NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Zoeken in blog

Dit blog wordt regelmatig bijgewerkt - this blog will be updated regulary

Beste lezer, mocht u onverwachts grammatica foutjes tegenkomen in de reportages/verhalen op dit blog, bij deze mijn verontschuldiging, Wayn, Storyteller

Dear reader, if you encounter, unexpectedly  grammar mistakes in the reports / stories on this blog,  my apology, Wayn, Storyteller

NIEUW BOEK VAN WAYN PIETERS ''SURUCUCU' IS VERSCHENEN

TE BESTELLEN BIJ FREEMUSKETEERS 
NEW BOOK OF WAYN PIETERS 'Surucucu' (dutch) IS PUBLISHED

ORDER AT Free Musketeers
  • UITGEVERIJ FREE MUSKETEERS - BESTEL/ORDER 'SURUCUCU'
  • Foto
    PLOT: Tonho gaat op zoek naar de moordenaar van zijn vader Lirio, omgebracht voor ruwe diamanten. Hij raakt verzeild in een wereld van intriges, moord en komt in bezit van een schatkaart. Het avontuur begint in Rio de Janeiro. Via de Mato Grosso en junglestad Manaus komt hij tenslotte terecht in Novo Mundo, Pará, waar 258 jaar geleden een goudschat begraven werd. Dit is ook het gebied van de Mundurucu-stam, met hun mysterieuze wereld en het woud van de Surucucu slangen, het metafysische van Amazonas. Het verhaal geeft een visie op de Braziliaanse samenleving en vraagt begrip voor het Indianen-vraagstuk. 

    BIOGRAFIE: Wayn Pieters (1948) werd geboren in Maastricht. Naast auteur is hij kunstschilder en singer-songwriter. Sinds 1990 bezoekt hij Brazilië, waar hij vele reizen ondernam en in 1995 een bezoek bracht aan de Xavante Indianen in de staat Mato Grosso. Zijn oom, pater Thomas, die 40 jaar in Brazilië werkte, omschreef hem ooit: ‘Op zijn reizen door Brazilië wordt hij geleid door een mystiek gevoel van broederlijke verbondenheid met ras, bloed en bodem.’

    Verschenen 2014 Verkoopprijs: € 15,95 (exclusief verzendkosten)

    Foto
    BOEK WAYN PIETERS: XINGU, DE INDIANEN, HUN MYTHEN mythologische verhalen der Xingu Indianen- midden-Brazilië vert. van uit Portugees/uitg. Free Musketeers - Het boek is verkrijgbaar bij boekhandel 'DE TRIBUNE' aan de Kapoenstraat te Maastricht
  • VOOR BESTELLING van de boeken/ to order the novels 'SURUCUCU' EN XINGU, DE INDIANEN, HUN MYTHEN via internet en INFORMATIE: FREE MUSKETEERS - klik hier
  • Kansrijk uitgeven voor iedereen! Kunt u deze promotiemailing niet lezen? Bekijk hem in uw browser. Het nieuwe boek van Wayn Pieters Tonho gaat op zoek naar de moordenaar van zijn vader Lirio, omgebracht voor ruwe diamanten. Hij raakt verzeild
  • WAYN
  • BEZOEK TEVENS CULTUUR BLOG/ Visit also cultuur blog WAYN 'WAYNART' (Engels)
  • Foto
    STORYTELLER & beeld van LUIZ GONZAGA IN RIO
    Foto
  • IBISS -Instituto Brasileiro de Inovações em Sáude e Social (Braziliaans Instituut ter innovatie in de gezondheids & soiciale zorg) IBISS is actief in de favela's van Rio de Janeiro
  • Foto
    Foto
    'Einde van de neo-liberale bezetting in Brazilië!' - The end of the neo-liberal occupation in Brazil!
    Latuff 2002
    Foto
  • Stichting PRO-AMAZONAS, steunt het werk van (support the mission of padre) pater Jan Derickx in Bengui, Belém
  • BEHOUD AMAZONE GEBIED art. Volkskrant 10 feb. 2009
  • Foto

    Roman over Brazilië: over het volk, Xavante Indianen, aanwezigheid van de Vikingen, Umbanda-cultus, erotiek, geschiedenis, politiek en intriges.
    plot: In het Xavante reservaat in de Mato Grosso worden stenenplaten met Viking schrift ontdekt door archeologen. Bij de opgravingen worden Indianen en houtkappers gedood. Er volgt de moord op een Amerikaanse Indianen beschermer. Couto, een naïve inspecteur van Japanse komaf moet de zaak onderzoeken. Het wordt een tijding van intriges en moorden, haat en liefde. Het leven van de Xavante-stam loopt centraal door het verhaal, net als de stelling dat Noormannen al in Brazilië waren vóór Cabral, terwijl de Macumba/Umbanda cultus belangrijk is in het geheel.
    De roman schreef ik, geinspireerd door mijn reizen, en indrukken.
    UItgegeven in eigen beheer; BRAWABOOKS 2005 281blz. in a-4 druk
    stuur een e-mail met adres en het boek wordt toegestuurd, euro 17,00,- inc. verzendkosten, u betaald met giro op bijgevoegd reken.nr
    opbrengst voor kleinschalig project
    Wayn

    Hoofdpunten blog waynart
  • OUT OF MY PEN - TWO ORIG. SONGS BY RAMBLIN WAYN
  • carmelita warren zevon cover jp stingray
  • remember ROY
  • ramblin wayn in brazil 2014 'the house of the rising sun'
  • ramblin wayn sings a billy joe shaver song
  • BRAZILIË - BEGINTHIER.NL
  • WAYN ON YOUTUBE
  • ORIGINALS VAN RW
  • BRASIL / impressies / reisverhalen
    Op zoek naar de Ware Ziel van Brazilië - Het alternatief
    01-06-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.botafogo, rio

    stadswacht beveelt bedelaar verborgen been te laten zien...

    de dakloze moet zich maar redden in de miserie van Rio de Janeiro

    wayn

    Bijlagen:
    http://g1.globo.com/rio-de-janeiro/noticia/guarda-municipal-faz-pedinte-mostrar-perna-escondida-no-rio.ghtml   

    01-06-2017 om 12:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    25-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.OPSTAND IN bRAZIL

    Braziliaanse president roept hulp leger in om orde te herstellen
    25-05-17, 07.23u - Marjolein Van de Water - Bron: De Volkskrant

    De Braziliaanse hoofdstad Brasilia is sinds gisteravond in handen van het leger. President Michel Temer gaf de militairen opdracht de straten op te gaan in een poging zichzelf, zijn collega's en de regeringsgebouwen te beschermen tegen woedende burgers. Hij nam het besluit gisteren na zeer gewelddadige confrontaties tussen demonstranten en politie.

    Urenlang stegen dikke zwarte wolken op uit het politieke hart van Brazilië. Demonstranten staken daar woensdag het ministerie van Landbouw in brand, en richtten vernielingen aan in minstens zeven andere ministeries. De militaire politie trad keihard op. De agenten veroorzaakten grote paniek door met hun paarden door de mensenmassa te galopperen, en schoten gericht en van dichtbij op demonstranten die met de handen in de lucht op de grond zaten.

    Inmiddels zijn 1500 militairen in Brasilia gearriveerd om de orde te herstellen. Het leger moet in eerste instantie tot eind van de maand blijven. Temer's besluit om de hoofdstad te militariseren stuitte direct op veel kritiek. Tegenstanders vinden het disproportioneel, de oppositie stuurde een verzoek naar het hooggerechtshof om de maatregel ongedaan te maken. In het Congres liepen de gemoederen zo hoog op dat ook parlementariërs met elkaar op de vuist raakten.

    De gewelddadigheden zijn tekenend voor de snijdende spanningen in het land. Sinds de toch al zeer impopulaire Temer vorige week werd beschuldigd van het aannemen van miljoenen aan smeergeld, klinkt de roep om zijn aftreden steeds luider. Woensdag togen tienduizenden Brazilianen naar hoofdstad Brasilia.
    Bezetting

    Op uitnodiging van vakbonden en sociale bewegingen bezetten ze het veld voor het Congres, om hun onvrede te uiten met diepgaande hervormingen die Temer door het Congres probeert te jagen. Het gaat onder meer om het verhogen van de pensioenleeftijd, en het flexibiliseren van de arbeidsmarkt. Volgens Temer zijn de maatregelen nodig om de noodlijdende economie er bovenop te helpen en de regeringsbegroting weer op orde te krijgen.

    Vakbonden, sociale bewegingen en de linkse oppositie zijn woedend over de plannen omdat het de armere lagen van de bevolking onevenredig hard raakt. Ze vinden de ingrijpende maatregelen bovendien onacceptabel in de huidige politieke context, met de president, het halve Congres en acht ministers onder vuur wegens corruptie. Ze eisen het aftreden van de president, en uitstel van de debatten over de hervormingen.

    Maar de president, vorig jaar aangetreden nadat zijn voorganger Dilma Rousseff via een impeachment procedure naar huis is gestuurd, peinst er niet over het veld te ruimen. Hij zegt dat hij het slachtoffer is van een complot, en houdt vol onschuldig te zijn. De steun voor de president in het Congres brokkelt ondertussen in rap tempo af. De voorzitter van de senaat vroeg Temer in omslachtige bewoordingen op te stappen, om 'een einde te maken aan de crisis'.
    Tientallen gewonden

    Het protest was woensdag grotendeels geweldloos maar een deel van de demonstranten gooide met stenen en molotovcocktails naar de politie. Die reageerde met traangas en rubberkogels. De demonstranten probeerden ministeries binnen te dringen en staken gebouwen in brand. De regering liet de ministeries ontruimen, geen van de werknemers raakte gewond. Een van de demonstranten is geraakt door een gewone kogel, het is nog onduidelijk waar die vandaan kwam. Er vielen tientallen gewonden.

