WIE of wat ©
Hoofdpunten blog mindervaliden
Rondvraag / Poll
Waarom lees je mijn gedichten?
TUSSEN DOVE OREN & EVEN TUSSENDOOR
Mieke en
Herman verwelkomen U hier van harte. U mag vrijblijvend gedichten kopiëren voor persoonlijke doeleinden mits bronvermelding. Elektronische versie van de dichtbundel EVEN TUSSENDOOR ISBN 978-90-79033-13-3 . Gedichten uit TUSSEN DOVE OREN ter kennismaking aan een VZW die deze dichtbundel wil verspreiden ten voordele van een speciaal fonds of goed doel. GEÏNTRESSEERDEN BELLEN NAAR: +32496684876. ------>>>>>
Zoals ikzelf, niet gewoon,
eigenzinnige gedichten,
rechtlijnige hun toon,
waar ze onrecht betichten,
blijheid kleurrijk beleven,
hier volprijs ik de drang,
de lezing weer te geven,
van mijn gedachtegang.
Herman Coppens. ©
In een boek, door het hart omkaderd,
achter het venster van elke ziel,
staat voor er voor eenieder die er in bladert,
de juiste wegbeschrijving naar elke deal.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
TXL
De speelkalender, ploegen, wie met wie op het veld,
strategisch ambiance, vriendschap vooropgesteld,
hoog opgehangen lichtarmaturen bovenaan de zaal,
verspreiden breed belichtend licht over dit allemaal.
Een demonstratie initiatie, honger speels betracht,
de noodwendige outfit, heel beeldend aangebracht,
het enthousiasme aangezwengeld, de beuk zit erin,
een BBQ, een dansje, als start een sfeerrijk begin.
Een door het midden gesneden rechthoekige veld,
tussen palen zijdelings, de speelhoogte ingesteld,
de afboordende witte lijnen, het speelveld gebied,
in het gemaasde net geslagen, de kansen vernield.
Onstuimig wild, onbezonnen het zijn de eerste vlagen,
het worden straks mooie strakke uitgezwaaide slagen,
de instappende voet, de vinger hoog omhoog wijzend,
dat is jong opstormend talent, uit het niets verrijzend.
Topgespinde ballen hun vlucht is als een sierlijke boog,
bedrieglijk traag in de lucht, pijlsnel springend omhoog,
ballen zwenken verraderlijk met in of uitdraaiend effect,
met oplettende ogen wordt er tijdig een stapje bijgezet.
Gaten in de lucht het eerste en stuntelige prille begin,
al wie ooit leerde tennissen, herkent zich hier zeker in,
de houding, dat voetenwerk, die ultieme juiste greep,
dat is niet aangeboren, het moet worden aangeleerd.
In een symboliserend logo waar vriendschap in huist,
de gepluisde ballen, een frame met draden doorkruist,
tennis met een ontspannen geest, voel je goed in je vel,
hoofduitgangspunt van het bestuur van tennisclub TXL.
Wat pijn doet bij een afscheid is de liefde die blijft,
niet de emotietraan die spontaan uit de ogen drijft,
een geliefde moeten loslaten is moeilijk en doet pijn,
in de afwezigheid die nablijft zal niets nog hetzelfde zijn.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
WAT
Wat is een leven zonder strijd,
leeft en vecht het om zijn tijd,
wat is de bedoeling van een zin,
met een vraagteken middenin.
VADERDAG
Een dag, gisteren, vandaag of morgen,
een dag uit de ketting van alle zorgen,
een gevierde dag of werkend vergeten,
vaderdag vandaag, morgen het verleden.
De perceptie van het leven stuurt het verstand,
duidelijk zegt ze, je hebt niet alles in de hand,
tracht datgene los te laten wat je twijfelen doet,
het beklemt en verstoort de rust van je gemoed,
het perfectionisme, zoveel sterker dan de mens,
blijft een drang die nooit zal voldoen aan zijn wens.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
EEN VLIEG
Ze verraste me dat hoeft geen betoog,
zo plots, op het centrum van mijn oog,
aandachtig bekeek zij me, van zo nabij,
haar klevend zitten dat verontrustte mij.
Een vlieg met poten, ontzettend groot,
een harig ding, dat mijn pupil omsloot,
ik wilde te pinken, maar deed het niet,
want dan zag ik haar op mijn netvlies niet.
Hun aanblik is echt geen gezellige noot,
dat kruipende ongedierte in de goot,
harige ratten met een plat ronde staart,
voorwaar een plaag die zorgen baart.
In hun grijze vacht is vies vuil beladen,
met haren die vele ziektekiemen dragen,
opgejaagd verkeren ze nu in grote nood,
trots is de rattenvanger als hij ze doodt.
Er brandt een kaars om je te steunen,
laat ze een lichtje brengen in je hart,
weet dat je vrienden hebt om op te leunen,
telkens je door onzekerheid wordt getart.
Tracht niet alle donkerheid zelf te dragen,
deel je smart dan weegt ze half zo zwaar,
weet dat je nooit om mijn schouder moet vragen,
ook zonder woorden houd ik hem voor je klaar. Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
Het insluitende, het eenzaam zijn alleen,
verder weg lijkend maar nader bij elkeen,
fijne gevoelige draad, niemand verwijten,
sprekende gedachte, op zichzelf zwijgen.
Het standpunt, zo verschillend begrepen,
onvoldoende belicht wellicht onbegrepen,
een thema, in zijn waarheid onbesproken,
gevoelens verdrongen, stil ondergedoken.
Open bloeien door het negatieve te verachten,
weg met donkere en versomberende gedachten,
laat een frisse wind speels waaien door je hoofd,
bij positief denken wordt inwendig geluk beloofd.
Intense sensaties, het hoogste platform,
weg met de onrust als inwendige laaiende storm,
weg snel racend bloed, driftig kloppend hart,
weg verstorend gevoel, dat alle verbeelding tart.
Verwelkom het leven dat zonneschijn vergaart,
ban al wat je eenzaamheid en zorgen baart,
bekijk de schaduw als je vriend en licht,
als een engel geeft hij je nu een heel nieuw gezicht.
Waar het leven hard was en er een doodse stilte viel,
werd jij niet verbitterd, je opende je hart en ziel,
jij weet en beseft dat je enkel rijkdom kunt vergaren,
als je de kunst verstaat om vriendschap te bewaren. Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
WERELDWATERDAG
Wat loopt het water raar uit zijn gouden kraan,
kinderen met bussen op het hoofd die kilometers gaan,
spuitend uit de fonteinen van het luxueuze huis,
zo speelt de beschaving zijn spel van kat en muis.
Ongelaafde blijft de dorst ver buiten het westen,
er over vergaderende unies vinden zich de besten,
hun fris water in flesjes staat dicht in hun bereik,
schril in contrast met gevulde bekers drassig slijk.
Landgebieden worden met vuil water overspoeld,
naast ontsmette zwembaden de champagne gekoeld,
automatisch is de regeling van hun water en lucht,
armmoedig sluiten kinderoogjes hun allerlaatste zucht.
Ontspannen wordt geslapen in het verwarmde waterbed,
duizenden liters drinkwater doorspoelen het toilet,
blijft de wereldwaterdag een druppel op de hete plaat,
of brengt hij respect bij voor de mens waar het om gaat.
