
  • En daar gaan we weer!!!
  • Dag 38: afscheid
  • Dag 37: het leven in de coumpound, deel 2
  • koken 1
  • koken 2
  • koken 3
  • vrouwenfeestje
  • Dag 37: het leven in de coumpound, deel1
  • 1.dame met malaria 2.uitzoeken verpakking matriaal
  • markt Tujereng
  • dag 36. bezoek banjul
  • Dag 35: Abuko Natural Reserve
  • Dag 34: een zak vol geld
  • Dag 33:
  • Dag 32: bezoek aan visserdorp
  • de vissers
  • het roken van de vis
  • het drogen van de vis
  • het zouten van de vis
  • dag 31: winkelen in Serrekunda
  • Dag 30: bezoek aan de basisschool in Tujereng
  • Osman en Kebba in hun oude klaslokaal
  • de kids en het hoofd van de school met Kebba en Osman
  • een van de klaslokalen
  • dag 29: bezoek James Island
  • veerboot Banjul
  • zwemmende kinderen in Albreda
  • James Island
  • olifant boom
  • schoenenpoetser
  • dag 28 : deel 2 Happy Kids
  • Feyenoorders in dop
  • Kids in Kebba's compound
  • dag 28: Deel 1
  • Is het niet een schatje !!
  • Dag 27 : eindbestemming bereikt
  • dag 26: leve het asfalt
  • dag 25: apenkoppen
  • Dag 24: het natuurpark Niokolo Koba
  • Dag 23: op weg naar Senegal
  • Dag 22: op weg naar Kayes
  • Dag. 21 Mali
  • dag 20 . kadavers
  • Dag 19. en nog eens reparatie van de auto
  • Dag 18. een onverwacht extra nachtje woestijn
  • dag 17. alleen op de camping
  • dag 16 . reparatie van de auto
  • dag 15: lang leve de asfaltweg!!!
  • Dag 14: Dromen zijn bedrog
  • dag 13: scheuren door de woestijn
  • Dag 12: voorbereiding op de piste
  • dag 11: Mauritanië, here we come!
  • Dag 10, monsteretappe
  • brrrrrrrr terug in het land
  • hallo allemaal,
  • dag 9: westelijke sahara
  • dag 8: even uitrusten ?!
  • dag 7: eerste schade
  • dag 6: even echt ruig 4X4
  • kashbah
  • kashbah
  • Dag 5 ( rusten) in Marrakech
  • dag 4,door het Atlasgebergte
  • Dag 3 : Marokko
  • Dag:2 Sahara temperaturen en eenzame opsluiting
  • een eerste nieuwsflash
  • Jawel de eerste tekenen van leven
  • nieuws?
  • Geen nieuws, goed nieuws.
  • Afscheidsfeestje
  • krantebericht
  • de laatste loodjes
  • STRESS!!!!
  • Nog wat freubelen
  • verzamelen
  • tijd voor de injecties
  • Super gezellig was het !!
  • geschenk
  • Back to the sixties!!!
  • hulp van mijn handyman
  • nog meer veranderingen
  • het spuitwerk
  • surfen naar onderdelen
  • De auto
  • BENEFIET FESTIVAL MAASTRICHT
  • vervolg Rommelmarkt
  • Rommelmarkt
  • bezoek ziekenhuis deel2
  • Dikkie's bezoek aan het ziekenhuis deel1
  • op zoek
  • Een drietal redenen om toch door te gaan,.
  • Mijn challenge 2005, hoe is het tot stand kwam
  • bericht voor alle bekende blogbezoekers

    Vogels in Gambia


    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!