    Ook in Rio de Janeiro liep een demonstratie uit op confrontaties met de politie. De regering van de deelstaat debatteerde over een wetsvoorstel om de pensioenbelasting voor ambtenaren te verhogen. De politie hield boze demonstranten met traangas uit de buurt van het parlement. Vakbonden brachten duizenden ambtenaren op de been maar het mocht niet baten. Een meerderheid van het parlement stemde voor de wet.
    ©AFP


    25-05-2017 om 07:39 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.RIO BRANCO deel 15 slot

    Ik loop nogmaals door de grote fruithal in het hart van Rio Branco, waar een sfeer te proeven is van levendigheid, de reuk van fruit, brood, vis en jenever. Buiten stort de regen en de kleine invalide man zingt in de regen zijn liedje over zijn moeder. Drie uren later wordt hij door omstanders naar binnen gebracht, daar zit hij minstens droog, en zingt nog steeds het lied over zijn moeder, met een fles cachaça in zijn hand. Zijn verlamde benen hebben hun kracht verloren, zijn nat gezicht verbergt de tranen, als hij zijn dronken stem laat galmen. Misschien zit hij morgen weer hier op deze zelfde plek en zingt over zijn moeder, ik ben dan op de weg naar een andere bestemming. Het blijft regenen in Rio Branco. Ik begeef me terug naar het busstation waar ik wacht op de bus. Het zijn lange uren, de uren dat de reiziger oplettend moet zijn, want je kan in netelige situaties terecht komen. Mij gebeurde het dat een persoon me aansprak, hoewel achterdochtig, maar meer om de resterende uren te breken, rijd ik niet veel later met de sinistere kalende man van rond de vijftig onheilspellend scheurend door de donkere straten. De man is krankjorum of moet minstens onder invloed zijn van een onduidelijk iets, oftewel opgejut door de duivel. Op een gegeven moment probeert wordt hij opdringerig en handtastelijk, daar ben ik dus niet van gediend en moet ik stante pede ingrijpen. Ik heb dus te maken met een gestoorde homofiel en zeg hem dit uit het hoofd te laten, daar ik anders genoodzaakt was met mijn zakmes zijn keel te doorsnijden. Dit deed hem danig schrikken en op mijn beste Portugees zei hem terug te rijden naar het busstation. Ik kon me moeilijk oriënteren, ook daar de duisternis gevallen was, maar ik zat ergens in de buurt van het vliegveld. Met gierende banden en als een wegpiraat scheurde hij andermaal door de straten van een buitenwijk waar kinderen en dieren net konden worden ontzien. Bij het rodoviaria stopte hij geweld, ik stapte uit en kon nog net mijn rugzak grijpen die achter in de bak lag, toen hij met gierende banden wegscheurde. Het liep goed af, maar ik weet dat ik bereid ben tot het uiterste te gaan, maar bij sommigen hebben waarschuwende woorden geen enkele lering en zullen harde dreigende woorden deze personen moeten doen inzien. Buiten dat zal ik mijn naïeviteit meer moeten controleren om mijn aversie tegen deze personen te leiden. Op het busstation is het een drukte en ik hoor de populaire vrouwen zanger Roberto Carlos een van zijn zoete liedjes kwelen uit een televisie, terwijl een irriterend dictatoriaal mannetje van niet ouder dan zeventien zich oppept door straatkinderen en kleine schoenpoetsers uit te kafferen. Hij lijkt me goed op weg om corrupt politicus te worden. Nu werkte hij nog voor de busmaatschappij, doch dit zijn de jongens die de conservatieve groepen nodig hebben.  Doch eens op en dag zal ook hij zijn superieur tegenkomen. Gelukkig zijn er ook vriendelijke mensen, die luisteren naar een verdwaalde gringo. Ik zie de mensen wachten op hun bus, gepakt met huisraad op weg naar een nieuwe bestemming, verloren in het paradijs. De rubbertappers ziel is aan het huilen, zij die blijven zullen strijden met al hun macht, geholpen door de vechters van het idealisme, de hemelbestormers (in de goede zin van het woord), zoals paters, broeders, maatschappelijk werkers, gewone leken met een besef, of vakbondmensen. Zij, die weten dat het leven in de bossen van Acre en Amazonas hard is en nog harder gemaakt wordt door de uitbuiter. Hun strijd voor gerechtigheid zal nooit tevergeefs zijn, en moge de caboclos hun beschermen. "Viva o Seringueiro!"

    fim


    'Caboclo de ACRE'  olie op karton Wayn Rio de Janeiro 2005

    Schets van IBASE Braziliaans instituut voor sociale en economische analyse

    24-05-2017 om 00:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    23-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.RIO BRANCO deel 15 'AYAHUASCA'
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Ayahuasca blad

     

     

    Ik loop langs de Acre rivier en zie de armoedige barrakken van de nakomelingen der rubberslaven, of van anderen, gekomen van een plek waar het niet beter was. Langs de rivier wordt flink gegokt: een man met een bord, drie metalen kopjes en een steentje. De mensen konden inzetten en moesten te weten komen onder welk kopje de razendsnelle vingeracrobaat het steentje had gedeponeerd. De meesten verloren natuurlijk en gingen dan in een harde discussie, daar de exploitant van het vlooiencircus werd verdacht van oneerlijk spel. De man hield ondertussen de politie in de gaten, want geld kwijt raken aan corruptie, daar was hij niet van gediend. Ik loop naar een drinkhut en ontdekt dat het bier hier 2 maal zo duur blijkt als in Rio de Janeiro en kijk naar de mooie vrouwen met hun glanzende haren, zij die het bloed van de Indiaan eren.

    Ik spreek met iemand die aanhanger is van de Santo Daime cultus, een spirituele groep die werd gesticht in 1930 door 'mestre' Irineu Serra, een rubbertapper, die ingewijd was in de Indianencultus, Indianen die leven op de grens van Peru en Acre. De groep telt meer als 15.000 aanhangers en leven in de 'Colonia cinco mil', de '5.000 kolonie'. De cultus is gebaseerd rond de 'Ayahuasca' plant, waarvan men een hallucinerende drank brouwt, die de hogere sfeeren aanroept. De naam Daime stamt af van het cultgebed: 'Dai-me força, dai-me luz...' geef mij kracht en licht... De commune is vandaag de dag onderhevig aan een streng moralistisch gedrag en het blijkt dat zij zich bezig houden met het vervaardigen van voorwerpen uit rubber.

    De Indianen in het Amazone-gebied gebruiken de 'theeplant' al duizende jaren en de naam betekent in de Quichua taal: 'liaan van de ziel': 'Aya' = geest-ziel, 'huasca' = liaan. De Indianen gebruiken de plant om een psychedelische reis te maken om in aanraking te komen met de geestenwereld, om hierdoor geestelijke en lichamelijke problemen op te lossen en voorspellingen te doen. Ik schets het misschien te bescheiden daar de belevenis bij een ieder anders kan zijn. Voor de Indianen is het een 'verheven' plant, die voor een 'niet-Indiaan' moeilijk te vatten zal zijn. Natuurlijk is het hele Amazone gebied rijk aan medicinale planten en kruiden, die de mensheid kunnen dienen, maar de vernielzucht van de kapitalistische firma's hebben geen boodschap aan de waarde van inheems plant en die het wel hebben vechten voor het patent, en wat dan ooit een heilige plant was voor de Indiaan wordt een commerciële belegging op een markt waar de consument geen benul van heeft.

    wordt vervolgd...Roepen

    23-05-2017 om 00:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    22-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.RIO BRANCO deel 14 Het zwoegen der Rubbertapper

    De moderne arbeidsmethodiek van de rubbertapper verschilt niet veel van die men 100 jaar geleden toepaste. Een dag van de 'serinqueiro' is lang. Hij begint rond 5 uur in de morgen, opstaan, koffie drinken en de schemerpaden op. Het pad wordt verlicht door het 'poronga' (kerosinelicht) dat op zijn voorhoofd is vastgebonden. Verder heeft hij een zak vol met bakjes om de latex op te vangen en tapmesjes, een geweer over de schouder en een emmer. De -colocaçâo- is de plaats in het woud waar hij woont en werkt, en de grootte van de werk-plek verschilt, van enkele rubberpaden met 300 bomen tot grotere met met wel het dubbele aantal. De tapper kent iedere boom, kerft verschillende malen met zijn mes in de bast tot het witte sap eruit druppelt. Dit druipt door de kerving naar beneden en ten slotte in het bakje dat, aan een pen onder de kerf hangt.

    Hoe belangrijk is de 'havea Brasiliensis? Ik moet stellen: beduidend. De boom werd al door de Indianen gebruikt en zij maakten nuttige dingen van de latex zoals schoeisel en waterdichte kleding. De andere wereld maakte pas veel later gebruik van de boom, dat gebeurde op grote schaal toen Dunlop de luchtband introduceerde en de massaproduktie van de 'auto' op gang kwam. Er zijn verhalen van reusachtige bomen bij de Madeira-rivier, die je alleen met tien mensen kon omvatten. In de morgen bewerkt de rubbertapper zo'n 100 tot 130 bomen. Rond het middag uur rust hij uit en eet wat, en soms, als het zich voordoet gaat hij jagen. Dit wordt nu veelal bemoeilijkt door de constante ontbossing, want vroeger was het spoor van een 'paca', een log gebouwde waterhaas met een gewicht van zo'n 10 kilo, gemakkelijk te volgen en de tapper had goed vlees. Vaak was ook de brulaap een doel, maar hij moest bij de vedommenis niet vergeten een dankwoord te richten tot de -caboquinho do mato-, de beschermer van de jacht, want je wist maar nooit. In de middag haalt hij de bakjes aan de wenende bomen weer op, die zitten dan vol met vloeibare witte latex, hetgeen in een emmer wordt gedeponeerd. Terug in zijn hut wordt een houtvuur aangelegd om de rubber te roken. Hij laat de latex op een draaiende stok stollen, tot zich een dikke zwartgeblakerde bol vormt. De nachtbosgeesten zijn dan al aan het lopen. Tappers die vroeger als slaaf werkten voor de 'patrons' moesten deze bollen aan hun verkopen en werden zo benadeeld, kregen schulden en kwamen nooit meer weg uit de klauwen van de dictators, de geldwolven van de groen hel.Hebberig

    In sommige gebieden van Amazonas is het overleven niet gemakkelijk, zoals langs de binnenrivieren. Verstoten van hulp en  'een waardeloze overheid' dwingen de rivierbewoners tot armoede. Het kappen van de bomen staat allang ter discussie, maar ondanks de vele protesten vanuit het buitenland gaat dit gewoon door, ik zeg gewoon, daar het kapitaal een té grote rol speelt in het geheel. Het gaat de geldwolven, die zelf vaak in luxe villa's zitten in grote steden, alleen maar voor de eindopbrengst, zij hebben geen enkle begrip voor de mens in het bos, dier of natuurbehoud. De alternatieven zijn groot en ook Mendes vocht hiervoor, probeerde de wereld ervan te overtuigen dat er andere methodes waren om een duurzaam beleid ten opzichte van het 'behoud der bossen' én een levenwijze voor de bewoners te garanderen. Zoals de 'extractieve reservaten', d.w.z 'bescherme bosreservaten', in een systeem van landbeheer waarbij stukken bos worden onteigend ten goede van de kleine boeren of rivierbewoner. Want er zijn enorm veel producten die die het bos geeft zoals de paranoot, of Tucuma, een oliepalm waarvan van de vezels touw en hangmatten worden gemaakt en van de vruchten palmwijn. De Açaí, een palmsoort waarvan de vuchten een geschenk zijn en waar vruchtdrank van wordt gemaakt, of de Bacaba, waar het hart eetbaar is en van de stengels maakt men men speren en wandelstokken. Of de Pupunha, waarvan de vruchten van levensbelang zijn voor de Indianen. Dit zijn enkele voorbeelden van wat het woud kan geven, in het voordeel van de bewoners, die tevens de beschermers worden van het bos, ten nadele van de kapitalistische vernietigers.

    wordt vervolgd...

    fotos van rubbertapper-site, obrigado gente! maker onb.


    rubbertappers met hun 'poronga'

    bezig met het 'roken' overdag

    22-05-2017 om 00:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    21-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.RIO BRANCO deel 13

    In de middag bezoek ik het 'rubbermuseum', waar zich de geschiedenis van de rubbertapper openbaard. Ik ben de enigste bezoeker en  wordt rondgeleid door Francisco wiens vader in 1902 naar hier kwam vanuit Ceará, het noordoosten. Het museum is onderverdeeld in drie zalen, de 1ste verteld over de kolonisatie van Acre; de 2de bevat Otnologie, waar dierlijke fossielen te zien zijn en antropormorfisme. De 3de ruimte is de etnografische, de cultuur van de Indianen van Acre, waar ik even dieper op in wil gaan: De eerste rubbertappers werden gezien als -woeste- mensen, (dit moet dan ook geplaatst worden in het context van de tijd) en de contacten met Indianen waren vaak hard en vol conflicten.

