|
Ik kreeg de voorbije nacht héél onverwacht van Michelly (Mijn eigen wondere wereld) een memorystick toegezonden.
Na even mijn jonge jaren voor de geest te hebben gehaald heb ik, wat me ’t meeste is bijgebleven, een beetje samengebonden.
Het is slechts een klein deel, want anders wordt het teveel.
Ik zie mezelf in de kleuterschool met papieren strookjes een soort tapijtje weven.
Als iedereen het werkje af heeft mogen wij het op een grote kartonnen plaat kleven.
Er staat een zandbak die ommuurd is met gemetselde stenen,
ik krijg zand in mijn ogen en sta te wenen.
Ik zit op de cafétoog van mijn grootouders en ik mag van een pintje bier drinken.
Iedereen begint plots spontaan op mijn gezondheid te klinken.
Mijn vader rookt een geweldig dikke sigaar,
waarschijnlijk werd ik toen vijf jaar.
Mijn beste en enige vriendje verhuist naar Brussel, totaal onverwacht.
Ik zal hem nooit meer weerzien, ik huil in stilte de hele nacht.
Met een enorm blij gevoel loop ik naar mijn vader,
ik ontdekte zojuist een steenkoolader.
Het zwarte goud rolde naar buiten langs een gat in een afsluiting van hout.
Het was de achterkant van het kolenkot van de buren.
Realiteit is de oorzaak dat mooie dromen niet blijven duren.
Om de een of andere reden luistert één been niet naar mijn bevelen.
Het is de reden dat ik in een ziekenhuis de kamer met een ander kind moet delen.
Tussen de vele, pijnlijke onderzoeken, ja, het was erg,
maken we van onze hoofdkussens een witte berg.
Daar laten we kleine gekleurde autootjes aflopen
over stripboekjes die onze moeders voor ons kopen.
De geur van het oude ziekenhuis dringt diep in mijn wezen.
Wat er van mijn kamergenootje geworden is dat weet ik niet, ikzelf ben gelukkig genezen.
Reeds een hele poos ben ik lid van onze straatclub, en dat word je niet zo maar.
Neen, je moet minstens tien jaar zijn en proeven afleggen, toch een paar.
Er wordt van alle leden verwacht
dat je met een lange stok kunt springen over een brede gracht.
De dikke Eddy had helaas geen geluk,
hij brak zijn pols toen hij sprong want de stok brak stuk.
De proeven werden nadien enigszins aangepast
want het ‘poolstok’springen werd afgelast.
In de plaats hiervan kwam het durven springen van de hoogste glijbaan.
Een paar dagen later zagen we dikke Eddy en mijn klasgenootGilbert met een plaaster om pols en been door onze straat gaan.
Het clubje werd ontbonden, er vielen te veel gewonden.
Gilbert zal helaas op achttien jarige leeftijd met een neef van mij op kerstavond in het Kempisch kanaal rijden.
Ze zullen samen in een volkswagen overlijden.
Gilbert Versmissen, zijn lach zal ik elke dag mijn leven lang missen.
Onze prachtige zilveren Duitse herder krijgt overal kale plekken in zijn vacht.
Het is een geweldig pijnlijke ziekte die alleen door de dood kan worden verzacht.
Ik neem hem aan zijn leiband mee naar het abattoir.
Een grote man neemt het angstige dier van mij over en zegt:‘ vertrek jij nu maar’.
Wegstappend hoor ik hem huilen.
Mijn hart breekt, en ik wou dat ik mijn leven voor dat van hem kon ruilen.
De stilte die dan volgt zal mij nooit meer helemaal verlaten.
Zelfs vele weken nadien kan en wil ik met niemand praten.
Ondertussen werd het 1958 het jaar van de wereldtentoonstelling.
Zangertje zijnde moest ik me voorbereiden op een belangrijke solo voorstelling.
Pater Nathaliël dirigeerde op blote voeten.
Ik dacht dat zal die wel voor een gezondheidsreden moeten.
Als lokvogels zijn stinkende voeten helemaal niet geschikt.
En ons koor moest publiek hebben als onze stemmen werden ingeblikt.
Wij zouden namelijk optreden in een of andere grote zaal.
Het zou zelfs op de radio te beluisteren zijn, iedereen voelde zich een nachtegaal.
Op de wereldtentoonstelling bedwong mijn sopranenstem de hoogste noten.
Na handtastelijkheden van de pater werd mijn zangcarrière echter héél vroeg afgesloten.
Twaalf jaar, ik voel me vis noch vlees.
Het is heden meer dan een halve eeuw geleden en ‘t lijkt of het gisteren was nu ik het geschrevene herlees.
Het vervolg is een ander verhaal.
Nu wordt het tijd dat ik een échte vertelster te voorschijn haal.
Wat denk je Thea, zal ik de memorystick aan jou doorgeven?
Groetjes, Uilenspiegel
20-06-2009 om 13:26
geschreven door Uilenspiegel
|