Het onbaatzuchtig paraat voor anderen zijn,
is niet geven voor het oog of mensenschijn,
het enige dat je daarvoor terug kan krijgen,
is vriendschap om aan je halssnoer te rijgen. Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
DE ALLERLAATSTE EER
Mensen in rijen, aanschuivend, ingetogen kalm,
de doodsklokken weerluiden hun droevige galm,
bedroefde harten nemen afscheid, het doet zeer,
met hun getuigenis bewijzen ze de allerlaatste eer.
MORGEN
Nutteloos het onbereikbare te betrachten,
de woordbetekenis aanreikend te verwachten,
mysterieus ongrijpbaar blijft zijn dagelijkse zeg,
morgen vervolgt altijd ongenaakbaar zijn weg.
De hardnekkige drang om morgen te zoeken,
onvindbaar blijft zijn nabijheid zelfs in boeken,
zijn spiraal is gevormd met of tegen de wijzerzin,
zelfs al loop je snel, morgen, nooit haal je hem in.
HET JUISTE SPOOR
Misverstanden, ontstaan in zeeën van tijd,
ondoordacht, onbezonnen, tot latere spijt,
uitgestoken handen, vergeving geschonken,
op het juiste spoor, vriendschap herwonnen.
Zij vervoegt de anderen maar wat houdt zij in,
zoveel meer dan het einde geeft haar nieuwe begin,
verrijzen in de Heer zal wie kan zeggen, ik dien,
de goede week geeft hoop aan wie dat wil zien. Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
JE JAWOORD
Over die rode loper mogen gaan, een heerlijk moment,
het bonzende hartgevoel terwijl je het jawoord schenkt,
de fiere blijdschap mogen aflezen op die vele gezichten,
is de bekroning van geliefden die nooit mag ontwrichten.
Trouw is het levenselixir om samen dagelijks te drinken,
in de goede en kwade dagen op trouwheid blijven klinken,
elkaar onvoorwaardelijk blijven steunen in ziekte en pijn,
laat het samen ouder worden een glinsterende parel zijn.
Trouwen is een feest om te blijven herbeleven dag na dag,
nog meer van elkaar gaan houden dan wat je vroeger zag,
in een romantische vlucht die zwevend de aarde verlaat,
geen hindernis is te zwaar, als je jawoord trouw verstaat.
JIJ
Zachtjes fluister ik het in je oor,
in mijn leven maak jij alles fijn,
even zeg ik het je tussendoor,
jij mag steeds mijn vriend zijn,
heel graag wil ik je iets uitleggen,
jij bent heel belangrijk voor mij,
ik zal het je stilletjes nog eens zeggen,
samen door het leven jij en ik, zij aan zij.
Tracht steeds te blijven geloven in je eigen kracht,
dan krijgt niets of niemand jou ooit in zijn macht,
bevestig dagelijks aan jezelf hoe sterk je wel bent,
van een sterk karakter wordt de wil nooit getemd. Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
KRISTALLEN RING
Verliefdheid, alle realiteit verloren,
door het extase gevoel, herboren,
temporiserend, hartritme versnelt,
het vlindergevoel in de buik herkend.
In liefde, onvoorwaardelijk geloven,
impulsief, de ja woorden beloven,
kristallen ring, de beloofde trouw,
het zwevend voelen, ik hou van jou.
STERKER DAN
Sterker dan het machtigste wapen,
jouw ogen met hun ontwapenende lach,
gewillig laten ze hun boodschap kapen,
dat er niets tegen de liefde iets vermag.
Trillend bonst het door onze huiden,
veel zoeter smakend dan Turks fruit,
zinderend als duizenden klokken die luiden,
het orgasme dat zich in spasmen ontsluit.
Ze bollen maar en tollen die cijfers op ballen,
de hoop is dat de juiste combinatie zal vallen,
over uitgekeerde winst wordt er dikwijls verteld,
het verlies wordt door de gokker zelden geteld. Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
VALENTIJN
Dagelijkse passie, liefde en romantiek,
cupido´s, verleiders, minstrelen hun lied,
Valentijn, getrouwheid, het grootste festijn,
haar hartstochtelijke kleur is smaragdrood satijn. MAATJE
Ik zag je piepen, ik zag je lachen,
ik las oprechtheid in je gedachten,
wat ben ik blij dat je naar me zag,
zoals een maatje dat van me mag.
OP JOU
Wat ben ik verliefd, echt op jou gesteld,
op jou, omdat jij nooit mijn tekorten telt,
jij die mij stil, als een mens laat bestaan,
met een liefdevol hart dat om mij is begaan.
Jij bent het levensvuur dat mij blijft bekoren,
niets kan mijn drang naar jou ooit verstoren,
het romantische licht dat uit jouw ogen schijnt,
brengt kleur in alles wat mijn leven zo verfijnt.
Dit hoorde je zeker ooit,
beter laat dan nooit,
het juiste moment is al verstreken,
in een tijdsspanne die langer moest weken,
daarin ging jouw verjaardag door,
a capella bezongen of in koor,
Happy Birthday, feestelijk zinderen zijn tonen na,
die lofzang vul ik aan met mijn hiep – hiep - hoera. Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
CARNAVAL
Neerdwarrelende confetti, vrolijk feestgeruis,
achter het raam, meevierend, interactieve buis,
pronkende praalwagens, verholen gezichten,
schertsende figuren die parodieën belichten.
Feestmuziekvolle straten één bont kleurenfestijn,
dansende stoeten, de toverwereld van Merlijn,
attractieve sfeer met spelend narrengedraaf,
prins carnaval wordt bekroond met drie maal alaaf.
HET GEBODEN GELD
Jonge mensen, zij zoeken, week na week,
een vaste stek, hun woonplaats in eigen streek,
ontgoocheld, verbijsterd, slechts één betoog,
zonder hulp onmogelijk het prijskaartje is te hoog.
Slapende bouwgronden zijn het goud der aarde,
huizenverkrotting, te hoog is de geschatte waarde,
op koopdagen is geweten dat maar één regel telt,
de moraal wordt verleden bij het geboden geld.
Het diepste van elk onverwerkt verdriet,
zijn de blijvende tranen die men nooit ziet,
zij verlangen enkel naar die goede dag,
dat ze kunnen verdampen in een wijze lach. Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
Stop nu met geeuwen en gapen,
een nieuwe dag staat voor de deur,
één uur minder mogen slapen,
verlengt de dagelijkse sleur.
We sprongen van naar twee naar drie,
één uur verder in de tijd,
we namen minder dromen mee,
door dit nachtelijke uur ten spijt.
Ik voel mij nog niet uitgeslapen,
denkend deed ik geen oog toe,
woelend lag ik tegen mezelf praten,
die verkorte nacht maakt mij doodmoe.
Wakker gebeld door de wekker,
mis ik nu de tijd van toen,
dus trek ik aan zijn stekker,
om door te slapen tot de noen.
Ver, buiten het beschouwelijke van het kleine kind,
dat zijn vreugde in het rapen van het paasei vindt,
spreekt de boodschap van de alom verrezen Heer,
welkom, over de dood heen ontmoeten we elkaar weer. Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
KINDERRECHT
Kinderen zijn heilig, dat moet ons uitgangspunt zijn,
gevrijwaard van alle lichamelijke en geestelijke pijn,
in geborgen veiligheid spelend, opgroeien en leven,
aan ons de dagelijkse plicht hen die kans de geven.
Kinderen moeten kunnen joelen, niet angstig zijn,
ze moeten zich beschermd voelen op elk terrein,
zo groeien ze als parels met een prachtige glans,
zo krijgt hun gezond volwassen worden een kans.