    Er zijn verhalen over bloedige botsingen tussen de twee culturen. De rubbertappers werden aangevallen op de plantages, wat gepaard ging met zware verminking aan de zijde van de seringueiros. De andere was even desolaat, door vergiftiging met pakjes zout vermengd met strychine en pokken-geinfecteerde kleding, werden hele stammen uitgeroeid. Niet alleen de werkmensen, maar veelal hun opdrachtgevers zaten achter dit verdoemde scenario. Vandaag de dag zijn de rubbertappers en Indianen nader tot elkaargekomen, want ze strijden voor hún leefgebied. 

                    In Acre en het zuidwesten van Amazonas leven, na schatting?, ongeveer 7.000 Indianen verdeeld over 15 stammen. De meeste van hun zijn in contact geweest met niet-inheemsen. Eind vorige eeuw werden er jachtexpedities georganiseerd om de Indianen uit te moorden of naar plantages te vervoeren als slaven. Dit ging door tot na de 2de wereldoorlog. De rubbertappers werden 'gedwongen' hier aan mee te werken, het was een opgezet plan van de rubberbaronnen om hun kapitaal veilig te stellen en de slaaf te intimideren, wie niet meewerkte werd vermoord. De rubbertappers hebben zich ook vermeng met de Indianen, en hun bloed stroomt sterker door de aders. De Indianen leven tegenwoordig veel van landbouw, jacht en visserij, maar verzamelen tevens para-noten en rubber. De -malocas- gezamelijke hutten, zijn veelal ingeruild voor houten huizen gebouwd op palen om het steigende waterpeil te weerstaan, op een vrijgekapt stuk bos, waar ook geplant wordt en dieren gehouden. Doch de vernietiging van hun gebieden gaat gewoon door en de regering? Die geeft alleen een soort -belofte-bescherming-. Doch er zijn niet gouvermentele organisaties actief, zoals PESACRE, die stammen steunen zo als in het geval van de Apurinã Indianen op 45 kilometer punt langs de br317 weg tussen Boca de Acre in de staat Amazonas en Rio Branco in de staat Acre.

     De fotos van de Apurinã stam zijn geleend van AmazoneLInk, thanks!







    21-05-2017 om 00:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.CHICO MENDES 5 - COLUMN VAN WAYN: HOUDING VAN DE KERK
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Dom Helder Camarã (1909-1999) 'rode bisschop'

     

     

     

     

     

    Volgens Chico Mendes was er een redelijke verstandhouding met de kerk, maar er was ook een groot gat, een vaak niet te overbruggen dal. Botsingen waren dan ook niet uitgesloten, doch in die tijd verbeterde zich de houding met de kerk gestadig. Soms is de kerk te conservatief, terughoudend en angstig voor de wijzende vinger van een desolate bisschop. Goede contacten hadden de rubbertappers met de kerk van Caruari langs de Juruá, daar waar toen in die tijd de Nederlandse pater Jan Derickx werkzaam was, hij die inzicht had en streed vóór het volk. Maar veelal waren kerkleiders goede vrienden van de kapitalisten en grootgrondbezitters.

    Brazilië is het grootste katholieke land ter wereld, en nergens vindt men zoveel paters, nonnen en bisschoppen. Maar... ze zijn vaak te besluitenloos, vooral in de militaire dictatuur-tijd toen de onderdrukking van het gewone volk voorop stond. Mijn oom Pater Thomas Pieters kon er over meepraten toen hij ooit tot de orde geroepen werd door de sociale politie, lees D.o.p.s, daar hij contacten onderhield met vermeende communisten. Doch de linkse vleugel van de Braziliaanse kerk was al actief vóór de staatsgreep van 1964 en kwan openlijk op voor de armen en onderdrukten. Vele priesters werden gemarteld en vermoord in naam van het regime! Anderen verbannen... God keek toe... of liet hij hun de 'martelaren' zijn van Brazilië? In Amazonas was het niet anders, de revolutie moest gebroken worden, maar de eenzame priester vocht als een verlorenen in het groene woud, voor de rubbertapper, caboclo, Indiaan, de mens langs de huilende rivier...

    De nieuwe kerkgemeenschappen zijn nog steeds in opkomst. Grote, vaak, commerciële kerken, die schreeuwend de mensenziel weten te manipuleren, want het vertrouwen in de katholieke kerk is slapjes, men moet zich opener opstellen tegenover de mens die hulp nodig heeft, geestelijke, maar ook fysieke. Daarom wenden zich ook velen tot hun Afrikaanse oorsprong, daar waar de geesten de 'orixas' spreken en raad geven. Geloof? Het is een zwaar onderwerp en ieder zal zich moeten realizeren dat 'zijn' geloof 'uniek is. Of het is tegenover een symbolish beeld, boom, vogel, rivier of het abstracte... het ontastbare, het gevoel dat de mens in zich draagt... Doch men zal het nooit mogen 'misbruiken', aanwenden als een wapen voor onderdrukking...

    In de tijd van de militaire depressie werd de rode bisschop van Recife, Dom Helder Cãmara ter verantwoording geroepen bij de 'papa'' (paus) te Rome, hij moest zich wat terughoudender opstellen, maar het was hij die ooit zei: '... waarom noemen me ze mij een heilige als ik de armen help... maar een communist als ik vraag waarom ze eigenlijk arm zijn?"

    Wayn

     

     

    20-05-2017 om 00:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    19-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.CHICO MENDES deel 4
    Het volgende citaat gaat over Chico's voorganger Wilson Pinheiro, die in 1980 werd vermoord.
    Chico: "De acties van Wilson Pinheiro en zijn rubbertappers hadden grote gevolgen, ze veroorzaakten een groeiende bezorgdheid bij de grootgrondbezitters. De fazendeiros uit de hele regio kwamen in juni 1980 in het geheim bij elkaar om te zien hoe ze de verzetsbeweging van de rubbertappers konden aanpakken. Ze besloten dat Wilson moest worden vermoord én iemand uit Xapuri, dat zou ik dus kunnen zijn. Op deze manier hoopten af te rekenen met onze beweging, zodat ze konden doorgaan met de grote ontbossing.
    Er werden twee 'pistoleiros' gecontracteerd, ieder voor een bedrag van 400.000 cruzados ieder ( nu ong. 8000 Eur). In de avond van 21 juli 1980 begaf één van de pistoleiros zich naar de vestiging van de vakbond van Brasiléia, en om halfacht 's avonds werd Wilson Pinheiro vermoord, in het gebouw van zijn eigen vakbond. De andere pistoleiro ging op dezelfde avond naar Xapuri. Hij vond er niemand, want wij waren die avond op een vakbondsbijeenkomst in Vale do Jura. Ze hadden Wilson vermoord en de arbeiders waren woedend. Ze wilden justitie dwingen de moordenaars te straffen en stelden een ultimatum van 7 dagen. De autoriteiten deden echter op dat moment, ten tijde van de dictatuur, vaak net alsof ze niks in de gaten hadden. De enige politie-ambtenaar die interesse toonde en de misdaad wilde oplossen, werd door de staatssecretaris van veiligheid naar een andere post gestuurd.
    Op de zevende dag begaven de woedende rubbertappers zich, in de overtuiging dat de autoriteiten toch niets zouden doen, naar een fazenda op 80 kilometer van Brasiléia, waar een van de opdrachtgevers woonde. De arbeiders pasten snelrecht toe en veroordeelden de fazendeiro (rancher) ter dood. Hij werd met 30 á 40 kogels gedood. De arbeiders vonden dat hiermee de moord op hun leider, in ieder geval voor een deel, gewroken was. maar ditmaal functioneerde justitie opeens op volle kracht. Binnen 24 uur werden tientallen, honderden rubbertappers gevangengezet. Een aantal werden gemarteld, bij sommigen met een nijptang de nagels uitgetrokken. Nu de kleintjes het tegen de groten hadden opgenomen, was justitie in actie gekomen.
    ... Nadat de fazendeiros Wilson hadden vermoord, was er een terugslag omdat al het werk door zijn handen was verricht. Alle macht was in hem geconcentreerd. Hier in Xapuri gingen we ervan uit dat juist de basis versterkt moest worden, zodat de beweging een grotere weerstand zou hebben. De rubbertappers van Xapuri vervulden vanaf die tijd een voortrekkersrol in het verzet tegen de grote ontbossing."
    wordt vervolgd...


    Companheiros van Chico's strijd in Xapuri

    Rubbertapper    foto onbek.

