Steeds meer (ex) collega's beschikken over een e-mailadres.
Om op de hoogte te blijven van de activiteiten en andere 
gebeurtenissen die zich voordoen zowel binnen als buiten de 
vriendenkring, wil dan uw naam, adres, pernummer en e-mailadres 
kenbaar maken op ons e-mail adres via deze Blog.

Maar bovenal word (weer) lid van onze vriendenkring en neem deel aan 
de verschillende activiteiten  !  Voor de prijs moet men het niet 
laten : 8 € per jaar met tweemaandelijks TT bulletin en 10€ per jaar voor alle sympatisanten (niet Belgacom personeelsleden) eveneens met tweemaandelijks TT-Bulletin.

Te storten op rek.nr: 979-6089350-83 met vermelding lidgeld 2012 eventueel met Per.nr.(voor Belgacom pers.)

Wij zijn een vriendenkring waar het woord vriendschap belangrijk is, afkomst, stand en rang zijn niet relevant.

  Alle activiteiten worden 
hier in deze blog vermeld !

Hartelijke groeten het bestuur,

Willy Vandeputte voorzitter/blogmaster

Frans Mispelaere Penningmeester

Bernard Despriet Sectretaris

Patrick Vervaecke  Bestuurslid/Feestelijkheden

06-01-2012 om 00:00 geschreven door Het bestuur  

Februari 2013

zondag 3 Februari 2013
Reünie van de vriendenkring te Hulste op zondagmiddag
Voorafgegaan door de jaarlijkse algemene vergadering,
Iedereen welkom

Maart 2013

 17 maart: Het Pajottenland van Zandbergen naar Neigem

19 tem 22 april: lente 4-daagse Vulkaaneifel – Manderscheid

25 en 26 mei: JUBILEUM 50 jaar Randonneurs – Fiertel Ronse

16 juni: de terrils van de Borinage

14 juli: De vallei van de Samber

18 augustus: de Kempen


September 2013

13 oktober: Frans Vlaanderen

November 2013

11 november: de westhoek


December 2013

15 december: streekrandon

 

Afdeling Zwemmen – Iedere zaterdagmorgen van 09.00 tot 10.00 uur zwembijeenkomst in Mimosa- zwembad te Kortrijk.

31-03-2013 om 17:19 geschreven door Het bestuur  

Het Pajottenland: van Zandbergen tot Neigem (zondag 17 maart 2013)

Wat gebeurt er met ons weer? De ene dag staat de lente aan onze voordeur en kunnen we genieten van de eerste, deugddoende warmtestralen. Onze groene vingers willen meteen aan de slag want de tuin herleeft. Amper enkele dagen later zitten we weeral in putje winter. Overal helse sneeuwbuien en ijzig koud weer. Plots zijn onze wegen onberijdbaar, op onze autowegen staat meer dan duizend kilometer file, de treinen kunnen niet meer rijden en bussen evenmin. Wat staat er ons nog te wachten?

Inmiddels staat onze eerste dagrandon voor de deur. De weersvoorspelling is niet fameus. Frank en co voorspellen voor die zondag hevige regenbuien en flinke windstoten! Maar we laten ons niet afschrikken, anders zouden we geen Randonneur zijn.

Die zondag morgen staan Martine en ik om 8 uur aan het station van Menen en nemen met veel vraagtekens en twijfels de trein naar Zottegem. Wie zal er vandaag met ons meekomen? Maurits is er zeker niet bij want hij herstelt van een heelkundige ingreep. We wensen hem vlug beterschap en een vlugge terugkeer in ons midden. Noël is evenmin van de partij, hij sukkelt met pijnlijke knieën en moet op doktersadvies rusten. Bijgevolg durven we geen voorspelling doen maar heimelijk hopen we toch op een schare medestappers.

De trein stopt een eerste maal in Wevelgem. Op het perron staan een tiental opstappers, evenwel geen enkele Randonneur, zelfs onze sterreporter laat het afweten. We sporen hoopvol verder naar Bissegem. Eindelijk een bekend gezicht! Jan, onze topfotograaf, vervoegt ons. Oef, opgelucht sporen we verder tot Kortrijk. Daar stappen Patrick, Maureen en Jacques op de trein. We zijn toch al met z’n zessen. Jacques ziet er evenwel niet al te fris uit! Hij heeft de dag voordien steun verleend aan de organisatie van het voetbal jeugdfeest en het comité heeft het feest waardig afgesloten in de late uurtjes! Hij heeft amper één uurtje geslapen. Af en toe vallen zijn ogen dicht! Ssst!

Wij treinen verder tot Zottegem en dan naar Geraadsbergen. Aangekomen in Geraadsbergen zien we Lieve “het visje”, Willy “de zeebonk”, Nadine van Ertvelde, van de trein stappen. Willy en Lieve hebben nog een verrassing bij! Ze hebben Etienne Verschaetse uit Westende en zijn vriendin Lin Yang uit China meegebracht.

Het is voor mij alleszins al 14 jaar geleden dat ik Etienne nog gezien heb. Zo zie je maar, een Randonneur komt altijd terug naar zijn basis! Het weerzien was hartelijk. Zijn vriendin Lin was nog een beetje onwennig in ons midden maar al vlug voelde ze zich opgenomen in ons groepke. Natuurlijk moeten we onze beste Engels boven halen om met haar te kunnen communiceren. Maar geen probleem alles verloopt min of meer vlot. Zo zie je maar…de Randonneurs verwerven naambekendheid tot in het verre China! Waar gaat dat eindigen?

Met elf stappen we nu op de trein naar Zandbergen

In amper enkele minuten zijn we al ter plaatse. In zandbergen zien we nog een Randonneur op het perron staan; het is ons Polleke van “Oilst”.

En zo vertrekken we uiteindelijk met 12 stappers voor de Pajottentocht.

De hemel dreigt maar we vertrekken droog, weliswaar is het een beetje aan de frisse kant.

Na enkele honderden meters bereiken we het oude ophaalbrugje over de Dender, een heel schilderachtig plekje. We nemen het mooie jaagpad langs de Dender en volgen de rivier stroomafwaarts. De rivier kronkelt door het idyllische landschap, aan de overkant bespeuren we een reiger, enkele kolganzen, eenden en waterhoentjes. Wild genoeg in deze contreien! We snuiven als het ware de lente op, we voelen ze maar ze is er nog niet helemaal. Het zonnetje doet af en toe schuchtere pogingen om even door het wolkendek te priemen. De natuur begint te herleven, de kattewilgen bloeien reeds en de vogels fluiten er lustig op los. Het doet deugd om dit allemaal te mogen beleven. Gezwind trekken we verder. Na een paar kilometer bereiken we de Fierendries en daar verlaten we de Dender. Aan ons afslagpunt zien we een mooie, nieuwe gebouwde schuilhut met zitbanken. Nadine begint zowaar ietsje vlugger door te stappen en eenmaal aangekomen aan de schuilhut ontdoet zich van haar rugzak.

“’t Is tijd voor een rustpauze en een borrel” zegt ze! Wat is dat nu? Al vlug schept ze duidelijkheid.

“’t Is onlangs mijn verjaardag geweest en ik trakteer”

Ja dat kunnen we niet weigeren hé, zo zijn we…we willen niemand ontgoochelen!

Hoeveel lentes Nadine telt, hebben we niet gevraagd…maar ik weet het!

Santé op Nadine en nog vele gelukkige jaren bij de Randonneurs.

Zie zo, dat deed deugd en nu verder. We verlaten de Dendervallei en trekken het Pajottenland binnen.

Onmiddellijk krijgen we een klimmetje voorgeschoteld, niet erg! De bende volgt. Eenmaal boven de heuvel krijgen we een mooi zicht op de Denderstreek. We trekken nu kriskras verder door het glooiende landschap en we passeren af en toe kleine gehuchtjes. Overal heerst stilte en rust.

Bijna tegen de middag komen we aan in het dorpje Nieuwenhove. Aan het kerkje vinden we de landelijke herberg “Colorado”. Niet getreuzeld, we trekken binnen. Het cafeetje zit overvol met wielertoeristen. Met moeite vinden we een plaatsje maar ’t lukt ons. Gezellig dicht bij elkaar bestellen we iets lekkers en keelverfrissend! De cafébazin is uiterst vriendelijk en goed gezind en aldus voelen we ons direct thuis. Ook de consumptieprijzen vallen enorm mee, allé waar vind je nog bij ons een trappist of Duvel aan 2,50 euro…..nergens! Hier in het Pajottenland vind je nog van die gezellige kroegjes waar het aangenaam vertoeven is.

Na een ruime middagpauze stappen we voldaan verder. De hemel dreigt, maar het blijft droog.

We trekken opnieuw de Natuur binnen. Kleine landelijke paden leiden ons naar het dorpje Liefringe.

Af en toe zijn de paden wel wat slijkerig en soms moeten we grote plassen doorwaden. De smeltende sneeuw en regen van de voorbije dagen heeft zijn sporen achtergelaten. Maar voor ons, doorwinterde Randonneurs, is dat niet echt een obstakel, een fluitje van een cent!

Alleen Lin voelt zich een beetje onwennig op dergelijke paden…maar ondanks alles blijft ze glimlachen. Dus geen probleem. Onze beslijkte schoenen kunnen we straks thuis wel terug proper maken.

Willy “de zeebonk” heeft een beetje spierkramp. Volhouden…dra rusten we wat!

Volgens het GR-boekje moet er in Liefringe een cafeetje zijn, dus hoopvol trekken we het rustige dorp binnen. Naast de kerk, aan de gevel van een oud huisje zien we een bordje hangen met de vermelding “Jupiler”. Voila daar moeten we zijn. Helaas, helaas…..het cafeetje staat te huur!

Pech zeg, wat een tegenslag! Vooral de dames zijn ontgoocheld want ze hadden zin in een lekkere, warme koffie en wij mannen in iets anders!

Willy rust even uit op de “zulle” van een huis en probeert zijn spierkramp te verdrijven. We kunnen echter niet te lang talmen, want als je stil staat vat je vlug kou. We trekken verder en een kilometer verder staan we aan een kruispunt van veldwegen. Rechts van ons zien we het topje van het kerktorentje van Neigem, ons einddoel. Een veldwegel loopt rechtstreeks naar het dorp maar ons GR-pad maakt echter nog een grote lus rond Neigem.

Vermits onze Zeebonk nog altijd een krampgevoel heeft, geef ik hem de nodige aanwijzingen om de tocht in te korten. Hij hoeft echter niet alleen te gaan, want onmiddellijk krijgt hij het gezelschap van Lieve, Nadine en Lin. Awel…awel….allemaal vrouwen is dat niet verdacht! Zouden ze ook een beetje vermoeid zijn of heeft Willy onweerstaanbare charmes? Wie zal het zeggen? Enfin ze besluiten Willy te vergezellen en in Neigem-dorp ons op te wachten in een cafeetje. Zo gezegd…zo gedaan. Met de rest van ons groepje trekken we verder en volgen getrouw de GR-tekens. Na een dik halfuur krijgen we een telefoontje…..”in Neigem geen café meer”. Wat nu?

Het heeft geen zin meer om nog extra kilometers af te haspelen tot in Neigem-dorp en daar nog een uur op de bus te wachten. We raadplegen de uurregeling van bus en merken dat we binnen een 12 tal minuten een busverbinding hebben naar Ninove. We staan echter nog te ver van Neigem-dorp om daar de bus te halen, maar volgens onze kaartgegevens kunnen we de bus nemen aan een halteplaats langs de grote baan Ninove – Halle, zo’n 1,5 km buiten de dorpskom van Neigem.

We bellen onze compagnons in Neigem-dorp op en vragen hen aldaar onmiddellijk de bus te nemen. Alles verloopt volgens plan. Wij vinden net op tijd onze halte langs de baan en wachten geduldig op de bus. En daar komt hij…..wij stappen op en ja hoor… Lin, Nadine, Lieve en Willy zitten er ook op, we zijn herenigd. Ons plan is gelukt! Natuurlijk hebben we nu heel wat tijdswinst gedaan en kunnen we zeker een eerdere treinverbinding naar huis nemen.

De bus levert ons goed af aan het station van Ninove. We kunnen echter onze dag toch niet afsluiten zonder nog eens samen te klinken en we hebben in principe nog tijd zat!

Zo dus besluiten we om nog even de stadskern van Ninove te verkennen. Polleke kent er goed zijn weg en speelt onze gids. Dicht bij de Graanmarkt vinden we café Het Volkshuis en iedereen is akkoord om daar nog even te verpozen. Het café is groot genoeg zodat we samen aan één tafel kunnen zitten. We drinken er nog een op de vriendschap en het Pajottenland. Lin voelt zich nu volkomen op haar gemak bij de groep en vertelt over haar leven in Zuid-China. Ze leert ons ook een beetje Chinees schrijven maar dat is nog een beetje te moeilijk voor ons. Misschien leren we het ooit nog eens, als nog meekomt op randon met haar vriend Etienne!

Zo werd onze dag gezellig afgesloten. We hebben genoten van een mooie streek en we hebben verdorie gedurende gans het parcours geen enkel druppel regen gehad en het gezelschap was uitstekend…wat moet je nog meer hebben!

Iedereen kwam behouden thuis en ver vooruit op het voorziene uurschema.

Dus iedereen gelukkig…alle tot in Manderscheid en allen bedankt voor het fijne gezelschap.

dagh

31-03-2013 om 16:59 geschreven door Het bestuur  

Verslag van de voorbije wandelingen

De winterdriedaagse te Malmedy – Bevercé

vrijdag 15 tot zondag 17 februari 2013

Ons gouden jubileumjaar is gestart. Vandaag doen we, zoals gezegd onze nieuwe deur open. De goed geoliede deur, de deur naar de toekomst. Toch houden we een beetje ons hart vast. Zullen we het lot ondergaan van zo vele verenigingen die het moesten laten afweten bij gebrek aan interesse?

