Avonturen met schooldirecties, leerkrachten, leerlingen, ouders, clb'ers.
18-09-2011
De Chatbox
Wekenlang heeft Lieve zich verkneukeld en geamuseerd met het analyseren van de types die zich aanmeldden in de chatbox van seniorennet. Gedreven door haar aangeboren nieuwsgierigheid naar menselijke rariteiten. Let op: Lieve schrijft alweer in de derde persoon, dat betekent dus dat er ondeugende dingen gaan volgen, of dingen die het daglicht schuwen. Maar wees gerust, lieve chatters, jullie zullen allen anoniem blijven, ik heb mezelf een soort biecht- en beroepsgeheim opgelegd, en wil nu enkel over interessante algemeenheden schrijven die ik opmerkte bij het bestuderen van het sóórt chatter, van de mens achter de chatter en zijn persoonlijkheid. Het meest opvallend was het gebruik van meerdere schuilnamen door één chatter, die zichzelf ontmaskerde door zijn woordgebruik of herhaling van feiten...
Om te beginnen vind ik chatten een afstompende en stompzinnige bezigheid. Je kunt beter postzegels verzamelen, of kruiswoordraadsels oplossen, of een blogberichtje schrijven, of met je duimen draaien, of naar het plafond zitten staren... dat zijn allemaal zinvollere tijdsinvullingen dan urenlang zitten leuteren tegen onbekenden. Onbekenden die elkaar willen leren kennen en dan eindeloos rond de pot draaien en een vertekend beeld van zichzelf ophangen. Opgepast: een leuk babbeltje van een half uurtje of een paar info-uitwisselingen, dat is iets heel anders dan de uitvoerige privé-gesprekken via MSN. Als vrouw hoef je maar 'Eva' als schuilnaam te kiezen, of direct stormen alle hongerige mannelijke chatters naar die Eva voor een privé gesprek, niet in de chatroom, daarvoor zijn ze te laf, en vooral te laf om beleefd te vragen aan Eva of zij wel een privé onderhoud wénst met die doodvreemde gast. Wildvreemden die meestal getrouwd zijn en zich voordoen als de eeuwige vrijgezel... Het MSN-misbruik kent geen grenzen. Ik ben er exhibitionisten en leugenaars tegengekomen, chatverslaafden en eenzamen, opscheppers en gefrustreerden, contactgestoorden en ijdeltuiten, narcisten en veinzers, charlatans en lesbiennes, seksueel gestoorden en nog meer geperverteerden met de gekste afwijkingen... De meest extreme voorkeur van een chatter wil ik de lezer niet onthouden: die man hield ervan om onder het achterste van een vrouw haar urine op te drinken, als uit een fontein, en daarna alles schoon te likken... En dan was er ook nog een pure narcist die dolverliefd was op zijn eigen lul, terwijl hij de vagina verafschuwde...
Nu een beetje systeem brengen in mijn onderzoek naar de persoonlijkheid van 'de chatter'. Daarbij baseer ik me op het persoonlijkheidsonderzoek dat professor Nuttin uitvoerde in de jaren 60. Hij maakte een Nederlandse bewerking van de MMPI, de 'Minnesota Multiphasic Personality Inventory', een persoonlijkheidsvragenlijst met 9 klinische schalen. Een ingenieus systeem waarin zowat alle afwijkingen, stoornissen en curiositeiten terug te vinden zijn. Hier zijn ze dan, de 9 schalen: hypochondrie, depressie, hysterie, psychopathie, mannelijkheid-vrouwelijkheid, paranoia, psychastenie, schizofrenie, hypomanie. Op het eerste zicht lijkt de inventaris bedoeld om klinische syndromen van afwijkende aard te onderkennen, maar hij wordt ook gebruikt bij het karakterologisch onderzoek van normale persoonlijkheden.
Lieve chatters, wees gerust en kom vlug terug naar de chatbox, dan kan Lieve jullie ondeugende en pikante uitspraken onderbrengen in één of meerdere van de 9 schalen, met mijn eigen commentaar erbij. Ik ben nieuwsgierig naar jullie wulpse wensen, naar jullie innigste verlangens en intiemste begeertes. Hang de wellusteling uit. Laat het beest in je bovenkomen. Alle zinnelijke ontboezemingen worden keurig gebundeld en blijven geheim, een vertrouwensband tussen de chatter en mij...
18-09-2011 om 12:18
geschreven door lieve vandenhoudt
Lerares Janine gaf Frans in de hoogste klassen van het lyceum. Ze woonde in de buurt van de school en genoot van haar dagelijkse wandelingetje langs de boulevard en langs de winkels, maar ze moest ook een akelig voetgangerstunneltje trotseren dat berucht was om zijn slechte verlichting en vieze vochtige muren. Lerares Janine was geen bange kwezel, want ze voelde zich beschermd door een busje pepperspray in haar handtas. Dat had ze voortaan altijd bij zich omdat ze al eens overvallen was geweest in het donkere tunneltje. Schemerige toestanden lokken criminelen, booswichten, viezeriken en puberaal gespuis, die zijn dol op chaos. Misdaad en Chaos!...
Op een dag pronkte Janine in de leraarskamer met haar busje pepperspray. Ze liet haar collega's weten hoe ze haar belagers wel een lesje zou leren wanneer die slechte bedoelingen met haar hadden. Zo van: opscheppen en stoer doen en ongenaakbaar zijn, in die stijl stond ze te zwaaien met haar pepperspray...
Dat had ze beter niet gedaan, want een leraarskamer is een mengeling van spionnen, rivalen, concurrenten, afluisteraars, stiekemerds... kortom, in een leraarskamer is het nooit pluis...
Niet veel later werd Janine aangehouden door de politie en werd ze verplicht om de inhoud van haar handtas te laten zien: portefeuille, lippenstift, aansteker, sigaretten, identiteitskaart, agenda, make-upspullen, gsm, én een busje pepperspray... De politieagent was niet galant, hij bekeek haar alsof zij een misdadigster was. Janine legde uit wat haar overkomen was in het voetgangerstunneltje, en dat ze iéts moest hebben om zich te verdedigen. Het hielp allemaal niet. Janine kreeg een forse boete waarvan ze schrok. Het was onrechtvaardig zei ze. Brutaal vroeg ze of ze de boeven dan maar hun gang moet laten gaan, ze zei ook dat de politie de burgers moet beschermen en hen geen frustraties mag bezorgen...