    19-05-2017 om 00:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    18-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.CHICO MENDES deel 3
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Communist en mentor van Chico Mendes, Euclides Fernades Tavorá







    Chico: "... Iedere zaterdagmiddag liep ik dus drie uur door het oerwoud op weg naar mijn nieuwe vriend. Omdat hij geen schoolboekjes had gebruikten we voor de lessen een politieke column uit de krant. Hij ontving kranten met een vertraging van één of twee maanden. Een paar maanden lang heb ik zo les gehad, en ik leerde heel vlug lezen en schrijven. Mijn vader kon ook een beetje lezen en schrijven, dat was een voordeel. Hij had alleen niet zoveel tijd om me les te geven. Die andere man had veel meer mogelijkheden. Hij was erg intelligent. Ik vond het allemaal zo interessant dat we soms de hele nacht opbleven, terwijl ik naar zijn uitleg zat te luisteren.
    Na ongeveer een jaar begon mijn vriend me over zichzelf te vertellen. Hij had in het leger gezeten en was luitenant geweest in 1935. Samen met een aantal andere militairen had hij deelgenomen aan een beweging onder leiding van Luís Carlos Prestes (communisten leider, noot storyteller). Hij vertelde me dat het land in die tijd in een heel moeilijke situatie verkeerde en dat hij daarom had meegedaan aan de revolutie. Na de nederlaag van Prestes werden veel militairen gevangengenomen. Hij en anderen werden gevangen gezet op het eiland Fernando de Noronha.
    Met behulp van een invloedrijke zwager lukte het hem het eiland met een boot te ontvluchten, en hij ging naar Belém. Hij deed mee aan een beweging in de staat Pará en werd weer bijna gevangengenomen. Hij slaagde erin te vluchten en ging naar Bolivia, waar hij in de jaren vijftig meedeed aan verzetsacties van de Boliviaanse mijnwerkers en in allerlei oppositiegroepen. Er bestond een sterke repressie in Bolivia en hij werd gezocht. Hij verborg zich in het woud en na een tocht door het Boliviaanse oerwoud kwam hij aan bij de Braziliaanse grens.
    Hij vond dat zijn leven wel erg ingewikkeld werd en besloot te kiezen voor een bestaan in de seringal, tussen de rubbertappers. (De seringal is een gebied waar de rubbertapper woont en werkt.) De Boliviaanse grens was niet ver weg - in twee uur lopen was je aan de grens - en hij voelde zich op deze plek redelijk veilig. Hij besloot dus te blijven en leerde hoe hij rubber moest tappen. Hij leefde erg geïsoleerd en eenzaam. Hij woonde alleen en heeft nooit leren koken. Hij had werkelijk een moeilijk leven. Na een jaar vertelde hij me zijn naam. Hij heette Euclides Fernandes Távora.
    ... Ik heb enorm veel geleerd in 1965, het laatste jaar dat ik direct contact met hem had. Euclides praatte veel en gaf me allerlei adviezen met betrekking tot het organiseren van een vakbond.Hij zei dat we een zware tijd tegemoet gingen, dat de dictatuur nog zeker zo'n tien, vijftien, twintig jaar zou standhouden, maar dat tegelijkertijd nieuwe vakbonden en organisaties zouden verschijnen. Ondanks nederlagen, vernederingen en moordpartijen zou de bron nooit opdrogen en zouden er altijd nieuwe groepen ontstaan. Deze bevrijdingsbeweging was nog nooit tot zwijgen gebracht. Het was een heel mooie les, en wat hij zei over de toekomst van ons land, lijkt bijna een profetie."
    Aldus Chico Mendes over zijn feitelijke mentor in de strijd tegen de grootgrondbezitter.



    wordt vervolgd...

    18-05-2017 om 07:51 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.naar RIO BRANCO, ACRE deel12 - Het verhaal van CHICO MENDES deel 2
    Het is 22 December 1988, rond 17.45 als Chico in de deuropening van zijn huis wordt vermoord in opdracht van grondbezitter Darly Alves da Silva, de moordenaar, was zijn zoon Darcy.

    Francisco (Chico) Alves Mendes Filho werd in 1944 geboren als zoon van een rubbertapper in Xapuri, Acre in het westelijk Amazonegebied. Hij was getrouwd met Ilzamar en ze kregen 2 kinderen: Helenira, die 4 jaar was toen hij stierf en Sandino, die toen 2 jaar oud was.
    Chico was voorzitter van de vakbond van landarbeiders van Xapuri, lid van de Nationale raad van rubbertappers en van de Eenheids Vakcentrale (CUT). Ook was hij actief lid van de PT, de arbeiderspartij en vocht voor het millieubehoud van het Amazonewoud.

    Het volgende interview is een gedeelte het uit het boek 'O testamento do homen da floresta' van Cândido Grzybowski 1989, uitgegeven door de 'Federatie voor sociale educatieve assistentie'. Het gesprek vond plaats enkele weken voor hij vermoord werd.
    De ned. vertaling heb ik uit het boekje: Novib epo J.Smets.

    "Mijn leven begon zoals dat van alle rubbertappers: je was een soort slaaf, onderworpen aan de bevelen van de baas. Ik begon te werken toen ik 9 was. In plaats van het alfabet leerde ik hoe ik de rubberboom moest inkerven. Vanaf de vorige eeuw (19de) tot in de jaren zeventig was het, zover ik weet, in geen enkele gemeenschap toegestaan om een school op te richten. De rubberbaronnen lieten dit niet toe. Als het kind van een rubbertapper naar school zou gaan, zou leren lezen, schrijven en rekenen en zou het vervolgens ontdekken hoe de rubbertappers werden uitgebuit. Dat wilde de baas natuurlijk niet. Bovendien zou een school de produktie beïnvloeden. In plaats van naar school te gaan diende het kind van de rubbertapper mee te werken, zodat er meer rubber kon worden gewonnen en de opbrengst omhoogging.
    Hierdoor kon de overgrote meerderheid gedurende vele jaren niet lezen of schrijven. De rubbertapper werkte het hele jaar door in de hoop aan het eind van het jaar iets over te houden, maar hij had altijd schulden. Omdat hij niet kon rekenen, kon de baas hem gemakkelijk oplichten. Op een gegeven moment veranderde er iets voor mij. Op een middag in 1962 wandelde opeens een man ons dorp in die anders was dan de andere rubbertappers. Het was een arbeider, een rubbertapper, maar hij zag er anders uit en zijn taalgebruik week af van dat van de bewoners van mijn dorp. De man kwam op een dag toevallig in ons huis tercht, toen wij net terugkwamen uit het oerwoud en rubber aan het roken waren. Hij begon met ons te praten en ik vond zijn manier van spreken en de wijze waarop hij zich uitdrukte heel interessant. Hij had ook een paar kranten bij zich. Ik wist toen nog niet eens wat dat was, een krant. Ik vond het enorm interessant allemaal, en het leek alsof hij dat doorhad. Daarom spraken we na deze ontmoeting af dat mijn vader en ik hem in zijn huisje zouden opzoeken. Op een dag gingen we voor de eerste keer naar zijn huis. Om er te komen moesten we 3 uur lopen over kleine paadjes door het oerwoud. Hij wilde me graag leren lezen en mijn vader en hij spraken af dat ik iedere zaterdag en zondag vrij zou krijgen om hem te bezoeken..."

    wordt vervolgd...


    bijlagen: Darly Alves da Silva en zoon Darcy
    Joâo Branco, het brein achter de moord en opdrachtgever in naam van de 'ranchers'

    foto: Paulo A Tiberio        De blik van Chico spreekt boekdelen... hij had een afkeer van geweld... maar pacifisme in Amazonas is soms een slecht wapen...


    Foto: Terry Vale de Aquino - Chico bezig met het inkerven van de rubberboom

    Bijlagen:
    chico 004.jpg (77.4 KB)   
    chico 005.jpg (85.2 KB)   

    18-05-2017 om 00:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.naar RIO BRANCO, ACRE deel11 - Het verhaal van CHICO MENDES
    Chico Mendes kwam erachter dat Bordon van plan was jaarlijks 200 alqueires (één alq. is 48.400 m2) te ontbossen en bedrijfsklaar te maken voor uitbreiding van de veestapel. Dit zou het gevolg hebben dat vele rubbertappers en hun familie zonder grond zouden komen. Het was een strijd tegen Bordon, maar ook tegen Thomaz Coelho, de opziener van de firma. Bordon kwam ook voor op de lijst van namen die verantwoordelijk waren voor de moord op Mendes zijn voorganger landarbeidersbondsleider Wilson Pinheiro. Pinheiro werd vermoord in zijn kantoor in 1980 door pistoleiros die ingehuurd waren door ranch-eigenaren die tegen de bond waren.  Chico werd zijn opvolger. Zijn sterkste wapen was de 'empate', de menselijke blokkade.
                   Chico had compassie met de kappers van de bomen, die uit armoede gedreven het vuile werk moesten opknappen. De mannen die de mahonie-boom kapte kregen gemiddeld 1 to 5 dollar per boom, terwijl diezelfde boom buiten Brazilië minstens 5.000 $ opbracht. Een eerste actie om het kappen te staken was gelukt door een 50 tal zingende vrouwen en mannen die de kappers naderden. Maar dan ging Thomas  Coelho over tot grover te werk en huurde 30 beroepshoutkappers in met grote kettingzagen. De zagen maakte een hels kabaal, maar niet zo hels als gezang van honderden mannen, vrouwen en kinderen. Het kappen ging niet door en nu bepaalde Coelho een laatste poging met nog een ruwere krachtsaanwending.  Hij nam een gespecialiseerde firma in de hand om met 2 enorme 'caterpillars' en 20 meter ijzerketting aan de slag te gaan.
                  De ketting werd om de bomen geslagen en aan de uiteindes van de tractoren vast gemaakt, waarna het vernielen kon beginnen. De kracht zou de bomen gewoon uit de grond rukken en daarnaast alle andere vegetatie en dierlijk leven  vernietigen. Doch op dit moment kwamen weer honderden zingende mensen uit het bos tevoorschijn en overstemde het geluid van de machines. Het was een zinderende confrontatie, maar de voorman zag dat deze mensen besloten hadden tot het einde te gaan en beval te stoppen. Enkele weken later besloot Bordon het project te schrappen en de grond te verkopen. Dát was Chico Mendes arbeidsmethodiek, maar veel 'ranchers' hadden toen al plannen gesmeed om hem te vermoorden.



    17-05-2017 om 16:37 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    16-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.naar RIO BRANCO, ACRE deel 9
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    zonsondergang langs de br364 Xapuri/Brasiléia
    foto: colegio sâo Francisco, obrigado




    Ik neem nabij het rodoviaria een lokale bus naar het centrum (de dag erop bleek dat ik net zo goed had kunnen lopen of een hotel in de buurt had kunnen nemen).  In het duister ontwijkt een meisje me als ik haar vraag welke bus naar het centrum gaat. Misschien zag ik er wel barbaars uit na de lange rit, met mijn lange haren, baard en rugzak en vreemde tongval.  Omgekeerd moet de reiziger op zijn hoede zijn en mensenkennis is een niet te verontachtzamen begrip en zelfs een veréiste om mensen in te schatten op hun waarden, het waarom zal ik u straks uitleggen.
            In het duister wordt ik van links naar rechts gestuurd en vindt tenslotte het hotel met de cynishe naam 'Loureiro'. Nu kan dat enkele betekenissen hebben:  Laurierboom, Papegaai of iemand met blond haar, ik hou het maar op het laatste.  Volgens mijn reisgids is het hotel niet te duur, maar die hebben soms geen benul van de 'rugzakmens' en 22 reais, ongeveer 37 gulden, is toch pittig voor mij, maar ik ben moe en verlang naar een douche en bed. Het is 2 uur vroeger dan in Rio de Janeiro, en op bed liggend denk ik aan de samba-stad, stranden en zwoele lippen van een mulata, want hier in Rio Branco is het andere koek, buiten die zwoele lippen natuurlijk. Positief is het goeie ontbijt waar ik me dan ook volledig aan overgeef om de hotelprijs te compenseren, want ik blijf het schuldgevoel hebben dat voor dit bedrag sommige Brazilianen 3 dagen moeten zwoegen.

