Avonturen met schooldirecties, leerkrachten, leerlingen, ouders, clb'ers.
02-11-2011
Rachid en Huseyin
Turken en Marokkanen, dat ging nooit goed samen in school, die lagen overhoop met elkaar en altijd hadden ze wel iets te vereffenen. Een paar Italianen en één Kosovaar zaten ook nog in de klas, maar die deden niet mee met de Turks-Marokkaanse vetes. Zij waren niet geïnteresseerd in de wedijver tussen Rachid en Huseyin, de twee voorste haantjes van de klas.
Op zekere dag was de 14-jarige Rachid op de speelplaats plots beginnen zwaaien met een blinkend voorwerp. Hij haalde uit naar Huseyin, zijn Turkse medeleerling. De leraar van toezicht ging kijken wat er gaande was en zag dat Rachid met een vlindermes aan het spelen was. Rachid zwaaide met het lemmet, alsof ie ermee aan het goochelen was, waarna het mes weer vliegensvlug in zijn broekzak verdween. De leraar ondernam niets, maar ging wel direct alarmslaan bij de directeur.
De directeur riep Rachid ter verantwoording aan zijn bureau. Zelfbewust zwaaide Rachid de deur open en plofte zich ongegeneerd neer op een stoel aan het bureau. Tijdens het hele gesprek behield hij zijn onbeschoft-stoere imago. Toen het onderwerp 'vlindermes' aan de orde kwam, verschanste Rachid zich achter de meest onschuldige gelaatsuitdrukking en beweerde dat hij geen vlindermes bij zich had. Marokkanen zijn begaafde leugenaars, ze geloven in hun eigen leugens. Hun geweten is van een heel ander merk dan dat van ons...
Na dit onderhoud dat natuurlijk niets opleverde, volgde er een bijzondere klassenraad, want de leraar die toezicht hield, had écht een vlindermes gezien, dat waren geen hallucinaties. Tijdens de klassenraad waarschuwde de directeur iedereen dat het verboden was om Rachids boekentas te onderzoeken, en zeker niet om zijn broekzak binnenstebuiten te halen. Dus, wat nu? In broekzakken graaien en in boekentassen snuffelen, dat mocht helemaal niet. Alwéér geen harde maatregelen! Leerkrachten blijven koppig en vergeefs geloven in de goede wil en de verbeteringsvatbaarheid van de allochtoon...
Tenslotte werden Rachids ouders ontboden bij de directeur. Die hadden hun oudste zoon meegebracht om tolk te spelen. Ja, en dan nu maar wachten op de vrije vertalingen, zo gaat dat met tolken en hun vertaalwerk. Rachids ouders waren in België geboren en tóch waren ze niet in staat tot een normale dialoog!
De directeur dreigde met strafstudies voor Rachid, met uitsluitingen en zelfs met 'verwijzingen' naar een andere school. Toen haalde Rachids vader gedwee het vlindermes uit zijn zak en gaf het aan de directeur...
Ondertussen had die ene Marokkaan het wel gepresteerd om wekenlang alle energie en aandacht van de school naar zich toe te trekken...
02-11-2011 om 02:15
geschreven door lieve vandenhoudt
Een braaf en onschuldig tussendoortje. Lezer, verwacht geen pikante onthullingen, geen erotische hoogstandjes, en ook geen gerechten die van pure opwinding de pan uit swingen. Erotiek komt er vandaag niet aan te pas.
Citaat van David Bowie: "Zij die het minst weten, willen dat het luidst laten horen". Dus hoe harder ik schreeuw hoe minder ik weet, hoe harder ik kwaak hoe minder ik kan. In de keuken ben ik een hol vat dat hard klinkt. Ik heb altijd mijn mond vol van recepten en keukengeheimen, terwijl ik er geen verstand van heb. Mijn keuken is geroemd om zijn gestuntel. Een knoei- en smospot ben ik. Nog nooit heb ik iemand horen stoefen over mijn kookkunst. Maar gelukkig heb ik andere capaciteiten. 'Spiegelschrift schrijven' kan ik als de beste, want als dwarsligger ben ik geboren. En 'sit ups doen', daarvoor moet je ook al wat agressiviteit in je genen hebben zitten. Waar ik ook goed in ben, dat is de taal van de vogeltjes verstaan die nu nog in de kalende bomen hun laatste deuntjes fluiten...
Als ik een echte keukenprinses wil worden, moet er toch eerst wat meer overzichtelijkheid in mijn keukentje komen. Dus neem ik een grote vuilniszak en kieper daarin alles wat over datum is: potjes, blikjes, flesjes, tubetjes, bokaaltjes... Weg met het hele overjarige zootje. Ook verslenste groenten en patatjes met meterslange scheuten verdwijnen in de bordeauxkleurige zakken. Oesters en selder bewaar ik wel nog zorgvuldig, die komen vast en zeker nog eens van pas bij een of ander erotisch recept...
Opgeruimd staat netjes, zegt men. Voor jezelf werkt het bevrijdend om af te rekenen met het verleden. En de makkelijkste plek om daarmee te beginnen is de keuken. Wat de volgende stap zal zijn, zie ik nog wel...
30-10-2011 om 00:00
geschreven door lieve vandenhoudt
Een onderwijsdecreet op inititiatief van onderwijsminister Pascal Smet stelt dat een wettig verblijf een inschrijvingsvoorwaarde is voor een opleiding in het volwassenenonderwijs.
Nu zijn er organisaties die dezeuitsluiting van sans-papiers uit het onderwijs willen aanvechten. Zij zeggen dat de toegang tot onderwijs een onmiskenbaar grondrecht is, het recht op onderwijs is zo fundamenteel voor de democratie dat het niets te maken heeft met iemands verblijfplaats. En dat de uitsluiting van sans-papiers een schending betekent van de grondwet en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens...
Ik denk dat die organisaties vergeten dat er officiële papieren nodig zijn om onderwijs te kunnen volgen... Als gewone burger vertrekken we 's ochtends toch ook altijd met de vraag : "Heb ik m'n paspoort bij, m'n rijbewijs, m'n SIS-kaart, m'n autopapieren?"... Als brave burger moeten we in orde zijn met onze papieren, ook al is het maar om van punt A naar punt B te rijden in de buurt, en dan moeten we nog oppassen voor fotopalen, of voor politieagenten die van in de verte al vlijmscherp kunnen zien dat je je gordel niet draagt...