Inmiddels is het voetgangerstunneltje nog altijd berucht. En tóch is er nooit politie in de buurt, ook geen stadswachten want die zijn bezig met foutparkeerders op te sporen. En nog even verderop moet een chauffeur in het zakje blazen omdat hij dat ene laatste pintje niet kon laten staan, en nog iemand anders werd gepakt omdat ie 5 km te snel reed... Maar een busje pepperspray om je te verdedigen, dát is pas zware criminaliteit!...
16-09-2011 om 12:22
geschreven door lieve vandenhoudt
"Moslims voelen zich thuis in Antwerpen, 88% zijn er gelukkig", bloklettert een krant vandaag... Dan vraag ik me af wat er scheelt met die overige 12 %...
Dat zalige geluksgevoel heerste er ook vroeger ook in de
concentratiescholen waar Turken en Marokkanen als minderheid uitdijden tot een onhandelbare meerderheid. Al ooit een ONgelukkige meerderheid gezien? Als ge maar met genoeg in aantal zijt, dan komt het geluk vanzelf aanwaaien, niemand zal je een strobreed in de weg leggen, dat is de kracht van de meerderheid, van hun intense groepsgevoel... De overheid lijdt aan een moslimfobie, een jeukende fobie waarbij krabben niet helpt, een dwangmatige fobie om de moslims niet voor het hoofd te stoten, om hun baardharen niet te krenken, om hen hun zin te geven in alles wat ze hier opeisen... Lezer, nog verwonderd waarom moslims gelukkig zijn?!...
Het zalige geluksgevoel was er dus ook in de concentratiescholen waar moslimleerlingen in de watten gelegd
werden, waar al hun wensen vervuld werden, waar hun welzijn krampachtig nagestreefd werd, waar ze mochten spijbelen wanneer ze wilden, waar ze op
woensdag koranlessen mochten volgen en dus vrijgesteld werden van huiswerk
en lessen, waar ze op dagen als suikerfeest of andere islamitische
feestdagen gewoon mochten thuisblijven. Waar ze half september pas aan hun schooljaar begonnen na een lange vakantie in hun vaderland en door het langdurige gebruik van hun moedertaal al hun kostbare Nederlandse woordjes vergeten waren. Waar ze niet hoefden te vrezen voor sancties of berispingen. Waar moslimmeisjes slaagden in hun zwem- en turnexamens, na een heel schooljaar vrijgesteld geweest te zijn van zwem- en turnlessen door een louche huisarts. Waar de islamleraar een dutje mocht doen tijdens vergaderingen omdat de ramadan hem parten speelde. Waar allochtonen omringd werden door een legertje migrantenwerkers, tolken, schoolbegeleiders, interculturele werkers... iedereen in de weer voor het opperste geluk van het exotisch volkje... Lezer, nog verwonderd waarom moslims gelukkig zijn?!...
Het gelukzalige geluksgevoel van de jeugdige moslim breidt zich later uit als hij volwassen wordt, want dan kent hij als geen ander zijn rechten in België. Waar ze in dit land als overkroostrijke gezinnen bergen en hopen kindergeld binnenrijven, waar ze bidhuizen, bidmatjes en andere bidtoestanden, inclusief minaretjes, zomaar toegewezen krijgen. Zou de gewone belastingbetaler dat wel in de smiezen hebben? De protesten van jan-met-de-pet en mien-met-de-muts worden neerbuigend weggeveegd. Alle initiatieven om het de moslims hier naar hun zin te maken, worden gewoon uitgevoerd...
Nog een moslim die het aandurft om ontevreden te zijn? Wat zou die dan nog méér willen? Onze huizen? Onze welvaart? Ons pensioen? Wedden dat ze daarop uit zijn?... Waarop wachten ze? Op nog meerdere sektegenoten? Op nog meer Centra voor racismebestrijding?... Op gelijkheid zijn ze niet meer uit. Ze willen méér, ze willen álles, ze willen niét de gelijke zijn van de inboorlingen, maar die willen ze ook nog eens overmeesteren!...
13-09-2011 om 14:46
geschreven door lieve vandenhoudt
Gestalte geven aan een column veronderstelt dat je in een psychisch-evenwichtige bui bent. Dat je niet gehinderd wordt door stoorzenders die je gemoedsrust aantasten. Telkens slaag ik er opnieuw in, om zónder psychologische begeleiding of eenderwelke andere halfslachtige bijstand van buitenaf, weer op mijn pootjes terecht te komen. Heb ik altijd al gedaan. Geen mens die me daarbij heeft moeten helpen. Altijd helemaal alleen uit valstrikken, valkuilen en andere kuilen geklauterd. Gelouterd en gesterkt. Herboren en verrezen. Uit diepe geestelijke dalen geklommen. Om op de begane grond weer in optimale conditie te functioneren... Geen teksten meer die zich vergalopperen in onsamenhangende nietszeggende zinnen... Wel een tomeloze schrijfdrift, om nog maar te zwijgen van andere driften...
De controle verliezen over het stuur van je leven, een psychologisch ongeval, dat kan iedereen overkomen. Je innerste binnenste zit dan in een knoop, en de puinhoop van je logisch denken is niet te overzien. Mentaal naar de knoppen dus. Een emotionele rotzooi d'r bovenop, het gevoelsleven in de vernieling, en een verfomfaaid egogevoel blijft er dan over... Allemaal voldoende voor de muze om haar koffers te pakken, terwijl ze zegt: "Doei, en tot nooit meer"...
Bij de heropstanding uit een mentale ontreddering heeft niet-alledaagse seks een enorme therapeutische waarde. Er zijn wel een heleboel andere dingen die goed zijn voor het zielenheil, maar laat ons eerst eens kijken naar wat schrijfster Susan Squire wist te vertellen over 'Orale Seks'. Zij verhief Fellatio en Cunnilingus tot hoogwaardige seks toen ze vertelde over "de man die zijn onvervangbaar orgaan toevertrouwt aan de mondelinge zorg van de vrouw", of over "de man die op vaardige wijze het magische knopje van de vrouw besabbelt, en haar tot meerdere gedenkwaardige orgasmes doet komen, om vervolgens bij haar binnen te dringen"... En over "de man diehet leuk vond om een vrouw op de punt van zijn tong te hebben, want zijn zwaard werkte niet, en toen moest hij het met iets anders doen"...
In 'Histoire d'O' was er een man met castratie-angst, en toen die zijn kostbaar juweel zag verdwijnen in de gulzige mond van een vrouw, plaagde zij hem: "Hij stopte iets in mijn mond en ik probeerde het af te bijten"... "Hij drong haar mond binnen, zijn staaf zocht niet de omhelzing van haar lippen, maar de achterkant van haar keel. Lange tijd waarde hij daar rond. In haar hart voelde ze haar baarmoeder branden, nutteloos en versmaad"...