Wij echter hebben geen gebrek aan interesse! Wel aan nieuw bloed. Dat is onze enige zorg! Bijgevolg is onze toekomst bedreigd!

Doch wij doen voort en wachten af wat de toekomst geven zal.

We vieren in elk geval met klank en in dankbaarheid ons 50 jarig jubileum. Zaterdag 25 en zondag 26 mei 2013! We hopen op een ruime deelname. Niet alleen van onze actieve wandelaars maar zeker ook van onze 'oud gedienden” en sympathisanten allerhande.

Iedereen is welkom om mee te vieren!

We vertrekken met de trein uit Kortrijk stipt om zowat kwart vóór zeven voor de verre reis naar Malmedy, om zeggen aan de voet van de Hoge Venen.

Er zijn 15 deelnemers: Daniël en Martine, Maurits en Annie, Noël, Erik, Kristien, Frans en Dina, Willy en Magda, Patrick en Maureen, Lieve van Oostende en onze Paul uit Aalst.

Deze twee laatstgenoemde zullen we ergens opvangen in Gent of Brussel.

We kunnen niet samen zitten op de trein, het is nogal druk en nog altijd Krokusvakantie. Veel jonge mensen geladen met pak en zak gaan skiën naar Hoog België of misschien ergens in het buitenland.

We turen door het venster. De sneeuw van de laatste tijd is verdwenen maar we hebben dit jaar al ruimschoots ons deel gehad.

Op de trein verloopt alles gesmeerd. Die is overal op tijd en dat is al heel wat.

We verwelkomen in Brussel- Zuid, Lieve van Oostende en onze Polle van Aalst; zo zijn we voltallig.

Onze Polle is bijzonder in zijn nopjes en... hij staat helemaal in het nieuw! “Van onder tot boven”, zegt hij. Hij heeft blijkbaar naar geen cent gekeken. Zijne onafscheidelijke zware rugzak heeft hij wel nog bij. Daar tovert hij plots een paar flessen naar boven en we kunnen er ene drinken op zijn verjaardag.

“Ha, is het uwe verjaardag geweest, Paul?”

“Jazeker, in de loop van 't jaar!”, zegt hij opgewekt, “maar we drinken er ook ene op het 50 jarig jubileum van de Randonneurs”, voegt hij er 'klaar en duidelijk' aan toe.

Ik denk bij mezelf:”Potverdorie, wat is er met onze Polle gebeurd: zo'n gedaanteverwisseling! Heeft hij de lotto gewonnen, misschien?”

Onze treinwagon is onze eerste feestzaal!

Maar er volgt nog een verrassing. Plots haalt hij uit zijn rugzak drie erelinten te voorschijn waaraan onderaan een gouden ajuin bengelt. Daarmee 'decoreert' hij met een zekere plechtigheid en fierheid de leden van ons bestier : Daniël, Noël en Maurits. Ze worden meteen benoemd in “de orde van de ajuin”. Paul is, voor diegenen die het niet zouden weten, één van de vooraanstaanden in het carnavalgebeuren van Aalst, als lid van “de vuille Jeannetten” dan nog.

We zijn allen verrast met deze onverwachte plechtigheid en ons bestier nog het meest van al. En... dat moet natuurlijk gevierd worden met het ruimschoots voorhanden zijnde geestelijk nat!

Jaja, bij de Randonneurs is er van alles te vinden: rare en hele rare!

Het jubileumjaar is goed ingezet, zoveel is zeker!

We hebben niet eens gezien dat het landschap hier nog wit ligt van de sneeuw!

We stappen blij gezind op het voorziene uur van de trein te Trois-Ponts.

Hier de bus op naar Malmedy en van daaruit een bus naar Beverce.

We worden aan de deur van ons logement afgezet, tien vóór elf. De lange reis is voorbij voor we er erg in hebben. Met veel leute en plezier!

Onze jeugdherberg is van een bijzondere fijne klasse. Mooi en zeer ruim. Er heerst een familiale sfeer. We zijn hier al eens geweest in 2003 en dan was het nog nieuw.

We kunnen de kamers nog niet betrekken, maar in afwachting er wel bij onszelf een trappist in gieten. En al is het nog wat vroeg vóór de middag de boterhammekens komen al boven, zodat tegen 12.30 uur wij onze eerst tocht kunnen aanvatten.

Het begint waarachtig te sneeuwen. Is het een soort verwelkoming?

Met ons veertienen zetten we ons in beweging. Erik moeten we noodgedwongen alleen achter laten. Voor hem gaat het al een hele tijd niet meer omwille van zijn knieën en heupen. Toch wil hij er nog altijd bij zijn. Hij laat niet gauw af. En gelijk heeft hij. Op zijn eentje zal hij de stad bezoeken.

We trekken meteen al de hoogte in. Een lange klim. Sommigen (zoals ik) moeten naar adem happen en op eigen tempo de tocht trachten uit te doen. Het is opgehouden met sneeuwen. Het is stil in de hoogte; geen zuchtje wind en tot onze verrassing helemaal niet koud. Enig nadeel, we hebben geen vergezichten. Het blijft wat mistig en ons zicht reikt niet verder dan 300 à 500 m. Dat is natuurlijk bijzonder jammer in deze uitgelezen, mooie natuurstreek.

We trekken door de bossen van de hoogvlakte. Het is hier en daar wat glad. Uitkijken voor wegglijden.

Nu houden we een halte. Kristien heeft nog een beetje drank over van Sölden.

“Ge moogt er eens van proeven”. Heel lekker maar naar onze normen... wat weinig.

Geen nood echter. We hebben nog een fles meegekregen van Linda, de echtgenote van Johan Gernaey. We wensen hen van verre santé.

Dat is iets nieuws, blijkbaar. Wie niet kan meegaan mag in plaats daarvan een fles meegeven om er enen te drinken op hun gezondheid. Zo moet niemand zich verplicht voelen... mee te gaan.

Het doet me denken aan iemand die niet mee kan naar een of ander bedevaartsoord, maar wel geld mee geeft om een kaarske te branden. 't is niet helemaal hetzelfde maar 't trekt er op.

't Blijft in elk geval een goed gedacht en het strekt tot eer en navolging.

We dalen af naar Malmedy waar we ons laten verleiden, wat warmte te zoeken en wat uit te rusten in een café.

We hebben echter nog een klimmeke van een drietal km voor de boeg en beslissen wijselijk er van af te zien; de mist is immers toegenomen en de zichtbaarheid bijgevolg onvoldoende.

We nemen de bus naar 'huis', waar onze vriend Erik eveneens staat op te wachten. Zo keren we voltallig terug.

We laten ons neerploffen in de zetels en genieten nog van een wijntje vooraleer we aan tafel gaan voor het avondmaal.

De kok kent zijn stiel. Ondanks dat het een eenvoudige maaltijd is, is het toch lekker klaargemaakt.

Na wat getalm houden we onze eerste dag maar voor bekeken en kruipen in ons nestje. We zijn immers al vroeg op. Al zijn er natuurlijk altijd die dat niet kunnen en tot gat in de nacht van hun latte geven. 'k Zal geen namen noemen maar er een keer naar kijken. Sommigen slapen als rozen. Enkele bedorven keutels vinden de matras wat te hard.

Nu is 't zaterdag. Door het venster zien we hetzelfde weer als gisteren. Niet koud doch wel mistig. We hopen dat de zon doorbreekt in de loop van de dag.

Eerst aan tafel evenwel voor ons ontbijt waarvan het buffet eenvoudig doch ruim voldoende is.

We trekken onze zware schoenen weer aan en begeven ons in groep naar Waimes.

Erik overweegt op zijn eentje de klim naar “Ferme Libert” te wagen. Een klim van 100 m over een afstand van 1 km. Hij aarzelt nog.

Wij van onze kant trekken ook de hoogte weer in. Het gaat immers richting Hoge Venen.

Het is precies hetzelfde weer als gisteren, geen fluitje wind maar niet koud. Gevolg: mistig.

De sneeuw is wat aan het smelten en dat maakt het geheel pap- of smurrie-achtig. Het tempo ligt wat lager als gisteren en daar ben ik blij om. 't Wordt immers een lange dag.

De bossen zijn nog in winterslaap en geven hun geheimen voor de lente nog niet vrij. Het 'hooggebergte' verschaft ons de stilte of het doodse van de natuur. Het zal zo niet blijven uiteraard. Eenmaal de zon wat meer macht zal krijgen komt alles weer tot nieuw leven: mens, dier en plant.

Eindelijk weer een halte. De beurt is het aan onze Annie om haar verjaardag te vieren. Ze wil haar leeftijd niet prijs geven en ik dreig er mee geen druppel van haar te aanvaarden. Zij geeft echter niet af en ik moet mij gewonnen geven. Maurits kijkt mij met leedvermaak aan. Kan hij er van meespreken?

Allé sante, Annie Wannie, op uw 80 ste verjaardag.

“Wat? “, roept ze (gemaakt) kwaad! “ Voor wie aanzie jij mij wel?”

“Kom, ik zal er tien jaar af doen”, zeg ik goedgeluimd.

“We gaan het er bij laten, curieusneuze!”

De vrede is teruggekeerd.

Het landschap ligt nog maagdelijk wit; alleen op de wegen zelf en ook in het bos, kortom waar er gelopen wordt is het nogal papperig. Er is immers lichte dooi. Opletten en uitkijken blijft de boodschap.

We naderen ons doel: Waimes. “Vanaf deze hoogvlakte, weet ik, zouden we een uniek panorama te bewonderen moeten hebben”, zegt Noël vol spijt, “ 't zal voor een volgende keer zijn.”

We dalen af naar het liefelijk stadje. Er is wat drukte hier. We denken onze middageten in een van vroeger gekend café te kunnen verorberen. Een misvatting. Het café is dicht en staat te koop. We vinden evenwel gemakkelijk een ander. Het is een volkscafé en de warmte slaat ons in het gezicht als we binnentreden. Er is veel volk binnen. Het is gedeeltelijk café en gedeeltelijk restaurant. Ik vermoed dat er hier in dit etablissement veel eenzame of alleenstaande mensen komen eten of eenvoudigweg gezelschap zoeken.

Maar wij hebben ook de nodige rust verdiend en nemen ruimschoots de tijd onze lunch naar binnen te duwen.

Kwart vóór twee. We moeten vertrekken, de warmte zou ons durven in slaap trekken.

Met vijf mensen houden we het evenwel voor bekeken en nemen we de bus naar Malmedy. De negen 'moedigen' zetten de wandeling verder. Het gaat vlak naar het noorden : richting Rheihardstein en Lac de Robertville. Het gaat nagenoeg voortdurend in stijgende lijn. Smalle sneeuwgladde wegelkes is hun deel. Diepe afgronden grijzen hen toe. Heel voorzichtig zijn. Het is niet zonder gevaar. Ze moeten elkaar soms vasthouden. Bijzonder opletten geblazen en bijna geen vooruitgang meer.

Langzaam vooruit naar het kasteel van Reinhardstein. Een private weg verhindert hen het kasteel te bereiken. Dan maar wat rusten. Willy haalt een fles boven om zijn verjaardag te gedenken. Proficiat Willy, doe er samen met Magda nog vele jaren bij. Santé!

Het geeft de groep weer verse moed. Allé vooruit. Maar het vlot niet meer omwille van de gladheid, de steil te beklimmen hoogten en het reeds gevorderde uur.

Ze besluiten wijselijk hun traject aan te passen en hun heil te zoeken in Ovifat waar ze hopen een taxi op de kop te kunnen tikken. Ovifat behoort al tot 'het dak van België' met haar 600 m hoogvlakte.

Ze vinden er gelukkig een café open en trachten, zonder succes evenwel, een taxi op te bellen. Het lukt niet en zij vrezen de terugweg te moeten aanvatten en niet meer vóór donker thuis te geraken. Een liefelijk dame verleent haar medewerking. Ze gaat in haar wagen een telefoonboek halen en deze brengt inderdaad redding. Een taxichauffeur is bereid hen per camionette terug thuis te brengen. Aanvankelijk sputterde hij wat tegen, want er was een man te veel (9 man). Tenslotte gaf hij zich gewonnen en konden ze instappen. De dames allen achteraan en met wat geduw en getrek konden ze de terugweg aanvatten.

Blij maar doodmoe geraakten ze aldus thuis. Ze waren precies op tijd voor het avondmaal.

We gaan allen aan tafel. Er wordt niet veel gezegd tijdens het avondmaal. Begrijpelijk. We zullen het dan ook niet te lang trekken vanavond en gauw het bed in.

We sliepen allen gelijk onschuldige rozekes. Niemand sprak nog van een harde matras.

't Is zondag nu. De geurige koffie trekt ons naar de tafels. Er wordt nog wat verteld van het avontuur van gisteren; dat we veel geluk hadden gehad.

Nu moeten we de kamers ontruimen. De verblijfkosten worden afgerekend en we trekken onze schoenen aan voor een laatste korte tocht naar het gekende “Ferme Libert”.

Onze pak en zak wordt in de camionette geladen. Men zal die naar een bushalte – het voormalig station – brengen. We zijn er dankbaar voor.

We zijn weer in twee groepen. De groep Daniël gaat er naar toe via een ommetje, terwijl de sukkelaars de kortste weg nemen. Erik laat zich verleiden de tocht nog eens te doen, op eigen tempo. Wij doen met een vijftal met hem mee. 't Is en harde klim: 100 m stijgen in 1 kilometer. Reken en telt. We rusten tijdig en dat is niet overbodig.

Als wij aan de Ferme toekomen zijn onze vrienden al een tiental minuten neergezeten.

We zijn weer allen verenigd en we nemen er onze tijd van. Eerst een aperitief op het succes van de voorbije tochten. Nu nog een wafel “Ferme Libert” met of zonder slagroom, we laten het ons smaken en daarna één of andere lekkere trappist.

