Langzaam
schuift het schip van mijn dromen onder de kolkende steen van
de brug...
De
stad slaapt, gehuld in nevels van heimwee...
In
de klamme stilte
van het eerste dagen
zweeft een versluierd
silhouet...
het schaduwbeeld
van haar die ik noemde
mijn
prinses
mijn alter ego
mijn ‘au clair de la lune’...
Als
een gouden vogel die nestelt tussen de bladeren van de
hemelboom woont zij in het huis van mijn gedachten... voor
altijd….
Bijlagen: http://youtu.be/TFIBFd3gKHE
|