"Oud worden is enig!(?)"

"Ik veeg de mascara van mijn wangen en hijg van het lachen. Oud worden is enig. "Uiteindelijk zakt alles, behalve je tandvlees," zegt een leeftijdgenoot op het zonnige terras. We zitten met een paar vrouwen bij elkaar. En hoe gaat dat? Je begint wat te kreunen over grijze haren en opvliegers en voor je het weet zit je midden in de horror verhalen. Maar je giert van het lachen! "Kind, mijn billen gaan zo hangen de laatste tijd. Is daar nou niks aan te doen?" "Ja. Bermuda's in plaats van korte broeken." "Ga alsjeblieft niet aan een dieet. Het gaat er toch niet af op de plekken die jij wilt en voor je het weet zit je middenin een jojo-effect. Drie keer per jaar wisselen van kledingmaat, dat is niet te betalen." "Je moet slank denken. Hoe kun je nou dik worden van een moorkop? Dat is toch onzin? Het zit gewoon tussen je oren." "Ik vind dat ik van die dames-bovenarmen krijg. Vinden jullie niet?" Ter demonstratie een hand om die bovenarm, flink opduwend, zodat de omvang dubbelbreed wordt. "Ik heb een soort pukkel, hier op mijn kin, en daar groeit altijd een haar uit. Een dikke haar. Die trek ik eruit en dan zit-ie er opeens weer. Is dat onder invloed van je hormonen of zo?" "Meid ik zit soms gewoon ergens op visite en opeens; drijf! Dan breekt spontaan het zweet me uit. Je kunt me uitwringen! En altijd onverwacht. Je kunt je er nooit op voorbereiden." Mij kun je tegen die tijd al opvegen. Ik veeg de mascara van mijn wangen en hijg van het lachen. Oud worden is enig. Wat een malle dingen krijg je te bespreken. Merel is tegen die tijd allang verderop gaan zitten. Iedereen die jonger is dan 35 verdwijnt. Maar die tussengroep gilt de ene verschrikkelijke kwaal na de andere eruit. Dankbaar voor de herkenning en opgelucht dat je er om lachen kunt. "Wat me echt erg lijkt, is als je je plas niet meer kunt ophouden. Daar doe ik nu al oefeningen tegen. Je weet maar nooit." Die mag ze meteen uitleggen en iedereen oefent onzichtbaar de bekkenbodemspieren. We bespreken kalktabletten tegen botontkalking, en als iemand van ons meedeelt dat dat ook een gunstige uitwerking heeft op PMS, het premenstrueel syndroom, roept de rest van de club: "Joepie!" "Ik heb hier en daar grijze haren en die lijken wel drie keer zo dik als mijn gekleurde. En wat echt gek is, ze zijn stijl. De meiden trokken ze er tot voorkort uit. Maar ja, je kunt niet aan de gang blijven. Het zijn er te veel. Stijl! Gek, he? Ja, dat is mijn probleem. Ik heb mijn hele leven een hekel gehad aan die warrige krullen, maar nu ik op weg ben naar een grijs page-kapsel, zie ik daar toch een beetje tegenop. Wat doe je als het half om half wordt ?

p.s. Dit verhaal heb ik jaren geleden uit een damesblad geknipt (een collumn van "Marjan"). Ik vind het nog steeds leuk en daarom laat ik jullie meegenieten (?)