Welgemust vatten we onze terugweg aan, in dalende zin uiteraard en verschiet niet... met de zon in het gelaat. Als we niet opletten zijn we zelfs nog bruingebrand. Immers de sneeuw schittert ons in d' ogen, we hebben van eigen onze zonnebril niet mee! Stommeriken!

Vrolijk wandelen naar het centrum van Malmedy en de bushalte waar onze bagage in een bushokje - dank zij de goede zorgen en het waakzaam oog van Erik en Kristien – geduldig op ons ligt te wachten.

We hebben nog tijd zat om een volkscafé binnen te trekken en onze middaglunch te verorberen en om afscheid te nemen van deze heerlijke natuurstreek.

De bus op nu naar Trois-Ponts en van daaruit met de trein terug naar huis. Alles loopt gesmeerd. Daniël haalt op de trein de laatste fles boven en voor de bedeling lopen er op de trein – we kunnen weer niet allen samen zitten – een paar van onze eigen obers rond om iedereen te bedienen. Santé op 't bestier!

Eén ding ben ik (of zijn wij) vergeten: we hebben in Brussel geen of nauwelijks afscheid genomen van ons geliefde Lieve van 't zeetje. Waarvoor mijn (of onze) excuses.

Prachtig geslaagde winterdriedaagse! Merci tot driemaal toe!

Frans

De houten uil

31-03-2013 om 16:49 geschreven door Het bestuur  

Zondag 16 Juni 2013 

De Borinage en de Terrils (laatste editie)                  18 Km.

 Hopelijk zijn de jubileumuitspattingen al een beetje verteerd, want hier zijn we dan met een nieuwe terril-randon.

De maand juni is ideaal om te wandelen en te genieten van de natuur. We hoeven ons niet te haasten want de dagen zijn behoorlijk lang. We maken opnieuw een randon door het laatste stukje Borinage. Vroeger noemde men dit gebied “Le Pays Noir” maar door de jaren heen evolueerde deze mijnwerkersstreek tot “Le Pays Vert”. Inderdaad met de jaren heeft de natuur teruggenomen wat haar vroeger werd ontnomen. De terrils zijn nu groene heuvels en er omheen heeft zich meestal een bosvegetatie ontwikkeld. De randon biedt ons heel wat afwisseling. Naast de fascinerende natuur maken we ook kennis met het rijke patrimonium van cités, de arbeiderswijken van de Borinage. Dit zijn nog de markante getuigen van het grijze bestaan van de mijnwerkers en van het zware en ongezonde labeur in de mijnen. In 1920 werkten er bijna veertigduizend mensen in de mijnen. Maar na de sluiting van de mijnen in de jaren vijftig en zestig is de werkloosheid nu het hoogste van heel België.

In de vorige edities wandelden we vanaf Bernissart tot Charleroi en gedurende al die jaren kwamen we heel veel terrils en minwerkerscités tegen.

Nu willen we er graag nog een allerlaatste staartstukje aanbreien richting Namur. Het was tot nog toe altijd de GR 412 Ouest die we volgden, maar die eindigt in Moignelée. Het parcours loopt echter verder maar dan onder de naam GR 412 Est.

We vertrekken in Tamines, een rustig dorp gelegen in een meander van de Samber. Maar ondanks die rustige uitstraling heeft het dorp een bewogen geschiedenis achter de rug. Tijdens de Eerste Wereldoorlog, op 22 en 23 augustus 1914, werden in Tamines 383 burgers gefusilleerd en 240 huizen afgebrand door de Duitsers. Een monument herinnert nog steeds aan deze slachtoffers en de gruweldaden. We wandelen nu achtereenvolgens langs en op de terrils van Sainte Barbe en Sainte Eugénie. Deze terrils verlenen ons een mooi zicht op het omliggende. Na een 6 tal km bereiken we de gemeente Moignelée, een deelgemeente van Sambreville. op de Place Communale staat een imposant monument ter ere van de moedige mijwerkers. ‘s Middags kunnen we hier in een plaatselijke gelegenheid onze picknick aanspreken.

Na de middag trekken we verder op de GR 412 Ouest. We volgen een paar km de Samber tussen de terrils door, o.a. de terril du Petit Tri en La fosse Sainte Cathérine. Eén voor één merkwaardige plaatsen die we even van naderbij zullen bekijken. Het is een gebied met veel variatie, open veld en bos. We bereiken het gehucht “Les Aunias”, daarna de rand van Farciennes..

Verder komen we achtereenvolgens in de dorpjes Le Loua en Pironchamps. Op weg naar het treinstation wandelen we in een meer stedelijk gebied. Eerst wandelen we voorbij de gemeente Chatelineau en daarna Chatelet, meteen het eindpunt van onze dagwandeling. Chatelet is een stad met ruim 35.000 inwoners en ligt ook aan de Samber. Hier vinden we zeker wel een etablissement om nog even op adem te komen en een résumé te maken van de voorbije dag.

Heb je zin in deze Borinagewandeling wel kom dan gewoon met ons mee. We gidsen jullie door deze merkwaardige streek. Zeker een aanrader om mee te komen want ’t is de allerlaatste randon in dit gebied, waar we het hart van de mijnwerkers nog voelen kloppen.

En zoals altijd….iedereen welkom.

HEEN                                                          TERUG

Moeskroen 08:08 sp 3                                   Chatelet 17:11 sp 3 (*)

Doornik 08:23 sp 4                                        Doornik 18:32 sp 1

Doornik 08:28 sp 2                                        Doornik 18:40 sp 5

Tamines 09:56 sp 2                                      Moeskroen 18:55 sp 4

(*) treinen om ‘t uur

Opmerking: omwille van de lange wachttijd tussen aankomst met de trein vanuit Kortrijk en het vertrek van de trein vanuit Moeskroen naar Doornik, namelijk 41 minuten tijdens de heenreis en 38 minuten op de terugweg, stellen we voor om met de wagen naar Moeskroen te rijden .

In Moeskroen is een ruime parking beschikbaar en deze parking is gratis. 

Beschik je over geen eigen vervoer, bel dan naar Daniel (056/517808) of Noel (056/352062),we zorgen voor een oplossing.

31-03-2013 om 16:43 geschreven door Het bestuur  

van vrijdag 19 tot en met maandag 22 april 2013

Het kuuroord Manderscheid ,het prachtige Lieserpad en de Vulkaaneifel

Iedere deelnemer ontvangt 2 weken voor afreis ons volledig programma.

We maken kennis met een van de grootste vulkaanlandschappen in Midden-Europa.

In dit uitzonderlijk Vulkanenpark ontdekken we spectaculaire steengroeven, restanten van enorme lavastromen, metersdikke vulkaanrotsen en zacht borrelende koolzuurbronnen.

Vroeger waren hier metershoge geisers in werking. Nergens anders dan hier heeft de aarde haar vurige gloed, tot op de dag van vandaag, op een zo duurzame wijze zichtbaar gehouden. Overal in ’t landschap verspreid liggen de “Eifelmaaren”, blauwe kratermeren, als getuigen van de vulkanologische activiteiten.

Het is een fascinerend landschap, ideaal voor een ontspannende vakantie.

Om die streek te verkennen hebben we het lieflijke stadje Manderscheid als uitvalbasis gekozen. Dit kuuroord, met ruim 1300 inwoners, ligt aan het riviertje de Lieser en wordt gedomineerd door de Oberburg en de Niederburg (1173) die de geschiedenis van dit gebied symboliseren. Door Manderscheid loopt het bekende Lieserpad, een prachtig wandelpad langs de Lieser met verre uitzichten, enge ravijnen, azuurblauwe Maaren en onmetelijke bossen. Het Lieserpad biedt ons Alpiene wandelvreugde en wordt beschouwd als het mooiste wandeltraject in de Eifel. We weerhouden de mooiste wandelingen.

We verblijven vier dagen in het gezellige 3 sterren hotel Heidsmühle, gelegen aan de voet van de Mosenberg en aan het riviertje de Kleine Kyll. Dit gastvrije hotel is ideaal als uitvalbasis voor wandelingen.

Het hotel is voorzien van een restaurant waar je overheerlijk kunt tafelen en een “gemütliche Stube” met groot terras waar u van overheerlijke taarten uit eigen banketbakkerij kunt genieten.

In het restaurant kunt u terecht voor verfijnde gerechten die worden bereid met verse streekproducten. Een bijzonder hoogtepunt is de verse forel uit de Kyll.

De kamers zijn met veel zorg ingericht en beschikken over telefoon, televisie en badkamer met douche en toilet. Vanuit uw kamer heeft u een prachtig zicht op het Kylldal

Adres: Hotel Heidsmühle – Mosenbergstraße 22 – D54531 Manderscheid

De totale rijafstand Kortrijk – Manderscheid bedraagt 370 km.

Wil je alsnog mee met ons, geef dan dringend een seintje.

Voor meer inlichtingen bel Daniël, liefst na 17 uur – 056/51 78 08 

31-03-2013 om 16:37 geschreven door Het bestuur  

23-03-2013 om 17:25 geschreven door Het bestuur  

Clubkampioenschap

Uitslag van de kaarting van 14 december Uitslag van 11 januari

Klassering

Resterende Kalender (opgelet : gewijzigd in februari)

Vrijdag 22 februari 2013 (4^de vrijdag) - clubkampioenschap

Vrijdag 15 maart 2013 (3^de vrijdag) - clubkampioenschap

Vrijdag 12 april 2013 (2^de vrijdag) - clubkampioenschap

Vrijdag 10 mei 2013 (2^de vrijdag) - eventuele inhaalkaartingen

Vrijdag 17 mei 2013 (3^de vrijdag) - finale clubkampioenschap + kampioenenviering

Vrijdag 14 juni 2013 (2^de vrijdag) - amusementskaarting

Alle kaartingen gaan door in ons lokaal Den Haese en vangen aan om 18.30 uur.

Iedereen welkom.

Bernard.

05-02-2013 om 17:28 geschreven door Het bestuur  

Zondag 17 maart 2013

Het Pajottenland van Zandbergen naar Neigem 16,5 Km

Andermaal verkennen we een stuk Pajottenland via de GR 512.

In de vorige edities konden we vaststellen wat het Pajottenland te bieden heeft en voor de echte natuurliefhebber is dat heel wat! Bij de eerste kennismaking werden we al gefascineerd door het mooie, rustig glooiende landschap dat bij sommige vergelijkingen oproept met het onvolprezen Toscanië. Her en der liggen de dorpjes vredig verspreid over het landschap en af en toe kunnen we kennis maken met oude kroegjes waar nog echte Geuze wordt geserveerd.

Ook deze keer wordt het een boeiende tocht door een licht glooiend en nog vrij authentiek landelijk gebied met mooie dorpen en gehuchten. Hoewel we in het centrum van het land zijn, is de hele streek toeristisch zeer weinig bekend en men vraagt zich af waarom dat zo is!

We starten onze randon in Zandbergen, dorp gelegen aan de Dender en aan de rand van het Pajottenland. Weldra bereiken we de Dender, de snelst stromende rivier van Vlaanderen. We volgen nu een tijdje de rivier stroomafwaarts tot aan het gehucht Fierendies en we bevinden ons nu in het voorportaal van het Pajottenland. We trekken het glooiende landschap binnen en genieten van de landelijke rust. Vergeet niet om en af en toe eens achterom te kijken want dan worden we beloond met prachtige uitzichten over de Dendervallei en de Vlaamse Ardennen. Na ongeveer 6 km bereiken we het dorp Nieuwenhove en herberg “In de Kroon”, waar we onze middagstop houden.

Na deze deugddoende pauze, stappen we verder door de landelijke natuur. Ietsje verder steken, we de Peienbeek over en een beetje verderop bereiken we de rand van het rustige dorp Dasselt.

We laten het dorp evenwel links liggen en stappen verder naar het dorp Lieferinge, waar de mogelijkheid bestaat om even te pauzeren bij een deugddoend, verwarmend drankje…je weet wel!

Lieferinge is een schilderachtig dorpje. De dorpskern wordt gedomineerd door het vroeg gotische Onze-Lieve-Vrouwkerkje uit het begin van de 13^de eeuw. De vierkante toren is opgetrokken uit zandsteen en de bakstenen sacristie dateert uit 1775. Zowel het kerkje als het dorpsplein is beschermd als monument.

We stappen verder en via de Bokkendries naderen we stilaan ons eindpunt Neigem. Dit landelijk woondorp met zijn sterk golvend landschap is gelegen op de westgrens van het Pajottenland en de overgang van de Vlaamse en Brabantse Ardennen. De gotische Sint-Margaretha kerk domineert het dorpsplein. In de Pastorijstraat ligt de bekende volkssterrenwacht Nysa. We begeven ons nu naar de dorpscentrum waar we in afwachting van de bus in een plaatselijk cafeetje nog even kunnen nagenieten bij een glas echte “oude Geuze of oude Kriek” of wat anders. Elk zijn/haar goesting!

We wandelen deze tocht aan een matig tempo zodat we ten volle kunnen genieten van deze bijzondere streek, de tocht is amper 16,5 km lang dus hebben we genoeg tijd.

Vooruit…, vul je rugzak, trek je wandelschoenen aan en kom met ons mee.

’t Is een enige kans om dit bijzonder stukje Pajottenland stapsgewijs te ontdekken en je gezondheid kan er alleen maar wel bij varen.

Doen hé…tot ton…

En weet je…één dag op pad = 8 dagen gezondheid zat!

En zoals altijd…..iedereen steeds welkom.

