Het was heerlijk genieten deze morgen. Lekker kopje koffie met uitzicht op de tuin. En op mijn duivenkot dat nu een bloemenkot is geworden. De tuin begint wat herfstige trekjes te vertonen vooral nu de zon wat later opkomt en het een ferm stuk koeler is geworden. Maar de kleuren zijn veel intenser en hier en daar staan al wat gele en bruine bladeren aan de struiken.
Ik denk dat de opwarming van de aarde deze zomer gestopt is ook en we afstevenen op een koude winter. De media roert zich alleszins niet. Teveel werk met de regeringscrisis zeker.
Op het gemak de krant lezen. Zalig. Geen lawaaierige kinderen te horen. Geen boeren die bezig zijn op het veld, want die werken nu de nacht door en zijn nu gaan slapen. En niemand die nog mag klagen als de lawaaimakers bezig zijn. Of ge hebt zelf een proces aan uw been. Omgekeerde wereld. Ik dacht altijd dat rust en stilte goed waren voor de mens. Ik zal wel weer mis zijn.
Zoals ik al verteld heb is mijn tuin nu volledig vernieuwd en op wat miskleunen na mag dat nu groeien zoals het wil voor de rest van mijn dagen. Oei, slechte uitdrukking. Ik ben nog niet aan doodgaan toe. Ik bedoel dat ik om mijn arme rug te sparen mij ga onthouden van nog zware werken uit te voeren. Want tuinwerk is eigenlijk soms hard labeur. En als je dan ieder seizoen nog met een hoop bloembakken moet gaan zeulen, jaja.
Ik heb daar zo een Lantana die ik op stam gekweekt heb. Meer dan 20 jaar oud nu. Dat staat in een grote kuip en alleen kan ik dat moeilijk in beweging krijgen. Ieder jaar zeg ik, dat moet weg. En ja, ieder jaar staat dat een hele winter in mijn veranda in de weg te staan. Want die kerel kan tegen geen beetje vorst. Maar je wordt daar aan gehecht en eerlijk gezegd ben ik een beetje trots op dat boompje.
Verleden jaar stond hij in de voortuin en als er iemand voorbij kwam moest ik natuurlijk een woordje uitleg geven. Waar ze dat konden kopen, wat voor een soort het was. Deze zomer staat hij weer langs achter. Ik vind het een beetje spijtig. Ge vind het alleen maar spijtig omdat je niet meer kunt stoefen met uwen boom, zegt mijn madam. Volgend jaar staat hij weer in voortuin, zeker weten.
Ik ben nog eens op bezoek geweest op dat blogje “tuinkriebels”. Er is daar de laatste tijd niet veel activiteit geweest zo te zien. Eigenlijk verwonderlijk dat daar nog bezoekers te bespeuren zijn. Mea culpa!!! Ik leef nog goed en wel en de gezondheid is ok.
Maar… het is zoals mijn madam zegt, je moet nog vééél meer dingen doen. In plaats van al je nieuwe projecten zou je beter die paar dingen in orde brengen waar je goed in bent.
Ik was nog vereerd door haar woorden ook, maar ze wilde wel niet zeggen waar ik goed in ben. Ik weet ook dat er misschien mensen een beetje ontgoocheld zijn van niets nieuw meer te vinden op mijn blog. Ik ga proberen van daar iets aan te doen (waar heb ik dat nog gehoord?)
Ik ga beginnen met in te pikken op die besneeuwde vijver. Dat is nog niet helemaal zoals ik het zou willen. De plantengroei floreert niet te best. Veel problemen met draadalgen. En al die poederkes en pillen voor helder water dat helpt allemaal niet veel. Het is zoals bij de dokter, kom eens terug als je pillen op zijn. En het is 20 euro.
Met die vijver is dat juist hetzelfde. Ik heb dat water willen zuiveren zonder die grote filterbak maar dat lukte niet. Dan maar een nieuw bakske gekocht dat niet teveel opvalt. Dat water is nu helder maar die draadalgen moet ik daar wel regelmatig uit vissen. Ik heb er een nieuwe waterlelie in geplant ook. Was dat een probleem.