    Wat korte geschiedenis over de deelstaat Acre.
    Die werd tot begin 20ste eeuw ingesloten door 3 landen: Bolivia, Peru en Brazilië. Op mappen werd dit aangegeven als de 'tierras no descubiertas', de 'niet ontdekte landen', en gevormd door de rivieren Iaco en Purus, hier waar eens de indianen hun thuis hadden, omgeven door maagdelijke bossen, vol met rubber en paranotenbomen.
    Dieper het land in stroomt de Acre rivier, die de Indianen Aquiri noemen. De rio Acre heeft haar bron in het steile Contamana gebergte van de Peruaanse Andes. Heden vormt de rivier de grens tussen Bolivia en Peru en  komt Brazilië binnen op de plek waar ze wordt gekust door de zijrivier Bahia. Stroomafwaarts neemt de Acre rivier nóg een zijrivier op, dit is de 'Xapuri', tegenover het stadje van die naam.
                      Hier kwam de revolutie van Acre tot stand en werd Chico Mendez, de rubbertappersbondleider vermoord. (Dit vormt straks een verhaal apart) Vanaf 1880 vormden revoluties en landconflicten het beeld van de strijd om het gebied tussen Bolivia en Brazilië. Dit tot november 1903 toen Acre stapsgewijs deel ging uitmaken van Brazilië en werd geannexeerd, zoals dat zo mooi heet. De hoofdstad is Rio Branco en ligt midden in de jungle, op 100 kilometer noordelijk van de grens met Bolivia en 250 noordoostenlijk verwijdert van Peru.

    wordt vervolgd...



    16-05-2017 om 11:46 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.naar RIO BRANCO, ACRE deel 10
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Rio Branco,  Februari 1996
    Ik loop door de stad waar in feite niet veel bezienswaardigheden te vinden zijn, voor mij is de belangrijkste reden dat ik hier ben, de interesse naar de situatie van de 'seringueiro', de rubbertapper. De stad wordt doorsneden door de Acre-rivier, die de kleur heeft van guaraná poeder. Langs de oever zie ik de krotten waar de armsten hun verblijf hebben, en als ik de brug oversteek hoor ik twee dronken caboclos achter me zeggen: '... daar gaat weer zo'n  'vagabundo', een woord dat in Brazilië niet al te idyllisch wordt opgevat. Het wil meer zeggen 'zwerver' (toch wordt het woord niet vaak geopperd daar de waarde een zekere kwetsing heeft en gerelateerd wordt aan luilak werkschuw). Ze zien in mij natuurlijk de vrije avonturier, de 'gringo', die deze armoedige streek kan verlaten wanneer het hem schikt. Ze hebben ergens gelijk en ik ben dan ook een zwerver, een 'rambler'. Down the lost highway?
    Laat ik niet te zwartgallig zijn, hoewel mijn gemoed in deze gebieden zwaar is. Hier in de stad bevinden zich 2 museums: dit van de rubber 'musea da Borracha' en het 'Casa do seringueiro', het huis van de rubbertapper. Het laatste bezoek ik het eerst en is gelegen langs de avenida Brasil, een bescheiden wit gebouw waar zich de sfeer van het rubbertappers leven manifesteerd en bezit enkele zalen.  Op een grote tafel van zo'n 15 vierkante meter heeft men in miniatuur een stuk jungle nagebootst, compleet met met paden en hutten. Het geeft de indruk hoe dit alles moet uitzien op een 200 meter hoogte. Twee andere zalen zijn ingericht als een nagebootste woonruimte van de tapper met houten hutten, werkmateriaal, eetgerei en zelf het accordeon ontbreekt niet. Doch veel reden tot muziek maken had de rubbertapper niet of het was het trieste lied der uitbuiting. De problemen zijn groot en de strijd voor gerechtigheid is een strijd tegen de onderdrukking van de patroon. De wouden staan in brand en de ecologen weten wat er gebeurd en satelieten geven de brandhaarden weer, de rode gloeiplekken. Wetenschappers? Die sluiten hun ogen en de wereld kijkt met weemoedige ogen toe naar wat er gebeurd met de regenwouden. Volken, flora en fauna gaan naar de verdoemenis en medicamenten, waarvan de krachten niet verloren mogen gaan verdwijnen geruisloos. Maar waar zijn de regeringsleiders?  Zij die op wereldschaal een stem kunnen hebben? De wereldbank? Zij die leningen verstrekken aan grote projecten waarvan het geld verkeerd besteed wordt en in corrupte zakken gestoken? Ja, de interesse van de poen staat voorop, winst op korte termijn, ten kostte van mens, dier en natuur. En hier dacht ik aan de strijd die Chico Mendes en zijn compagnons voerde tegen de kapitalisten, en ik verhaal alleen over het gevecht tegen de Fazenda van Bordon.
    Die zelfde Bordon, die in de omgeving van Xapuri  een van de grootste landbouw- en veeteeltprojecten in Acre  uitvoerde.
    Hiervoor werd de grond van een van de meest gebruikelijke rubberplantage in bezit genomen. Bordon, heeft ook zijn naam op ijskasten heeft staan en zijn kantoor in Sâo Paulo, verweg van het duistere Amazonas, waar zijn handlangers terreur uitoefenen. Ze zijn uitsluitend geintereseerd in de runderbranche, de 'worstenkoeien', die bestemd zijn voor export naar de V.S, Duitsland, Engeland en Irak.

    wordt vervolgd...

    16-05-2017 om 00:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    15-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.naar RIO BRANCO, ACRE deel 8
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Bus wordt de Madeira rivier overgracht op veerpont bij Abunã
    foto Wayn





    Door de duistere nacht rijd de bus de ochtendschemering tegemoet en in de nevels zie ik de 'by-ways' en passeer kleine plaatsen waar veel bedrijvigheid heerst onder de 'settlers', de kleine boeren die van een ander gedeelte van Brazil kwamen om een nieuwe toekomst op te bouwen, goed of slecht. Maar ook de grote kapitalisten kwamen met dwang, materiaal en revolvermannen. Ik bevind me nog steeds op de BR-364, een weg die 600 miljoen $ kostte, op weg naar Porto Velho aan de Madeira rivier. We rijden voorbij stadjes als Pimento Bueno, Cacoal, Ji-Paraná, Jaru, en de gehuchten Sentana en Nova Vida. Ten slotte langs Ariquemes, de laatste grote plaats voor Porto Velho. In Nova Vida krijg ik last van lichte koorst, en door de hitte een ontzettende dorst. Ik drink veel water, ja water is goed, ten minste als het gezuiverd is. Op het busstation zie ik een magere caboclo-jongen een liedje zingen, vol treurnis en met een te hoge stem waardoor de melodie tegen het vals opleunt. Mijn hoofd gloeit als een zon, en verlang naar ijswater. Ik zal wel iets verkeerd gegeten hebben en weet dat je als reiziger in deze gebieden moet oppassen, maar anderzijd kan je niet altijd kieskeurig zijn. Het is goed of slecht en zolang de kakkerlakken of vliegen er niet over lopen te flaneren is het eetbaar. Doch niemand hoeft mijn advies op te volgen. In Porto Velho blijf ik maar kort, precies gezegd 5 uur en neem de bus naar Rio Branco, in het land van de 'Seringeiros', de rubbertappers, een kleine 600 kilometer zuidwestelijk en ongeveer 200 kilometer van de grens met Bolivia. We rijden door een onherbergzaam gebied vol met palmen, wilde rubberbomen, kleine rivieren en af en toe een stadje zoals Caracol of Mutun Paraná. Grote bedrijven hebben hun werk hier goed gedaan, dit door enorme gebieden plat te branden. De verdelgende hand der mens heeft toegeslagen, ook hier waar het lijkt alsof ik door ongerepte natuur rijd waar nog niet lang geleden de Indianen en velen dieren hun gebied hadden.
        Naast mij zit een neger met op zijn schoot een konijn in een doos. Hij heeft het beestje gekocht op de markt in Porto Velho. Het konijn ziet de reis denkelijk niet zitten en laat dit merken door af en toe te flink te pissen. De andere passagiers zijn streekmensen op weg naar Rio Branco of bij een tussenstop de bus te verlaten. Ongeveer halverwege bereik ik Abunâ, het einde van de weg, want hier brengt een veerpont de bussen en vrachtwagens over de Rio Madeira, vanwaar de weg vevolgd wordt naar Rio Branco. Op het veerpont wordt duchtig zaken gedaan door het verkopen van drank, maiskolven, ijsjes, tapiocakoeken en soep. De reis wordt hervat en weer gaan we langs enorme wouden.
           Er is geen stad meer te zien. Hier is de 'nog' verlaten woestenij van Acre en de enige naam die ik nog op mijn reismap tegenkom is de Iquiri rivier, die 80 kilometer voor Rio Branco wordt overgestoken.
    Het is 8 uur in de avond als de bus arriveert in Rio Branco en weer heeft het iets mysterieus over zich, om een stad te bereiken naar uren wildernis.
    wordt vervolgd....   

    15-05-2017 om 16:18 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.naar RIO BRANCO, ACRE deel 7
    Het zaterdagmiddag als de bus begint te ronken voor vertrek naar Porto Velho. Op de flanken staat geschreven 'Adorinha', zwaluw, een mooie naam, die me laat denken aan een lied dat mijn grootvader immer zong als hij teveel aan Bachus geofferd had: 'zwaluw waar heen gaat u vlucht....'.
    De bus verlaat de Pantanal-waterscheiding en gaat richting van de 'Chapada dos Paracis' de wonderbaarlijke wilde bergen.  Aan de zuidkant leven de Nambikwara, en aan de noordkant de Paracis stam. Ze hebben te lijden onder de druk van vernietiging van hun gebied en het land dat hun werd toegewezen valt steeds meer in de klauwen van grootgrondbezitters, migranten en zakenmensen. Voor deze bestaat de demarcatie-lijn louter op papier welke met gom en geld gewoon uitgeveegd wordt, zonder scrupules.
    De Indianen worden bedreigd door een rampzalige oprukkende meute van mensen voor wie hun eigen toekomst enkel waarde heeft.