Uurregeling

Heen                                                           Terug

Kortrijk 08:15 sp3                                       Neigem-Dorp 18:18**

Zottegem 08:45 sp3                                    Ninove station 18:29

Zottegem 08:49 sp2                                    Ninove 18:53 sp2

Geraardsbergen 09:03 sp1                          Denderleeuw 19:02 sp8

Geraardsbergen 09:34 sp2                          Denderleeuw 19:16 sp5

Zandbergen 09:44 sp2                                Gent St-P. 19:49 sp5 Gent St-P. 20:09 sp8

Kortrijk 20:42 sp5

sp = spoor

** De Lijn 153 Anderlecht - Ninove

Bussen en treinen om het uur

30-01-2013 om 13:52 geschreven door Het bestuur  

Winter 3-daagse Malmedy - Bévercé

vrijdag 15 tot en met zondag 17 februari 2013

De inschrijvingen lopen vlot binnen en momenteel bij het ter perse gaan van
dit bericht zijn er nog slechts 2 plaatsen beschikbaar.

Uurregeling

Heen (15/02)                                         Terug (17/02)

Kortrijk 06:42 (sp1)                               Malmedy 13:59 15:59 TEC 745***

Gent-St-P. 07:09 (sp8)                           Trois-Ponts 14:24 16:24

Gent-St-P. 07:24 (sp10)                         Trois-Ponts 14 :57 16 :57

Luik G. 09:00 (sp1)                                 Luik-G. 15:50 17:50

Luik G. 09:18 (sp5)                                 Luik-G. 16:00 18:00

Trois-Ponts 10 :11                                   Gent-St-P. 17:36 19:36

Trois Ponts 10:16 TEC 745*                   Gent-St-P. 17:48 19:48

Malmedy 10u38                                       Kortrijk. 18:12 20:12

Malmedy 10u41 TEC 397**

Bévercé 10u47

*TEC 745 – Place de la Gare – (bus richting Manderfeld) –afstapplaats : Place Albert 1^er Malmedy

** TEC 397 – vertrek op Place Albert 1er – (bus richting Mont) –afstap: Auberge de Jeunesse

*** TEC 745 – vertrek Malmedy –Place Albert 1er – (bus richting Trois-Ponts)

Opgelet: de uurregeling NMBS is vatbaar voor lichte wijzigingen na nieuwjaar, consulteer volgend TT-blaadje.

30-01-2013 om 13:46 geschreven door Het bestuur  

Verslag van de voorbije wandelingen

Poperinge en het Helleketelbos zondag 16 december 2012

Frank Deboosere heeft mooi weer besteld. Het is al heel de week wat strenge vorst afgewisseld met regen en wind. Het kan, zoals zo dikwijls, alle kanten uit. Maar de vooruitzichten zijn tamelijk gunstig: goed weer met misschien een regenbuitje en wat gedonder.

We zijn er content mee, het is tenslotte half december.

Uiteindelijk is het weer niet open en zelfs wat druilerig. 't Kan gemakkelijk omslaan naar goed of naar kwaad. Afwachten.

Iets vóór 9 u. stappen we de trein op richting Poperinge. 't Is immers, zoals gewoonlijk op het einde van het jaar, een streekrandon. Einde jaar, zeg ik... einde jaar... Alweer!

Naar Poperinge is het voor ons een ongebruikelijke treinroute. 't Gaat immers de andere kant uit naar een ander 'tenden België toe'.

Op de trein, we hebben precies een compartiment voor ons alleen. 't Zit vol Randonneurs. Die zijn allen bovendien in een vrolijke stemming. Hoe kan het anders.

En ja, het feest begint al onmiddellijk. Onze topfotograaf, beroeps-portrettenspecialist Jan Van Hulle is min of meer jarig en heeft bij de bevoegde instanties zijn pensioen aangevraagd. Zonder veel tierelantijntjes haalt hij, ter ere daarvan, een paar flessen boven en weldra is ons compartiment omgetoverd tot een heuse bar. Onze Jan is dus 59 geworden en hoopt heel binnenkort van een welverdiende rust te kunnen genieten. Ik heb om begrijpelijke redenen dit feest niet willen bederven, want onze lieve Jan weet nog niet eens dat hij, volgens de in de maak zijnde nieuwe wetgeving, hij tot 65 zal moeten werken.

“Moeit er u niet mee”, zou Maurits zeggen en deze keer geef ik hem gelijk en houd ik wijselijk mijn mond. In elk geval we hopen op een goede afloop voor Jan en zeggen volmondig: santé

We zijn met 25 om deze laatste randon van 2012 'dood' te doen. Daniël en Martine, Noël en Maurits, Willy en Magda, Michel en Mariette, Lieve en Willy van aan de zee, Roger, Frans en Dina, Jacques en Nadine, Patrick en Maureen, Lieve Harelbeke, Jean Claude Staels en Greta, Jan en Carine, Polle van Aolst, Jeannine (Deinze), Griet van Diksmuide,

In een vloek en een sakker zijn we in Poperinge.

In het station verwelkomen we, behalve Grietje van Diksmuide die met de wagen is gekomen, een nieuw lid met name Domine Depuydt. In de volksmond wordt hij Domien genoemd. Om zijn adres te weten te komen heb ik heel het Belgacombestand overhoop gehaald. Uiteindelijk was het Daniël die hem bij een of andere gelegenheid over de streep heeft kunnen trekken. We heten hem in elk geval van harte welkom. We zetten ons in beweging en 't is zowat met paraplu. Erg is het evenwel niet. Ons nieuw lid loopt een eindje mee. Op de Grote Markt houden we even stil bij een nieuw monumentje: een Poperingse keikop op een ezel gezeten. De inwoners zijn er naar verluidt niet erg mee ingenomen. “Wat moeten wij op een ezel gaan doen”, zeggen ze. 't Is waar ook. Laat dat aan de Kuurnenaars over! Elk zijn meuge, zei de zeuge...

We trekken door het Frimoutpark, prachtig aangelegd dicht bij het centrum van de stad.

We wandelen naar St. Jan ter Biezen toe, geboorteplaats van onze oudste Randonneur Michel, die destijds met zijn familie haast de helft van de bevolking uitmaakte.

De lucht klaart uit en we maken kans op zonneschijn. Maar 't is valse schijn! Ginds in het westen zien we al donkere wolken naderen.

We komen aan in de wijk “'t Vogeltje”. Een wijk in de omgeving van de woonplaats van de gekende “nonkel Henri”, ex burgemeester van Poperinge en nonkel van prinses Mathilde.

We gaan hier een druppeltje drinken. Lieve Vissertje haalt een goeie fles boven en we drinken er een op de verjaardag van hare Willy die ook al de leeftijd van 77 heeft gehaald. Proficiat Willy! “De helft van de fles”, zegt ze “is voorbehouden om het einde van de werken te vieren die bij mij thuis hebben plaats gehad.” Ik dacht verkeerdelijk dat ze het het einde van de wereld bedoelde. “Neen”, zegt ze, “had ik het einde van de wereld willen vieren dan had ik méér flessen meegebracht!”

We trekken verder en genieten van het mooie landschap. De eindeloze, licht heuvelende vlakten met zijn talloze hoppestaketsels, (ik weet niet hoe ik het anders moet noemen) die in winterse sluimering het nieuwe, bedrijvige hoppeseizoen staan af te wachten – strijd voor het harde bestaan.

We komen aan in café “De Ster” waar we onze middagstop kunnen houden. We zijn hier blijkbaar verwacht.

“Eindelijk eens een 'jonge tiete' van een cafébazin”, zegt Roger, en hij kijkt watertandend naar Maria, de cafébazin van 85.

Aan een drietal tafeltjes zitten verwoede mannillers hun troeven uit te spelen. Ze trekken zich van ons niets aan.

Wat gaan we drinken? Een picon vaneigen, wat een vraag ! Sommigen hebben niet genoeg met ene. We spelen onze boterhammen naar binnen met een Watouse pater.

Uitgerust trekken we een uurtje later weer verder. Af en toe een licht buitje, maar het is helemaal niet koud.

Het gaat nu richting Helleketelbos maar genieten eerst van mooie ongekunstelde panorama's. Prachtig in zijn eenvoud. Ginds de Westvlaamse bergstreek en ook de Franse heuveltoppen met de 200 m hoge mast op de Catsberg laten ons niet onberoerd.

Even opzij de lage, doch scherpe kerktoren van Watou en nog verder in dezelfde richting de toren van Roesbrugge. Zo zie je maar, ondanks het gure weer hebben we toch nog een helder zicht op de verre omgeving.

Nog een volkscafé die we niet voorbijlopen is de oude kroeg “De Helleketel” in de Vuileseulestraat. Ook hier neiringe à volonté.

We moeten ons geweld aan doen hier weer buiten te geraken en zijn misschien wel wat over tijd. Het is tenslotte onze laatste randon.

We zoeken onze weg terug naar de hoppestad. Binnenwegeltjes, boerenwegeltjes. We zijn verzeild geraakt in een modderige bedoening. Als we niet opletten geraken we verzonken in de modder. Onze schoenen en kledij zien er lief uit. Enkelen struikelen dan nog.

't Is nu helemaal donker geworden. Ginds in de verte zien we de lichtjes van Poperinge ons grijnzend aanstaren. En al zijn we misschien wel een kilometertje te ver gelopen we naderen toch ons einddoel.

Nu lopen we de stad binnen, moe maar voldaan. We hebben nog een half uurtje om dicht bij het station een volkscafe binnen te trekken om onze vermoeide ledematen te strekken en met een laatste lekkere trappist afscheid te nemen van 2012.

We laten het jaar achter ons met zijn ongelooflijk blije, gelukzalige randons. We laten ook achter ons: 49 jaar blijmoedigheid! 49 jaar hechte vriendschap en samenhorigheid met zijn onbetaalbare, rijke momenten. Tot deze sfeer hebben we allemaal bijgedragen. Allemaal! Met onze gaven en met onze tekorten.

We denken er aan terug met een lach... en ook met een traan, verdomme! Waarom zou ik het niet mogen zeggen!

Zovelen zijn ons voorgegaan. Dankbare herinnering. Het rijke wandelverleden steeds rustend op sterke schouders als onbaatzuchtige steunpilaren.

Algauw doen we een nieuwe deur open. Werner Laporte en Erik Carette hebben met hun schildertalent daar een groot getal opgeschilderd in verschillende kleuren en in gotische cijfers: 50. En als de verf zal opgedroogd zijn, zowat half februari, doen we allemaal samen die nieuwe goed-geoliede deur open en komen we buiten gemarcheerd met vlag en wimpel en staan we weer in het volle daglicht!

Dan zullen de mensen even blijven staan, in hun handen klappen en roepen: “Daar zijn ze... daar zijn ze... de GOUDEN Randonneurs !”

En dan zingen wij, fier als en gieter en uit volle borst “'t Zijn wij... 't zijn wij... de Randonneurs !”

En nu, vrienden doen we de oude deur toe. Ze kraakt en piept en is versleten. We doen ze toe. 't Is gedaan... 't is donker nu... en 't was goed.

Frans

De houten uil

30-01-2013 om 00:00 geschreven door Het bestuur  

De traditionele Westhoekrandon - 11 november 2012

Onze ééndagsklassieker - 11 november - is er weer!

Wij gaan randonneren. Traditiegetrouw

Hoeveelste keer is het? 't Staat in 't boekske: 46ste keer.

'k Zou ze allemaal eens op een rij willen zien staan, de vrienden die deze tocht ooit hebben meegemaakt.

11 november. Het doet ons ook denken aan oorlog en vrede. Aan vreugde en verdriet. Vreugde dat die oorlog eindelijk voorbij was. Verdriet voor de slachtoffers van die oerdomme onzin.

Het is dus ook een dag van tegenstellingen.

We hebben alweer een raar jaar achter de rug. Ook met veel tegenstellingen.

Wij zeggen daartegen: we kunnen er geen staat op maken. Nat als 't moet droog zijn en koud als 't moet warm zijn.

En nu worden de dagen steeds maar korter. Sombere dagen en kille avonden. Straks klopt de winter aan de deur. We zullen die weer niet willen binnen laten. Die trekt zich daar echter niets van aan, want die heeft een sleutel waarmee hij alle deuren open krijgt. Koning Winter wordt immers 'baas'.

Als we gaan randonneren weten we niet eens of we onze dikke trui moeten aantrekken, ons oremutse... onze regenjas... onze paraplu...

Het weer!?... Wispelturigheid troef!

Maar... deze morgen 11 november is de lucht helderblauw. De zon probeert, laag aan de horizon omhoog te kruipen. Het belooft!

Ten achten nemen we de trein te Kortrijk .Een tiental bekende gezichten. Het gaat er gezellig aan toe, natuurlijk. Het is niet voor niets de dag van de vrede.

In Izegem komen er nog een paar bij. De deelname is niet bijzonder groot, dit jaar. Is het omdat het zondag is?

De trein zelf heeft ook niet veel goesting, zou je denken. Ondanks hij op tijd vertrokken is, houdt hij er maar en slakkengangetje op na. Is daar een reden voor?

We komen in Adinkerke aan met een vertraging van een paar minuten. We moeten hier wel een Franse bus nemen en die zou dus eigenlijk al vertrokken moeten zijn.

Daniël met zijn ervaring had dat wel voorzien en had een afspraak met de Franse buschauffeur. Die bleef dus geduldig op ons wachten. Mooi van hem! We hebben het enkele maanden geleden, in ons eigen Antwerpse Kempen, het omgekeerde meegemaakt. Die was, zonder ons een drietal minuten te vroeg vertrokken.

We begroeten de vrienden die al op de bus zitten en die met de wagen tot hier zijn gekomen. Het totaal deelnemers: 29. Dat is heel weinig en een beetje ontgoochelend; sommige jaren waren we met meer dan het dubbele. Ik herhaal: misschien is het omdat het zondag is.

Niet getreurd, evenwel.

De bus brengt ons naar Leffrincoucke, een Franse kustgemeente op zowat 5 km van Duinkerken.