Verkankerde geesten herbergen pijn die nooit went,
de foetus van een misdadiger die respect niet kent,
het kinderrecht is volwassenen mogen vertrouwen,
heel broodnodig om hun geest gezond uit te bouwen.
De levende democratie van een beschaving,
is openstaand durven ingaan op ieder mens,
diversiteit is haar streven en enige staving,
verdraagzaamheid laat leven zonder grens.
Februari volop winter, maar het lijken lentedagen,
de hommel begint haar eerste nectar te vergaren,
nog enigszins stram bezoekt zij de bloemenkelken,
die zij met de ijverigste zorg begint uit te melken. Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
ZINLOOS GEWELD
Jonge kinderen in hun naïeve teenager bestaan,
abrupt misbruikt en vermoord niet te verstaan,
mensen voor ons werkzaam in openbaar vervoer,
als beschermers belaagd en gedood op hun toer.
Arme zieke agressor, hij hoorde in een instituut,
angstige volksgemeenschap, de vrijlatingminuut,
minderjarige delinquenten buiten de wet van straf,
bloemen en stille tochten, de getuigen van het graf.
Doodgestoken, roofmoord, agressie ten toon,
de foute plaats en tijd, de onschuldige persoon,
uit het sociale leven ontrukt om een niemendal,
alle geweld is zinloos het is onmenselijk verval.
Moordend uit stelen gaan, luxe in werkloosheid,
opvoeders stranden in belovend politiek beleid,
verscheurde harten in banale debatten vergeten,
belangrijker de stemmen zij sussen het geweten.
Nabestaanden, levenslang, de hartpijn ondergaan,
de tijd heelt wonden, in de ziel blijven ze bestaan,
overvolle cellen, vluchtende daders ontlopen straf,
antiracisme dat begint bij onszelf schuif het niet af.
Reeds zoveel jaren ken ik je stem en haar toon
ten volle besef ik je waardevol zijn als persoon,
jouw karaat schittert blauwwitter dan diamant,
nu mijn bestrooide ogen gezuiverd zijn van zand. Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
Kegelvormige kaarsen, statig rijzen zij omhoog,
de kastanje sierend rond zijn gespannen boog,
witrood gerande bloemen drijvend op een plas,
bruin gekleurde staartjes verstrengeld tussen gras.
DE PERENBLOEZEM
Zacht wiegt de wind de perenbloesem in zijn zucht,
stuifmeeldraadjes worden trillend kruislings bevrucht,
afstervende bloemen op takken die nieuw leven dragen,
de sappige Conférence gevormd waarnaar kenners vragen.
KUSTPOLDERS
Wonderlijk mooie kustpolders, hun zuurstof is gezond,
uit hun frisse fel groene longen op de duinende grond,
behandel ze als kunstwerken respecteer ze met eer,
koester ze in hun landschap of ze verdwijnen weer.
Mijn wens voor jou, al is hij klein,
is dat je nog lang gezond mag zijn,
ik wens je een gelukkige verjaardag,
die zal blijven stralen door je lach. Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
VERGEETMENIETJE
Vergeetmenietje, nu nog zo eenzaam en klein,
blauwwit bloemetje wil altijd mijn uitroepteken zijn,
je prijkt nu nog alleen maar over een jaartje,
zult ge uitgezaaid zijn en dan gaat het een vaartje.
VINGERHOEDSKRUID
Vingerhoedskruid bloeit hoogopklimmend op zijn stam,
zijn stamper gaf stuifmeel aan de bij toen zij honing nam,
dan sluit ze haar bloem om zaadjes te laten rijpen,
straks zal haar zusje haar bloemenkrans dichtknijpen.
KERSELAARTAKKEN
Dikke ronde rode vruchten barstensvol met sap,
als gezond tussendoortje een fel begeerde hap,
het doelwit van de in stammen klimmende bengel,
meerlingen, lokkend neerhangend aan hun stengel.
Boven de takken hoog wappert de vogelschrikdoek,
geen boom is nu veilig voor passerend het bezoek,
aanvliegende vogels verjagend als ongenode gast,
kerselaartakken buigen neer onder hun zware last.
De gewijde palmtak siert het kruis van de Heer,
als een bloemlezende getuigenis van dankbare eer,
zwart stempelend herdenken wij het Hosannaverraad,
in het kruisje dat op Aswoensdag de wereld rondgaat.
Sterker dan het splijten van een rots door een staf,
verrees De Mensenbevrijder uit het kille graf,
nog vuriger dan de gloed der brandende tongen,
leeft Zijn Liefde die in het Paasfeest wordt bezongen. Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
Je doet mij goed, jij kunt me steeds bekoren,
mijn hart wil tot jouw ontboezeming behoren,
al ben je zo broos voor het insluipend gevaar,
geduldig rijg je tegenovergestelde aan elkaar.
Schepper van vriendschap nooit iets te zwaar,
behoedzaam wikken en wegen, zo wonderbaar,
je aanpassende vorm steeds duidelijk en klaar,
verdraagzaamheid in de kunst van een tovenaar.
DE KROKUS
Kleine puntjes groen, nieuw leven ontluikt,
de winter ontwapenend breekt de krokus uit,
zijn frisse frêle stengel, tegen vorst bestand,
ontspruit fier decoratief als lente’s gezant.
Oh fascinerend schouwspel, klein van bouw,
jouw regenboogkleuren, natuurlijk getrouw,
jouw hoofdje strekkend, naar boven gericht,
uw betoverende aanblik is mijn lentegedicht.
Helemaal geen scheet in een fles,
een wens, schuilgaand een morele les,
veel lentekriebels, een omgeving die lacht,
hopelijk lukt dit opkomend gedacht. Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
Tijdens de zachte tik van de glazen,
de affiniteit van het warme begroeten,
klinkt een echo die muziek doet verbazen,
in sprekende ogen die elkaar ontmoeten.
De aromatisch geurende gerechten,
dopen halfvasten onder in verlangen,
onnodig die verzuchtingen te bevechten,
in de heerlijke relax van passerende gangen.
Broodnodige adrenaline voor het leven,
vanuit de morgen naar de middag verkend,
drukt met de stempel die vriendschap wil geven,
zijn verzegelende bekroning in een brunchmoment.
GENIETEN
Gezonde ontspanning in het leven,
is je geest tijdig zijn rust te geven,
het hoeft geen geweldig iets te zijn,
je kan ook genieten van iets klein.
Daar waar liefde dagelijks vlechtend zegt,
dat verliefdheid geen eindknopen legt,
blijft zij zorgzaam twisten met haar draad,
zodat die draait tot een geheel zonder naad,
zo verweeft zij de koord tussen man en vrouw,
tot een stevig verankerend zeel van trouw.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
HOOP
Jij kleinood dat alle harten vervult,
niets eisend, met engelengeduld,
woord dat geen verwachting dooft,
akte, waar de mensheid in gelooft.
Rode draad, zo onvatbaar en diep,
begrip dat mensendromen schiep,
grijpbare strohalm in het streven,
de vonk die al het begin kan geven.
Hangend, als een trillende traan,
sprankel, in het mensenbestaan,
onverwoestbaar, als vaste boord,
die zich aan geen rijkdom stoort.
Hoop, het vertrouwen ongeschonden,
als toekomst vast aan ons verbonden,
uitgesproken, dikwijls in Gods naam,
alom draaiend blijft het kompas bestaan.