Wat moeten we dan denken van zo'n ingrijpende onderneming als volwassenenonderwijs volgen?! Wie haalt het nu in zijn hoofd om een officiële opleiding te gaan volgen zonder identiteitspapieren? Volgens mij is er voor die protesterende organisaties veel geld mee gemoeid. Die organisateis zijn: De Liga voor Mensenrechten, Volwassenenonderwijs van de Landelijke Bediendencentrale, en Samenlevingsopbouw Brussel.
Wel, die bendes protesteren dus tegen de uitsluiting van sans-papiers uit het het onderwijs.Zij zijn het die de illegalen in ons land promoten, stimuleren, vooruit pushen en hen meer kansen geven dan aan ons eigen volk dat wél volledig in orde is met zijn papieren...
In het verleden zijn er meerdere pogingen ondernomen om de illegaliteit legaal te maken. Toen een nieuw decreet ijverde voor gelijke onderwijskansen voor kinderen van illegalen. Ik vind dat kinderen van illegalen moeten opdraaien voor de illegaliteit van hun ouders, en dat die illegale ouders vervolgd moeten worden wegens kindermishandeling! Omdat ze hun kinderen meesleuren in een uitzichtloze situatie, een onwettige situatie... Er was zelfs eens een poging om het FIFA-reglement te wijzigen, een reglement dat kinderen van mensen zonder papieren uitsloot om lid te worden van een voetbalclub...
Illegalen bestaan officieel niet, hun kinderen evenmin, het zijn spoken! Spoken die niet de minste aandacht mogen krijgen, tenzij om hen in een teletijdmachine te stoppen met bestemming "Wég, en nooit meer terug"...
28-10-2011 om 06:24
geschreven door lieve vandenhoudt
De vader van de doodgestoken Marokkaanse inbreker zegt dat de oude man de dader is, en dat zijn zoon Ilyas het slachtoffer is! Dader? Slachtoffer? Waar gaan we in hemelsnaam naartoe?... Een redenering op z'n Marokkaans!...
De vader van de 'vermoorde' Ilyas zegt dat de woorden 'dader' en 'slachtoffer' door elkaar gehaald worden, dat zit hem dwars... Hij voegt eraan toe dat zijn zoon Ilyas "het zonnetje in de buurt" was, "een goed hart had" en "een vrolijke jongen" was. "Mijn Ilyas is het slachtoffer!"...
Lieve heeft al eens gezegd hoe slecht ouders hun eigen kinderen kennen , kunnen kennen, willen kennen... Wist Ilyas' vader dan niet dat zijn zoon de afgelopen twee jaren voor 43 criminele feiten opgepakt werd?! Dat zijn zoon een pure recidivist is, een veelpleger die zijn slachtoffers veel pijn gedaan heeft, fysiek en mentaal. Maar dat is niet relevant, zegt de vader... Vrienden van Ilyas durven zelfs beweren dat Ilyas "geen inbreker was, maar slechte vrienden had"...
De bejaarde man die zich wilde verdedigen, zou de dader moeten zijn, en zoon Ilyas het slachtoffer?!... Kijk, dat is nu weer zo'n typisch- Marokkaanse manier om de feiten te verdraaien en er een eigen interpretatie aan te geven. Het doet me denken aan de Marokkaanse leerlingen die vroeger op school ook geen raad wisten met de werkelijkheid, geen feeling hadden voor de realiteit. Ze namen een loopje met de echte feiten, fantaseerden er maar wat op los en geloofden daarna zelf hun eigen verzinsels. Dat was hún wereld en niets of niemand kon daaraan iets veranderen. Een gesprek met Marokkaanse leerlingen op school leverde nooit iets op. Het was als praten tegen een paar rotsen of tegen een betonnen muur. Of tegen een stel olifanten, dat kon ook nog. Maar wat die bruin mannen vertelden klonk zó echt, zó overtuigend en waargebeurd. Ze spraken met een radde tong en keken je recht in de ogen aan om hun woorden kracht bij te zetten. Wie weet hoeveel leerkrachten ze misleid hebben?...
En dan was er ergens een krantenberichtje waarin nergens iets vermeld stond over de etniciteit van de inbreker!... Wanneer houdt dat eens eindelijk op, die waas van geheimzinnigheid rond criminaliteit? Alsof we niet mogen weten dat het de vreemdelingen zijn die oververtegenwoordigd zitten in de criminaliteitscijfers!...
26-10-2011 om 09:41
geschreven door lieve vandenhoudt
In het landschap van mijn herinneringen ben ik op zoek gegaan naar dwarsliggers uit het verleden, om hen te verbrijzelen en te folteren, te verpletteren, tot moes te kloppen, te verslinden, te verpulveren. Ik heb vandaag naar iemand gezocht die precies in het plaatje past van mijn gruwelijke bedoelingen. Het was een moelijke keuze, want ze zijn met zovelen, de demonen van vroeger, die nu mijn slachtoffers zijn: serpenten en roddeltantes, raaskallers en zeikzwammers, pestkoppen en alle anderen die me ooit iets in de weg gelegd hebben. Velen zijn al aan de beurt geweest om meedogenloos door de mangel gehaald te worden, anderen zitten nog in de wachtkamer hun angsten te verbijten, in afwachting dat ze uit hun schuilplaatsen gesleurd worden om er gehakt van te maken, en dan liggen ze daar zieltogend om vergiffenis te smeken. Te laat!...
In overleg met mijn muze koos Lieve uit de vele kandidaten vandaag een Turkse tolk om die een goede beurt te geven. Gülnür was haar naam. De fraaiste onzin die ik haar heb horen uitkramen klonk: "Wij moeten de leugentjes van de Turkjes met een korreltje zout nemen. Liegen is hun overlevingsstrategie". Liegen om te overleven! Die had ik nog nooit gehoord... Zij vervolgde haar nonsens met het "begrip opbrengen voor afwijkend gedrag bij migrantjes, wij moeten verdraagzamer zijn en door de vingers kunnen zien, onze tolerantie zal hen ten goede komen. Blabla"... De aanwezigen knikten slaafs en instemmend, want niemand wou voor racist doorgaan, de schapen... Gülnür vergat opzettelijk te vertellen dat de kleine Turkjes ónze normen en eisen moeten respecteren, dat van hen een aanpassing verwacht werd aan ónze gebruiken en ónze taal. Neen, zij had het enkel over het eenrichtingsverkeer naar de allochtoon toe waarbij alleen WIJ inspanningen moeten leveren... En zo komt de gewetensvorming van de migrantjes in het gedrang. Voeg daarbij een paar vernietigende islamlessen, en het kwaad is geschied...