Vrolijk stappen we van de bus en... we hebben de zon in het gelaat. Zonder dralen vatten we de terugweg aan. Daniël heeft de leiding.

Het gaat onmiddellijk al de duinen in. En wat voor duinen! Ze zijn hier, behalve de wandelpaden, volledig dichtgegroeid met planten, bloemen, kruiden... een biotoop, zeg maar voor specialisten ter zake! We genieten van een uitzonderlijk, prachtige omgeving in een zonovergoten duinendecor.

Het is verdorie, lente! Geen windeke!

Het wandelen op de secuur aangelegde paadjes in het mulle zand vraagt wel een inspanning. Bovendien zo plat is het hier ook al niet.

Het wandelpad blijkt ook een paardenpad te zijn; duidelijk te zien aan de hoeven-afdrukken in het zand.

“Normaal is dat hier een paardenpad”, zegt Maurits”, eigenlijk mag je er niet op met ezels”. “'t Is goed dat we het weten”, antwoordt Lucien Mollie, “we gaan ons een beetje laag houden”.

Plotseling stekt ons Grietje van Diksmuide met haar neus in 't zand. “'t Doet geen zeer”, zegt ze. Ze is het een beetje ontwend van te stappen, denk ik, en staat voorzeker niet meer zo vast op haar benen. Alles is immers een gewoonte. Gelukkig is het het enige ongeluk dat we zijn tegengekomen.

We naderen Zuydcoote.

Eventjes een halt is welkom. Onze Polle van Aalst is in zijn goede doen en tovert enkele flessen uit zijn rugzak. Zo te zien kunnen er veel in! Is het zijn verjaardag? Is er wat te vieren?

“Een traktaat voor de vriendschap, namens Pol, onze carnavalprins.

“ 't Is omdat hij ons gaarne ziet !”, verkondigt Daniël plechtig.

“ 't Is een voorbode voor ons 50 jarig bestaan in 2013”, vervolledigt Pol tussen zijn tanden. Allé ! Sante!

We genieten met volle teugen van ons drankske, het gezelschap, het zonnetje en een onovertroffen natuurreservaat. We zeggen tegen onszelf: de zorgen die zijn voor morgen!

Het loopt nu gauw tegen de middag en zijn dus al goed gevorderd. Het zicht over een vlakke zee is bijzonder helder en ginds in de verte ontwaren we zelf De Panne en nog verder het staketsel van de vaargeul in Nieuwpoort. (of heb ik teveel gedronken?)

We komen aan in ons, intussen goed gekend restaurant “Casino” te Bray-Dunes. We nemen plaats aan de ons voorbehouden plaats en trakteren onszelf met een lekkere picon.

De zelfgekozen spijzen vallen blijkbaar iedereen in de smaak en de vriendschappelijke sfeer doet de rest.

Na de maaltijd doen sommigen onder ons nog hel eventjes de ogen dicht: een tukske of een dutje.

Jaja, lach maar... we zijn geen 3 x 7 meer...

Tijd voor de terugweg. Maar eerst een paar foto's voor de archieven!

We lopen een tijdje langs de waterlijn en zetten onze voetstappen als stempels in het vochtige zand.

We zien een paar zeilbootjes die traag over het water glijden. Er is bijna geen wind.

Er komt steeds meer volk op het strand bij dit aangenaam weer. Zijn er daar waarachtig nog mensen die pootje baden? Jaja, het water is nog warm genoeg en dat halfweg november!

Met De Panne in zicht trekken een deel van onze groep weer de duinen in. Wij, de oudsten blijven langs de kust lopen. We zien elkaar wel terug in Adinkerke.

Twee strandzeilers staan geduldig op wind te wachten. Nutteloos. Ten slotte trekken ze wat ontgoocheld hun strandboot weer naar hun standplaats.

In De Panne, ter hoogte van Leopold I, die daar nog altijd stokstijf staat te wachten op, ik weet niet wat, slaan we 'het binnenland' in en komen zo aan de tramhalte. Kijk eens naar die hoge appartementsgebouwen! Wat een verschil met de Franse dorpjes.

“Hier zou ik nog willen wonen”, zegt de Polle van Aolst halfluid en hij kijkt naar het grootste appartement van de stad.

De tram komt er aan en voert ons even later feilloos naar Adinkerke-station.

We zien de andere gasten weer in de “Verloren Gernoare” die er van eigen al ene 'binnen' hebben en laten ons, wat dat betreft ook niet onbetuigd.

Schitterend geslaagde randon met een relatief kleine deelname. We zijn dat niet gewoon op 11 november. Zorg dat je er een volgende keer weer bij bent!

De houten uil

Frans

29-11-2012 om 19:11 geschreven door Het bestuur  

De herfstvierdaagse te Neeroeteren van vrijdag 5 t/m maandag 8 oktober 2012

Vrijdagmorgen. We speuren de lucht af. Grijsgrauwe wolken snellen voorbij. De bomen zwiepen hun takken heen en weer. Af en toe regen.

De zomer is definitief voorbij. Al was de zomer 2012 in zijn geheel niet veel zaaks. Gelukkig hadden we nog een nazomerke waar we ten volle konden van genieten. Maar nu is ook dat voorbij.

De winter staat voor de deur. De dagen korten zienderogen.

Over een drietal weken verdraaien we ons uurwerk naar wintertijd.

Niet getreurd. De herfstvierdaagse komt er aan en wij gaan er voor!

Ten gevolge van de gemeenteraadsverkiezingen moeten we een week vroeger op stap.

Waar is de tijd dat het een tweedaagse was. De zaterdag de trein op en de zoektocht begon al direct. Die duurde dan tot zowat 17 uur. Een gezellig samenzijn volgde dan in de avond. 's Anderendaags een wandeltocht van een twintig km en dan weer de trein op naar huis.

Nu zitten we al aan vier dagen en van een trein is nog nauwelijks sprake.

Evolutie? Moderne verwenning? Ja, we zijn veel gewoon geworden. En het eigenaardige is dat we direct alles vanzelfsprekend vinden.

We vertrekken vandaag even na de middag uitzonderlijk niet naar de Ardennen maar naar de Kempen. Het heeft zijn voordeel dat er geen bergen te beklimmen zijn en de wandelwegen door bos en hei zullen verlopen. Afwachten dus.

In het campingpark “Berger-Ven” van Neeroeteren heeft onze vriend Yvan Decaluwe een chalet staan en hij heeft ons uitgenodigd om onze vierdaagse eveneens in zo'n chalet door te brengen. We worden er verwacht tegen zowat 16 uur.

We besluiten over Brussel te rijden. Het is even ver als over Antwerpen maar naar verluidt verloopt het vlotter over Brussel. 220 km zowat.

We zijn pas vertrokken en we krijgen al een ferme regenbui op onze nek en... het houdt niet op. Alsof het zijn scha moet inhalen van de droogte de laatste weken.

Onaangenaam rijden vooral met dat zwaar en druk verkeer. Soms moeten we precies door een mist. Niet zonder gevaar.

Na wat zoeken vinden we onze bestemming. Midden de bossen zowat. Kwart over vier. Het regent nog altijd.

Yvan verwelkomt ons en nodigt ons uit – verontschuldigend voor het slechte weer – aan zijn chalet te komen plaatsnemen. Hij heeft er twee partytenten geplaatst waar we allemaal onder kunnen. Geen overbodige luxe met dit weer en wie hem kent weet dat hij niets onverlet laat om het naar onze zin te maken.

Zonder noemenswaardige moeilijkheden vindt eenieder zijn bestemming.

We zoeken onze chalet op om ons te installeren en trekken dan weer naar de chalet van Yvan voor de welkomstdrank.

We voelen ons wat uitgeschud, gelijk natgeregende mussen en vinden aanvankelijk niet goed onze draai.

We drinken op het vrolijke weerzien. Een welkomdrankje. Niet overdrijven en niet vergeten dat er hierop nog het officiële aperitief volgt.

“Het is tijd voor het aperitief” roept Daniël zijn manschappen samen. Zie je wel?

Met zijn allen trekken we de cafetaria/eetzaal binnen. Het is er aangenaam warm en... droog. We zoeken een plaatsje gezellig bijeen en vergeten het rotweer.

Maar wie is er eigenlijk van de partij? Een bendeke van 35 man. Daniël en Martine, Maurits en Noël. Yvan en Raïs, Willy en Magda, Willy en Lieve, Ronny en Mady, Michel en Mariette, Jacques en Nadine, Patrick en Maureen, Werner, Astrid en Nicole, Marc en Martine, Lieve en Clara en Kristien, Johan en Linda, Erik, Dirk, Polle (Aalst), Odette, Jeannine, Frans en Dina. Dat is het dan. Doch ik had vernomen dat we met 37 zouden zijn! Was er een vergissing? Hebben er een paar afgehaakt? We zien wel!

Na een verkwikkend “Zwijntjes” aperitief trekken we aan tafel voor ons avondmaal. De spijzen zijn eenvoudig, lekker en bereid door een kok met kennis van zaken.

Laat het maar regenen.

Na het eten wat rustig nagenieten en we hebben nog de tijd om een kaartje te leggen.

Het is bijna middernacht als we onze chalet opzoeken. Inderdaad wat zoeken en tasten in het donker. We moeten nog onze draai vinden. De nachtrust zal ons goed doen.

En het is waar ook, we hebben goed geslapen.

We turen even naar buiten en het ziet er nogal grijs uit. Doch helemaal niet koud. Krijgen we een regenvrije dag?

Eerst naar het restaurant voor een stevig ontbijt. En het valt verdorie in de smaak. Van alles keuze genoeg.

Om halftien verzamelen aan de chalet van Yvan. Vandaag immers de traditionele wandelzoektocht. We worden verdeeld in 4 groepen met een specifieke naam. Iedere groep heeft een naam van een legendarische trein. De 4 groepen noemen: De Thalys, De Eurostar, De Orient Express en De Siberian Express. Zou dat een bedoeling hebben? We zien wel!

We beginnen met een praktische proef: basketbalworp. We bakken er niet veel van.

Aan de hand van de gegevens en plannetjes vinden we toch moeilijk onze weg.

Er is wat verwarring en we verliezen wat tijd. Ons Jeannine van Deinze toont zich bijzonder ijverig met het zoeken naar foto's.

We trekken door de prachtige bossen van de omgeving. We snuiven met genoegen de Kempische sfeer op. Wat meer is: we herkennen ons hier wat, want we zijn hier enkele jaren geleden ook met de fiets voorbijgesnord bij een of andere vijfdaagse.

Maar... het begint weer te regenen en het houdt van heel de voormiddag niet meer op. Jammer.

Even vóór Opoeteren staat de lei(ij)dende macht ons met een opkikkertje op te wachten. Het doet deugd aan 't herte en 't geeft ons weer courage. We doen voort. Draaien een paar keren ronde de kerk van Opoeteren en moeten dan een klein wegelke opzoeken langs een beekje.

In gewone omstandigheden zal het hier wel heel mooi en pittoresk zijn, doch nu is het een modderige bedoening. Enfin we maken er het beste van.

Intussen trachten we hier en daar wat foto's te vinden of vragen op te lossen.

Tegen de middag belanden we weer in ons logementspark.

We gaan onze lunch verorberen en laten een lekker pintje door ons keelgat vloeien. Veel tijd hebben we evenwel niet, want we zijn wat achterop geraakt op het voorziene schema.

Dus, weer vooruit dan maar. En wat nog mooier is... het regent niet meer bij een aangenaam en rustig temperatuurtje. We hebben blijkbaar het slechtste gehad.

Deze namiddag moeten we naar het Zuid-Willemsvaart toe. Eindelijk kunnen we genieten van een paraplu-vrije boswandeling. Al zijn we eventjes mislopen en missen daardoor enkel te zoeken foto's. Nu gaat het noordwaarts langs de oever van het Zuid-Willemskanaal. Er is heel weinig bedrijvigheid of scheepvaart te bespeuren. Vergane glorie?

We verlaten de waterweg en speuren naar onze juiste weg. Het lijkt dat we wat verdwaald zijn. Er is één troost: de zon is er en we genieten er van.

We zijn echter dichtbij onze bestemming en al hebben we wat foto's mislopen we zijn toch tevreden terug binnen te zijn.

Nu nog de vrouwelijke voetbalmatch: kegels omverschieten in het doel. Onze Clara toont zich van haar beste kant. Ze maakt niet minder dan drie doelpunten en redt alzo onze groep van een vernederende afgang. Die heeft haar roeping gemist. Gelijk ze het goed kan uitleggen... ze had arbiter moeten worden. “Zeg, ik laat me niet doen, zulle”, placht ze meestal te zeggen.

Nu is de speurtocht afgelopen en 't is alweer tijd voor een aperitiefke om het hart te verwarmen. Het is half zeven. 't Begint al gauw te donkeren en 't wordt een beetje frisjes. Men kan toch niet alles willen! We zijn al content dat de regenvlagen achter de rug liggen.

En nu maar weer het restaurant binnen. We hebben het verdiend!

Heel de dag moeten tjolen door weer en wind.

Er heerst een vreemde sfeer in het restaurant. Iets geheimzinnigs.

Er lopen der hier een paar rond met een valse grimas op het gelaat. Er staat iets te gebeuren. Men voelt dat!

Of is er al iets gebeurd? We worden wat nieuwsgierig en werpen in het voorbijgaan een blik in het feestzaaltje. Ja,ja... de stoelen staan anders opgesteld: zoals in een zaal! Afwachten.

Eerst het restaurant binnen voor een stevig en gezond avondmaal. Ik wil het nog eens herhalen dat de kok de eerste prijs verdient. Daaraan herkent men de goede koks: met iets eenvoudigs een smakelijke feestmenu voorschotelen.

We zijn nog maar pas gezeten en de eerste aap komt al uit de mouw. Jan Van Hulle en vrouwtje Carine komen binnen. Begrijp me niet verkeerd. Wat een verrassing. De Bissegemse buren van Willy en Magda.