Oog om oog, tand om tand,
zij kentekenen klein verstand,
de grootste roepers om macht,
zoeken zielig hierin hun kracht.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
C V S
Besproken ben ik, ja in de zevende dag,
met mij werken kan niet meer, rusten mag,
bijna ongekend als ziekte ben ik je grote plaag,
mijn beminnen zonder liefde blijft liggen op je maag.
C V S ja, eindelijk je bent er, dat is mijn naam,
tergend en tartend zal mijn hel in jou ontstaan,
leeg zal je worden nooit voel jij je nog uitgerust,
het vuur van de levenskracht heb ik in jou geblust.
Al heb je helemaal niets gedaan, toch ben je moe,
niemand wil het begrijpen en vinden het gedoe,
ik maak je zelfs te moe om krachten te verwerven,
tot je ooit uitgeput zult smeken om te mogen sterven.
Ik ben niet je natte- maar je verziekend syn(droom),
die je chronisch vermoeid laat zijn, altijd maar loom,
al wuiven specialisten mij weg onder de noemer stress,
daar moet ik hard om lachen want ik spel jullie de les.
Jij kan me niet doen sterven, hoe je me ook belaagt,
al bevecht jij mij moedig als iemand die niet klaagt,
en al zou je mij ooit overwinnen en kunnen genezen,
je zult mij als ziekte je verdere leven blijven vrezen.
Verleen extra zorg aan een wonde die geneest,
dan blijft het lidteken klein van wat er is geweest,
stop tijdig de bloeding die dood en vernieling zaait,
vertrouw op de nieuwe wind die ergens, voor je waait.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
DE OSCAR
In de roem van eigen glorie sterft alle eer,
in het bescheiden buigen kent zij zich weer,
dun is de lucht waar ze in het ijle verdwijnt,
onmeetbaar dik waar ze bescheiden verschijnt.
Glorie is verduldig en uitdovend met haar tijd,
bij sterren die sterven door afgunst en nijd,
in de Oscar van het leven wordt geluk gedeeld,
als de trofee van eenvoud die nooit verveelt.
SPORTSCHANDALEN
Presteren de boodschap, geld, roem en macht,
sponsors, bookmakers, het erepodium wacht,
de appel, het verhaal, zwakheid, vlees en bloed,
sportschandalen en doping, één woordenvloed.
Het weigeren en ontlopen, de opgevoerde druk,
eigenbelang primeert en maakt sportschoonheid stuk,
opgevoerde controles, de onschuld, zwart of grijs,
het proces-verbaal van de sport kent ook zijn prijs.
HART
Hart dat voor vriendschap slaat,
strijdlustig bevecht het alle haat,
eerlijkheid heeft er zijn vaste stek,
als koesterplaats een knusse plek.
POPPEN EN BEREN
Wat is de mythe achter poppen, beelden en beren,
cultureel boeiend, vakmanschap om van te leren,
geduldig handwerk, werkbekroning van vele uren,
karakterpoppen en patchwork om naar te turen,
levendig als schilderijen zijn ze kleurrijk en uniek,
de geest dromend vervoerd op Afrikaanse muziek,
in het Hofke van Chantraine ontpopte zich dat verhaal,
als afsluitende eindejaarstentoonstelling echt ideaal.
Niet al wat gezegd wordt is even duidelijk en klaar,
dit kan dan verduidelijkt worden door een gebaar,
tussen dove oren lezen ogen de lippen van de mond,
zij begrijpen de woorden die de stilte niet verstond.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
ZONNIGE DAG
Wegpinken die traan,
toon iedereen je lach,
tijd om op stap te gaan,
maak zelf een zonnige dag.
Sporten het moet kunnen, ook naar eigen zin,
van je beperkingen leren, het éérste begin,
niet kniezend binnen blijven zitten achter de buis,
aangepast sporten is bewegen buitenshuis.
Grijp de kansen om blije mensen te ontmoeten,
vrolijk zonder klaagzang, in sportief begroeten,
beperkingen hoeven niet steeds een beletsel te zijn,
sporten met je handicap is leuk en verruimt je fijn.
Het huis van de sport ontdek wat het voor je doet,
mindervalide sport, het is gezond en het doet goed.
sportbegeleiders bieden je een groot assortiment,
ga aangepast sporten ontdekken dan ben je consequent.
Een tegenslag komt zelden helemaal alleen,
soms kleven ze als blokken aan je been,
ga niet de weg op van het stilzwijgend verbijten,
stel je open op naar wie je wil helpen om ze te bestrijden. de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
DE RONDGANG
Politici en mindervalide samen het pad opgegaan,
menselijke ontoegankelijkheid mag niet bestaan,
fouten bij uitgevoerde werken, tijdig genoteerd,
zo heeft de ene van de andere iets bijgeleerd.
Respectvol samenwerken in een leerrijke dialoog,
bij het gemoedzaam luisteren ontspant de boog,
vanuit andermans schoenen het verschil opgemerkt,
zien en begrijpen dat niet alles even simpel werkt.
Hindernissen en vergissingen, op één rijtje gezet,
daaruit concluderen dat het de oplevering belet,
geeft een verfrissende en opbouwende dynamiek,
gewaardeerde openheid voor opbouwende kritiek.
Een mobiliteitsplan om zelfredzaam op weg te gaan,
moedig en spreek het gemeentebestuur daarvoor aan,
daardoor verdwijnt het verbergen van menselijk leed,
de rondgang voorkomt dat wat het verleden niet deed.
Voor je belangstelling krijg je echt een dikke knuffel,
je sloeg tijdens je vragen vele spijkers met koppen,
ik ben inderdaad al een tijdje ziek en op de sukkel,
mijn afweersysteem is een beetje naar de knoppen,
voor onderzoek breng ik nu veel tijd in ziekenhuizen door,
een medische blunder, toegeven wordt dat echter niet,
professioneel schreef men te ongezonde medicatie voor,
genezen wat kan, zodat je me straks weer hoort of ziet. Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
Ik ben géén ding, ook géén vreemd bestand,
ik ben gewoon anders en rijk je mijn hand,
anders dan jij en die anderen dachten te zijn,
afgestoten of uitgesloten zijn doet iedereen pijn.
Al lijk ik wel anders in mijn lichamelijke genen,
speel geen verstoppertje, anders, zo zijn er velen,
toch niet zó anders als mens van vlees en bloed,
mijn natuur is anders, maar voel ik me wel goed.
Anders of gewoon, wie of wat maakt het verschil,
mannelijk of vrouwelijk, het is wat het lichaam wil,
mindervalide of valide wie valt er hier uit de toon,
laat iedereen toe in je leven, aanvaard ze gewoon.
Dit was het dan medemens, even toch, nog één ding,
herlees dit alles nog eens heel aandachtig, zin na zin,
mogelijk denk je dan anders, krijg je een andere kijk,
je kan anders zijn dan anderen, als mens blijf je gelijk.
Zaadpluisjes van een bestoven uitgedoofde bloem,
haken in hun vlucht vast aan de puntige stekels,
van het gekronkelde verdorrend distelblad dat toen,
nog een uitverkoren schuilplaats bood aan krekels. Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
Bloemlezingen van rijmen en dichten,
vergen bij wijlen uitgestreken gezichten,
vele politiekers die uitpakken met poëzie,
hebben dat kneepje wel dik onder de knie.
RADIOZENDAMATEURS
Alles toch even heel mooi op een rijtje gezet,
radiozendamateurs houden zich aan de wet,
zij communiceren draadloos, eender naar waar,
telegrafie in low power uit respect voor elkaar.