Gülnür begaf zich dagelijks naar een of ander concentratieschooltje dat uitpuilde van kleine Turkjes die alleen maar hun moedertaal, het Turks, hoorden, zowel in school als thuis. Wat de juf hen vertelde schampte af, haar woorden losten op in het exotisch gejodel van de kleintjes. Zet daar een Turkse tolk bij, en ze zullen nooit Nederlands leren!...
De scholen dweepten met Gülnür, de reddende engel, ze droegen haar op handen, alsof ze het vriendinnetje van Allah was. En zo kwam het dat ze met haar snoet in de wolken liep, van verwaandheid, niet om onze Vlaamse lucht op te snuiven, maar om te genieten van alle voorrechten die hier zomaar in haar Turkse schoot geworpen werden...
24-10-2011 om 10:49
geschreven door lieve vandenhoudt
In tegenstelling tot vele anderen kan ik me 's ochtends heel goed mijn dromen van de vorige nacht herinneren. Die herinneringen zijn zó levendig dat ze lijken op waargebeurde belevenissen. Over mijn nachtelijke avonturen zou ik hele verhalen kunnen schrijven en er zelfs een nieuwe blog mee vullen, over 'Dromen en Droomduiding'... Lijkt me een geschikte titel...
Afgelopen nacht zag ik in mijn droom overal boze blikken om me heen. In winkels, op straat, in cafés, bij de kapster, bij de dokter, overal vijanden die me verguisden. Geen mens bekeek me nog, niemand sprak me nog aan, en achter m'n rug hoorde ik alleen maar "zw...zw...zw", en werd ik minachtend nagestaard alsof ik een crimineel was....
Het was een akelige droom waarin blogmaster Redpoppy een hoofdrol speelde. Zij tikte me op de vingers omdat ze het niet eens was met de inhoud van mijn episteltjes. Als strafwerk moest ik mijn hele blog herschrijven, overal wijzigingen aanbrengen in positieve zin, en lovende woorden schrijven over: het CGKR, over de islamleraar, over allochtonen, over concentratiescholen, over asielzoekers... Ik moest het hele uitschot-zootje de hemel inprijzen, anders zou mijn blog moeten verdwijnen...
Ik mocht ook niemand meer door het slijk sleuren, en met niemand mocht ik nog over m'n blog spreken. Reageerders werden gebannen, m'n mailbox werd geblokkeerd. Op een eiland zat ik daar helemaal alleen...
Toen ik ontwaakte besloot ik om een wraakberichtje te schrijven, zo eentje dat net zo vijandig zal zijn als de vijandigheid waarmee ik in mijn dromen geconfronteerd werd!
21-10-2011 om 21:29
geschreven door lieve vandenhoudt
Drie weken geleden vielen er één dode en twee zwaargewonden in het treinstation van Jette. Graafwerken veroorzaakten een grondverzakking waardoor brokstukken van een muur in een kuil vielen waarin vier arbeiders zaten. Een graafmachine donderde er ook nog in die kuil...
Toen dit ongeval door de nieuwslezer 's avonds besproken werd, heb ik aandachtig naar de tv-beelden gekeken, naar de arbeiders, waarvan sommigen hun commentaar kwijt konden. Het viel me op dat de arbeiders allemaal 'eigen volk' waren. Niet één allochtoon te bespeuren, geen neger, geen bruin mannen, geen kroeskoppen, geen snorremannen, en zeker geen baardmannen. Andersgetinten en andersgekleuren hebben blijkbaar een hekel aan serieus werk? Misschien hebben ze toch wel allemaal gesolliciteerd en gesmeekt om als arbeider aangenomen te worden? Wie weet. En dan zijn ze de laan uitgestuurd met de stempel 'niet geschikt', of 'niet bekwaam', of 'twee linkerhanden'... Zouden ze naar het CGKR gestapt zijn met een klacht wegens discriminatie? Ik denk het niet...
Waar ik naartoe wil: als het om zware gevaarlijke beroepen gaat, dan hoeft 'diversiteit' ineens niet meer, dan hoeft de werkgelegenheidssector ineens niet meer een 'afspiegeling van de maatschappij' te zijn!
20-10-2011 om 08:04
geschreven door lieve vandenhoudt
Dat zegt het Genkse stadsbestuur. Ze zeggen dat "de school een afspiegeling moet zijn van de buurt". Nu is dat wel een héél afgezaagd cliché dat hun ware intenties verdoezelt en waarachter louche bedoelingen schuilen, die we al kunnen onthullen als we verder lezen: "kansrijke ouders moeten eens een kijkje gaan nemen in de buurtscholen, om hun negatieve vooroordelen weg te werken, en om hun kinderen naar die buurtscholen te sturen. Dan zullen ze ervaren dat dit geen invloed heeft op de schoolprestaties van hun kind".
Lieve zal deze onzin eens vertalen in simpele bewoordingen: "Blanke ouders, stuur uw kindjes naar een turkenschool waar het lesniveau zó laag is dat uw kindjes toch nog goede rapportcijfers halen. Laat uw lieve bengeltjes naast een Turk in de klas zitten, dan komen ze thuis en spreken ze Nederlands met een Turks accent. Het is ook niet erg als er tuig of ander minderwaardig gespuis in de klas zit, dat hoort nu eenmaal bij hun cultuur, die sociale eigenaardigheden moeten we leren accepteren.. Uw kindjes zullen heel veel leren van hun andersoortige klasgenootjes en van hun vreemde culturen. Over hoe ze moeten spijbelen, over hoe ze de klas op stelten moeten zetten, over hoe ze later vlot aan hun dopcenten kunnen geraken, en meer van die cultuurgebonden rariteiten. Echt boeiend om te weten hoor, in een blanke school leren ze je daarover niets, dat zijn daar taboe onderwerpen... Uw kindjes hoeven ook niet meer te wedijveren met gelijksoortige medeleerlingen, ze hoeven alleen maar de allochtoontjes te overtroeven, en dat is een fluitje van een cent... Het onderwijspeil vaart er wel bij, er gaat een mooie nivellering komen, naar de afgrond toe, maar we doen ons best, die afgrond is nog ver weg. Uw blanke kindjes zullen de eersten zijn die in de afgrond tuimelen, daarvoor zullen de concentratiescholen wel zorgen, want die beschermen eerst hun eigen migrantjes, en daarna de blanke indringertjes die niets kunnen bijbrengen aan de allochtoontjes, omdat die allochtoontjes eigenwijs en eigengereid niets willen aannemen van hun nieuwe blanke klasgenootjes... Vlaamse ouders, vergeet vooral niet om uw kindjes een zwemvest mee te geven, dan zullen ze niet verdrinken in het minderwaardige multiculturele moeras".