    Midden in de nacht passeer ik het 'yellow-fever' checkpoint op de grens met de jonge staat Rondonia. Daar staat in de duisternis een keet waar ieder, die geen vaccinatie bewijs heeft, een naald in zijn arm geworpen krijgt voor 1 gulden, met het risico, dat als je geen gele koorst opliep, kon besmet worden met een of ander hepatites. De hygiënische opzichters liggen hier vaak te slapen, en dat is een feit in Brazil.
    Rondonia werd gesicht in 1981 en is vernoemd naar de Indiaan-pacifist Marechal Rondon, die zijn beleid er op gericht was vrede te brengen  met de blanken en hield zijn mannen voor géén Indiaan te doden.
    Hij was een vrijmetselaar en vrijdenker, die ooit verkondigde: 'God bestaat niet en alle mensen, barbaars of beschaafd zijn gelijk. Niemand draagt een persoonlijke schuld... Dat de wilden in de woestenij zich zo gedragen vindt zijn oorzaak in de elementen... Ze zijn nobele wilden... Hun ziel mag niet vernietigd worden...' Er waren in die tijd in de wildernis van Brazilië alleen bannelingen en missionarissen. In Rio de Janeiro werd veel geleuterd en gediscussieerd over die 'wilden', maar niemand ging de met uitroeing bedreigde stammen helpen, zelfs God niet, en sommige 'goedwillige' paters vroette in de bossen om een ziel te redden, niet meteen voor God, maar voor de mens, Indiaan.
    Rondon: 'Ik wil de beschaving die mij is bijgbracht naar de Mato Grosso en Amazonia brengen, naar het oerwoud en zijn stammen.'
    Hij plantte de telegraafpalen in het oerwoud en meer als 2.000 kilometer draad liep nu door de woestenij.  De geschillen met de Indianen waren soms fataal voor zijn mannen, want hij bleef hun zeggen 'géén Indiaan te doden', zelfs niet uit wraak.' Hierdoor stierven velen door pijlen.
    In 1914 organiseerde hij een niet gemakkelijke wetenschappelijke expeditie met de Amerikaanse president Theodore Roosevelt met het doel de 'rio Duvida', twijfel-rivier, te ontdekken, die later naam Roosevelt rivier kreeg.
    Rondon stierf in 1958 op 93 jarige leeftijd.
    En wat is er, 40 jaar na de expedities van de man die geen enkele Indiaan doodde en de grondlegger van FUNAI was, het tegenwoordige regerings instituut ter bescherming van de Indianen, geworden van de Indiaan? 
    Ze worden nog steeds achtervolgd en gedwongen hun hoofd te buigen voor de zogenaamde vooruitgang. Doch enkele blijven vechten. De hebzuchtige mens zal dan nóóit leren.

    wordt vervolgd...

    Rondon op jonge leeftijd  foto wikipe


    1914 op expeditie 2de v.links Rondon, 2de van r. Roosevelt
    foto geleend van Wikipedia

    15-05-2017 om 00:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    14-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.... naar RIO BRANCO, ACRE deel 6
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Op mijn terugweg van de rivier ontmoet ik een vijftal jongentjes waarvan er twee getekend zijn door een huidziekte. Ze gaan naar een waadbare plek om te zwemmen en kijken me nieuwsgierig aan, de kleine caboclos van de Mato Grosso. Ze zijn vriendelijk en druk pratend met elkaar draaien ze zich nu en dan om naar de verdwaalde 'gringo' langs de Paraquay rivier.
    Ik breng een kort bezoek aan het kleine lepra-hospitaal 'Bom Samaritano', waar ik weer Beatriz ontmoet. Het kleine jonge meisje met Boliviaanse trekken kent me nog van de eerdere bezoeken en leidt me door het gebouw. Er blijken niet zoveel patiënten te zijn als 2 jaar voordien. Doch ze zegt me dat de problemen nog steeds urgent zijn en de controle is nu frequenter en noodzakelijk.
    Het is de taak de ziekte in het begin stadium op te sporen. Er is ook een gebrek aan artsen uit de regio en soms moeten artsen uit het verre Sâo Paulo komen om te helpen. (Het hospitaal ziet er, in vergelijking met het beschrevene van Tavares de Macedo, welke ik bezocht in Itaborai, keurig uit. Het is goed georganiseerd en schoon.
    Men krijgt tevens veel steun uit Duitsland en Nederland en dat is een gunst.)
    Als de wolken openbarsten, wat hier dagelijks gebeurd, zit ik samen met Beatriz te slurpen aan een cafezinho, omgeven door de geur van zelf gebrande koffie.

    De dag erop aan de lange tafel gezeten bij het middageten,  bekijk ik de broeders: broeder Jan, maakt vele reizen in de omtrek om bijeenkomsten te bezoeken, Vitorio is een Amsterdammer, een behouden man die af en toe de gevangenis op zoekt om daar de 'inmates' steun te geven, Mauricio een echte Brabander runt de creche, Jamaru is meer de organisator en secretaris, Martinho heeft een timmerwerkplaats waar hij jongeren opleidt, Mattheus is de jongste, en moet ik zeggen 'rebelste', met hem had ik vele goede gesprekken over de streek en Indianen. Hij geeft les op de school en draagt zorg voor de tuin en aanplant en natuurlijk zijn hond Rambo, die aan zijn voeten ligt en stiekem af en toe wat krijgt toegeworpen onder de tafel. Ooit zei hij met dat toen hij hier arriveerde Cáceres niets was, alleen een weg, en het liefst zou hij rechtsomkeer gemaakt hebben, maar hij bleef, heeft hier nu zijn tehuis, en denk er niet aan ooit nog terug te keren naar Nederland. Op de hoek rechts van mij zit een broeder wiens naam mij ontschoten is. Het is de eerste maal dat ik hem ontmoet, want bij mijn vorig bezoek was hij nog niet aanwezig. De magere man heeft lang gewerkt in het Amazone gebied en is hier op ruste, doet wat huishoudelijk werk en zorgt voor de het ophalen van de post.
    Dan is er Bertrant, de bouwman van Cáceres. Hij kwam in 1957 naar hier: 'Er was hier niets... niets... alleen stof en neerdalende 'urubus', aasgieren, die zich op de dooie koeien en runderen stortte,' zegt de kleine pezige man. '... daar bij die boom is het allemaal begonnen... daar werd toen haastig een hutje neergezet om de eerste zieken te verzorgen,' en hij verteld erover met een soort heimwee.
    Hij bouwde veel in Cáceres, hoewel géén bouwvakker, maakte hij zich het vak eigen, bouwde het woonhuis, hospitaal en vele andere gebouwen. Met hem bezocht ik het tehuis waar meer als 100 verstandelijk gehandicapten kinderen werden verzorgd en waar alles eveneens ordelijk verliep. Ja, de broeders hebben alles goed georganiseerd, een degelijke inkijk vanuit een Hollands gezichtspunt. Want na al die jaren zijn ze toch Nederlander gebleven.
    Dan is er nog de pater Grigrion, een magere man, ingetogen en behulpzaam. Ik zie hem nog die dag dat het flink regende en hij op een Hollandse fiets, gekleed in een soort geel regenpak door de stad fietste. Ja, het prototype van een echte pater in de tropen van midden-Brazil. Een goeie man, die mij bij het vertrek zei: '...Twajn...(zo noemden zij me) neem nog wat boterhammen mee voor 'onderweg'.
    Dat zijn de kleine dingen die een reiziger waardeerd.

    Cáceres is een plaats in progressie en wil zich manifesteren. In september zijn hier grote hengelwedstrijden en worden enorme vissen gevangen en kan men van hieruit de Pantanal intrekken. Ja, de stad heeft grootse plannen, maar rondom ligt de armoe op de loer, de vraag naar genegenheid, en die wordt hoofdzakelijk gegeven door de broeders van Huybergen.
    Het is 27 januari en ik zit op het kleine busstation te wachten op de bus naar Porto Velho.
    Tot ziens broeders!

    wordt vervolgd...


    Huis waar verstandelijke gehandicapten en andere kinderen worden opgevangen  foto storyteller

    14-05-2017 om 07:13 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    13-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen....naar RIO BRANCO, ACRE deel 5

    Ik Cuiabá verlaat vanaf het betonnen 'rodoviaria'. Naast mij zit een soort Pantanal-cowboy. De man zijn hoofd hangt naar beneden en hij heeft doorlopend de hik daar tussendoor maakt hij geluiden als een kermende hond. Hij geneerd zich  voor mij en stopt hij zijn hoofd steeds tussen zijn benen. Hij heeft teveel 'cachaça' genuttigd, de suikerrietjenever die het hoofd soms doet tollen. Hij heeft in Cuiabá inkopen gedaan, en na een miljoen hikken verlaat hij de bus drie kwartier later en verdwijnt ergens in een niemandsland tussen palmbomen en halfwoud, waar af en toe een hutje te zien is. De bus gaat verder richting Cáceres, nog dik 2 uur zwevend over de asfaltweg met in de verte de geweldige bergketen van de 'Chapada dos 'Paracis.' De bus is bevolkt met veelal oudere mannen met cowboyhoeden, die hun dagelijks leven argumenteren. Verder met vrouwen en kleine kinderen waarvan de voorouders ooit vrije Indianen waren of samengingen met de inlanders. Hier is het gebied waar ooit de Paracis stam vreedzaam leefden, maar zij leken nu verdwenen uit het zicht. (Ik vernam dat er onder de Paracis heden ten dage op de hoogvlaktes zendelingen bezig zijn met de stam te leren schrijven en lezen in eigen taal. Laat ik zeggen positief, maar de bijbel heeft weer een te grote betekenis en is de hoofdzaak. Het is een feit dat deze 'kruisgezanten' de Indiaanse bevolking willen  helpen, maar... hún God is natuurlijk de leidraad).


    Het is rond het middaguur als ik het kleine busstation bereik van Cáceres waar hele families met hun weinig bezit wachten op een verdere bestemming, of aankomen vanuit naburige plekken. Toen ik ooit hier eerder aankwam in de avond leek het me een westernachtige sfeer toe, ook door de felle lichtreclames en de zuipende mannen met cowboyhoeden in de bars, waar ze speelden op snookertafels. Nu overdag is de stad benedenwinds en leek meer de basiliek het hoogste punt in de 75.000 zielen tellende plaats. Van hieruit is het een halfuur lopen naar het mooie huis van de broeders aan de 'rua dos caçadors', oftewel, de straat der jagers.