Uitwisseling van gegevens, experimenterend alom,
ze verrijken hun talenkennis, ze zijn helemaal niet dom,
bouwende elektronicapioniers bundelen hun verstand,
de uitgelogde kennis vergroot hun internetbestand.
CQ, CQ, C Q…, ON 4 NOK calling worldwide hallo,
een boodschap vanuit een eigengemaakte zendradio,
universeel zijn de spreektermen herkenbaar de stem,
QSL via bureau, 73’s ON4BD bevestigde en groette hem.
Schuimend tot een proces-verbaal,
gist de waarheid, onuitgesproken,
achter lopend op het verhaal,
dat hypothetisch lijkt te stroken.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
Machtsgeile wereldleiders naar de media lonkend,
misbruikers van macht om met zichzelf pronkend,
achter minzame gezichten hun wortels van kwaad,
verderfelijk onkruid, zaad van vergelding en haat.
Terroristische presidenten alleen hun macht geldt,
offeren nodeloos mensen in hun dodend oorlogsveld,
zij voeden vergelding en terreur om de haverklap,
hun nasmaak zijn weduwen en wezen in ballingschap.
Ontelbare graven en kruisen getuigen hun geweld,
versplinterde resten uit bombardementen ongeteld,
onschuldige soldaten vielen in hun doodlopend spoor,
wereldleiders bedriegen, gewetenloos gaan ze door.
Posthum decoreren eresaluutschoten de vaderlandse vlag,
massagraven bergen duizenden verkoolde lijken per dag,
in de naam van de vrede hielden zij op met te bestaan,
Iets bereiken in het leven betracht je beter niet alleen,
alles gaat vlotter met de hulp van anderen om je heen,
dus zo “Even Tussendoor”, op de mijlpaal van mijn leven,
heb ik bij het woord vriendschap jouw naam geschreven.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
In een maandag verloren,
worst in brood geboren,
gevulde poederwitte bollen,
met appelen gezond,
opgewarmd uit de oven,
vullen menig buikje rond,
dit jaarlijks lekkere festijn,
behoeft niets meer te zijn,
de traditie door de ambtenarij ingezet,
bezorgt de inwendige mens nu jaarlijks pret.
SCHRIJVENDE HARTEN
Ontluikende talenten, bij de vleet,
pennen druppen het literaire zweet,
kwalen, zorgen en schroom verdwijnen,
schrijvende harten, zonnetjes die schijnen.
Gewaardeerd en gegeerd dikwijls bekeken,
als naslag bewaard voor toekomstige weken,
om terug te herbekijken wat een ander verzon,
het herontdekken koesterend, hoe alles begon.
Virtueel wit nodigt het onbeschreven schrijversblad,
uitkijkend naar de inspiratie die in schrijvershoofden zat,
het verzinnen van zinnen, dat anders zo eenvoudig lijkt,
is aartsmoeilijk als je met je ogen naar een leegte kijkt.
Ogen vol twijfel glijden langsheen de muren en plafond,
zoekend in witte hoeken door schaduwlicht afgerond,
maar onbeschreven blikken ook zij tegen, wit en leeg,
de inspiratie van hun kleurpigment kreeg ook van de veeg.
In de leegte van de straat valt geen kat te bespeuren,
geen voorbijganger te zien om kleding van te keuren,
net als op schrijversblad ligt er alles leeg en verlaten bij,
de gevels van de huizen zwijgen onbewogen in hun rij.
De onzekerheid groeit, met geen woorden te beschrijven,
zonder verhaal zal de titelruimte één grote leegte blijven,
ze moet blijven wachten tot de schrijver niet meer faalt,
een nachtmerrie van leegte, waar elke schrijver van baalt .
uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
GEDICHTEN EN PROZA
Pure schoonheid wordt vanuit het hart geschreven,
haar geest verwoordt gevoelens die achterbleven,
in uitrafelende spinsels weergeven hoe je denkt,
vanuit inspiratie die je spontaan verder schenkt.
Verzen en regels, één aaneenrijging van woorden,
de ziel schrijft dat wat dove oren niet hoorden,
een ontroerende inhoud, die je soms slikken doet,
gebundelde warmte, omgezet in een woordenvloed.
Het gerijmde ontmoeten, hoe ver ook van elkaar,
zacht tokkelt die bespeling de gevoeligste snaar,
gedachten verwoorden die de mond niet vermag,
uit begrijpend lezen ontspruit een minzame lach.
Gedichten en proza beschrijven wat deed genieten,
als uitdrukking van indrukken die momenten lieten,
ze spuien het orgasme van wat je ooit mocht ervaren,
schrijfsels helpen je door herinneringen te bewaren.
De stem uit het uitgestreken gelaat klinkt monotoon,
traag klinken de welgemikte woorden met diepe toon,
onbewogen weerspiegeld ze het lotgebeuren van de dag,
tot een lachend onderwerp dat anders de dag niet zag.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
Elke ochtendstond begon met jouw lieve lach,
die bracht mij extra vitamientjes voor mijn dag,
de toekomstplannen die ik eerder niet met je zag,
zijn ineengestort nu ik niet meer met je leven mag.
Samen genoten we van al wat het leven ons bood,
mooie herinneringen blijven maar wegen nu als lood,
niets kon ons ooit scheiden en nu is mijn hart in nood,
troosteloos is haar liefde die je wilt volgen in de dood.
Minuten lang heb je gekeken, je zag hem niet staan,
dat gezicht steeds herbekeken, met alle lichten aan,
gravend in je geheugen, de bekendheid van die stem,
er niet opkomend, nog niemand anders noemde hem.
In een aarzelende poging met onderdrukt geluid,
ligt hij je op de lippen, maar hij komt er niet uit,
alles komt je zo bekend voor, die ogen, die blik,
bevraagde vrienden geven een ontkennend geknik.
Ontwijkend kleuren nu je wangen met een rode blos,
het blijft je achtervolgen, het laat je maar niet los,
toch kunt ge mij terug weten voor je naar huis zult gaan,
wees niet te verlegen om mij te vragen naar mijn naam.
Zij rekken en strekken hun rank wit vlezig lijf,
als fiere paartjes opgroeiend in hetzelfde bed,
hun smaakvol zacht spits hoofdje staat buiten kijf,
de asperges, uitnodigend op een feestmenu gezet.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
SPIEGELBEELD
Het mooie en het lelijke eens andersom belicht,
in spiegelbeeld ziet men het gedraaide gezicht,
waar de verbroken betovering illusie doet vergaan,
wordt de verheerlijking van het eigen ego teniet gedaan.
Het hart als de weerspiegeling van de ziel,
dat vergeet en vergeeft je hoe vaak je ook viel,
je innerlijk geweten brengt je rust soms in nood,
vaak omdat je anderen geen spontane hulp bood.
GEHEIMEN VERTROUWEN
Nooit kan iemand jouw geheimen stelen,
je kunt ze wel met uitverkorenen delen,
je eigen leven wordt dan minder zwaar,
je hart wordt die stap vreugdevol gewaar.
Het goede gevoel dat je dat niet buitensloot,
het volste vertrouwen dat je daarmee bood,
dat maakt het samenleven véél meer waard,
vertrouwen is de kiem die vriendschap baart.