Dat mandeke gereed gemaakt zoals in de boekskes beschreven en te water gelaten. Verzwaard met wat stenen. Ge kunt al raden. Na vier maal dat mandje ondersteboven zien keren zelf in die vijver gekropen en dat mandje onder water gehouden tot alles verzadigd was en die domme mand bleef staan. Het was een schoon spektakel.
Ik weet nu nog altijd niet wie de domste was, die mand of …
De dijkbreuk in mijn vijver is hersteld en ik heb weer goesting om eens achter de pc te zitten. Ik hoop dat die nieuwe vijver het nu maar zeer lang uithoudt. Dat was nog eens hard labeur. Een mens kan dat missen op mijn ouderdom. Maar ja, wat is oud? Een mens is zo oud zoals hij zich voelt. En dan nog geluk gehad met het weer. Niet te koud voor de tijd van het jaar, juist gepast om niet te moeten zweten.
Ik heb het eigenlijk nog plezant gevonden. Zo eens lekker in de modder ploeteren, ’s avonds doodmoe in de zetel neerzakken, te lui om tv te kijken, de trap op naar boven op handen en voeten van vermoeidheid en slapen als een roos. Heerlijk, heerlijk, zou Toon Hermans zeggen. Dat van die roos mag je schrappen, zegt mijn vrouw, je hebt liggen snurken dat ze het twee straten verder nog hoorden. Dat geloof ik nu niet zie, ze overdrijft. Die vijver moet nu weer worden zoals hij vroeger was. Met een mooie beplanting en wat kleine visjes. Die grote koi zitten nu in de vijver van de buurman. Hij is daar groot liefhebber van en ze hebben er de ruimte.
Zo is de renovatie van mijn tuin nu echt af. Ik kijk uit naar de lente. Ondertussen wel nog een mini sneeuwstorm meegemaakt. Op het einde van de dag was er al niet veel meer te merken van die sneeuw. Jammer, het zag er allemaal zo poëtisch uit. Vandaag naar een kwekerij geweest en nog wat wintergroene bodembedekkers aangeschaft om de lege plekken in de tuin op te vullen. Het is een groot bedrijf en veel volk heb ik daar niet gezien. Al de plantjes blijven daar gewoon de hele winter buiten en zo kan je goed zien welke planten goed de winter doorstaan. In het voorjaar heb je daar zo geen zicht meer op. Op de foto mijn vernieuwde vijver in de sneeuw.
De tuin slaapt nog steeds maar begint toch stillekens aan wakker te worden. En ik, wel ge moogt gerust zijn, ik ben uit mijn winterslaap ontwaakt. Ik heb bewust gestopt deze maand omdat ik wel eens wilde weten hoe rap een mens vergeten wordt als je niet zelf op ronde gaat in de gastenboeken met copy and paste wapens.
Maar omdat ik weet dat er mensen zijn die interesse hebben in mijn blog, en in mijn gastenboek er mij op attent maken van niet te blijven slapen ben ik nu weer klaar wakker. Ik weet heel zeker dat het géén van wat je zou kunnen noemen gastenboek toeristen is. Ik dacht eerst nog van terrorist te gebruiken maar zover wil ik niet gaan. Nu ga ik waarschijnlijk op zere tenen trappen maar het ligt toch een beetje op mijn lever. Ik denk dat er hier op Seniorennet een heuse competitie aan de gang is om het grootste aantal vermeldingen in het gastenboek.
Wel, ik doe daar niet aan mee. Als ik zin en goesting heb zal ik wel zelf bepalen wat ik ga bekijken en als ik wat in het gastenboek schrijf doe ik dat ook gemeend, en heb ik ten minste de tijd genomen om te lezen en te bekijken wat er op een blog te vinden is. Zou dat van iedereen hier kunnen gezegd worden? En ik ga geen godganse dag achter mijn computer zitten om van de ene naar de andere website te hollen. Ik heb er de tijd niet voor, of beter, ik wil er de tijd niet voor nemen. En aan blogoorlogjes doe ik zeker niet mee, ik ben een vredelievend mens.