11-09-2011 om 17:36
geschreven door lieve vandenhoudt
Een vrouw is een complex wezen dat door niet één man doorgrond kan worden. Toch willen alle mannen er zo eentje. En nog wel voor hun hele leven lang. Tot aan hun dood. Dat hebben ze tenminste aan het altaar beloofd toen ze in de verre toekomst konden zien dat ze dat ene vrouwtje trouw zouden blijven tot hun laatste snik. Helderzienden en toekomstvoorspellers redeneren ook zo, die zien ook van heel ver hun geluk en hun welzijn aankomen... In hun dromen ja... Dus die pas getrouwde mannen waren de kerk nog niet uit of ze hadden al volop zitten liegen tegen hun nieuwe vrouwtje. Dat komt ervan om in benevelde toestand met bewustzijnsverlaging 'ja' te zitten knikkebollen tegen de priester, én tegen de partner waar je niet meer onderuit kunt. Je zit er al aan vast nog voor je je kunt bedenken. Alsof de hele kerk bezaaid is met toekomstige schoonmoeders...
Schrijvers en wijsgeren hebben in de loop der tijden de vrouwelijke zwakheden beschreven met een onbeperkte wijsgerige humor. Als een beminnelijk wanschepsel kwam de vrouw uit de handen van haar filosoferende belagers...
Op de vraag, of men trouwen moest of niet, antwoordde Socrates : "Wat u ook doet, het zal u berouwen". En Diogenes antwoordde op de vraag, wanneer men zou moeten trouwen : "Zo lang men jong is nog niet, en als men oud is, niet meer." Toen men Thales in zijn jeugd aanspoorde om te trouwen, zei hij : "Daarvoor is het nog veel te vroeg!", en later, toen hij oud was geworden : "Nu is het te laat!". Antisthenes zei even besluiteloos : "Neemt men een mooie vrouw, dan heeft men haar met iedereen samen, neemt men een lelijke, dan is ze maar tot ergernis". En La Bruyère zei genadeloos : "Er zijn weinig zo volmaakte vrouwen, dat zij haar man niet minstens eenmaal per dag reden geeft zich te beklagen dat hij getrouwd is, en anderen te benijden die ongetrouwd zijn".
Freud : "De vrouw is het duistere continent".
Kant formuleerde als minnelijke schikking: "Man en vrouw samen vormen pas een gehele mens". Als Lieve het goed begrijpt, staan ze elk apart nergens, man en vrouw, hebben ze elkander nodig om compleet te zijn. Goed bedacht van Kant. Een vrouw alléén staat dus nérgens...
Paul Bourget vindt "Maagden zonder onschuld het schitterendste product van onze beschaving". En Dohm beweert dat "Vrouwen zich van leugens bedienen zoals de stier zich bedient van zijn horens". Schopenhauer in dezelfde stijl : "De natuur heeft de vrouw maar één middel gegeven om zich te verdedigen : de onoprechtheid. De onoprechtheid is haar aangeboren. Het is voor een vrouw even natuurlijk leugens te vertellen, als het voor een dier is zich van zijn natuurlijke wapens te bedienen... Daarom is het onmogelijk om een oprechte, waarheidslievende vrouw te vinden". Zola zegt dat "Vrouwen niet in staat zijn de waarheid te spreken, zij beliegen iedereen, rechters, geliefden, hun omgeving en zichzelf".
Volgens Seneca "hebben vrouwen altijd iets kwaadaardigs op de tong, dat ze handig onder hun lieftalligheden weten te mengen, ze huichelen vriendschap en weten hun haat te verbergen onder de sluier van de vleierij, hun vertoon van trouw is het grootst daar waar ze het minst trouw zijn". Diogenes zag eens een paar vrouwen die zich aan een olijfboom opgehangen hadden en hij zei : "Ach, dat alle bomen zulke vruchten droegen!".
Lieve gaat er nu een zelfgevonden schepje bovenop doen. Een speldenprikje meer of minder maakt niet meer uit. "Een vrouw is gemaakt om naar te luisteren en om gelijk te krijgen". "Een vrouw haalt het beste in de man naar boven. Bij de scheiding".
09-09-2011 om 18:25
geschreven door lieve vandenhoudt
Gelezen dat er vorig schooljaar 2162 middelbare scholieren van school gestuurd werden. Dat is 0,5 % van de totale schoolbevolking in het secundair onderwijs. Zij waren "niet meer welkom" op hun school en moesten een andere school zoeken. Ja, zo heet dat tegenwoordig "niet meer welkom". Vroeger heette dat gewoon "buitengegooid", "buitengestampt", of "buitengezwierd". Maar het onderwijs gebruikt nu meer en meer eufemismen, voor problemen en moeilijke toestanden. Zo maken ze van de kinderen watjes en kwalletjes die niet meer tegen een stootje kunnen, die bij het minste incidentje slachtofferhulp of psychologische begeleiding nodig hebben. Zélf kunnen ze in hun leventje niets meer opklaren, zélf kunnen ze geen trauma's meer verwerken. Hulpverleners komen in ijltempo toesnellen om weke hulpeloze jongeren weer overeind te helpen. Tijdelijk kan dat wel helpen, maar opgekalefaterde jongeren die zélf niets ondernomen hebben om met hun problemen in het reine te komen, worden volwassenen zonder ruggengraat!...
Terug naar de leerlingen die 'niet meer welkom' zijn in hun school. Een 'verwijdering uit school' is een ingrijpende beslissing, waarbij niet over één nacht ijs gegaan wordt. Er gaat een heel scenario aan vooraf waarbij nauwgezet uitgekeken wordt om geen procedurefouten te maken. Nu zal Lieve eens uit de doeken doen hoe dat verwijderingsscenario kan verschillen van leerling tot leerling. Van allochtoon tot autochtoon. Lezer, merk weer eens de discriminatie van de Vlaamse leerling op!...
Een Turk buitensmijten ligt véél gevoeliger dan een Vlaamse leerling buitensmijten. Bij een Vlaamse leerling komt het niet zo nauw, maar bij die Turk die riskeert om buitengesmeten te worden, staan alle ogen van migrantendiensten en integratiecentra gericht op de school die bezig is met 'buitensmijten'. Die Turk mag ook veel meer mispeuteren dan zijn Vlaamse klasgenootjes alvorens hij op straat gezet wordt. Na een eindeloze opeenstapeling van misstappen en inbreuken tegen het schoolreglement, wordt door de school dan toch uiteindelijk overgegaan tot de beslissing 'verwijdering'... En dán beginnen de verwennerijen pas écht...