In de schaduwrijke en groene tuin, waar…,
het zonlicht door de bomen sijpelt, daar…,
is het overheerlijk zalig vertoeven, raar…,
in deze reine rust ziet je geest alles klaar.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
HET GRILLIGE SPEL
Diep vanuit de aarde spuit de rood gloeiende brij,
aardbevingen, stormen en orkanen komen er jaarlijks bij,
miljoenen verspillen aan de onnodige glitter van een land,
onvoldoend geld besteed aan een evenwichtig bestand.
Verschrikkelijke beelden worden op ons netvlies gebrand,
schrijnend en onbevattelijk voor het menselijke verstand,
informatie verwaarloosd door een incompetent bestuur,
hun miskleunen ongenadig afgestraft door moeder natuur.
Hele dorpen zijn ondergelopen door gebroken dijken,
oevers en gronden bezaaid met aangespoelde lijken,
kapotte bruggen en wegen, huizen overspoeld door slijk,
woest kolkend water maakt alles met de grond gelijk.
Natuurgebieden verteren in een vlammenzee van vuur,
door watergebrek branden er vele huizen af uur na uur,
de lucht zindert ijl door de hevige verwoestende brand,
mensen kijken ontredderd toe als geslagen van Gods hand.
Jij kleurt mijn leven als helderblauw satijn,
jij bent mijn onuitputtelijke inspiratiebron,
achter nevels weet jij mijn regenboog te zijn,
jouw liefde is krachtiger en warmer dan de zon.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
NOORDWESTERSTORM
Grauw en woest haalt de noordwesterstorm uit,
wolkenkoppen tekenend als driftige demonen,
de aarde zwelt waar zijn striemende regen stuit,
modder en slijk zullen zijn verwoesting bekronen.
AVONDLICHT
Het vallende avondlicht omfloerst het pad,
de deemstering voltooiend, stap voor stap,
schildersromantiek wordt in schaduw gehuld,
de mantel van de dag in sereenheid verguld.
BLOEMENPERKEN
Ontvouwde puurheid, poëtisch ontbloot,
bloemenperken, blauw, geel, wit en rood,
vlinders, hommels en bijen die nectar melken,
bestuiven het zaad voor het kan verwelken.
Door de jaren heen blijf jij me bekoren,
mijn hart voelt zich bij jou nooit verloren,
klein en eenvoudig is daarom deze zin,
jij ben mijn sleutelwoord van elk begin.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
SPIJTIG MAAR WAAR
Majestueuze vliegtuigen storten neer uit de lucht,
zwarte dozen herbergen hun allerlaatste zucht,
gecrasht, technisch mankement of terroristische druk,
nabestaanden totaal ontredderd, al hun dromen stuk.
Treinen verliezen hun grip op het spoor,
falende signalisatie, zij rijden razend snel door,
versplinterende wagons rijten mensen uit elkaar,
die in vertrouwen reisden, onbewust van dit gevaar.
Auto´s scheuren veel te snel over de weg,
een toevallig voorbijkomende weggebruiker heeft pech,
die fatale seconde heeft over zijn leven of dood beslist,
één kleuter gestorven, hij die van dit gevaar niets wist.
Voetgangers en fietsers, de allerzwaksten op de baan,
te vaak trekken zij zich van verkeersregels niets aan,
overbeschermd, onverschillig en zeker van hun gelijk,
zij voelen zich sterker dan een koning te rijk.
Verdraagzaamheid en geduld, niet meer van deze tijd,
het besef van morele waarden geraakt volledig kwijt,
mensen die geen oog meer hebben voor elkaar,
vormen de basis van verdeeldheid, spijtig maar waar.
Je liefde roest niet en dat wil mijn hart bezingen,
jij bent het leven in mijn gewone dagelijkse dingen,
mijn liefste schat, wat ik je eigenlijk zeggen wou,
voel het leven, kloppen en tekeer gaan door jou.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
GLADDE WEGEN
Mistige regen valt op diep bevroren grond,
een dunne pel ijs vormde zich terstond,
massa´s uitgereden auto´s, één lange rij,
langzaam angstig schuivend, zij aan zij.
Strooi- en hulpdiensten totaal verrast,
ijzel is ellende die in géén planning past,
dramatisch, de weerman had dit niet bericht,
botsende auto´s slippen alle wegen dicht.
Er moet uitgerukt worden met groote materiaal,
wegen veranderen in kerkhoven verwrongen staal,
de chauffeur heeft zich de schade zelf aangedaan,
bij gladde wegen kan je de auto beter laten staan.
ONCONTROLEERBAAR
Het leven neemt zo zijn eigen loopje,
oncontroleerbaar door de mens,
het creëert zijn eigen zooitje,
zelden verloopt alles echt naar wens.
Wat deert er de politiekers belust op geld wel of niet,
hoofdzakelijk het groeicijfer dat hun bankrekening ziet,
armoede, ziekte en rechtvaardigheid is het minst van tel,
de mensen op de straat, hun slachtoffers, voelen dit wel.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
MENSELIJK BESTAAN
Om te beginnen leven heb je niets nodig,
God heeft het ons allen geschonken,
verdraagzaam leven dat maakt gelukkig,
menswaardigheid is aan armoede gebonden.
Eenvoudig ook aan anderen denken,
harmonisch samenlevend dag na dag,
grootse rijkdom is jezelf weg schenken,
als boodschap wat naastenliefde vermag.
Aardse bezittingen zijn niet mee te nemen,
juist als de tijd zal weelde ooit vergaan,
vrijgevigheid is onbaatzuchtig kunnen leven,
de moeilijkste opgave is menselijk bestaan.
Een mediaprogramma houdt kijkers in zijn ban,
unieke uitvindingen maar wat denkt de jury ervan,
wie onder deze bedenkers begeeft zich niet op glad ijs,
wie zal de finale winnen in het Brusselse bollenpaleis.
Na weken spanning ontpopt de sliplift uit zijn stulp,
met de meeste behaalde stemmen als nuttige hulp,
hij veroverde het goud door helpend groot te zijn,
vergroot de zelfredzaamheid voor groot en klein.
Zichzelf wegcijferen voor anderen,
bron van rijkdom om na te streven,
wie echt geluk wil vinden in het leven,
laat overvloed in eenvoud veranderen.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
SOLDENKOOPJES
Kooplustigen zéér vroeg uit de veren,
ze zijn met velen tegelijk op stap gegaan,
om straks lachend huiswaarts te keren,
zwaarbeladen sjouwend, maar blij voldaan,
overspoeld door alles in winkels en straten,
hun weg banend door de drukte van jewelste,
waar reclamekoppen twijfelaars binnenpraten,
dat belovend wat de koopjesjager zich wenste.
Kleurrijk plakken fluorescerende procenten uit,
aan grote magazijnen en de kleine volkse winkel,
betaalautomaten piepen een bevredigend geluid,
als de moderne klank van het betaalmuntgerinkel,
alles met oranje, groene, blauwe prijzen lijkt kosteloos,
de vroegere te dure artikelen gaan nu vlot van de hand,
overstelpte winkelbedienden kijken bijna radeloos,
want de soldenverkoop gaat als een lopende band.
De stormloop breekt los, wie eerst is eerst maalt,
koortsachtig is het zoeken, één duwen en trekken,
want alles moet weg, dus nu niet te lang gedraald,
gretig graaien handen in de uitpuilende rekken,
kortingen die jaaromzetten waar moeten maken,
nergens nog goedkoper is de uitnodigende wenk,
sluipend het gevaar straks overladen te geraken,
bedwelmend is de roep van het fiscale geschenk.