Voor deze vierdaagse waren er 37 ingeschreven. Dat wist ik. Ik heb ze geteld en herteld en kwam maar op 35 uit! Maar nu valt mijne cent!

Wat een bedrog. Bedrog? Ach kom, 't is allemaal ingecalculeerd! Het behoort bij het feestgebeuren van vandaag. Stel toch niets in vraag! Alles valt wel op zijn pootjes terecht. Jan en Carine schuiven vlug mee aan tafel en genieten mee van het eetfestijn.

We zijn benieuwd wat er nogal te gebeuren staat.

Vóór we het restaurant verlaten om ons naar het feest te begeven wordt nog de uitslag van de zoektocht bekend gemaakt.

De ploeg van Willy Vandeputte, nml de Orient Express wint, gevolgd door de rest…meedoen is immers belangrijker dan winnen!

Een daverend applaus volgt voor de winnende ploeg en de prijzen worden uitgedeeld.

En nu naar het feestzaaltje. Wat zal dat hier worden?

We nemen plaats op een gemakkelijke stoel. We zien Willy en Magda plaats nemen op de hen voorbehouden plaatsen. Vooraan is een soort decor opgebouwd: een trein met wagon. Een prachtig in elkaar geflanste kartonnen exemplaar van de Orient-Express van hand van Lieve Visserke, onze zeekunstenares. Prachtig.

Maar waartoe dient dat hier allemaal?

Kijk mensen, ik heb er geen woorden voor en laat Daniël dat zelf uit de doeken doen. Hij is immers de orkestmeester of de regisseur van deze mooi voorbereidde act. We kijken en luisteren met volle aandacht en vallen van de ene verbazing in de andere..

=============

Daniël vertelt:

Die avond werd onze voorzitter van de vriendenkring, nml Willy Vandeputte, in de bloemekes gezet. Hij heeft immers de kaap van 60 jaar bereikt en is nu officieel met pensioen. Om Willy, die zot is van treintjes, te verrassen, werd een speciale act uitgewerkt die rechtstreeks in verband staat met de legendarische Orient-Express.

Eerst wordt op ludieke wijze de levenswandel van Willy duchtig onder de loep genomen tot groot jolijt van de bende! Daarna krijgt Willy een kepie opgezet en wordt hij aangesteld als conducteur van de Orient-Express en meegenomen op de eerste legendarische treinreis van 1883. Willy stond perplex en wist niet wat hem overkwam.

De trein staat in Parijs, klaar voor het vertrek…..de muziek begint te spelen en op de tonen van “Paris, c’est une blonde”, doet Mistenguette haar intrede. Deze rol werd prachtig vertolkt door Nadine. In haar Parijse outfit en met haar dansact doet ze de stemming in de zaal oplopen. Willy bloost! Wat overkomt me, moet hij gedacht hebben. Willy begeleidt dan Mistenguette naar haar plaats op de trein.

Willy geeft met zijn fluitje het startsein voor de legendarische tocht. De trein zet zich in beweging, uit de muziekboxen klinkt weliswaar het geluid van een echte startende stoomtrein met bijhorende stoomfluit.

De trein verdappert en komt op volle snelheid……we rijden verder naar de volgende halte en dat is Wenen.

De trein stopt..en Willy wacht? Wat nu? Op de tonen van de Wienerwalz komt keizerin Sisi tevoorschijn.

Wie is Sisi? Wel ’t is Martine, de zuster van Nadine…..Martine is getooid in een prachtige, lange roze jurk uit de tijd van de keizerlijke Oostenrijkse dynastie. Met veel zwier danst ze sierlijk op de tonen van de Strausswals.

Willy krijgt warempel de krop in de keel! Sisi neemt Willy bij de hand en samen dansen ze verder. Daarna neemt Sisi ook plaats op de trein en de stoomtrein puft verder door de Poestas naar de Hongaarse hoofdstad Budapest. Wat staat er nu te gebeuren? Alle blikken staren naar de deuropening van het feestzaaltje. De muziek begint in een opzwepend tempo te spelen, zigeunermuziek weerklinkt……the Hungarian dance van Brahms…..en wie verschijnt ten tonele…..the Gipsy woman Linda.

Gehuld in een prachtig bohemerskleed en met viool in de hand, doet ze haar onvergetelijke intrede. Ze danst als het ware als een echte zigeunerin en de zaal raakt in vervoering. Willy bloost als nooit tevoren. Hij krijgt het koud en warm. Wat moet hij nog allemaal doorstaan? Uiteindelijk neemt Linda ook plaats op de trein en laat Willy even op adem komen. De Orient Express vetrekt nu naar zijn eindstation in Constantinopel. De zaal en Willy is nog niet bekomen van al die emoties en de trein komt aan……wat nu? Uit de boxen klinkt Oosterse muziek voor buikdanseressen…..Willy veegt zijn zweet van zijn voorhoofd, hij kijkt angstig naar de deur en zie…. daar verschijnt buikdanseres Kristina…..uitgedost als een oosterse prinses. Als een volleerde buikdanseres schudt ze met haar heupen en wiebelt met haar buik rond Willy. Willy krijgt het nu heel erg warm en begint weliswaar te transpireren. De zaal gaat nu werkelijk uit de bol. Onvergetelijke momenten….

Kristina en de andere dames ontvangen nu een daverend applaus. Uiteindelijk ontfermen de vier dames zich nu over Willy en overhandigen hem een passend en onvergetelijk geschenk. In naam van alle Randonneurs ontvangt hij een authentieke klok van de Orient-Express.

Willy pinkt ondertussen een traantje weg, dit had hij werkelijk niet verwacht.(einde relaas Daniël)

===============

Een daverend applaus volgt op deze prachtig en met zorg uitgevoerde, zinvolle act.

Mens! We hebben talent in huis waar we niet eens bewust van waren.

De vorm zit er nu ferme in en we zingen uit volle borst op de melodie van Funiculi, funicula het onderstaand lied ter ere van Willy, de toegewijde voorzitter van onze vriendenkring !

Op pensioen - Willy Vandeputte - 60 jaar

Wel vrienden, luister wat ik ga vertellen,

't Is waar gebeurd, en goedgekeurd,

De Willy hier aanwezig gaan we vieren,

't Is zijne beurt, erbij gesleurd,

Die is nu ook al met pensioen gesmeten,

Ze zijn hem moe, 't is niet te vroeg,

Zijn Magda is nu baas, ie moet 't maar weten,

Ja, dat is heus, hij heeft geen keus.

Refr. Hela, hola, pakt hem maar eens vast,

Hela, hola, 't is een fijne kwast,

Funiculi, funicula, funiculi, funicula,

En streelt maar zijne baard,

Het is verdraaid, de moeite waard !

Als jonge kerel ging hij naar de schole,

Wat vond hij chick ? Den elekriek.

Hij maakt zich klaar nu voor de grote wereld.

Dat viel goed mee, met zijn A2,

Waar ging hij aan de slag je kon het merken,

Bij Belgacom, dat was niet dom,

Hij werd geacht, liet niemand in de steke,

Met zijn talent, ied'reen content.

En Willy was voorwaar een doendig baaske,

Vol kattenkwaad, met broeremaat,

Ze moesten eens een blij-geboorte vieren,

Van kleine zus, wat doen ze dus ?

Ze gingen in het park gaan pintelieren,

Met heel de straat, ied'reen paraat,

Ze dronken, zongen, wat kabaal en tieren,

Voor heel de stad, ze waren zat.

Nu wilde hij een raket gaan bouwen,

Kijk wat hij kan, met broere Jan,

Ze zouden vlug eens ene fabrikeren.

Ja in den hof, wat was dat tof,

De lont die werd weldra in brand gestoken,

Gevuld met kruit, wat klonk dat luid.

Maar 't spel was in 't geheel dan opgevlogen,

Ja, door het dak en in de prak.

Waar heeft hij nu zijn Magda leren kennen,

Hij deed een worp, in Heule dorp,

Ze was niet groot maar was toch ook niet kleine,

Juste gepast, 't was in “Den Ast”.

Ze dansten in het rond' en hadden leute,

En veel plezier, ge ziet van hier,

Maar had ie hem niet mispakt aan die kleine pleute ?

Dat was de vraag, tot op vandaag.

Ja Willy is nu 60 jaar geworden,

Ja, ja 't is waar, kijk naar zijn haar,

De jaren zijn alzo voorbij gevlogen,

Maar goed besteed, zoals je weet,

Hij heeft voor Belgacom zijn broek versleten,

En rond gereên voor elkendeen,

In Brussel, Ronse, Kortrijk en in Heule,

En op een paal, met materiaal.

Hij werd de baas van heel de bende,

Wat voor een ding ? De vriendenkring.

Elf jaren staat hij al aan 't roer te draaien,

Met vaste hand, de vriendenband,

We zouden hem toch nog niet willen missen,

De toeverlaat, komt nooit te laat,

Hij houdt verdorie alles in de gaten,

t Is zijne plicht, houdt 't al in 't zicht.

En op pensioen had hij niets meer om handen,

Wat nu gedaan, wat doen voortaan,

Hij vond een jobke in een bierenhandel.

't Was zijne stek, 't is al te gek,

Moest hele dagen nu met bakken sleuren,

Gelijk een zot, Och God, och God.

Riskeerde gauw broek er aan te scheuren,

Is 't al dat telt ? Dat beetje geld.

En plots begon dan zijn verstand te werken,

Wat doe ik hier ? In al dat bier ?

'k Ga liever zelf één in 't café gaan pakken,

Met veel plezier, ge ziet van hier,

Gedaan met tjolen nu, alleen genieten,

Van zijn pensioen, heeft dat vandoen,

En 's avond dan in zijne zetel zakken,

Met Magda Loncke, een goei'n geklonke.

Ze gaan er lang nog kunnen van genieten,

Als 't God belieft, h' is goed geriefd,

Een stapke in de wereld mogen zetten,

Of terraske doen, heel d' achternoen,

En als de avond dan weer is gevallen,

Vlug in zijn kaf, is dat niet straf.

We hopen dat hij vele mag genieten,

Met Magda lief, zijn hartedief.

De sfeer zit er nu voor goed in. We maken er gebruik van om hieropvolgend ons randonneurslied ten beste te geven ter ere en uit dankbaarheid aan Willy en Magda.

En natuurlijk worden nu gepaste geschenken uitgedeeld.

De feestelingen en tenslotte iedereen hebben er een onvergetelijke avond aan overgehouden.

Proficiat Willy en hartelijk dank voor het gepresteerde werk ten bate van onze vriendenkring en van uw aandeel bij de Randonneurs.

Het is al laat geworden maar we drinken er nog ene op dit prachtig feest. We zijn allen bijzonder opgewonden en zouden toch de slaap niet kunnen vatten. Onvergetelijk!

Zondag. In de vroegte van de nieuwe dag en met de slapers nog in d' ogen moeten we vaststellen dat we in onze chalet geen elektriciteit hebben. Is het de schuld van de in onze lichamen aanwezige alcohol of van onze onkunde niet met de moderne energie overweg te kunnen, ik weet het niet maar wij moeten ons voorlopig behelpen met kaarsen.

We roepen onze specialisten Johan en Daniël ter hulp die na wat gezoek de oplossing gevonden hebben.

Vandaag wordt het een gewone wandeltocht doorheen deze prachtige Kempenstreek met groen en bos.

Alweer genieten van een stevig ontbijt en vanuit het venster lacht een heldere hemel ons toe. Het ziet er naar uit dat we beloond zullen worden met een zonnige dag.

De niet-goed-te-pote-zijnde Randonneurs – 8 stuks - worden om 09.30 uur naar Opitter gevoerd door Yvan en Maurits, waar zij tot deze middag op hun gemakske mogen rondslenteren.

Wij van onze kant vertrekken om 10 uur met 29 man (vrouwen inbegrepen) onder leiding van Yvan die de streek hier als zijn broekzak kent. Een tocht van 18 km. Hij is bijzonder in zijn nopjes en wordt met dit mooi, zonnig weer eindelijk beloond voor het vele voorbereidend werk die hij hier ten onze gunste heeft volbracht.

Bos en hei krijgen met veel zon hun volle waarde die wij ten zeerste waarderen. Hier en daar nog wat water- of modderplassen als aandenken van het voorbije rotweer. Het is natuurlijk zandgrond en dat zal binnen de kortste keren wel weggezakt zijn.

Na een uurtje stappen houden we een korte halte en laten Willy de gelegenheid te trakteren met een zak karamellen. Martine van Daniëls helpt hem daar bij maar laat ei zo na de zak vallen. “Oei, oei, oei, seffens laat ik nog Willy's zijn zak nog in de modder vallen. 't k Heb hem nog juist kunnen snappen !”

Na dat gesneukel trekken we vrolijk verder. Nog geen kwartier later alweer een halte.

Wat nu weer? Patrick en Maureen tonen zich nu ook van hunnen beste kant met een paar flessen zelfgemaakte, lekkere drankjes. Specialist ter zake, zoals er nog zijn in onze groep.

Is het op een verjaardag? Is het op blij weerzien? Op een eerste kennismaking? Neen, niets van dit alles! Het is ter gelegenheid van de oppensioenstelling van vrouwtje Maureen, die vanaf heden zal thuisblijven om voor hem te verzorgen. “Ha !.. om te wassen en te plassen, wil je zeggen. Dus een kleine correctie, dames en heren. Maureen is niet met pensioen maar veranderd van werk! Ze werkt nu... op Patricks zijn zenuwen!”

Of dat geen fles of twee waard is!! Allé... Santé! Op de goede afloop!

Het wordt middag en daar ontwaren we al de kerktoren van Opitter. Op het marktplein bewonderen we nog het stenen beeld en fontein van de plaatselijke, beroemde tennisvedette: Kim Clijsters.