De buitengesmeten Turk krijgt om te beginnen een aantal verlofdagen plus bijstand van hulpverleners en migrantenwerkers in zijn zoektocht naar een andere school. Zélf hoeft hij niets te ondernemen, dat doen de anderen wel voor hem met een slaafse onderdanigheid, om in de gunst te komen van het CGKR en andere kritische instanties. De slaven sloven zich uit bij het uitstippelen van de weg naar een nieuwe school voor het 'slachtoffer'. Ja, de allochtoon die in de fout ging, wordt in een slachtofferrol gewurmd. Zijn bijstand door een legertje dienaars, werd ooit uitgevonden door iemand die niet bij zijn volle verstand was en zeker niet met zijn beide voeten op de begane grond stond...
07-09-2011 om 04:53
geschreven door lieve vandenhoudt
"De Moslim Televisie en Radio Omroep (MTRO) start zijn uitzendingen vanaf 18 september op Eén. Als levensbeschouwelijke organisatie erkend, moest het even wachten op duidelijkheid over subsidies... Nu krijgt MTRO 117.964,50 euro subsidies per jaar voor zijn activiteiten"... 20 jaar geleden zou dit als waanzin in de oren klinken. Nu zijn de moslims talrijk genoeg en krijgen ze hun goesting. Nesten verwende mieren en agressieve horzelzwermen drijven ook hun zin door...
Alle rampspoed en akelige nieuwtjes kennen een begin. We kijken even terug naar het rampzalige jaar 1974. Dat begon al slecht met voorjaarsbuien, rukwinden en mistige toestanden. Er was toen géén lente, en ineens was er de zomer die ook al niet veel voorstelde. Maar los van de nukkige weersomstandigheden was 1974 gewoon een rampjaar, waarin het onvoorstelbare waarheid werd, de islam werd als 'godsdienst' erkend in ons land. Welke idioten daarbij betrokken waren, weet ik niet meer. Maar het betekende voor het onderwijs wél een stap richting afgrond, met name islamonderricht voor moslimleerlingen. En tegelijk deden de besnorde islamleraren hun intrede in onze Vlaamse scholen. Een vreemde levensbeschouwing infiltreerde in ons traditionele onderwijs. De scholen deden er zelfs álles aan om islamleraren en moslimpjes op een voetstuk te plaatsen, als een soort curiosum, tof zo'n exotisch tintje aan de school, een verering die natuurlijk niet ongestraft kon blijven. Het islamonderricht escaleerde, het nam onredelijke proporties aan, sloot andere culturen uit en werkte de integratie tegen. Wat als een klein sneeuwballetje begon, is een niet te overziene lawine geworden... Onherroepelijk en onomkeerbaar...
Laat me even toe mijn gal te spuwen op de islamlessen die in de jaren 70, 80 en 90 in de scholen gegeven werden. Islamleraren als vermeende korankenners, gaven hun eigen draai en interpretatie aan de openbaringen van hun profeet. Zo konden ze hun moslimleerlingen klaarstomen voor hun toekomstige rol in onze samenleving,om hen opstandig, eigengereid en boordevol zelfvertrouwen in een optimale mentale paraatheid te brengen.Om van hen een machtige moslimgemeenschap te maken... Een bedreiging voor onze traditionele samenleving!... Hoe kwam het toch dat de islamleraar in zijn klas onbeperkt in het Turks mocht vertellen wat ie wilde tegen zijn leerlingen? Niemand in school wist wat er tijdens dat islam-uurtje verteld werd. En na de les stormden de moslimleerlingen naar buiten als een bende gekken, uitgelaten en onbeheerst. Dat zegt genoeg over de lesinhoud van de islamleraar... Verbale communicatie met de islamleraar was zo goed als onmogelijk. Hij brabbelde een wartaaltje met slechts hier en daar een herkenbaar Nederlands woord, en een krakkemikkige zinsconstructie die hij zelf uitgevonden had...
Maar we hebben het allemaal nog niet gehad. Er is nóg wat op komst. Mieke Van Hecke, baas van het katholiek onderwijs, wil de islam integreren binnen de godsdienstles, dus geen apart islamonderricht. Aparte islamlessen staan volgens haar haaks op de integratiegedachte. En minister Pascal Smet maakt het nog sterker door zich af te vragen "hoe de islamlessen ingebed kunnen worden in het gewone onderwijs"... We zullen onze ondergang wel lijdzaam afwachten...
05-09-2011 om 06:15
geschreven door lieve vandenhoudt
Collega Harry attendeerde mij op de uitgave van een nieuw leesboekje voor leerlingen vanaf 9 jaar.
De Disco
Piet en Achmed zijn in de disco. Piet is aan het dansen. "Rot op Piet", zegt Achmed. "Ik wil hier dansen". Maar Piet blijft staan. Achmed belt zijn vrienden. En samen steken ze Piet neer. Nu kan Achmed lekker dansen.
Bij de Politie Aziz zit in een cel. Hij is stout. Hij had een auto gestolen. Aziz belde zijn vrienden. De vrienden schreeuwen tegen de politie. De vrienden hebben een mes. De politie is bang. Aziz mag naar huis. Aziz moet lachen.
De BMW Toet-toet. Daar is Muhammed. Muhammed heeft een nieuwe auto. Muhammed is al 17 jaar. Hij kan heel hard rijden. De politie kan hem niet pakken. Gert heeft een vijfdehandsauto. Hij rijdt per ongeluk 1 km te hard. Gert krijgt een bekeuring. Gert moet huilen.
Het vuilnis Rachida ruimt op. Rachida heeft een lege doos. De vuilnisbak is heel ver weg. Wel 10 meter! Rachida gooit de doos uit het raam. Zo, dat is beter. Nu is Rachida niet moe. Buiten is het vies. Maar dat maakt niet uit.
De Boete Ali steelt een fiets. Jan noemt Ali "fietsendief". Jan krijgt een boete. Racisme mag niet in België.
03-09-2011 om 00:00
geschreven door lieve vandenhoudt
Buitengewoon Lager Onderwijs (BLO) is er altijd geweest voor zwakbegaafden.
Waarom geen BLO voor hoogbegaafden? Hoogbegaafden zijn toch ook 'buitengewoon'?!
Buitengewoon onderwijs, uitsluitend voor verstandelijk minderbedeelden, is een zuivere discriminatie van de hoogbegaafden. Hoogbegaafden hebben recht op elitair onderwijs dat afgestemd is op hun superieure verstandelijke capaciteiten! Net zoals de zwakbegaafden onderwijs krijgen dat aangepast is aan hun beperkte verstandelijke mogelijkheden...