Lieve gaat het nog eens opnieuw zeggen: Witte scholen moeten wit blijven. Bruine scholen moeten bruin blijven. Apart onderwijs voor allochtonen is noodzakelijk om de kwaliteit van ons traditionele Vlaamse onderwijs te beschermen en het te behoeden voor de vernietigende invloeden van het migrantenonderwijs, dat telkens opnieuw uitpakt met de gekste parels voor de zwijnen... Niet besteed aan onze Vlaamse leerlingen!... Laat de allochtonen in hun eigen sop gaar koken, en laat de Vlamingen tot volle bloei komen. Gemengde scholen leiden tot een aftakeling van het hele onderwijssysteem, een aftakeling van de kwaliteit van het Vlaamse onderwijs zoals we dat altijd gekend hebben, en zoals dat in het buitenland geroemd was...
18-10-2011 om 06:47
geschreven door lieve vandenhoudt
Kamerlid Laurent Louis zegt dat officiële feestdagen niet meer mogen verwijzen naar het katholieke geloof en dat ze volledig seculier moeten zijn...
Oei, oei, ik hoopte dat de Interculturele Dialoog van vorig jaar stilaan zou doodbloeden, maar nee, het gebeurt écht, het was geen droom. Joëlle Milquet organiseerde toen een Interculturele Dialoog om de wettelijke feestdagen te hervormen. De bespottelijke aanbevelingen van de Dialoog voor onze omgang met andere culturen krijgen helaas een vervolg. Pasen en Pinksteren moeten verdwijnen. En Kerstmis moet plaatsmaken voor 'het Feest van de Solidariteit'... Deze verkrachting van onze waardevolle tradities is geen kwestie van even wennen of aanpassen, maar het is een compleet overhoophalen en verbrijzelen van vastgeankerde feestdagen, het is een ontregeling van onze hele samenleving en van onszelf, een regelrechte ontwaarding van onze kostbare eigenheden, een brutale aanval op ons geestelijk leven. Onze gevoelens worden binnenstebuiten gekeerd, onze maag draait zich een kwartdraai om en ons hart slaat een paar tellen over... Milquet en alle Dialogers zouden vervolgd moeten worden wegens geestelijke moord!
Katholieke feestdagen moeten dus weg? Voorlopig zullen ze nog niet vervangen worden door islamitische feestdagen, maar dat komt nog wel, zo ver durven ze nog niet gaan om daar nu al over te praten. Als een verandering langzaam gebeurt, is het verzet immers kleiner. Mijn glazen bol heeft me nooit in de steek gelaten. Daarin zie ik nu al moslims feestvieren op Paasdag, maar dan op z'n moslims. Wie weet welk soort feest ze ervan maken. De verrijzenis van Allah? En in de Goede Week vertellen ze in de moskee over het lijdensverhaal van Allah?... En wat doen ze met Pinksteren? De Arabische versie van "Op een mooie Pinksterdag" op de radio laten horen. En dan moet heel Vlaanderen luisteren naar een moslimiaanse versie van het klassieke lied van Leen Jongewaard 'Op een mooie Pinksterdag'. Een of andere Yilmaz zal er zijn eigen vertolking wel neerzetten, op een Turkse zaagtoon...
Maar wat moeten we ondertussen met onze kerstboom en kerststal doen? En onze traditionele kalkoen? Ik denk dat we verplicht gaan worden om kebabgerechten in huis te halen, en een heel halalmenu samen te stellen. Als Kerstmis moet verdwijnen zullen we een solidariteitsfeest gaan krijgen, geen intiem familiefeest meer, maar in een kring allemaal samen zitten dansen en huppelen met andere rassen en culturen, alles lekker bijeen geklutst. Hét feest van de eensgezindheid!... De Dialoog van Milquet wilt die richting uit. Een mentaliteitswijziging bij de bevolking kost slechts één generatie, maar mijn glazen bol gaat ooit gelijk krijgen!...
16-10-2011 om 07:34
geschreven door lieve vandenhoudt
Er gaat een moskee gebouwd worden in Ukkel. Brusselse moslims met andere geloofsovertuigeningen gaan het er moeilijk mee hebben en er kunnen moslimiaanse conflicten uit voortkomen...
In wijken waar ze moslims in de aanbieding hebben, zijn er concentratiescholen die elk een islamleraar hebben. Ik heb nooit goed begrepen waarom er hier in ons Vlaamse onderwijs islamleraars nodig waren. In de jaren 70 klonk dat gek in de oren. Moslims drongen toen binnen in onze Vlaamse scholen, scholen waarvan ze goed wisten dat er een eigen katholieke godsdienst en geen andere onderwezen werd. Alles wat ze wensten kregen ze, en dat is nu nog zo...
Een islamleraar?! Waarvoor? Voor wie? Om wat te doen? Om een generatie moslims op te leiden tot een bende opstandelingen die vroeg of laat hier de macht gaan overnemen?... Ja, dát was de bedoeling! Maar daarover mochten we niet luidop spreken. Zulke vragen stelde ik bij mezelf, maar stelde ik ook aan anderen, bij wie ik niet één weerklank vond. Géén klankbord om mijn vraagtekens kwijt te kunnen over het infiltreren van een oneigen 'godsdienst' binnen ons Vlaamse systeem. Mijn collega's vonden me maar een rare kwast omdat ik me die dingen afvroeg. Ze duwden me in het hokje van 'outcasten', wiens mond gesnoerd werd. "Die islam kunnen we best intomen, het is maar een rage, volgend schooljaar gaan we weer over tot de orde van de dag", zo werd er geredeneerd in onderwijskringen...