Er zijn nog andere zaken in een mens zijn leven en die hebben absolute voorrang. Voila, dit moest er even uit, maar dit belet niet dat mijn gastenboek er is voor iedereen. Alleen maar dat je mij niet altijd direct moet terug verwachten.
In mijnen hof heb ik echter niet stilgezeten. Ik heb verder gewerkt aan de herinrichting en nog twee rozenbogen bij geplaatst. De rozen stonden er al twee jaar maar kwamen niet goed tot hun recht en nu ze hun derde jaar ingaan was het de tijd om ze eens deftig op te binden. En net toen ik dacht van eens lekker rustig te genieten en zelfvoldaan mijn werken te bewonderen begon er zich een kleine ramp te voltrekken.
Ik vond dat het waterpeil van mijn vijver ondanks de regenbuien snel aan het dalen was. En inderdaad, na een paar dagen zakte het water tot op alarmpeil. Het leek wel een mini dijkbreuk. Die grote koi’s in mijn vijver konden nog met moeite onder water blijven. In allerijl een grote kuip gevuld en gaan vissen. Het waren ferme beesten. Nog wat klein grut gered en dan was het werken geblazen. Nu weet ik weer juist hoeveel zakken keien ik in die vijver gekiept had. Man, man, zwaar werk. Die vijverfolie heeft het vijftien jaar uitgehouden. Ik denk dat ik er nu van die rubberfolie ga inleggen. Veertig jaar garantie schijnt het. Het mag nu nog wat minder zijn, tegen dan…
Ik ben vroeg opgestaan deze morgen. Ik ben wakker geworden in een nare droom over tovenaars en monsters. Ik ben direct alles gaan controleren in huis, het zou eens echt moeten zijn. Gelukkig was niets wat het leek. Het zal allemaal wel te maken gehad hebben met die Harry Potter film op TV gisteravond. Gaat ge daar naar kijken, zei mijn jongste kleinkind nog de dag daarvoor. De jeugd van tegenwoordig, geen greintje fantasie meer. Ik repliceerde nog dat die films duizenden bezoekers trokken, maar pépé toch, dat is voor de kleintjes. Hij is al veertien moet je weten. Dat is niet “cool” genoeg. Daar sta je dan. Wat ze dan wel "cool" genoeg vinden is een mp3 speler onder de kerstboom. En liefst eentje van Apple, nen Ipod. ’t Zal waar zijn.
Dat vroeg opstaan heeft ook nog te maken omdat ik dat gewoon ben in de zomer. En ik krijg de kriebels van die lange duisternis deze tijd van het jaar. Ik ben waarschijnlijk toch een beetje een ochtendmens en ik hou van het vroege zonlicht. De morgenstond heeft goud in de mond en andere bla bla bla, ge kent dat wel. Daarom kan ik zo kwaad zijn op die spaarlampen die we jaren geleden hebben geplaatst. Energie besparen, het milieu redden, ge kent dat wel. Maar het zijn altijd dezelfde die het milieu moeten redden. In Brussel hebben ze een paar miljoen euro teveel om gebouwen te verlichten. Zot word ik daarvan, en van die spaarlampen. Dat is geen licht maar een langdurige schemering. Je kunt het vergelijken met de nooit ondergaande zon aan de Noordpool. Dat is ook licht, maar juist genoeg om nergens tegen te botsen. Er werd me al gezegd dat het mijn ogen zijn van al die tijd voor dat computerscherm te zitten. Wat ik met klem ontken.
Ik was deze winter dan ook van plan om mijn tuin vol kerstlichtjes te hangen. Voor de sfeer en het licht natuurlijk. Kerstmis is toch het feest van het licht. Was, zeg ik wel, want mijn vrouw heeft hier in huis het vetorecht. Ik kreeg onmiddellijk te horen of ik niet beter een lampke bij zou hangen in huis. En of dat ik dan gans den avond met de rolluiken op naar die lichtjes zou zitten staren. En als je het maar doet voor de buren. Ik probeerde nog van ja, maar. Ik heb wijselijk mijn idee opgeborgen en volgend jaar probeer ik weer. Ik vind dat schoon .Het is soms een beetje kitsch maar met Kerstmis moet dat kunnen. Maar ja, gelukkig getrouwd zijn is ook schoon en ge kunt voor een paar lichtjes in een boom toch geen ruzie maken. Stille nacht, heilige nacht. En aan al de bloggers hier op Seniorennet prettige feestdagen en een schitterend 2007.