En als er enkel BLO mag bestaan voor zwakbegaafden, dan betekent dat het promoten en kweken van achterlijken en debielen, van stompzinnigen en zwakzinnigen, van onderontwikkelden en primairen, van gekken en idioten, van zwanzers en zeikerds, van kwakzalvers en andere imbecielen ... Genieën en supergetalenteerden worden gediscrimineerd! Zal ik eens naar het CGKR stappen?...
02-09-2011 om 19:09
geschreven door lieve vandenhoudt
"In negen basisscholen met veel kansarmen in Antwerpen, Brussel en Gent komen er vanaf het schooljaar 2012-2013 proefprojecten om de leerlingen beter te begeleiden. Dat kondigt minister Smet aan. Doel van de projecten is de kansarme kinderen beter voorbereid aan de start van het secundair onderwijs te brengen. Uit onderzoek blijkt immers dat het verschil in schoolresultaten tussen migranten en autochtone leerlingen nergens groter is dan in Vlaanderen... Er zal geprobeerd worden om de les meer te doen vertrekken vanuit de leefwereld van de leerlingen... Voor de proefprojecten is een miljoen euro uitgetrokken."
Hoe is het weer zover kunnen komen? Nu is het veel te laat! In de jaren 80 en 90 hadden we allemaal sámen moeten protesteren tegen de migrantenprojecten die als paddenstoelen uit de grond schoten. Ik begrijp al die heisa niet rond het nieuwe project van minister Smet niet. Het is achterhaald.Vroeger, toen ik mijn beklag maakte over de lopende geldverslindende projecten, de 'Parels voor de Zwijnen', werd ik uitgemaakt voor racist, kwam iedereen uit de lucht gevallen, wist niemand waarover ik het had, helemaal alleen stond ik, niémand om achter mij te staan... En nú pas is er massaal protest. Véél te laat!...
En dan die zever over 'vertrekken vanuit de leefwereld van de migrant', de 'leefwereld', de eigen taal, cultuur en gebruiken van de migrant, heeft ALTIJD centraal gestaan, bij eenderwelk project, dat is niks nieuws. Leerstof die aansluit bij de leefwereld van de migrant? Eigen taal en cultuur promoten? Niet bevorderlijk voor integratie en zeker niet voor goede leerprestaties. In het secundair onderwijs zullen er bijgevolg nóg meer allochtonen verloren gaan lopen...
"Het verschil in schoolresultaten tussen migranten en autochtone leerlingen" is nergens groter dan in Vlaanderen"... (?!)... Er is ALTIJD en OVERAL verschil geweest tussen allochtonen en autochtonen. Migranten zijn gewoon de onderlaag van de algehele schoolbevolking (en de schrik van kwaliteitsonderwijs). In álle scholen, niet alleen in Vlaanderen. In niet één school overtroefde de allochtoon zijn autochtone klasgenootjes. Dat is niets om verwonderd over te zijn. Dat is al decennia zo aan de gang, maar blijkbaar valt het nu pas op...
01-09-2011 om 05:23
geschreven door lieve vandenhoudt
Badend in het zweet wakker geworden vanmorgen. Met een onbeschrijflijke dorst. Geen natte droom, maar een helse nachtmerrie, een frustrerende belevenis, het was afzien en lijden, uitsloven en zwoegen...
Ik zal eens vertellen wat me vorige nacht in dromenland overkwam.
Het gebeurde tijdens een bijeenkomst van enkele collega-bloggers. Hun vrouwen waren er ook bij. Terwijl de mannen zich terugtrokken op een gezellig terrasje achter een schuimende pint, sleurden de dames me mee van de ene cremerie naar het andere ijssalon, van de ene kledingzaak naar de andere schoenwinkel. Alle boetieks hebben we afgeschuimd. Het was aldoor etalages kijken, koffie slurpen, ijsjes eten die mijn oren uitkwamen, pannenkoeken die op mijn maag bleven liggen... Een kwelling!... Kon ik mijn lippen maar even zetten aan het schuim van een heerlijk biertje. In mijn droom droomde ik van een café met 500 soorten bier waar de hele toog van mij alleen was... Maar de hardvochtige dames kenden geen genade. Ze hadden ook nog nooit gehoord van: "Gij zult de dorstigen laven". Geen greintje begrip brachten ze voor me op. Onvermoeibaar stapten ze voort, terwijl ik stierf van de dorst, hunkerend en smachtend naar een frisse pint. Als we dan het terrasje passeerden waar de mannen zaten, trokken de dames nog harder aan mijn mouw, om me zeker niet uit het oog te verliezen wanneer ik een zwenking naar het terras wilde maken.
Gelukkig zijn dromen bedrog.
30-08-2011 om 11:48
geschreven door lieve vandenhoudt
Eigenaardig... Nooit eerder luidde de alarmklok zo fel als nu over het slinkende onderwijsniveau. Terwijl die trend zich al meer dan 20 jaar geleden in gang zette. En nu is die natuurlijk niet meer te stuiten. Het was allemaal voorspelbaar. Er waren geen enquêtes voor nodig, er hoefden geen 5000 leraren ondervraagd te worden, in de loop der jaren hebben we het allemaal zien en voelen aankomen, maar vroeger moésten we erover zwijgen...
Lieve zal nu zelf maar beginnen met de schuldigen aan te wijzen, de aanstokers van het wegglijdend lesniveau. Want nergens anders is dat uitdrukkelijk te lezen. De allochtonen, de allerzwakste groep van de schoolbevolking, zijn medeschuldig aan de aantasting van de onderwijskwaliteit! Toen de eerste systematische migrantenprojecten zich in de multiculturele scholen aankondigden, kreeg het traditionele onderwijs een flinke deuk, weg met kwaliteit, weg met niveau, weg met prestige. Dat gebeurde niet zo ineens als het hier geschreven staat, maar sluipend en haast onmerkbaar. Daar ging een hele tijd overheen. De gevaarlijke daling van het lespeil had als gevolg dat het intelligentieniveau van de leerlingen ook een duik naar beneden nam. Ik heb het ooit eens gehad over "Onze kinderen worden dommer". Dat bleek uit de scores van het jaarlijkse intelligentieonderzoek, scores die jaar na jaar afbrokkelden. Cijfers liegen niet...
Het streven naar multicultureel onderwijs, inclusief de bijzondere aandacht voor De Allochtoon, bracht de Vlaamse leerlingen in gevaar. Daar waar allochtonen zich nestelden, zag je het lespeil zichtbaar verslappen. Dat was een bedreiging voor onze eigen leerlingen die geen volwaardig onderwijs meer kregen omdat leerkrachten hun lesniveau aanpasten aan de zwakke allochtone groep. Een gevaarlijke nivellering!...
