|
Er was eens een leraar, vers gescheiden, kwetsbaar, met nog niet geheelde wonden na een pijnlijke echtscheiding. Hij gaf het vak Spaans aan de laatstejaars van het atheneum.
Nog midden in de emotionele draaimolen spartelend, stortte hij zich alweer in een nieuw liefdesavontuur. Hij werd verliefd op een leuk vrouwtje, en in een euforische roes nam hij haar drie dochtertjes er ook bij. Liefde groot genoeg, huis groot genoeg, alles groot genoeg, iedereen welkom... Er werden impulsieve beslissingen genomen, onder invloed, in een roes waarbij verstand en rede uitgeschakeld waren.
In de leraarskamer liet de leraar iedereen meegenieten van zijn prille geluk. Dartelende engeltjes en fluitende vogeltjes en zo... Maar na enige jaren brokkelde het nieuwsamengestelde gezin af, verloor zijn glans, en de eerste barsten werden zichtbaar. De leraar vertelde over zijn vrouwtje dat als een kloek waakte over haar drie dochters, inmiddels bijna volwassen en elk in het bezit van een vriend. De zes pubers kregen een loft toegewezen in het grote huis van de leraar, en als leeghangers voelden ze zich daar allemaal lekker thuis. Alle comfort, luxe en verwennerijen kwamen zomaar aanwaaien. Daarom vonden ze het niet nodig om voor hun eigen onderhoud te zorgen... En hun mama moedigde hun levensstijl aan...
Klagen, kreunen en zuchten deed de leraar voortaan in de leraarskamer. Hij kwam in geldnood, wist niet meer hoe hij het hele clubje onderhouden moest. Het werd hem allemaal teveel. Hij was ook niet het type dat thuis met zijn vuist op tafel kon slaan, hij was een sloef en een slaaf, die zijn ergernissen opkropte, onbekwaam om een ernstig gesprek in zijn gezin op gang te brengen, onbekwaam om "neen" te zeggen, om "stop" te zeggen. In een hoek gedrongen, waaruit hij niet meer kon ontsnappen, zag hij de uitzichtloosheid van zijn bestaan, glashelder moet hij dat gezien hebben, want op een dag vernamen we op school dat hij zichzelf van het leven beroofde... Verdwijnen! Wegwezen! Dat was zijn enige uitweg!...
15-12-2009 om 00:00
geschreven door lieve vandenhoudt
|