In 1974 hoorde ik niémand protesteren tegen de erkenning van de islam als 'godsdienst' in ons land . Later hoorde ik ook niémand protesteren tegen de hartelijke verwelkomingen van islamleraars in onze scholen. En in 2009 legde niémand iets in de weg van Marino Keulen die 9 moskeeën in één klap wilde subsidiëren. Het gebeurde allemaal heel gewoon. Het ging allemaal heel vanzelf. Niemand van ons had er last van, dus waarom zouden we onverdraagzaam zijn tegenover andere rare godsdiensten? Ook al zijn het vermommingen van ideologietjes. Een trage gevaarlijke slak geraakt overal waar ze zijn wilt. Het kost tijd, en ondertussen heeft niemand de slechte bedoelingen in de gaten die dit verterende slakkengangetje in zijn zin heeft...
14-10-2011 om 09:54
geschreven door lieve vandenhoudt
Getrouwde vrouwen hebben een speciale neus. Een neus voor geile zijsprongetjes en zondige binnenweggetjes die hun mannen ingeslagen hebben, verboden weggetjes die hun mannen met plezier en met volle bewustzijn bewandeld hebben... Die vrouwen kunnen ook gedachten lezen. Ze weten álles over de wulpse dagdromen en intieme wensen van hun mannen...
Danny had ook zo'n vrouw met een bovennatuurlijk ontwikkeld reukorgaan. Als bediende werkte hij in een klein buitenschooltje, ver weg van het stadsgewoel. Hij werkte zich uit de naad om goede punten te halen bij zijn baas. Maar nog meer deed hij zijn best om goed te scoren bij zijn vrouwtje. Het haalde allemaal niets uit. Zijn driften waren sterker dan hemzelf...
Thuis lag hij onder de sloef van een jaloerse en bazige vrouw, die precies wist wanneer Danny aan andere vrouwen zat te denken, of wanneer hij op een onfatsoenlijke plek had gezeten, of geflirt had met een collega... Alle geheimpjes kon ze van zijn gelaat aflezen, dankzij haar buitengewone gaven. Maar Danny was dan ook een wijdopen boek, niets kon hij verbergen of onder het tapijt vegen. Hij bloosde wanneer zijn vrouw hem weer eens aan het uitvragen was. Dan werd hij nerveus en begon ergens aan te friemelen of in de lucht te staren. Zijn hele lichaamstaal kende zijn vrouw rats vanbuiten. En elke avond moest Danny zijn vinger laten inspecteren om te zien of zijn trouwring er nog stevig genoeg rond zat. Slippertjes, stiekeme afspraakjes, geheime relatietjes... allemaal utopische toestanden voor Danny, die dagelijks door zijn vrouw herinnerd werd aan het zesde gebod: "Doe nooit wat onkuisheid is", of aan het negende gebod: "Wees steeds kuis in uw gemoed"... Het elfde gebod was niet van toepassing, want dat was de naam van zijn stamcafé: "Het Elfde Gebod". Daar vond hij begrip bij zijn collega-tooghangers...
En zoals Danny zijn er velen die hun kuis gemoed liever aan de kapstok willen hangen of in de wilgenboom, als 't maar heel ver weg is. Ik vind dat mannen met een bovenmatig libido, een gezonde levenslust en die massa's hormonen te koop hebben, gedeeld moeten worden onder meerdere vrouwen!... Bezitterige vrouwen weten niet wat ze missen als ze hun mannen eens een keertje afstaan, of 'uitlenen', dat klinkt veiliger want dan zijn ze 'm nog niet kwijt... Da's pas naastenliefde!...
11-10-2011 om 20:44
geschreven door lieve vandenhoudt
Dat was de titel van een verontrustend berichtje dat ik gisteren las. "Het gaat niet goed met de tewerkstelling van jongeren, vooral niet bij allochtonen en laaggeschoolden". Het is nu wel zo dat beide groepen, allochtonen en laaggeschoolden, één pot achterstand en primitiviteit voorstellen...
Nu zal Lieve eens verklappen waarom er zoveel problemen zijn rond de jongerenwerkloosheid. Hoe het komt dat er zo weinig allochtonen aan het werk gezet kunnen worden. Lieve heeft in diverse scholen gezien hoe het onderwijs de allochtone leerlingen voorbereidt op hogere studies of op de arbeidsmarkt. Of liever: hoe de allochtonen niét voorbereid werden op hun toekomst... Om te beginnen is er de allochtone ingesteldheid die schril contrasteert met die van onze Vlaamse leerlingen. Ik heb het al meerdere keren verteld. Allochtonen onderscheiden zich van Vlaamse leerlingen door hun gebrek aan stiptheid, discipline, verantwoordelijkheidszin, prestatiedrang, bereidheid om iets bij te leren, ijverzucht, verantwoordelijkheidszin, motivatie, streven naar resultaten... Dáárom zijn allochtonen niet aantrekkelijk voor de arbeidsmarkt. Ze zijn ook niet gemotiveerd om naar werk te zoeken, 'den dop' is interessanter... En welke werkgever wil nu iemand die altijd te laat komt en zijn voeten veegt aan prestaties?!...
Vervolgens wijzen we de concentratiescholen met de vinger, wanneer we schuldigen zoeken voor de jongerenwerkloosheid. Voorbeeld : Atheneum Heusden-Zolder, voorjaar 2000. Op een mooie dag zaten we met z'n allen rond de tafel, de leerlingenbegeleider, de Turkse tolk, een paar ondefinieerbare migrantenwerksters, enkele leerkrachten, en ikzelf. Zoals altijd schitterde directeur Van Russelt door zijn afwezigheid. Onderwerp van de vergadering: de migrantenproblematiek. Blabla... In de notulen bleek achteraf dat mijn voorstel niét vermeld werd, een voorstel om de laatstejaars te informeren over studie- en beroepsmogelijkheden na het secundair onderwijs. Mijn initiatief werd gekelderd en geboycot. Alsof laatstejaars allochtonen niets mochten weten over verdere studie- en beroepsmogelijkheden!... De school deed er zelfs nog een schepje bovenop door de leerlingen te instrueren over de voorwaarden waaraan ze moesten voldoen om aan hun dopcenten te geraken. Het pad naar het stempellokaal werd voor hen geëffend...