Behalve de allochtonen waren er ook nog andere incidentele zwakkelingen die verantwoordelijk waren voor de uitholling van het onderwijs. De buitenbeentjes en de zorgenkinderen!... Er zijn ontelbare stunts bedacht en verzonnen om zwakbegaafden, leergestoorden, en andere achterblijvers te hulp te snellen. Inhaallessen, remedial teaching, individuele behandelingsplannen, bijlessen, vakantietaken... álles in het teken van de zwakke leerling! Taakleraren, schoolbegeleiders en allerhande hulpverleners focusten dan tegelijk en massaal op de onderlaag van de schoolbevolking... Ten koste van de intelligente bovenlaag, de goede presteerders...
En wat werd er gedaan voor deze elite? Voor hoogbegaafden en uitblinkers? Voor bollebozen, supergetalenteerden en genieën? Voor slimmeriken en sluwigaards?... Niéts! Die moesten hun eigen weg vinden, aan hun lot overgelaten, en zelf zorgen voor de ontwikkeling van hun talenten, zelf zorgen dat hun begaafdheid aan haar trekken kwam en dat die niet verloren ging of weggezogen werd in de marginale massa van de zwakkelingen...
De verwaarlozing van de goede leerlingen stoorde me geweldig. Alsof er geen uitstekende leerlingen mochten zijn. Alsof alle leerlingen zich als gelijken moesten opstellen op hetzelfde matige niveau. Er werd vroeger veel gezeverd over 'hulpbehoevende doelgroepen' en 'begeleiding van zwakke leerlingen', en nog zo van die rare kreten, maar uiteindelijk kwam alles neer op een nivellering van het peil van alle leerlingen, en liefst naar onderen toe. Iedereen gelijk en allemaal even zwak... Makke schapen in een kudde zijn dom en volgzaam, en dat maakt de herder machtig...
29-08-2011 om 05:38
geschreven door lieve vandenhoudt
Over Chokri Mahassine, ofwel : Discriminatie in de Leraarskamer.
Chokri Mahasinne, organisator van pruttelpot, heeft vroeger een poos lesgegeven aan de middenschool in Zonhoven. Hij gaf er aardrijkskunde aan de jongste middelbare scholiertjes. Ik kende hem als een enthousiaste leraar en een toffe collega voor zijn medeleraars. In de leraarskamer stelde hij zich bescheiden op en wist over alles mee te praten. Maar Chokri koesterde politieke ambities want daarmee viel meer te bereiken en te verdienen dan met een job in het onderwijs...
Nu genoeg tromgeroffel en trompetgeschal... Op zekere dag hing er in de leraarskamer een lovend krantenartikel op het mededelingenbord. Over Chokri Mahassine. Een flatterende foto stond centraal met daarrond allemaal lovende woorden. De man werd tot in alle uithoeken van de hemel geprezen...
Het krantenknipseltje in de leraarskamer stoorde me. Ik vroeg me af: "En de leraren Peeters en Janssens?"... Die hebben nooit eens aan de muur mogen prijken met een mooie foto en prijzende commentaren! Hun hele carrière hebben Peeters en Janssens zich tenvolle ingezet voor de school, voor de leerlingen, voor alle collega's. Maar géén foto, géén lofgezwaai, niéts hing er ooit tegen de muur over Peeters en Janssens...
Hier moet iets gaan gebeuren bedacht Lieve. Toen de kust en het strand veilig waren, en de leraarskamer leeg was, sloop Lieve met opstaande kraag, schichtig om zich heen kijkend, zoals in een detectivefilm, naar de leraarskamer. En met één stevige ruk was het krantenknipseltje verdwenen. Weg!... Ik geniet nu nog altijd van de genoegdoening van dat moment, geslaagde wraakacties blijven een leven lang bij...
27-08-2011 om 05:00
geschreven door lieve vandenhoudt
Atheneum, januari 1992. Yusuf, Ersoy, Mehmet, Turgay en Osman, dat waren de exotische namen van vijf Turkse leerlingen van het vierde beroepsjaar. Ze vormden een hecht groepje en hadden onderling een sterke band. Als individu stelden de vijf pubers niets voor, liepen ze verloren en stonden ze nergens. Eén voor één losers! Maar als groep straalden ze kracht uit, zochten elkaar altijd op, en hun devies was dan ook: 'Samen Sterk'.
Op een dag mispeuterden ze serieus iets in het werkhuis. Dat deden ze uiteraard in groepsverband, want als enkeling waren ze tot niets in staat, ik heb het al gezegd.
Toen kwamen de leerkrachten bijeen om te vergaderen over de sanctie voor het weerbarstige vijftal. -Agendapunt: 'Na herhaalde waarschuwingen willen Yusuf, Ersoy, Mehmet, Turgay en Osman zich niet schikken naar de voorschriften in het werkhuis. Beraadslaging over sancties'. -Conclusie van de vergadering: 'Yusuf, Ersoy, Mehmet, Turgay en Osman krijgen strafstudie. Onder toezicht blijven ze in de studiezaal en mogen die dag niet mee met de klassikale daguitstap naar het Autosalon in Brussel'... Dus geen Autosalon voor de vijf wringers...
Op de bewuste dag van hun strafstudie, verscheen het vijftal echter niet op school. Ze waren onvindbaar. Het mysterie was al gauw opgelost toen ze tóch op het Autosalon verschenen, waar ze stoer en theatraal over hun stunt vertelden. Wat bleek nu? Ze waren het slachtoffer gaan uithangen bij de lokale migrantendienst waar de sociaalvoelende migrantenwerksters medelijden kregen met de gestrafte Turkjes. Ze moedigden hen aan om tóch naar Brussel te reizen door hen elk wat geld toe te stoppen (opgelet belastingbetaler!). En toen mochten ze het Autosalon binnen tegen 50 frank per persoon, terwijl hun Vlaamse klasgenoten 125 frank moesten betalen... De school werd in zijn beslissingen schaamteloos gedwarsboomd door de migrantendienst!...
Alsof het verhaal van de vijf nog niet fraai genoeg was, voegden ze er ook nog aan toe dat ze met eigen vervoer op het Autosalon geraakten... Hola, wacht even, 'eigen vervoer'?!... En wat doen we dan met 'kansarmoede'?!...
25-08-2011 om 15:01
geschreven door lieve vandenhoudt
Ik heb vandaag mijn hart al opengesteld voor een poesje van de buren. Ik heb het eten gegeven, aaitjes gegeven, ik heb het geknuffeld en gestreeld. De emoties waren wederzijds. Poesjes zijn gauw tevreden en komen met die uitingen van genegenheid wel een hele dag toe. Soms gebeurt het toch dat het poesje 's namiddags nog een aaitje wilt komen stelen. En dan voel ik me schuldig als het me niet vindt...