Op het ogenblik van dit schrijven is het hier aan het water gieten. Er denderen donkere zwarte wolken voorbij op muziek van de stormwind. De vliegende fanfare. Ik vraag me dan altijd af hoelang die boom van mijn gebuur dat nog zal uithouden. Die takken staan daar weg en were te zwaaien en het is alsof ze de wolken willen vastgrijpen om zich staande te houden. Ons heere doet zijn beste, zou mijn moeder gezegd hebben.
Ik lag met mijn luie kont in de zetel toen ik er aan dacht dat het zééééér lange tijd geleden was dat ik nog iets had bijgedragen tot eer en glorie van mijn blog. Alhoewel, ik vind gemiddeld meer dan een bijdrage per week geen slecht resultaat. Er zit alleen te weinig regelmaat in. Ik heb natuurlijk al mijn excuses klaar en dit keer is het wel een geval van overmacht geweest. We hebben met de schilder in huis gezeten en ik moest daar natuurlijk als groten baas op toezien dat de werken goed uitgevoerd werden. Voor een keer dat ik baas mocht spelen. Ik ken daar natuurlijk niets van en dat toezicht houden bestond erin van regelmatig eens met de koffiekan rond te gaan. Dit terzijde.
Die tuin van mij staat nu ook in zijn blote kont. Hoewel we nu begin december zijn is er nog bloem en kleur te vinden. En struikjes met mooie rode bessen. De pessimisten zeggen dat de aarde opwarmt. Kan zijn, als we er maar deugd aan hebben. Goedkope verwarming, de planten vriezen niet meer dood, de vogeltjes hebben eten genoeg, we moeten geen winterkleren meer kopen. Ik zie niets dan voordelen.
Wat die blote tuin betreft , ik zie dat wel niet zo graag. Ik zie het liever in de zomer als alles mooi in blad en bloei staat. Aangekleed zullen we maar zeggen, zoals een vrouw met mooie kleren aan. Ik vind een beetje bloot wel mooi maar het moet esthetisch verantwoord zijn. Als alles wordt uitgetrokken vind ik daar niks meer aan. Ik loop ook altijd weg van de spiegel als ik van onder de douche kom.
Ondertussen is dat hier buiten veel kalmer geworden, de wind is gaan liggen en die gietende regen is overgegaan in motregen. Jaja, het zijn geen stormen meer zoals vroeger ook.
Dat goed gevoel van de vorige keer had ook veel te maken met het feit dat ik gestopt ben als duivenliefhebber. Met als gevolg tijd zat (?). Ik ben vijfendertig jaar duivenboer geweest en had altijd gezegd als ik met pensioen ging, zou ik stoppen met de duiven. Ik ben eigenlijk bijna twee jaar over tijd maar het is er toch van gekomen. Mijn duivekot zal nu een bloemekot worden. Ik heb al enkele bakjes met bloemen voor het venster staan.
In die border waar ik nu sta heb ik een nog een tweehonderd bloembollen in de grond gestopt. Meestal narcissen die na de bloei lange tijd met hun loof blijven staan maar tussen de struiken rustig kunnen blijven staan. Anders wil je te vlug dat loof afsnijden ten koste van de groeikracht van de bollen. Naast de Hibiscus zonder naam staat een doodgewone witte Boerenjasmijn. Dat moet een prachtige geurende struik worden. Een ouderwetse plant waar mijn moeder vroeger zo trots op was in haren hof. Ik heb dat daar altijd weten staan. Dat werd nooit gesnoeid en de struik was zo uitgegroeid dat je er best kon verstoppertje in spelen. Daarnaast dan een Pieris Forest flame kwestie van in de winter ook nog groen te zien. In de rij staan dan nog twee vlinderstruiken en een Cornus met gele twijgen. Tegen de muur van het kot staat een Photinia.