10-10-2011 om 03:13
geschreven door lieve vandenhoudt
Eerst de spinnenwebben uit mijn keukentje weghalen en het stof wegblazen, anders kan ik er niet werken. Mijn kookkunst is ondermaats en dus dient mijn keukentje alleen maar om een biertje uit de ijskast te nemen, of om blokjes kaas te snijden, die zijn lekker bij een bruin biertje.
Mijn keukentje gebruik ik soms ook wel om te experimenteren met een pikant recept, zo eentje dat ik zelf verzonnen heb, dat niet voor publicatie vatbaar is, en dat me doet blozen, ook al kan tegen een stootje... Maar vandaag valt het niet mee om een nieuw erotisch gerecht te bedenken, mijn inspiratie is op, die is opgeslokt door het 'penisrecept' dat ik ooit eens ineengeflanst had. Dat was pure Lieviaanse kookkunst, om je vingers van af te likken, om de lezers aan te zetten om zélf in hun keuken met gedempt licht mijn piemelgerecht klaar te stomen, te laten marineren, en een nacht alle ingrediënten tot zichzelf te laten komen... Vergeet 's anderendaags niet om nog eens goed door het zaadvocht te roeren, de saus moet vloeibaar blijven...
In de tijd dat Lieve haar 'penisrecept' bedacht, waande ze zich een echte keukenprinses, dat gevoel was uniek. Zulke culinaire hoogstandjes beleef je maar een paar keren in je leven, want penissen zijn zeldzaam en weinigen zijn geschikt om op de keukentafel te verwerken in een gerecht... Zelfs befaamde tv-koks zijn niet bekwaam om een behoorlijk sensueel menu aan de kijker voor te schotelen. Zijn ze te preuts? Niet vindingrijk genoeg? Hebben ze problemen met de zeldzame mannelijke ingrediënten? Of zijn ze bang om de penis in mootjes te hakken?...
De ingrediënten! Gebruik forse stevige tomaten die als beton aanvoelen, zoals betonnen testikels op het hoogtepunt van hun opwinding. Dan komt er veel bloed in de zwellichaampjes stromen. Goed voor de saus, die dan op een gesofisticeerde tomatenketchup begint te lijken. Lezer, vermijd absoluut de petieterige kerstomaatjes want die zijn niet goed voor de mannelijke viriliteit, zo heb ik op de blog van een expert kunnen lezen.
Nu komt het moeilijkste: het ontvellen van de tomaten! Leg de tomaten in een pan die gevuld is met kokende sperma. Dan kan je in een wip de voorhuid van de tomaten wegpeuteren. Verwacht nu niet dat je een eikel te zien krijgt, want we zijn met tomaten bezig, denk daaraan, en we zijn echt niet van plan om af te dwalen of om op de sekstoer te gaan. Dit is een ernstig recept dat respect verdient!...
08-10-2011 om 17:08
geschreven door lieve vandenhoudt
Gelezen: "Turkse Juf spreekt geen woord Nederlands". Op vraag van de Turkse gemeenschap in Lommel kwam een Turkse juf in dienst om Turkse kleuters in hun thuistaal te begeleiden, opdat de kleuters die geen woord Nederlands verstaan, zich veiliger zouden voelen... Directeur Danny Huijsmans, professoren taalontwikkeling en minister Pascal Smet juichen het initiatief toe. Deze heren zouden allemaal tegelijk naar de maan geschoten moeten worden. Zijn ze dan alle integratiebevorderende initiatieven uit het verleden vergeten?... Alle verwoede pogingen om migrantjes al op jonge leeftijd kennis te laten maken met onze Nederlandse taal?...
De leerachterstand van Turkse leerlingen zal door deze nieuwe aanpak nóg groter worden omdat ze pas op latere leeftijd voor het eerst Nederlandse woorden zullen horen, voor het eerst Nederlands zullen spreken en nog wel met een beperkte woordenschat. Ze zullen ook veel moeilijker integreren in de Vlaamse onderwijswereld, precies door hun Turkse basis...
Als ze als kleuter in het Turks opgeleid worden, de Turkse taal met de paplepel ingegeven krijgen, hoe moet dat dan in het lager onderwijs? Of in het secundair onderwijs? Over hoger onderwijs zullen we maar zwijgen...
Het zogenaamde 'veiligheidsgevoel' van de Turkse kleuter dient nérgens voor. Het verhindert hen om de Nederlandse taal te leren, om zich te integreren in ons traditioneel onderwijssysteem, om een degelijke basis mee te krijgen voor latere studies. Alleen hun Turks gekwebbel en gekakel gaan erop vooruit. Gevarensituaties of onveiligheidsgevoelens stimuleren veel meer tot aanleren, tot integreren, tot aanpassen. Men is nu Turkse kleuters aan het kweken met de vechtlust van een tamme slak!... Wég met het pamperende thuisgevoel, eigenheidsgevoel, en andere heimattoestanden, ze werken de integratie tegen!...
Bij alle Turkse leerlingen is Turks de moedertaal die ze thuis spreken, de thuistaal. Enkel de school is de enige plek om Nederlandse woordjes te leren. En dié kostbare mogelijkheid wordt hen nu ontnomen door een oerdomme Turkse aanpak.
Komt daarbij nog het gevaar dat, als dit precedent een vervolg kent, Vlaamse juffen en meesters kunnen fluiten naar hun job die ze aan Turkse leerkrachten zullen moeten afstaan... Die tijd komt heus nog wel!
Het bericht over de Turkse juf in Lommel deed me onmiddellijk denken aan een Turkse juf in de concentratieschool Heusden-Zolder, schooljaar 1999-2000, die haar kleutertjes toesprak met een brabbeltaaltje. Weliswaar Nederlands, maar met een Turks accent en begroeid met vele Turkse haren...
06-10-2011 om 16:24
geschreven door lieve vandenhoudt
"Er zijn vijf redenen om te drinken: het bezoek van een vriend(in), de dorst van het ogenblik en van de toekomst, lekker bier, en alle mogelijke andere redenen"... Dat zijn de wijze woorden van Père Sirmond en die tekst staat op de 'herbergkaart' van café Domus in het kleine Eikstraatje in Leuven. Naast het café is er een imposante huisbrouwerij vanwaar de biertjes via een pipeline rechtstreeks van de brouwerij naar de toog in het café stromen... Het gouden vocht onderweg naar de dorstigen...