Vanochtend kwam 'poeske', zo noem ik haar, door de regen naar me toe getrippeld. Ik veeg dan eerst haar pelsje droog, terwijl ze uitnodigend haar kopje omhoog houdt en op haar achterste pootjes gaat staan. Klaar om gestreeld en geknuffeld te worden. Ondertussen bedenk ik wat ze vandaag zou lusten. Garnalen, zalm, witvis of tonijn? Alle vier tegelijk dan maar, en alle vier in een sausje. Ik haal mijn poezenservies tevoorschijn en spreid de malse brokjes uit over vier bordjes. Terwijl ik haar bordjes klaarmaak, schuifelt ze ongeduldig langs mijn benen en vraagt zich af waarom het niet wat vlugger kan. Ze geeft ook likjes met haar tong op mijn handen, als teken van dankbaarheid. Daarna gaat ze wachten onder het afdakje waar ze beschut tegen de regen kan genieten van haar koud buffet. Als ze klaar is, kauwt en lekt ze nog wat na, en verdwijnt dan onmiddellijk. Wandelt verwaand weg met haar snoet in de lucht. Geen mens doet haar dat na. Ze gunt me geen blik meer. Het is uit met de liefde. Zou de liefde van een kat ook door de maag gaan?...
23-08-2011 om 17:28
geschreven door lieve vandenhoudt
Nederland, juli 2008. SP-kamerlid Sadet Karabulut zegt dat gemengde scholen, waar zwarte en witte kinderen samen naar school gaan, het integratieprobleem vanzelf oplossen. Ook aan de taalachterstand bij Marokkaantjes en Turkjes moet klassikaal gewerkt worden, sámen met de witte leerlingen, anders werk je 'segregatie' in de hand. (Lieve vraagt zich af waarom segregatie niet mag, als het onderscheid tussen eigen leerlingen en allochtone leerlingen tóch een feit is?!...)
België, februari 2011.
Drie jaren later horen we hier in ons land dezelfde onzin : "Beleid streeft naar gemengde scholen, naar sociale mix".
Mijn mening is dat witte scholen niet wit genoeg kunnen zijn, en dat zwarte scholen niet zwart genoeg kunnen zijn. Wég met gemengd onderwijs!... Apart onderwijs is het enige antwoord op: hoe kunnen we onze Vlaamse leerlingen behoeden voor de neerwaartse spiraal naar onder, naar de afgrond waarnaar ze gezogen en meegesleurd worden door hun taalarme zwarte klasgenootjes?
Het streven naar multicultureel onderwijs brengt onze eigen kinderen in gevaar. In de scholen waar allochtonen zich nestelden zag ik het onderwijspeil dalen. Dat was een bedreiging voor onze Vlaamse leerlingen die geen volwaardig onderwijs meer kregen omdat leerkrachten hun lesniveau aanpasten aan de zwakke allochtone groep. Een gevaarlijke nivellering!...
Het streven naar gemengd onderwijs beoogt enkel het profijt van allochtone leerlingen. Om hen in een gemengde klas zich te laten optrekken aan de sterkere Vlaamse leerlingen. Om hen uit hun minderwaardige positie te redden. Maar een allochtoon blijft een allochtoon, die kán zich niet optrekken aan zijn Vlaamse evennaaste, een allochtoon néémt niets aan van zijn witte klasgenootjes, hij blijft trappelen op zijn eigen lage treetje van de ladder en zuigt zo zijn witte vriendjes mee naar onder. Dát is gemengd onderwijs!... Bovendien kunnen allochtonen ons niéts bijbrengen, ze hebben niéts waarvan we wijzer worden, ze hebben niéts om ons te verrijken, en zeker de moslims niet...
Het nieuwe streven naar sociale mix en gemengde toestanden betekent zonder meer een aanval op de kwaliteit van ons traditionele Vlaamse onderwijs, dat in het verleden al flink toegetakeld werd. Onszelf verraden en verloochenen, en het beste van onszelf prijsgeven, daarmee zijn we goed bezig!... Onze eigenheden te grabbel gooien aan onderpresteerders, wanpresteerders en andere knoei- en smospotten... De ondergang van onszelf en van onze eigenheden!...
22-08-2011 om 01:35
geschreven door lieve vandenhoudt
Lyceum, schooljaar 1995-1996. Over directrice Prutsmans heb ik allang niet meer verteld. Het mens dwarsboomde mijn werkzaamheden in school, en als een afgunstige spin deed ze er alles aan om mij in een kwaad daglicht te stellen bij anderen. Ze had iets tegen Vlaamsblokkers, daar knelde het schoentje...
Daarom haal ik haar nu uit de ondergrondse gewelven van mijn geheugen om haar een flinke bolwassing in de pan te geven, om er gehakt van te maken, om haar tot moes te kloppen. De vieze brij in de pan laat ik dan sudderen tot ze zieltogend gaat liggen smeken om vergiffenis... Daar gaan we dan...
Prutsmans had als kind eens veel te lang in de botsautokes gezeten, en op de paardjesmolen had ze zich ook al een paar toeren misgrabbeld. Daarom draaiden haar hersenen zich in warrige kronkels en die konden dan niet meer uit de knoop geraken. Haar bovenkamer lekte omdat er niet alles op een rijtje zat. En verslenste spinnenwebben huisden ook nog in haar koppeke. Zij was geen vrouw van vlees en bloed, maar een giftige adder, een valse en agressieve gifslang!
Haar boosaardigheid leek op die van een toverkol, zoals die van de 'Tuf-Tuf-Club' van Willy Vandersteen. Vandersteen noemde de heks 'Kovertol' en die had een vliegbezem en zwarte vogel als metgezel, een raaf, een afschuwelijke zwarte vogel... Heks, raaf en bezem... Prutsmans kwam ook alle dagen naar school op hare bezem die ze 's ochtends netjes parkeerde tussen de auto's van haar personeel... Met gebochelde rug begaf ze zich schichtig naar haar kantoor, waar ze haar wrattig gezicht en kromme neus wat bijpoederde, alsof dat zou helpen... Het schijnt dat slechte karakters er allemaal zo vreselijk uitzien...
Prutsmans rolde van de ene stommiteit in de andere blunder. Blunderen en flateren, dat deed ze met haar volle verstand en uit eigen vrije wil. Een prachtige illustratie van haar stunten was het bordje'School zonder Racisme' dat ze op de speelplaats wilde ophangen op een opzichtige plaats. Ze pakte daartoe een laddertje dat gelukkig wat wiebelde en toen donderde ze naar beneden met veel rokkengezwaai en bliksemstralen. Een prachtig vuurwerk!...