Dat zou samen volgende zomer een geslaagd geheel moeten voren. Ik denk echter dat ik dat weer allemaal te dicht bij elkaar gezet heb. We zullen wel zien.
Verslik je niet in de titel. Ik ben een rasechte Vlaming. Maar ik vind dat mooi klinken. Als je op het Internet een nieuw product tegenkomt stellen ze daar altijd voor om een “tour” te doen. Met de bedoeling in je portemonnaie te zitten uiteraard. Ik doe dat hier gratis.
Toen ik vanmorgen door de tuin wandelde, eerder slenterde, had ik een goed gevoel. Ik overschouwde met een zekere trots mijn gerestaureerd tuintje. In gedachten zag ik alles groeien en twee jaar ouder worden. De herfstkleuren van mijn struiken bevielen me goed. Ik heb er natuurlijk een heel jaar over nagedacht hoe het er uit zou zien, zonder bladeren, met bladeren en met vallende bladeren. Door die tuin van mij moet je wel slenteren, anders ben ik op twee minuten rond. Dat geslenter heeft zijn voordelen. Je wordt er niet moe van. Wat met een spade en een tuinplan in je hand niet het geval is. Dan ben je in geen twee minuten rond. Eerder in twee maanden. Man, man wat ben je nu aan het brabbelen…
Mijnen Acer kwam als eerste door de keuring. Hij ziet er goed uit. Anderhalve meter hoog al staat hij te pronken met roodgerande okerkleurige bladeren aan oranje rode twijgen. Op zijn fiche staat Acer palmatum Sangokaku. Komt zo een drie meter hoog met slanke opgaande twijgen. Mister Sangokaku wordt geflankeerd door een Hibiscus zonder naam met witte dubbele bloemen en een donkerpurper hart. Die stond vroeger in de voortuin als een soldaat op wacht. Het was geen zicht. Hij heeft zijn verplaatsing goed overleefd. Ik heb hem in de zomer nu en dan eens moeten redden van de verdrogingsdood.
Daarnaast staat een vlinderstruik waarvan ik al één donkerblauw bloeiend element heb mogen bewonderen. Met een toepasselijke naam Black Knight, zwarte ridder. Zal mooi worden in de zomer met al die donkere bijna zwarte bloempluimen. Ik verwacht er veel van. En volgende keer vertel ik weer wat meer over mijn “garden tour”.
Slenterend en observerend door de tuin valt het op hoeveel spinnenwebben er deze tijd hangen tussen de struiken. In alle maten en grootten, kleine spinnetjes en hele grote. Ik ben daar niet echt liefhebber van. Doet me teveel aan Halloween denken in deze tijd. Ik heb toch een favoriet uitgekozen. Hij hangt met zijn dik lijf aan het venster van mijn duivenhok. Ongelooflijk hoe die fijne draadjes zo een fatman kunnen dragen.
Ik ga iedere dag kijken hoe lang hij het daar zal uithouden in storm en wind. Aan voedsel heeft hij zo te zien geen gebrek. Ik laat hem zijn gang gaan hoewel ik twijfel aan het nut van zijn bestaan. Ik heb het niet echt begrepen op zulke monsters.
Het was heerlijk genieten deze morgen. Lekker kopje koffie met uitzicht op de tuin. En op mijn duivenkot dat nu een bloemenkot is geworden. 
Ik ben nog eens op bezoek geweest op dat blogje “tuinkriebels”. Er is daar de laatste tijd niet veel activiteit geweest zo te zien. Eigenlijk verwonderlijk dat daar nog bezoekers te bespeuren zijn. Mea culpa!!! Ik leef nog goed en wel en de gezondheid is ok. 
Die vijver moet nu weer worden zoals hij vroeger was. Met een mooie beplanting en wat kleine visjes. Die grote koi zitten nu in de vijver van de buurman. Hij is daar groot liefhebber van en ze hebben er de ruimte.