Waar valt er nu beter te spijbelen dan in een café met wel duizenden biersoorten? Daarom belandde Lieve op een mooie herfstdag in november van het jaar 1995 in 'den Domus', niet toevallig, maar wel met voorbedachten rade, en nog wel op een studiedag over het LOSO-project. LOSO staat voor: 'Lager Onderwijs - Secundair Onderwijs'. Het project beoogde een jarenlange opvolging van middelbare scholieren.
In de jaren 90 werden alle Vlaamse scholen geplaagd door een geheimzinnig project waaraan maar geen einde kwam. Jarenlang vielen Leuvense onderzoekers de scholen lastig met vragenlijsten en testen, waardoor vele lesuren verloren gingen. De scholen zagen geen resultaten, niet één onderzoeker zei hen iets, alsof er duistere dingen aan het licht zouden kunnen komen, zo'n geheimzinnigheid hing er rond de projectwerkzaamheden... Het LOSO-kantoor bevond zich in Leuven. Uit nieuwsgierigheid besloot Lieve om die LOSO-pestkoppen eens een bezoekje te brengen. Zowat incognito de curieuze neus uithangen, plezant hoor!
Dus Lieve waagde zich in de catacomben van het wetenschappelijk onderzoek. En wat zag ze dáár allemaal! Héle bergen papier, overal losse papieren, pakken papier, mappen, kartonnen dozen, alles lag overal slordig en onoverzichtelijk verspreid, op de grond, op de tafels, in de gangen, op de trappen, op stoelen, op kasten... En hópen mensen wurmden zich nerveus een weg tussen de papierchaos en de kopieermachines. Blijkbaar had niemand de leiding en deed iedereen zomaar wat, doelloos en chaotisch... Toen vroeg ik me af: 'Moet deze warrige wanorde wetenschappelijk onderzoek voorstellen?!"...
En zo gebeurde het dat ik na deze bizarre vertoning het hele LOSO-gebeuren wilde vergeten en me storten in wereldse genoegens. Volledig toerekeningsvatbaar wandelde ik 'den Domus' binnen, niet toevallig heb ik al gezegd, en toen mocht ik kennismaken met een unieke 'herbergkaart' die levenskunst uitstraalde. Een 'herbergkaart'! Lezer, merk de eerbied op waarmee een bierkaart aangesproken werd... De herbergkaart was een hele brok literatuur, maar de garçon wachtte geduldig tot Lieve eindelijk haar keuze gemaakt had. Het werd de blauwe Rochefort 10, en daarna nog eentje en zo... Het was een leuke dag. Nu nog opletten dat mijn auto nuchter en heelhuids thuis geraakt...
05-10-2011 om 06:18
geschreven door lieve vandenhoudt
Vandaag vieren we het feest van de engelbewaarders. Niét de engelbewaarders van allochtonen, want die hebben hun eigen beschermengelen, waarvan patrones Paula D'Hondt de pionier was. Zij legde de eerste steen van een hele hoop malse kussentjes om onder de poep van allochtone leerlingen te leggen.
Onze bewaarengelen zijn van een ander ras, een zuiverder ras, met veel meer superioriteit. Zij zijn puur en onbaatzuchtig, en leiden feilloos hun beschermelingen door het leven, langs hindernissen en hinderlagen, langs bekoringen en gevaren, zij trotseren aanslagen van vijandelijke engelen die illegaal trachten binnen te dringen in het engelenwereldje dat hermetisch afgesloten is voor vreemde engelen.
Dus op 2 oktober worden alle engelbewaarders in het zonnetje gezet. Het is zoiets als moederdag, met dat verschil dat engelen onzichtbaar zijn, maar ze zijn er wél. Probeer dat eens uit te leggen aan een psychiater, die slaat tilt, en voor de rest van het spreekuur moet die man half bewusteloos opgevangen worden door zijn eigen patiënt. Dat is nóg eens gebeurd toen Lieve hem vertelde dat Eva haar beste vriendin was, en Adam haar vurige minnaar.
Lieve heeft meer dan één engelbewaarder, dat is echt teveel van het goede. Zij wordt overbeschermd. Links én rechts van haar wandelt er een engel met haar mee, dag en nacht, ze lossen elkaar allemaal af. Geen seconde verliezen ze me uit het oog. En dat is zo al mijn hele leven. Stoute zijpaadjes mag ik nooit inslaan, want dan sleuren ze me terug naar de saaie hoofdweg. Roef! Verleidingen en andere lekkernijen in duistere hoekjes moet ik laten liggen... Nu ik eindelijk wat volwassener geworden ben, heb ik besloten om de engelen van me af te schudden. Op een mooie dag ga ik hen verschalken en begeef ik me op weg naar zondige verlokkingen en wereldse geiligheden, het kan niet losbandig genoeg zijn. De losbol uithangen, dát wil ik!...
02-10-2011 om 10:36
geschreven door lieve vandenhoudt
Die 'jongeren' toch! En we mogen van die journalisten nooit weten wie die 'jongeren' zijn, behalve als het om Jantje of Fritsje gaat.
Gelezen: "Jongeren bekogelen trein met steen. In Heusden-Zolder hebben enkele jongeren gisteravond kort voor 22.30 uur een steen gegooid op de trein Hasselt-Mol. Daardoor sneuvelde een ruit, maar niemand raakte gewond. Volgens de treinbestuurder ging het om 2 of 3 jongeren die bovenop de brug in de Brugstraat stonden. De trein maakte een noodstop, maar reed daarna door tot aan de stopplaats in Heusden"...
Nu zijn er heel wat concentratiescholen in Heusden en Zolder, waar ze weer wat stof hebben om zich mee te amuseren en om zich te verkneukelen tijdens de komende vergaderingen en klassenraden. En een plezier dat ze dan hebben wanneer hun allochtone leerlingen weer wat uitgespookt hebben wat hun Vlaamse leerlingen niet kunnen of niet durven. Dappere allochtonen!... Wel, dié mentaliteit heerst er in de concentratiescholen, gniffelen en trots zijn op wat hun pappenheimers wél kunnen en waartoe hun Vlaamse klasgenoten niet in staat zijn!...