    Als ik aanklop doet frei Jamuru me open. Ik had geen bericht gestuurd dat ik op weg was en zou langskomen, dus was het een verrassing. Ze waren er er allemaal, de acht broeders en één pater, Grignion. Verder bleek er een kleine delegatie vanuit Indonesië aanwezig te zijn, dit om de ontwikkelingen van de orde te overdenken. Ja, in Indonesiá schijnt de orde nog te bloeien, maar in Nederland verbleekt ze: '... we zijn van de oudere generatie, jonge opvolgers van uit Nederland zijn er helaas weinig...' zei ooit een broeder tegen me. En dat geldt voor de meeste ordes, daarom probeert men in Brazilië zelf broeders en paters te werven voor deze doelen. Het is een drukte in het grote huis, dat in degelijke Hollandse stijl is gebouwd is en lijkt op een soort villa, met geweldige trappen en geboende gangen. Aansluitend is er een geweldige tuin, met de schitterende manga-boom, met zijn lederachtige blaren. Broeder Jan staat zijn kamer aan mij af wat ik waardeer, en mijn stelling dat ik op welke plek dan ook mijn hoofd te ruste leg wordt radicaal van de hand gewezen. Hoe het met mij ging?  Ik kan optimistisch zijn, want ik was weer aan het reizen, met einddoel Rio Branco in de staat Acre waar ik op zoek ga naar de rubbertapper-cultuur.

    Om 5 uur in de morgen is de eerste broeder al aan de ontbijttafel en vóór halfzeven is iedereen vertrokken naar zijn werkplek. Ik noem het werkplek, maar het is meer een 'opdrachtsplek';  het lepra-hospitaal, de bouwplaats, het gymnasium, de diocesane groepen, de timmerwekplaats of het college. Padre Grignion is dan al op zijn fiets op weg om de mis te doen en mensen te bezoeken, zij, die hem nodig hebben. Als iedereen vertrokken is ligt de grote de grote hond, een 'braziliaanse fila' met de e bizarre naam Rambo te waken naast zijn baas broeder Matheus, die maar al te trots op hem is. Hij heeft hem goed afgericht, want er waren wel eens problemen in het huis met overvallers.

    Cacéres ligt aan de Paraquay rivier en ik loop langs haar oevers bij een plek waar het mogelijk is het 'Pantanal' te bezoeken per boot. Ik loop langs een weggetje vergeven van termietenheuvels of mooier gezegd 'burchten' want dat zijn het, zo hard als steen en soms twee meter hoog. Het leven van deze witte-mieren is zo interessant dat ik er wel een boek aan kan wijden. Het gebied staat verder vol met palmen, wilde struiken en vruchtenbomen. Het is 4 uur in de middag en de warmte valt als het ware omlaag en ik zoek schaduw, daar waar de 'pernilongos' muskieten hun aanvallen inzetten. In deze tijd tussen oktober en februari is veel regen en het paradijs voor de muskieten. De beste periode is tussen mei en september als het water laag staat en voor diegene, op zoek naar de flora en fauna van het Pantanal, een betere tijd. (Ik herinner me het eerste bezoek in 1990 hier in Cáceres toen we per boot en jeep het gebied ingingen en ik bij terugkeer vol zat met steekbulten toegebracht door de duivels en er was geen middel tegen buiten het nuttigen van veel knoflook of alle lichaamsdelen goed beschermen.)

    wordt vervolgd....


    De broeders van Huybergen, met broeder-gasten uit Indonesië in hun tuin te Cáceres met links boven frei Martinus ernaast frei Jamaru, op de achtergrond frei Matheus, dan frei Vitorio, ernaast frei? lang werkend in Amazonas, dan frei Mauricio, ernaast padre Grignion, links onder zittend frei Jan en rechts onder gehurkt broeder Bertrant, de bouwmeester...
    foto Wayn 1995




    13-05-2017 om 00:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    12-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.... naar RIO BRANCO, ACRE deel 4
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Capivara familie    foto geleend van BLTC






    Er waren nog Indianen die geen weet hadden van de vreemden, die hun land binnendrongen, zoals moordenaars, slavenhalers, missionarissen, die géén liefdeslyrieken konden uitten daar ze de taal van de stammen niet machtig waren en alleen het kruis als climax hadden. Het geloof was als een strakke halsband geworden voor de Indianen. De waarde van de ziel viel te bezien en gelukkig waren er ook geestelijken die meer begrip hadden en zich een sociaal werker voelden in het oerwoud. Zij die de Indianen liever in hun naaktheid hadden gelaten, doch anderen vonden dat deze mysterieuze 'barbaren', bekeerd moesten worden. Zij die dachten dat deze natuurmensen allen 'kannibalen' waren. Maar waarom had hún God deze mensen hier, in de schittering van het woeste kreupelhout, of de genadeloze bossen langs woeste rivieren en vallen, geschapen? Als men deze uitdrukking mag gebruiken. De blanken met hun benauwende zwarte rokken wisten niet waar deze mensen vandaan kwamen. Men noemde ze heidenen en hadden een zekere binding met buitenaardse duivels, het kon niet anders. Maar hoe ongelukkig gingen zij te werk met permissie van hún God? Een hoger vraagstuk dat in de ogen van de Indianen iets heel anders was. Voor hun was er Mavutsinim, hij die de macht had over wind, warmte en zon, de ochtendnevels, regen, bliksem, donder en de wil der wouden. Doch de geschiedenis deed deze mensen elkaar ontmoeten.


    Cuiabá noemt men ook wel de springplank naar Amazonas, een stad waar een beschroomde rust vanuit gaat en waar misschien de criminaliteit niet zo zichtbaar is. Maar ook hier is er armoe, het straatkinderen probleem en overleven. De omgeving geeft een karakter van het eens sterke Indianen gebied, hetgeen zich uit in de mensen met een Indiaanse invloeden, de mooie vrouwen met hun gitzwarte hangende haren, die glanzen als blauwe vlinders in de zon. We hebben geleerd van het verleden, ten minste in dogmatische zin, we 'zouden' geleerd moeten hebben! Maar de hedendaagse wereld leert ons dat er mensen zijn die nooit leren, zij die andere belangen hebben dan menselijke. Zo ook kerk instellingen. Het systeem, het onschappelijk instituut, waarvan velen kak in hun ogen hadden.


    In het oude hotel voel ik me een actuele geschiedschrijver, een bos-boekanier, die even stilstaat bij de historie. Die van het kudde land, de gras weides, de uitbuiters die zich land toeëigenen, de Indianen verdrijven door corruptie. Ook het land van de ontembare avonturiers en verhalen die nog steeds opzien baren. Want waar zag men ooit otters van wel 3.5 meter in lengte? Anacondas van 10 meter, tekens op rotsen die doen vermoeden dat er blanken hier waren láng voor men het land opeisten in naam van de Portugezen? Het land van de Capivara, het geweldige waterzwijn, het land waar ooit zee was, lang geleden toen alles nog incompleet was, toen er nog geen mensen bestonden zoals wij ze kennen, die schijnbaar geroepen waren om de wereld naar de verdoemenis te helpen, inclusief het denken. Doch het was dé mens ingegeven, de neiging naar vernietiging. Morgen ga ik op weg naar de stad Cáceres op zo'n 230 kilometer westelijk van Cuiabá, om een bezoek te brengen aan de Nederlandse Broeders van Huijbergen.


    wordt vervolgd...





    12-05-2017 om 08:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.... naar RIO BRANCO, ACRE deel 3

    Het was begin 18de eeuw dat de Bandeirantes vanuit Cuiabá verder opdrongen naar het noorden. Daardoor kwamen ze in het bron gebied van de Tapajos rivier en voeren als ware ze de onschuld zelve stroomafwaarts tot aan de Amazone. Daar werden de onheilszoekers waarachtig teleurgesteld want ze vonden géén goud en niet de beloofde mijnen, die overtreffelijker zouden zijn dan die van Peru. In de 19de eeuw brachten de expedities van Karl von der Steinen de eerste uitvoerige berichten over midden-Brazilië. Die Von der Steinen had vanuit Cuiabá het brongebied van de Xingu rivier ondekt en voer deze eveneens af tot waar hij uitmondde in de Amazone.

    Doch een belangrijk gegeven was het jaar 1890, toen Cándido Rondon, een luitenant met Bororo-bloed, een telegraaflijn aanlegde van de staat Goias naar Cuiabá. Deze ging door het woeste gebied van de Bororo Indianen en werd later vanuit Cuiabá doorgetrokken naar de plaats Corumba in het zuiden van het Pantanal. Het was Rondon die contact wist te leggen met de Nambikwara Indianen. Hij was een curieuse man en vriend van de Indianen. Toch het was óók de periode van de onherroepelijke vernieting van de stammen in centraal-Brazilië en de openlegging van hun land. Het was ook de tijd van de vrienschap en begrip die de broers Claudio en Orlando Vilas Boas toonde tegenover de stammen.

    (Zij waren met drie gebroers.) De oudste, Orlando, was pionier wat betrof de openlegging van centraal Brazil en de Xingu rivier. Hij was de leider van de Roncador expeditie in 1948 en verdediger van de aanleg van het Xingu reservaat. Claudio wist contact te leggen met de Xavante Indianen en pacificeerde verschillende stammen waaronder de Txucarramaes. Leonardo, de derde broer nam ook deel aan de Roncador expeditie en aan alfabetiserings-projecten in centraal Brasil. De broers hadden de hardheid van de idealist en het besef van wat hun hart zei. Ze waren de amigos van de Indianen, in een tijd dat de antropologie-Indiaan die de godheid aanbad, de blanke zijn wil, hun ziektes, drank en sommigen zelfs hun hebzucht aanvaarde. De Vilas-Boas waren in dit opzicht tussenpersonen, redders van een cultuur, die langzaam zou verbleken.

    Orlando stierf in 2002 op 88 jarige leeftijd, Claudio in 1998 en werd 82, Leonardo stierf in 1961 op 43 jarige leeftijd.

    wordt vervolgd....


    De volgende foto's zijn geleend van het Wikipedia archief, obrigado!


    De broers Vilas Boas, Orlando, Claudio en Leonardo


    Dorp van de Kamaiurá stam (Xingu)


    'Kuarup' ceremonie in Xingu dorp

    12-05-2017 om 00:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (10 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    11-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen....naar RIO BRANCO, ACRE deel 2
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Chapada dos Guimarães



    Als ik goud zou bezitten dan zou ik het hier tegen een goeie prijs kwijt kunnen, maar ik bezit geen goud, nog geen gram, ik bezat alleen scherpzinnigheid en pariteit. Het goud van de reiziger. De sfeer van vroeger zweeft hier nog rond en als in een flashback zie ik de arme sloebers met het zweet op het aangezicht om het weinige goud kwijt te raken, als ze al niet werden vermoord door hebzuchtigen, of geveld door ziektes, slangen, jaguars, spinnen beten of Indianen. De buurt is vol met kleurige pandjes in contrast met de hoge kantoorgebouwen en hotels. Lang ervoor stond de kerk van 'Nossa Senhora do bom Despacho' er al. Het is een bizar geval boven op een heuvel, dominant en gebouwd in Franse stijl.

