Op een eindeloze weg
vol stenen
kwam ik een meisje tegen
die op haar rug
  een kleine jongen droeg.

"Kind", zei ik,jij draagt een zware last."
Ze keek me aan
en zei:
"Dat is geen last, meneer,
dat is mijn broertje."

Het spontane antwoord van dit kind
staat sindsdien in mijn hart gegrift.

En wanneer het lijden van mensen
me overweldigt
en me alle moed ontsnapt,
denk ik aan
het woord van dat meisje:

"Het is geen last die je draagt,
het is je broer,
het is je zus ..."


en heradem

Bijlagen:
http:///www.youtube.com/watch?v=i-rMHfgKbAk