En dát soort opvoeders moet dan normbesef, waardenbesef, respect voor gezag en geldende regels bijbrengen? Zijn we dan nog verwonderd waarom er zoveel gevoel van straffeloosheid heerst bij allochtonen? Waarom ze zich gewetenloos en arrogant in ónze maatschappij opstellen?...
30-09-2011 om 19:50
geschreven door lieve vandenhoudt
Directeur Appelboom zit nu lekker te smullen in de hemel van zijn hemelse rijstepap die hij met een zilveren lepeltje uitlepelt. Zijn disgenoten genieten mee. Zij hebben allemaal de hemelse heerlijkheden verdiend omdat ze net als Appelboom alle vreemde indringers verjaagd hebben uit hun school.
Het waren toch ook alleen maar Adam en Eva die in de tuin van Eden mochten wandelen, en naar de appelboom mochten kijken. Aankomen mocht niet. Toen hebben ze samen maar een flesje Verboden Vrucht leeggedronken, of was het een Duvel?... "God ziet alles", en het vervolg kennen we. Het waren dus enkel Adam en Eva, en geen opdringerige indringers die gulzig mee wilden snoepen van de sappige appels aan de bloeiende appelbomen. De appelgaard was er alleen maar voor Adam en Eva en hun nakomelingen, voor niémand anders. Vreemde snuiters hoorden er niet thuis...
Omdat directeur Appelboom zo goed zorgde voor de eigenheden en waarden van zijn school mocht hij onvoorwaardelijk binnen in het hemelse paradijs, zonder ingangsbewijzen, zonder uitleg, zonder iets, want Sinte Pieter kende hem, wist dat Appelboom het opnam voor zijn eigen volk en hen beschermde. Hen beschermde tegen vreemde invloeden die ons wilden uitroeien, en hier de baas wilden komen spelen...
Dus kreeg Appelboom een ereplaatsje in de hemel naast verleidelijke engeltjes, die niét geslachtsloos waren zoals ze ons wilden wijsmaken, maar het waren de meest bekoorlijke vrouwtjes vermomd als engel, en daarmee mocht Appelboom zich amuseren in zijn hemelbed, als beloning voor zijn aardse inspanningen voor zijn eigen mensen.
Men wilde ons ook wijsmaken dat er rijstpap geserveerd werd met zilveren bestek. Vergeet het maar. De hemel is in werkelijkheid een oord van zinnelijk genot en wellustigheden waaraan geen einde komt. Eindeloze bacchanalen en uitzinnige orgieën!... Boordevolle bekers met bloedrode wijn en biervaten die niet wisten hoe vlug ze aangerend moesten komen... Waarvan komt anders de uitdrukking 'de zevende hemel'?!... Zo zou ik ook wel in de hemel willen komen, ik zou er haast in willen geloven, in die hemel...
Terwijl de losbandige feestelijkheden aan de gang zijn houdt Sinte Pieter de wacht aan de ingang van de hemelpoort, gewapend met riek en schotkanon om de duivelse rakkers die zich aan de hemelpoort aandienen, terug naar de hel te katapulteren. Sinte Pieter heeft geleerd dat de hemelse grenzen bewaakt moeten worden. Laat het niet gebeuren zoals op de aarde met zijn open grenzen, zo redeneerde hij...
29-09-2011 om 17:43
geschreven door lieve vandenhoudt
Kris van de derde klas was de oogappel van zijn lieve mama. Enig kind van gescheiden ouders. Hij was al negen jaar en toch bracht mama hem altijd zelf naar school, zijn handje stevig omklemd. De weg naar school duurde slechts enkele minuten en toch mocht Kris nooit alleen naar school en ook niet met vriendjes. Zijn mama klampte zich abnormaal vast aan haar zoontje dat ze als een porseleinen wezentje behandelde.
Kris zat in het derde leerjaar bij meester Jan. Eigenlijk had moeder het liefst een juf voor Kris. Volgend jaar zou Kris bij juffrouw Nicole komen, en nu al instrueerde moeder de juf hoe ze het best Kris kon aanpakken.
In de loop van het derde leerjaar begon Kris te spijbelen. Slechts drie of vier dagen in de week verscheen hij in de klas. Zijn mama hield hem thuis. Zij wou hem altijd dicht bij zich in de buurt hebben en was bijzonder vindingrijk in het bedenken van redenen om hem niet naar school te brengen. Haar fantasie kende geen grenzen bij het verzinnen van smoesjes : "Kris voelt zich misselijk vanochtend", "Hij moet naar de tandarts", "Hij wordt geplaagd op de speelplaats", "Hij heeft buikpijn"... Zo probeerde moeder de afwezigheden van haar zoon legaal te maken. Er waren ook wettige doktersbriefjes, maar de huisarts kon niet álle afwezigheden dekken. De situatie was erg doorzichtig voor directie en leerkrachten, maar ze toonden begrip voor moeder, waardoor ze haar aanmoedigden om haar illegale praktijken voort te zetten. Van de huisarts was ook geen medewerking te verwachten.
Kris mocht niet bij een jeugdbeweging, en zeker nooit op kamp gaan. Met vriendjes spelen mocht alleen maar bij hem thuis, onder toezicht van zijn moeder. En toen Kris in de puberteit kwam, werden de eerste afwijkingen al zichtbaar. Hij had een buitengewone belangstelling voor de eigen sekse, meisjes interesseerden hem niet. Mama was er blij mee, dan kon ze Krisje misschien levenslang verwennen? De seksuele ontwikkeling van Kris verliep niet normaal. Zijn oedipusgevoelens stonden een normale relatie met een meisje in de weg. Maar Kris was gelukkig, hij genoot van de verwennerijen...
Later... Kris is nu 32 jaar en woont nog altijd bij zijn moeder thuis, waar zij alle karweitjes voor hem opknapt. De jongeman is zelf tot niéts in staat. Alle problemen worden door zijn moeder opgelost. Zij stippelt zelfs uit hoe hij moet reageren op gebeurtenissen, hoe hij moet denken over sociale toestanden... Zij heeft van hem een slappeling en een nietsnut gemaakt, een eeuwige slampamper! De kansen om een eigen leven op te bouwen, om een man met persoonlijkheid, wilskracht en doortastendheid te worden, die kansen heeft hij nooit gekregen van zijn moeder.
28-09-2011 om 04:38
geschreven door lieve vandenhoudt