Ze doet nu aan watertennissen blijkbaar.

We zoeken ons restaurant op, die normaal vandaag gesloten is maar door toedoen van onze inrichtende macht voor ons wil opendoen. En wat meer is: we kunnen buiten zitten. Wel, wel wel...

Onze zittende Randonneurs zitten er al en hebben zich blijkbaar niets tekort gedaan. Wel, we zullen eens hun voorbeeld volgen voor enen keer.

We laten ons hier na het eten door het zonnetje nog wat verwennen en moeten zien niet in slaap te vallen.

Voor we onze tocht weer aanvatten brengen we nog een bezoek aan de plaatselijke, mooi gerestaureerde watermolen.

De terugweg wordt aangevat met een ommetje over Neerglabeek en tot onze verrassing doen we “Orshof” aan. Een pleisterplek, vakantiehuis of hoe moet ik het noemen waar we o.a. enkele jaren terug met onze fietsclub zijn geweest. We laten het ons hier welgevallen en genieten op het ruime achterterras van een zonovergoten namiddag.

We geraken waarachtig van onze stoel haast niet meer recht en Yvan heeft alle moeite ons weer op gang te krijgen. Maar de tijd begint te dringen en we moeten verder. We hebben immers nog 5 à 6 km voor de boeg.

Het begint langzamerhand in mijn benen te kruipen en ben blij om 18 u. weer in ons vertrouwde vakantiepark aan te komen.

We gaan ons wat opfrissen en het traditioneel aperitief wordt een kwartierke later gepland.

De zon is al verdwenen en de avond is gevallen. We voelen de kilte in onze klederen hangen. We hebben wel een mooie dag achter de rug maar we moeten niet verwachten dat de avondstonde ook zomers zal zijn.

Aan tafel nu voor ons laatste avondmaal dat alweer met kennis van zaken is bereid. We laten de avond in rust en vree weg deemsteren en trekken tijdig naar onze bedstee. Hopelijk valt den elektriek niet uit. Enkele chalets zijn kennelijk wel aan restauratie of vervanging toe.

Maandag. Vandaag moeten we naar huis. Ik heb het gevoel dat we hier al weken zijn. Waarschijnlijk vindt dat zijn oorzaak door een grote verscheidenheid van weersomstandigheden.

Het is koud. Tegen het vriespunt toe als we naar ons restaurant trekken voor een laatste ontbijt. Van het aanwezige openluchtzwembad heeft niemand gebruik gemaakt. Er kon nochtans niemand versmoren en Astrid had speciaal een nieuw zwempak bij.

Nu worden de valiezen weer opgeladen en alles bedrijvig in gereedheid gebracht voor het afscheid. Doch het feest is nog niet uit, mensen!

Er staat nog een wandeltochtje op het progamma van 8 km dichtbij de Nederlandse grens.

We vertrekken in colonne naar het grensgebied. We kunnen echter de colonne niet bijhouden en verliezen wat de weg. Maar met GSM in de hand valt alles wel op zijn pootjes terecht.

We vinden een gepaste parking in Aldeneik.

En van hieruit verdelen we ons. Sommigen gaan mee met de 'echte' dus met Yvan en doen de 8 km. De minst mobielen trekken mee met Kristien en verkennen de plaatselijke omgeving.

We trekken langs de boorden van de Maas en genieten van een rustige afsluiter.

's Middags zijn we allen weer samen en nemen onze laatste maaltijd op een klein terrasje van een café/restaurant.

We zoeken nu onze wagens weer op die een 300 m verder geduldig op ons staan te wachten.

We rijden gezamenlijk naar het station van “Asch”, waar ons nog een verrassing staat te wachten. Hier is immers Het Kolenspoor, een museum van (oude) treinstellen te bezoeken. Een gids wacht ons op met de nodige en enthousiaste uitleg. Als ik het goed heb is dit museum ingericht op vrijwillige basis en nog steeds in uitbreiding. Het is beslist de moeite waard.

Tenslotte wordt dit bezoek afgesloten met een Limburgse vlaai en koffie, geserveerd in een oude treinwagon.

En met dit alles is het een waardig afsluiter van deze - ondanks een halve regendag – geslaagde randonvakantie.

Van hieruit trekt eenieder huiswaarts. Na overleg beslissen wij over Luik – Namen terug te keren, ondanks de langere reisweg.

Bijzonder dank aan Yvan en Raïs, die geen moeite hebben gespaard om deze Herfstvierdaagse 2012, met toewijding en zin voor detail te verzorgen.

Dank u wel en proficiat.

We willen ook ons bestier en vooral Daniël niet vergeten – we hebben gehoord dat hij nog toneellessen gevolgd heeft. Welnu men kan het zien en het kwam goed van pas - en natuurlijk diegene die het toneeltje met durf en talent hebben weten naar voor te brengen. Onze dametjes... jaja, we hebben talent in huis...Proficiat aan iedereen. Het deed deugd aan 't herte !

De houten uil

Frans

29-11-2012 om 19:03 geschreven door Het bestuur  

Frans-Vlaanderen: Arenberg – Wallers of door de hel van het Noorden

Zondag 16 september 2012

Prachtig septemberweer. Het zonnetje schijnt en we maken ons klaar voor de trip naar de “Hel van het Noorden”. We verzamelen in Kortrijk aan het Conservatoriumplein en uiteindelijk vertrekken we met 14 Randonneurs richting Arenberg.

De rit verloopt vlot en ruim op tijd bereiken we het grote, keurige marktplein van het oude mijndorp Arenberg.

We trekken onze wandelschoenen aan en staan startensklaar. Nu nog even de manschappen overschouwen en algauw kom ik tot de conclusie dat de vrouwen opnieuw in de meerderheid zijn!

Word dit een vast gegeven? Wie is er allemaal bij?

Wel: Lieve het visje uit Oostende; Jeannine uit Deinze; Nadine uit Ertvelde; Jan, Carinne, Magda en Willy uit Bissegem; Mariette en Michel, de onvermoeibaren uit Marke; Noël uit Heule; Maurits uit Zwevegem; Dina uit Wevelgem; Martine en Daniël uit Menen. Weeral niemand uit Harelbeke!

Ook onze vaste verslaggever Frans stuurt zijn kat of liever zijn Dina. Nochtans moet hij vandaag geen dameskoor leiden, neen..neen…hij speelt nu trompet in het filharmonie van Wevelgem. Blijkbaar houdt hij zielsveel van dit instrument omdat hij frekwent zijn lippen en keel moet bevochtigen! Enfin we gunnen hem zijn pleziertje en wij ontfermen ons wel over z’n Dina.

Noël is onze daggids. Net voor hij aanstalten maakt om te vertrekken, enige deining.

Lieve gaat vandaag niet meewandelen. Verleden week is ze gevallen en heeft haar rug bezeerd, daarom besluit ze in Arenberg te blijven en daar even rond te neuzen.

Dan maar met 13 op stap! Is dit goed of slecht? Sommigen vinden dit niet leuk en voorspellen dat we mogelijks verrassingen zullen beleven. Komaan, geen bijgeloof en niet zeveren hé!

Noël neemt nu de leiding en gidst ons langs de cité van het oude mijndorp naar het bos van Wallers.

Links, boven de kruinen van de bomen, zien we de statige driepotige schachtbokken (torens) van de mijn (1889-1989). Het zijn visuele merktekens in het landschap.

Het bos geurt en de bomen bieden ons bescherming tegen een stralende zon. Na een korte aanloop begint ons pad werkelijk te klimmen. Nochtans lazen we in het TT-blaadje dat het parcours volledig vlak is! Maar uiteindelijk blijkt dat het de moeite loont om dit stijgend pad te volgen. Langzaam klimmen we de terril omhoog. Op de terril groeien enkel berken, geen enkele andere boomsoort kan gedijen op het puin van de steenkoolmijn. Het is wel een fascinerend zicht. Enkele honderden meters verder worden we beloond voor onze inspanning en krijgen we een prachtig zicht op het meer van Goriaux. Het meer is destijds ontstaan door de ineenstorting van mijnschachten. Geweldig panorama en prachtige natuur er om heen.

Stilaan dalen we nu af en volgen daarna een tijdje de oever van het meer. We wandelen nu van dreef tot dreef. Het zijn lange, rechte wandelpaden dwars door het bos, blijkbaar komt er geen einde aan. Af en toe stoppen we even om onze dorst te lessen, want de zon doet haar opperste best en schijnt er lustig en genadeloos erop los. Geen nood, nog een beetje geduld en we bereiken de Scarpe en het dorpje Warlaing, waar we onze middagpauze houden in café “Le Lion Noir”.

Warlaing is een net dorpje gelegen aan de lieflijke Scarpe. Het dorpje straalt rust uit, echter een beetje teveel naar mijn mening! Met een kurkdroge keel en vol verwachtingen gaan we op zoek naar “Le Lion Noir”. Juist voorbij de kerk vinden we “the place to be”. Maar le Lion is niet thuis of met verlof! Alles potdicht en de klimop groeit langs de deur omhoog. Een dorpbewoonster vertelt me dat het cafeetje al ruim een jaar gesloten is. Lap! Wat nu? De ontgoocheling is van alle gezichten af te lezen, niets aan te doen…à la guerre comme à la guerre. Dus we vleien ons neer naast de kerk en spreken onze proviand aan.

Pas de picon….pas de ricard, pas de bière…maar alleen onze lauwe frisdrank!

Terwijl we gelaten en mijmerend onze boterhammen naar binnen werken, krijgen we een smsje van Lieve, die achtergebleven is in Arenberg.

Haar opmonterend berichtje luidt: “ hier alles O.K., zit op terrasje met een frisse cava, daarna bestel ik een lekker, fris biertje en daarna een koffie…..en jullie?

’t Is toch geen waar hé, waarom hebben wij nooit geen chance? Zou het toch iets te maken hebben dat we met 13 zijn? Wij aanvaarden gelaten ons lot en besluiten ons bezoek aan Warlaing kort te houden. Hopelijk vinden we in de namiddag wel een cafeetje!

We vervolgen onze tocht langs de rustige Scarpe. Enkele vissers bekijken ons argwanend aan, precies of we hun stilte verstoren. Anderhalve kilometer verder duiken we opnieuw het bos binnen en weeral krijgen we kaarsrechte dreven voorgeschoteld. Er komt precies geen einde aan. De kilometers beginnen door te wegen en sommigen hebben al een fata morgana en zien om iedere hoek een cafeetje staan! Helaas….dromen zijn dikwijls bedrog en we moeten doorbijten. Nog 4 kilometers en we zijn opnieuw in Arenberg en daar kunnen we Lieve vervoegen en onze lege reservoir bijvullen.

De rij Randonneurs wordt steeds langer en langer. We bereiken nu de legendarische kasseistrook van het bos van Wallers, daar waar onze Flandriens dikwijls de beslissing forceren naar de zege in Paris-Roubaix. Deze kasseistrook is 2,4 kilometer lang en is onverbiddelijk. Ongelooflijk dat de wielrenners op deze strook kunnen blijven fietsen! De kasseien zijn werkelijk verschrikkelijk, je moet het zien om het te kunnen geloven. Wallers-Arenberg heeft een verschrikkelijke reputatie in het peloton. Jaarlijks gebeuren er valpartijen, die soms desastreuze gevolgen hebben. In 1998 viel Johan Musseeuw en brak zijn knieschijf. Nu beseffen we waarom ze dit parcours de “Hel van het Noorden” noemen!

We wandelen in alle stilte verder, danig zijn we onder de indruk.

Blijkbaar komt er geen einde aan dit lange, rechte stuk. Nog even doorbijten, we moeten erdoor. Pas na een dik half uur bereiken we het einde van de hel! We verzamelen onze troepen aan het gedenkteken van Jean Stablinsky, een groot Frans wielerkampioen uit de periode 1952 – 1968. Hij ontdekte deze verschrikkelijke kasseistrook (la troué D’Arenberg) en liet ze opnemen in het parcours van de wielerklassieker Paris-Roubaix.

Allez courage…..nog 1 kilometer doorbijten en we bereiken onze finish, waar Lieve, het visje, ons opwacht.

We wandelen nu nog voorbij de statige, imposante driepotige schachtbokken van de mijn. Het hele complex is keurig gerestaureerd en onderhouden. In de lokalen van het oude mijncomplex wordt blijkbaar een speciale “mijndag” georganiseerd met een bezoek aan de site. Bezoekers stappen in en uit. Door de tralies van de afspanning zien we plots een terrasje. We geloven onze ogen niet! Zouden we? Ja, we gaan ervoor! Maar om toegang te krijgen tot het terras zouden we elk € 5 dienen te betalen, omdat dit terras op de bezoekerssite ligt. Onze ontgoocheling is groot. Gelukkig zijn de organisatoren van het evenement vatbaar voor rede en begrijpen onze verzuchtingen. We zijn praktisch uitgedroogd na een ganse dag tjsolen in “la douce France”. Dus mogen we binnen om onze dorst te lessen. Merci, mille fois merci les amis!

We vleien ons neer op het terras en de bar doet in een klap een reuzeomzet. Mensen, we waren bijna uitgedroogd. De Leffe en Kronenbourg 1664 smaakt overheerlijk, heerlijker dan ooit tevoren!

En de prijs? 2 Euro per drank...een extra meevaller…dus genieten we extra! We zitten zalig te genieten in het aanschijn van de gigantische schachtbokken. Na een dik half uur besluiten we verder te gaan. Op het kerkplein kunnen we eventueel nog eentje drinken in het cafeetje waar Lieve ons opwacht. Wanneer we op het kerkplein aakomen, zien we Lieve zitten aan de fontein.