Sociale en etnische minderheden, marginalen, hopeloze en andere gootgevallen... dat waren haar geliefkoosde prooien om te viseren, analyseren en uitspitten, bijgestaan door haar handboek vol met toverspreuken. Daarmee was ze fulltime bezig en verwaarloosde haar eigenlijke opdracht : de leiding over een waardig lyceum...
20-08-2011 om 04:35
geschreven door lieve vandenhoudt
Vandaag geen gezeur over 'vroeger', of over tegenvallers op school, ook niet over gevaarlijke islamlessen, en ook geen onthullingen over invasies van indringers en ander ongedierte, of over de sektegekken die in het racismecentrum huizen... Vandaag gaan we dus zwijgen over het verleden. Dan kunnen de belevenissen van vroeger ondergronds wat rommelen en pruttelen, om morgen in alle hevigheid tot uitbarsting te komen...
Mijn allerlaatste dag moet er eentje zijn van onbezonnen losbandigheid en tomeloze drift. Ik wil terug naar het landelijke Vlaanderen van 1900, en naakt gaan zwemmen in het heldere beekje waar de Witte van Zichem met zijn vriendjes ging zwemmen, en dan zalig in het gras gaan liggen waar warme zonnestralen mijn lichaam opdrogen. Ik wil met Richard Gere gaan wandelen door weidse velden en onder een grote lindeboom de liefde met hem bedrijven. En dan gaan we samen terug naar het beekje om wat af te koelen. Op het malse gras spreiden we een dekentje, en genieten we van Champagne en Aardbeien. Als dat met Julia Roberts kan, dan moet dat met mij zéker lukken... De combinatie van champagne en aardbeien geeft aan onze lichaamssappen een magische kracht, en we beginnen opnieuw te minnekozen. Eerst wat speelse aanrakingen, en dan... een dodelijke extase!... Daarna is alles afgelopen, geen heden meer, geen toekomst meer. Alleen 'vroeger' blijft over...
Deze laatste wilsbeschikking heb ik met mijn notaris besproken. Zou deze man er in slagen om alles zo'n beetje te kunnen regelen voor mij?...
18-08-2011 om 17:07
geschreven door lieve vandenhoudt
Toen Lieve nog jong en dom en blond was, had ze eens een vriendje, een eendagsvliegje, waaraan ze nu nog met plezier terugdenkt. Samen beleefden we grappige momenten, maar het waren eenmalige belevenissen die niet voor herhaling vatbaar waren, die gewoon niet kónden herhaald worden, ze waren exclusief voor dat moment...
Plattelandsschooltje, einde jaren tachtig. Gilbert was onderwijzer in het tweede leerjaar, hij droeg een knots van een trouwring, maar dat belette hem niet om heel even samen met mij op een scheve schaats te rijden, en nog wel in een schuinse richting. Er zaten toch bladzijden genoeg in zijn trouwboekje... Ik heb het al verteld: van mannen met trouwboekjes moet ik afblijven, maar gelukkig is het vlees sterker dan de wil...
...Einde juni, het gelukzalige vooruitzicht van een eindeloze vakantie! Het zonnetje stond verblindend hoog aan de hemel te schitteren en de thermometer wees 30°. Een euforisch gevoel van vrijheid en losbandigheid bekroop ons. Gilbert beweerde dat hij de héérlijkste spaghetti van de héle wereld kon maken. Dit verleidingstrucje had ik nog nooit gehoord. Wat zijn mannen toch vindingrijk. Maar Gilbert hield woord, hij zorgde voor de spaghetti, het fijnste gehakt, uien, sausjes, exotische slaatjes, en roomboter met stokbroden... Het broeierige weer bracht ons in een zorgeloze wildebrasbui, en we besloten tot een ruilhandeltje: Gilbert maakt spaghetti en Lieve zorgt voor de drank. Als aperitief dronken we onder de parasol een stevige Leffe Radieuse, een biertje dat Gilbert nog niet kende, maar hij was wél nieuwsgierig. De aardedonkere kleur van het bier in de glazen kreeg een bijzondere schittering door de zonnestralen die over de tafel schenen. Even de parasol bijstellen...
Gilbert was zo dol op de Leffe Radieuse dat hij er wel meer van lustte. En daarna nog eentje, en nog eentje... Leffe Radieuse, een 'lange en warme afdronk', ja dat zal wel... Net toen het tijd werd voor de spaghetti, was Gilbert in slaap gevallen. Daar lag hij dan zalig te slapen in het zonnetje, van wie of waarover zou hij dromen?...
De aanblik in de keuken werkte ontnuchterend, dus maar vlug die keukendeur weer dicht. Lange tijd na zonsondergang, het was nog benauwend warm, was Gilbert nog altijd in dromenland. Hij lag daar totaal ontspannen met een zalige glimlach om de mond...
Nooit meer Leffe Radieuse in huis halen, de mannelijke libido verdwijnt zienderogen!...
16-08-2011 om 09:49
geschreven door lieve vandenhoudt
Rik Ringers, detective en journalist in het gelijknamige stripverhaal, is de schuilnaam van een warhoofd die me onlangs een mail stuurde waarmee ik aanvankelijk geen raad wist. Maar algauw besloot ik het mailincident gewoon te negeren. Te klasseren als waardeloze prul, als tijdverdrijf van een gefrustreerde lezer die een zwak moment beleefde...
Rik Ringers was van mening dat bloggers niets mogen verbergen, dat ze hun ziel en hun hele innerlijke wezen moeten blootgeven, dat ze geen geheimen mogen hebben, dat ze hun hele psyche moeten delen met alle lezers. Hij vond ook iets niet kloppen aan mijn blog, maar vertelde niet wat hem dwarszat. Dat zou hij gaan onderzoeken. Oei! Moet ik nu schrik krijgen? Of al mijn zonden voortaan gaan opbiechten op mijn blog? Of meer over erotische avontuurtjes gaan vertellen? Of minder fantaseren en dromen?... Het was niet duidelijk wat Rik Ringers van me verlangde. Hij zou het gaan onderzoeken, zei hij. Wat onderzoeken? Hoe onderzoeken? Waarmee onderzoeken? Met vergrootglas of kristallen bol? Welke bronnen zou hij aanspreken?... De geheimen die een detective ontrafelt kunnen soms verrassend uit de bus komen. Wie weet wat hij allemaal over mij gaat ontdekken? Ben benieuwd. Ik wens hem veel succes...
14-08-2011 om 15:27
geschreven door lieve vandenhoudt