Liefdevolle toewijding, jij zag dat als je aardse taak,
vriendelijk zijn en lachen vond jij een natuurlijke zaak,
je verlangde naar je vrouw telkens je naar de hemel keek,
eerbiedig droef vouwen wij de levensvlag die jij streek.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
KERSTVAKANTIE
Oef, de verlossende schoolbel heeft gegaan,
die eerste trimester is eindelijk van de baan,
gedaan met handjes geven en netjes in de rij,
voor dit jaar is het schooljaar weer voorbij.
De reiskoffers staan thuis al ingepakt klaar,
een toffe skivakantie wordt het zeker waar,
massaal wordt er naar de sneeuwpret afgezakt,
stoeltjes aan kabels, sneeuw die aan skiën plakt.
Ingeduffeld in de kou, kerststallen bekijken,
onpartijdig winterweer voor armen en rijken,
zalig, die gratis aangeboden kom soep,
voorzichtige pasjes op een hobbelige stoep.
Pakjes onder de kerstboom om mee te spelen,
een droomgeschenk, einde van het vervelen,
ongeduldig wachten tot iedereen aanwezig is,
naar de inhoud raden, soms zit je wel eens mis.
Vakantie is met volle teugen genieten van verlof,
wandelend terrasjes doen eigenlijk ook wel tof,
voorbij wordt ze geleefd, de laatste week van ´t jaar,
voor we het goed beseffen is `t nieuwjaar weer daar.
Al bracht niet elke dag jou rozenblaadjes en zonneschijn,
ook op moeilijke dagen wist jij mijn levenspartner te zijn,
al is dat zeker niet vanzelfsprekend, jij maakt het waar,
je getrouwe huwelijksgeloften leven al zesendertig jaar.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
DE KERSTBOOM
Scherpe naalden op elke tak,
priemend, stekend met gemak,
uiterst breekbaar, niet laten vallen,
zo prijken de dun mondgeblazen ballen.
Bovenaan de neerstrijkende ster,
een strik volstaat her en der,
herinnerend aan vele dingen,
stemmig, het samen liedjes zingen.
Onderaan prijken plaasteren beelden,
als weerspiegeling van het verleden,
lichtjes versieren hem rondom rond,
de kerstboom spreekt door ieders mond.
Zachte rozenblaadjes liggen niet op elke weg,
het is een bedenking die ik soms hardop zeg,
hindernissen worden op elk levenspad gestrooid,
al let je nog zo goed op in een doorn trap je ooit.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
KERSTWENS
Mensen zoals kinderen dromen,
van vele pakjes onder bomen,
de mooiste kerstwens van al,
dat geven waardoor er eens vrede heersen zal.
KERSTBOOMVERBRANDING
De terugkerende zon gevierd met vreugdevuren,
winterdagen korten nu met minuten tot uren,
de overwonnen duisternis moet nu op den dool,
de kerstboomverbranding als overwinningssymbool.
WINTERZONNEWENDE
Wat je op eenentwintig december zag,
de langste nacht en de kortste dag,
onze voorouders noemden dit aloude gekende,
het sterven der duisternis, de winterzonnewende.
Kerkleiders geblokletterd en uitvergroot in één zin,
vreselijke wandaden gijzelen de mens en zijn geloof,
géén focus op seksueel kindermisbruik binnen het gezin,
de media blijft voor die hulpkreten Oost-Indisch doof.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
De langste nacht is heengegaan,
de winter heeft zijn intrede gedaan,
een natuurlijke astrologische wet,
heeft de herfst weer aan de deur gezet.
Eerst volgen er nog grijze sombere dagen,
ze kunnen gepaard gaan met regenvlagen,
pas na Kerstmis gaan de temperaturen omlaag,
zo klonk het spijtige weerbericht vandaag.
De witte kerstsfeer verdrinkt in dromen,
stormen rukken aan de takken van de bomen,
toch breekt de tijd aan van een zalige vrede,
aan de kerststal zingt de menigte haar bede.
Stillenacht zingend gaan ze samen op pad,
zijn heiligheid zoeken doorheen de stad,
ze vinden het in een kind bedekt met wat hooi,
die serene belevenis maakt elke kerstnacht mooi.
Bijzonderheden om echt alles voor te geven,
dat zijn momenten waarbij het leven verrast,
onaangekondigd vallen ze zomaar uit de kast,
juist dat maakt het leven heerlijk om te leven.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
Het ongemeend vredevol ontmoeten,
de terughoudendheid in kil begroeten,
koud kloppende verstarde harten,
de verdoezelaars van alle smarten.
Zogezegd om anderen bezorgd zijn,
hypocritisch in hoog gehouden schijn,
het leugenachtige bedrog van jaren,
valselijk weggemoffeld, de bezwaren.
De ellende wegkijkend voorbij gelopen,
derdewereldlanden, koel uitgezogen,
achterbaks, het zogezegd niet weten,
schuldgevoel gesust om te vergeten.
Blitse glitterballen versieren bomen,
achtergebleven ontheemden dromen,
armoede wordt schaamteloos verhuld,
feesttafels zijn schandelijk rijk gevuld.
D-day dag, gestaakte oorlog wereldwijd,
verfilming van vredige schijnheiligheid,
de valse kerstboodschap nu altijd nog,
theatrale leugens in opgeklopt bedrog.
Vredesklokken die met aandrang luiden,
galmende boodschappers die beduiden,
vrede is liefdevol met anderen leven,
niet door éénmaal maar dagelijks vergeven.
Het is zo natuurlijk, je blijft een mens,
dat niemand hem kende, je stille wens,
je verzweeg, zodat er niemand over viel,
jouw geheim, de donkere kant van je ziel.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
Elke jaar opnieuw een uniek gebeuren,
versieringen om de entourage op te fleuren,
vrienden zullen komen met mooie geschenken,
kusjes en wensen zijn onmogelijk weg te denken.
Als één grote familie gezellig bij elkaar,
een goede sfeer word je direct gewaar,
een praline bij verse koffie, dat smaakt,
ook het menig flesje drank dat wordt gekraakt.
Op een no - time is iedereen druk in de weer,
weet je nog vroeger en hoe was het ook alweer,
stoere verhalen worden uit het verleden opgediept,
de glaasjes daarbij nog sneller naar binnen gekiept.
Ondertussen wordt heel wat afgelachen en gepraat,
met smaak gesmuld van de lekkere verjaardagtaart.
opgediste verhalen die natuurlijk mee verjaarden,
groeien jaarlijks aan door fel aangedikte staarten.
Dik en voldaan wordt er naar huis weergekeerd,
een belangrijke les werd vandaag weer aangeleerd,
spontaniteit komt tot bloei op een verjaardagsfeest,
ze is het gezondste medicament dat hart ziel geneest.
Datgene verbranden waarop je zit,
ooit gebeurt het bij ieder van ons,
steek dan geen opgelopen blaren fit,
maar koel ze af met een frisse spons.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
Wanneer passen vloeiende beelden in elkaar,
wat is realiteit, wat is nog echt en waar,
de virtuele wereld schept verwarrend licht,
haar benadering is klonend en voelbaar dicht.
Gecreëerde fictie wordt levend in de geest,
het zekere stoelt nu op een andere leest,
is het of was het, is het wel één van beiden,
de perfectie maakt het moeilijk om te onderscheiden.
De ten prooi gevallen jonge en oudere mensen,
kijken verbaasd naar die onbekende grenzen,
ze worden deelgenoten van ongebreidelde fantasie,
de werkelijkheid ondergaat een fictieve euthanasie.