“Tja” zegt ze “ jullie hebben pech, het cafeetje is op zondag gesloten vanaf 15 uur “

Gelukkig…gelukkig hebben we onze dorst kunnen lessen op de mijnsite. Hadden we doorgewandeld dan konden we opnieuw op onze kin kloppen! We hebben toch nog één keer chance gehad!

We besluiten echter om nog niet onmiddellijk huiswaarts te keren. De dag is nog te mooi en ’t zonnetje schijnt nog altijd volop. We rijden naar het beroemde wielerstadje Wallers en zoeken daar nog naar een etablissement om de dag mooi af te sluiten. Aan de kerk van Wallers vinden we “Mich’ Bar”, een oud stamineetje met een vriendelijke, jonge patron. We schuiven de tafels en stoelen bij elkaar en bestellen nog een goeien!

We klinken op “den drogen randon”, het gezelschap en “L’Enfer du Nord”.

De zon begint te dalen en de avond kleurt al lichtjes oranje. We besluiten dan maar de terugweg aan te vatten.

Iedereen bereikt veilig de thuishaven.

Goed, dat was het weer! Een speciale randon in een heel speciale streek en de moeite waard om te beleven. Dank aan iedereen voor het fijne en leuke gezelschap en tot een volgende…..

29-09-2012 om 20:27 geschreven door Het bestuur  

Verslag van de voorbije wandelingen

De Zuiderkempen van Pulderbos naar Bouwel - zondag 12 augustus 2012

Dat de kempen een streek apart is hoef ik niemand te vertellen. Eigenlijk is het een streek in een streek omwille van zijn rust, zijn grote verscheidenheid en zijn natuurschoon. Soms waant men zich zelfs aan zee; ergens in de duinen; zandvlakten! Hoe dan ook het blijft er gezellig vertoeven: de vermaarde purperen hei! Het heeft zoveel componisten en tekstschrijvers geïnspireerd: de rijke liederenschat getuigd dat. Hoe heerlijk schoon mijn kempenland, mijn heideland. Hier priemt er een toren, daar bidt een abdij, er tokkelt een beiaard een lied door de hei. Er pralen nog gilden in hemelkant en steen; begijnhoven leven nu nog als voorheen. De pracht van stadhuizen, van belfort vol macht, getuigen nog de adel van 't voorgeslacht... Kempenland aan de Dietse kroon... Hoe schoon nog de wereld... Och, het houdt niet op!

Er is wat bedrijvigheid in het station van Kortrijk. Jonge mensen meestal in uniform, met rugzak. Moeten ze op kamp of komen die terug? Het weer voorspelt – tegen de verwachtingen in – een mooie wandeldag. We hopen het toch, want met die zoveelste kwakkelzomer moet men wel wat op zijn hoede zijn.

Zowat kwart vóór acht stappen we met zijn allen op de trein te Kortrijk. Nu ja, met zijn allen is niet helemaal juist. We moeten er onderweg nog een paar oppikken.

Wie zijn er van de partij? Daniël en Martine -Noël - Maurits en Annie - Jacques - José en Agnes - Willy en Magda - Yvan en Raïce – Kristien - Frans en Dina.

Er is interesse voor de kempen blijkbaar. We nestelen ons knusjes in de 2 de klasse-zetels en zijn op ons gemak tot Antwerpen. Hier vinden we – Lieve (Oostende) – Nadine en Jeannine op onze weg. Deze laatste heeft haar Tearoom in Deinze gestopt en opnieuw haar plaats in onze rangen opgenomen. We heten haar dan ook met veel genoegen van harte welkom! “ Vanaf heden geraakt ge mij niet meer kwijt”, verklaart ze plechtig met veel overtuiging. Haar ogen schitteren van blijde verwachting. Precies een jong veulentje dat met de eerste lentekriebels, uitgelaten en doelloos in de weide rond aan het draven is.

Goed, we zijn voltallig nu. 18, mooi bendeke.

Nog een half uurtje trein naar Herentals. Dina is gebeten van een insect maar heeft gelukkig de gepaste zalf bij. Verschillende vrouwen voelen meteen ook jeuk en willen zich preventief met haar tube insmeren. “Hoeveel is onze schuld ?” “Niets, de tube is toch al een jaar over datum!”

Alles loopt nu gesmeerd.

In Herentals -station zetten we het op een lopen - voor zover dat nog gaat - om de busaansluiting naar Zandhoven niet te missen. We halen het.

Er is echter geen bus meer. We hebben die voor onze neus zien vertrekken! 3 minuten vóór zijn tijd! Die heeft niet eens de aansluiting met de trein gerespecteerd! Het is een lelijke streep door onze rekening. We verliezen niet minder dan een uur. Daniël, vanzelfsprekend in zijn wiek geschoten belt de dispaching van 'De Lijn' op, die op hun beurt er niet mee kunnen lachen. De chauffeur mag zich zeker aan een uitbrander verwachten. En Daniël zal bovendien een schriftelijke klacht naar 'De Lijn' laten geworden.

Er zit niets anders op dan een uur te wachten. Jeannine maakt van de gelegenheid gebruik om een fles te openen op haar 'blijde wedergeboorte'. Ze is als het ware precies van de duivel verlost. We wensen haar proficiat en vergeten enigszins het gebeurde met de bus.

Door het tijdverlies wijzigt Daniël wat het traject. En dan eindelijk: busje komt zo... We stappen af aan de kerk van Pulderbos. Het is al kwart over elf. Niet getreurd. We hebben het weer met ons en Daniël heeft er noodgedwongen een drietal km af gedaan.

Het is natuurlijk vlug middag. De zon brandt in onze nek en rond kwart over twaalf stappen we Pulle binnen. Pulle is een kleine typisch Kempense gemeente en behoort bij Zandhoven. Misschien herinneren zich sommigen nog, halfwege de jaren zestig, het instorten van een betonbrug op de Boudewijnsnelweg over het Netekanaal. Een constructiefout was de oorzaak.

De hongerende magen worden voldaan in café “De Lelie”. Het is een groot café met achteraan nog een zaal. Bij het binnenkomen zitten een viertal mannen te kaarten, waarschijnlijk klaverjassen. We laten die ongemoeid en verorberen in rustig tempo ons lunchpakket.

Om kwart voor twee zijn we alweer de baan op richting Grobbendonk. We maken een kleine omweg die ons via het Molenbos aan de Kleine Nete brengt. Een bospad hebben we eigenlijk nog niet gehad. Het is een bos doorsneden met een paar betonbanen en dus voor verkeer toegankelijk.

Aan de samenvloeiing van de Aa met de Kleine Nete verandert dat wel. Hier is ook de nog werkzame watermolen te vinden, doch wij zien die niet omdat hij langs de andere kant van het gebouw ligt en niet toegankelijk voor publiek. Het is er wel idyllisch mooi. We horen het bruisen van de kunstmatige waterval. Het water is evenwel vuil-bruin. Wel heerst er een zomerse gezelligheid. Er wordt hier met veel succes aan kanovaren gedaan. Aan het klein brugje houden we even halt en genieten van dit schouwspel en deze vakantiedrukte.

Een kronkelend kasseiwegje leidt ons langs het liefelijk riviertje in zuidelijke richting. De gemeente Grobbendonk is heel wat groter dan Pulle of Pulderbos. In Grobendonk woont ook Herman van Springel, ooit de tweede eindigend in de ronde van Frankrijk en de specialist van Bordeaux – Paris. Ook Rik Vanlooy is hier geboren al woont die nu wel, me dunkt, in Herentals.

We lopen doorheen Grobbendonk van noord naar zuid en dwarsen het Albertkanaal en de autosnelweg Antwerpen – Hasselt. Nog anderhalve km en we bereiken het station van Bouwel. Er is geen kat te zien. Het plaatselijk café blijft potdicht maar wij maken toch nog even gebruik van hun terrasstoelen. 't Is al dezelfde prijs, al hebben we wel dorst gekregen door de inspanningen en de zonnige dag.

We drinken nog een beetje water, slenteren naar het stationsperron en laten ons op tijd en stond naar Antwerpen brengen. In Berchem-station laat Lieveke ons in de steek en neemt de trein naar Oostende.

Wij komen aan in Antwerpen-centraal en in dit immense station laten we - ttz de meest dorstigen onder ons - in de gauwte een frisse pils naar binnen vloeien en we moeten ons verdorie nog haasten om de trein naar Kortrijk niet te missen.

In Gent stappen Nadine en Jeannine af, we wuiven ze na en wij rijden door.

We vallen in slaap van kontentement en als we in Kortrijk aankomen begint het al te donkeren.

De dagen korten zere! Wel here, wel here, wel here! Allé... tot 't naaste kere!

Frans

de Houten uil

29-09-2012 om 20:24 geschreven door Het bestuur  

29-09-2012 om 19:51 geschreven door Het bestuur  

Herfst 4-daagse in het natuurpark van de Hoge Kempen

Van vrijdag 5 tot en met maandag 8 oktober 2012

Opoeteren en Neeroeteren danken hun naam aan de Oeter, officieel de Bosbeek. De Oeter heeft zich door de jaren zowat 30 meter ingesneden in een asymmetrisch dal. Langs de Oeter bestaan nog talrijke mooie watermolens. De Oetervallei is een beschermd natuurgebied waar veel verloren gewaande inheemse plantensoorten stand houden. Het is een moerassig ondoordringbaar 'oerwoud', wat het waarschijnlijk gered heeft van bos- en landbouw. Verder maken we ook kennis met de Zuid-Willemvaart en het mooie natuurreservaat Bergerven met zijn grote waterplassen.

In het begin van de 20e eeuw zijn er plannen geweest om een mijn te openen in Neeroeteren. Op deze plek is de voorraad steenkool in de Limburgse ondergrond het grootst. Deze plannen werden opgeborgen omdat afdalen in de moerassige ondergrond bijna onmogelijk was.

Zoals eerder reeds vermeld bivakkeren we gedurende 4 dagen op het domein van het verblijfpark Berger-Ven.

Dit verblijfpark ligt genesteld op een plateau aan de rand van het bos. Op het domein staan de chalets mooi ingeplant in het groene decor.

Iedere chalet heeft 2 slaapkamers (4 personen per chalet), een douche en toilet. Daarnaast nog een keukentje met koelkast, een eetruimte en zitruimte. De chalets gaan we enkel gebruiken om te overnachten. Morgenontbijt en avondeten worden geserveerd in het restaurant of cafetaria.

Berger-Ven biedt ons ook nog een openluchtzwembad en verschillende sportaccommodaties. Kortom alles is aanwezig om ons een aangenaam en sportief weekend te bezorgen.

De organisatie van het verblijf en de traditionele wandelzoektocht werd uitbesteed aan een jonge, dynamische ploeg! De volledige crew bestaat uit Yvan, Johan en Linda, Kristien en Nadine, Martine en Daniël. Benieuwd wat die vrijmacht in petto heeft?

De aankomst van de groep is voorzien op vrijdag om 16 uur, gevolgd door welkomstdrankje.

1)’s Avonds genieten we van een warme maaltijd (soep, kipfilet met warme seizoensgroenten en kroketjes, javanais voor dessert en een koffie)

      2)Zaterdagmorgen nemen we ontbijtbuffet in de cafetaria. Dit ontbijt bestaat verscheidene broodsoorten en sandwiches, verscheidene kaassoorten en charcuterie, fruitsap, yoghurt en confituren, koffie, thee of chocolademelk.

Na dit stevig ontbijt zijn we klaar voor de traditiegetrouwe wandelzoektocht, ideaal om stapsgewijs de prachtige natuur en het mooie dorpje Opoeteren te ontdekken en uit te pluizen.

’s Middags keert iedere groep terug naar het verblijfpark Berger-Ven voor de middaglunch.

In het restaurant is een koude vleesschotel met groentjes en brood voorzien.

’s Avonds genieten we weerom van een warme maaltijd (soep, zalmhaasje met bieslookroomsausje, slaatje en puree, ijs en koffie)

     3) Op zondag nemen we weerom een uitgebeid ontbijtbuffet (zie zaterdag + croissants) en daarna maken we onder de leiding van Yvan en Raïce een mooie, ontspannende wandeling doorheen deze prachtige streek. Neem voor deze tocht een zelfgemaakt lunchpakket mee.
‘s Avonds genieten we weerom van een warme maaltijd (soep, steak met champignon- of peperroomsaus, slaatje en frietjes, chocoladeschuim en koffie)

4) Op maandagmorgen nemen we opnieuw een stevig ontbijtbuffet (zie zaterdag) en nadien maken we opnieuw onder leiding van Yvan en Raïce een verrassende tocht door de Maasvallei.
We dienen de chalets te ontruimen op maandag tegen 10 uur.

’s Middags eten we een snack naar keuze in een plaatselijke taverne (niet inbegrepen in de prijs).

Ons logementadres: Verblijfpark Berger-Ven, Ketelstraat 76, 3680 Neeroeteren (Tel: 089/86 45 53)

We ramen de prijs voor het volledige verblijf van 4 dagen op 135 Euro per persoon.

(afhankelijk van aantal deelnemers en met een bezetting van 4 personen per chalet)

De prijs bevat:

• Welkomstdrankje

• warme maaltijd op vrijdag-, zaterdag- en zondagavond

• uitgebreid ontbijtbuffet op zaterdag-, zondag- en maandagmorgen.

• Koude vleesschotel op zaterdagmiddag in restaurant Berger-Ven

• Kosten van huur, verbruik elektriciteit, gas en water

• Eindreiniging

• Toeristenbelasting

• Ambiance, leute en plezier…

Gelieve zelf te zorgen voor:

• Boven- en onderlaken, kussensloop (slaapzak niet toegelaten)

• Eventueel zwempak…!

• keukenhanddoek

• Badhanddoek, washandje en zeep

• Toiletgerief

• Pantoffels voor op de kamer

• Schrijfgerief

• Je favoriete beleg voor het lunchpakket voor zondag middag (vers brood wordt voorzien door de organisatie)