PUTTEN UIT DE BRON
Schaduw is de achterzijde van het licht,
in elk leven dat soms zorgen baart,
het negatieve draaien tot een positief zicht,
is putten uit de bron die zonneschijn vergaart.
Wat op papier eenvoudig lijkt verloopt praktisch zo stug,
de nastrevende ontspoorde vindt dikwijls geen weg terug,
onfris verleden herkleuren wordt beperkt door de geest,
de oefening leert ons dat niet alles met zijn tijd geneest.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
Het volwaardig zijn, het voluit functionerend,
zestien kinderen zullen de eedbelofte zweren,
zij vergaderen niet zomaar ze vinden het fijn,
de schoolse kinderbevolking ten dienste te zijn.
Jaarthema’s opstellen het allereerste begin,
dat houdt verscheidenheid van projecten in,
ontwerpen, bij meerderheid, eerlijk gestemd,
democratisch draait hun huishoudelijk reglement.
Ontwikkelingssamenwerking door jonge knapen,
de woongebieden verkeersvriendelijker maken,
multiculturele ontwikkeling leggen in spel en sport,
schoolkinderen leggen alles uit maar houden het kort.
De kinderen willen verantwoordingsvol fuiven,
ze willen loskomen door lekker rond te stuiven,
een ontlaste veer zorgt voor een juiste balans,
sport, ontspan, beweeg, spring, fuif en dans.
Hun ideeën worden aan de gemeenteraad voorgelegd,
bij positief advies wordt het akkoord toegezegd,
met raad en daad begeleidt men hen professioneel,
de kindergemeenteraad in Oud-Turnhout is functioneel.
De lieve Valentijn, forever,
is een Valentijn, every day,
zo werkt het, or never,
het type film-Valentijn, no way.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
Met vreugde hebben velen het ondervonden,
wat het verenigingsleven al heeft geschonken,
onze jongeren en ouderen van groot tot klein,
waarderen het multicultureel verbonden zijn.
Een zondagmorgen, Gezinsbond, ochtendmaal,
tafels gezonde voeding, ze bieden het allemaal,
op verzorgde tweedehandse speelgoedbeurzen,
in boeken, kinderkleding en speelgoed neuzen.
Met Z.O.P. en Goezot, massa’s volk op de been,
het publiek in vervoering met volprezen toneel,
zanggroepen, Onderweg boekt overvolle zalen,
novelleschrijvers vertellen boeiende verhalen.
De ontplooiing gepromoot van gelijke kansen,
in vervoering heel passioneel de tango dansen,
samenspel tussen professionelen en amateurs,
gaan koken als hobby niet als dagelijkse sleur.
Als samenwerkend Oud-Turnhouts onderdeel,
zijn vele vrijwilligers de sleutel van dit geheel,
de bekommernis om het gezellig thuis gevoelen,
ontdekt, in het ontmoetingscentrum De Djoelen.
Dank voor de vierendertig betekenisvolle jaren,
bijna een uitzonderlijke weelde in deze tijd,
de tijd die we samen in het huwelijksbootje varen,
wil ik heel graag met jou verdubbelen zonder spijt.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
Elk leven al of niet bestreden,
hunkert naar een stille nacht,
zegt op zijn manier gebeden,
zoekend naar nieuwe kracht.
NORDIC WALKING
Alles bewegen is wat nordic walkingstappers doen,
meer dan een outfit of een goed passende schoen,
het is uitgebalanceerd sporten, van geest tot teen,
het functioneren van elk spiertje ervaar je meteen.
EENVOUDIG STIL
Meevoelend stil kunnen lezen uit ogen,
gebeurt berustend met een luisterend oor,
de sprekende tussenkomst als aanvoelend mogen,
is het eenvoudige beamend knikje tussendoor.
Gesproken woorden vervliegen en kleuren vergaan,
hun neergeschreven tekst blijft eeuwenlang bestaan,
generaties later worden zij nog gelezen en verhaald,
vele inhoudende wijsheid later wereldwijd vertaald.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
Overspanning tussen muren,
bovenaan belopen als een vloer,
als scheiding tussen verdiepen,
oogt op hoge pijlers stoer,
met strakke of ronde lijnen,
van waaruit lichten schijnen,
een toppunt van resultaten,
in beurscijfers uiteen gezet,
groeiend geldelijk vermogen,
hoge intresten nagestreefd,
eer keerpunt van de lat,
door mensen opgelegd,
met uitersten als falen of slagen,
al of niet de topcarrière behalen,
als hangend of staand onderkomen,
waar ontelbare sterren worden gedragen,
als een levensbarend wonder,
een hemelsblauw firmament,
overal, zover de aarde strekt,
hoogtepunt om dromend naar te turen.
Vuile oorlogen voert men niet enkel aan een regeringstop,
die strijd kost ook in regionale besturen mensen hun kop,
onverwacht komt de ondergravende mol dan uit zijn pijp,
als hij slaagt in zijn opzet dan is zijn pensioentje gerijpt.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
Weer een jaartje wijzer,
het groeide dag na dag,
al worden de haren grijzer,
steeds rijper wordt je lach.
BURN-OUT
Eens het perfectiebeest je geest overheerst, vormt er zich stress waarvan je nooit geneest, ongebreidelde werkdrang jaagt je limieten in het rood, zeg dus tijdig neen, stel je niet aan een burn-out bloot. AFORISTISCH
De pot verwijt de ketel, de rest, zo aangevuld, aforistisch, heel vermetel, eigen zwartheid zo verhuld.
Een robuuste eiken haardbalk vernieuwen met terpentijn,
een huzarenstukje uitgevoerd met veel geduld en pijn,
de moderne frisse kleuren in het interieur brengen flair,
gezellig en warm straalt het totaal vernieuwde meubilair.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
Uit bangheid om hun eigen onvolmaaktheid te raken,
bekritiseren ze anderen om wat zij als mensen zijn,
als lafaards de blunders vluchtend die zij zelf maken,
bekommeren ze zich niet om het aangedane leed en pijn.
ZELFKENNIS
Wie zoekt naar zelfkennis kan pijn ervaren,
eigen kleine kanten worden niet graag herkend,
het besef wat onbedwingbare agressie kan baren,
ontrafelt twijfel van dat wat je werkelijk bent.
LEZEN EN HERLEZEN
Lezen en herlezen doet dat bezinken,
wat zorgt voor troebelheid en vragen,
pas als het Woord door je ziel weerklinkt,
kan het hart haar echte waarheid dragen.
Louka en Nore hebben een mooi en lief konijntje,
nieuwsgierig snuffelend huppelt het op en neer,
s’avond knippert het met zijn oogjes een refreintje,
dag lieve vriendjes, graag zie ik jullie morgen weer.
Uit de bundel Tussen Dove Oren © Herman Coppens.
Sterren deemstere weg,
het maanlicht verbleekt,
ochtendrumoer zwelt aan,
doorbreekt de stille nacht.
Langzaam aanbrekende dag,
rood oprijzende zon,
klamme trillende blaadjes,
op ver uitstrekkende twijgen.
Vogels spreiden hun vleugels,
nachtvlinders weggegaan,
nieuw begin van leven,
gehuld in natte dauw.
Ontstoken licht in huizen,
mensen slaperig opgestaan,
druk worden nu de wegen,
het dagelijkse werk is aangevat,
De inslapende nacht,
laat de dag ontwaken,
einde van de schemering,
dag die open bloeit.