    Nu ik toch hier ben, wil ik ingaan op een eerder bezoek aan de stad en de rit naar 'Chapada dos Guimarães', een plaatsje met 15.000 inwoners op 70 km noord van Cuiabá, een plek die interessanter is dan Cuiabá. De 'chapada' is een plateau dat een hoogte van 800 meter heeft. Hier liggen de geweldige rotsformaties met mysterieuze uitstraling, de grotten, ravijnen en rivieren. Het deed mijn ontdekkings en avontuurlijk hart sneller kloppen. Ik bezocht toen de grote stenen en de waterval van de 'Véu de Noiva' (bruidsluier) waar het het water van 80 meter hoogte mij beneden verkoelde in de vochtige ruimte, als was het een vrouwen omhelzing. Hier in dit geweldig gebied kan men tevens een tour met gids krijgen, doch de 'lone drifter' gaat zijn eigen weg. De wereld van de slangen, de vogels, de overtreffende sfeer van een externe wereld, ten minste als je alleen bent. Maar de avonturier moet oppassen voor de rode-mieren aanvallen en het tarten van onweders, want de natuur is hier alles heerser.

    Geschiedenis info.

    Het is nu bijna 60 jaar geleden dat men begon met het het exploiteren van het braziliaanse binnenland, dit om velen doelen te dienen. Doch men moest eerst het woeste gebied betreden waar de wet van de sterkste gold en waar Indianen de indringers met pijlen bestookten. En hoe gevuld zijn de boeken over de vele avonturiers? Zij die op zoek gingen naar verdwenen steden, zoals de Engelsman Percy Fawcett, samen met zijn zoon en een derde persoon. De aandacht omtrent de Engelsman begint embêterend te worden, nou ja, het was een soort geweldendaad van een stuurse ontdekkingsreiziger op zoek naar een verdwenen blanke beschaving. Dat was in 1925 en ze werden 'zo goed als zeker' gedood door Kalapalo Indianen. Maar het verhaal blijft mensen intrigeren, de 'verdwenen' stad in de Mato Grosso, die fawcett 'Z' noemde, zou deze werkelijk bestaan? Maar er waren al eerder avonturiers, die stoutmoedig en gedreven door het onbekende de wildernis introkken. Reeds in 1515, niet lang na de vermeende ontdekking van Brazilië, ik zeg vermeende daar er denkelijk voor hen reeds anderen waren, blanken? Vikingen? Afrikaners? Arabieren? trokken de eerder genoemde 'bandeirantes' door de zuidelijk Mato Grosso.

    Ze hadden de duivel in hun voetspoor en God in het kielzog, en zo bereikten ze de Boliviaanse Andes. Dit was niet lang voordat de Hessen Duitser Hans Staden zijn relaas neerschreef: 'Wahrhaftige historia und Beschreibung einer landschaft der wilden, nacketen, grimmigen Menschenfresse Leuten, in de neuen Welt Amerika gelegen'. Hans Staden was een soldaat die op een Portugees schip zat dat in 1552 voor de kust schipbreuk leed en door de Tupinamba stam werd gevangen genomen. Hans wist aan kannibalisme te ontsnappen door te zeggen dat hij een bondgenoot was van de Portugezen en voorspellingen deed over de stam. (zal later terugkomen op dit bizar verhaal).

    In de 2de helf van de 17de eeuw werd de bovenloop van de Rio das Mortos met regelmaat bezocht daar het gerucht van goud vondsten de ronde deed en tevens werd de jacht geopend op de Araés stam, die als slaven dienden voor de heerboeren met hun verwerpelijk duivelshart.


    wordt vervolgd...



    11-05-2017 om 11:44 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.VIA CUIABÁ, CÁCERES, PORTO VELHO NAAR RIO BRANCO, ACRE

    Januari 1996,

    Vanuit  Rio de Janeiro ben ik aangekomen in Cuiabá, de hoofdstad van de deelstaat Mato Grosso, met tussenstops, 37 bus uren.
    De groene papegaai Joca kruipt als een trage oude vogel langs het ijzeren traliehek van de hotelvoordeur op en neer. Af en toe stoot hij klanken uit thuishorend in het bos en hoewel de hoteldeur wijdt openstaat haalt hij het niet in zijn hoofd weg te vliegen. Hij is al oud, misschien wel 70 jaar en te lang opgesloten, waardoor zijn contact met de mensen hem heeft geleerd gehoorzaam te zijn.
    Hij heeft de intelligentie, om net als de mens zich aan te passen aan een vaak onnatuurlijke omgeving.
    Ik neem de kleine kamer met gescheurde gordijnen en de grote propeller als luchtverplaatser en het lijkt, wanneer ik wakker wordt alsof een helikopter boven mijn hoofd zweeft en ik me bevindt in een rebellenoorlog.
    Maar voor mij is hotel met de ironische naam 'O Presidente' voldoende, ten minste na de lange busreis.
    Terwijl ander steden hun naam danken aan een heilige, een natuuraspect of Indianenstam, heeft de stad Cuiabá een andere verklaring en blijkt het in de naam van de Guarani-taal 'rivier der glanzende otter' te betekenen.
    Dit wil ik nader verklaren: het moet een voortvloeisel zijn der volgende geschiedenis.
    Die verteld dat de eerste blanke die het gebied betrad een zekere Manuel Bicuda was, een Paulista.
    Dit was in de periode 1637-1680. In 1719 komt Pascoal Cabral aan, een bandeirante met zijn brute medegenloze bende.
    De 'bandeirantes' hadden géén ander doel dan Indianen tot slaaf te maken, en in dit geval de Coxipones. Het lot bepaalde dat de bende goud vond en daardoor de interesse voor het menselijk goud, Indianen verloor.
    Het schijnt dat die Cabral de plek Cuiabá noemde.
    Maar wat betekende de naam eigenlijk.
    Zo werden er door de tijden verschillende namen aan gegeven:
    Gente caidá - vallende mensen
    Cuiabasen Indios, mensen die farinha maken
    Pantanal Indiaan
    plaats om met harpoen te vissen
    sterk volk
    Indiaan van het water
    en zelfs, alhoewel zéér opmerkelijk: dappere vrouw.

    Nu werd er een brief ontdekt die was geschreven door een Jezuïeten pater genaamd Castanares, aan de provincie van Paraquay. In deze brief komt het Guarani woord 'Kuyaverá' voor.
    Na een danig onderzoek door een zekere Brasilides Farincé, een professor gespecialiseerd in de grammatica der Guarani bleek het volgende: Kuya, betekende otter, in het Portugees en Verá, glanzende huid.
    De glanzende huid kwam voort uit het feit dat wanneer de otter, nadat hij had gedoken, met een natte glanzende huid door de fonkelende zon uit de rivier kwam.
    Door etnologische omstandigheden werd het woord Cuyaverá, dus met een 'C' geschreven, en later door de bandeirantes vervormd tot Cuiavá, en weer later tot Cuiabá.
    Dus 'rivier van de glanzende otter'.
    Zover het ontstaan van de naam van de stad in het gebied waar men in de 18de eeuw het eerste goud vond. Naar het zuiden ligt het 'Pantanal', een open moerasland dat groter is dan Frankrijk. (kom ik later op terug) 

    --Ik bleef maar een dag in Cuiabá (waar ik al enkele malen eerder vertoefde), en zou de volgende dag verder reizen naar Cáceres, zo'n 230 kilometer westelijker, niet ver van de Boliviaanse grens.---
    In de middag slenter ik door het centrum waar zich alles hoofdzakelijk afspeelt op het 'Praça Republica', waar verkopers actief zijn, hippies, als trage 'luiaards' hun spullen aan de man proberen te brengen en waar het leven banaal is en net zoals de Xavante Indianen houd ik van waterijsjes en net zoals de zigeuner wil ik verder trekken, naar een andere plek.
    wordt vervolgd...


    zicht op Cuiabá    f. archief Wikipe


    Op de hotelkamer bij een later bezoek aan de Cuiabá in 2002

    11-05-2017 om 11:34 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (9 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    06-04-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.protest tegen hervormingen sociale zekerheid

    Caruáru, Pernambuco

    foto Bia Menezes





    Brazilie heeft humane hervorming nodig

    06-04-2017 om 15:43 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.voorpagina krant 'Sâo Gonçalo' nabij Rio

    ... politie militair neergeschoten door bandieten, 2 jongeren in bezit drugs en wapens neergeschoten door pm, in vierengedeeld en gecarbiniseerd lichaam gevonden in reiskoffer langs de autoweg, politie op jacht naar drugdealers tweeling, in beslag genomen motoren, rotzooi in Itaborai, stroom afgesloten in Sâo Gonçalo..... armoe en corruptie gaat niet samen...





    06-04-2017 om 15:32 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Deze President, Temer, Doet Brazil Bloeden

    Brazilië is in een danige crisis, armen worden armer, sociale projecten verworpen, Indianen projecten opgedoekt, corruptie bij de belanghebbende, criminaliteit neemt toe...

    Deze regering brengt het land naar de afgrond, militairen op de loer...

    Sociale Zekerheid!



    Wie redt Brazil! Revolutie!

    31-03-2017 om 18:34 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    29-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen. militair-fascistische coup NU 53 JAAR GELEDEN: gevangenis voor de folteraars!

    Ano XV, nº 186 - 1ª quinzena de Abril de 2017

    krant ' A NOVA DEMOCRACIA'

    Op 1 april 2017 is het 53 jaar dat een coup van 21 jaar militair bewind in Brazilië. Gepland, gefinancierd en uitgevoerd door de grote bourgeoisie en grootgrondbezitters, uitgevoerd met orkestratie en ondersteunen van het VS-imperialisme, de 1964 coup opende een tijdperk van in het wild staatsterrorisme, er werd gemarteld, ontvoerd, vermoord en de politieke rechten van duizenden progressieven, Democraten en Braziliaanse revolutionairen werden vermoord. De hoge machten van de reactionaire strijdkrachten heeft nu de bevoegdheid om politieke mandaten in te trekken en  afschaffing van meningsuiting rechten en massademonstraties, alle vergezeld van censuur. Elk jaar, op 31 maart en 1 april, talrijke onderscheidingen worden gehouden voor Brazilianen die de militairen tegenstand boden in het bijzonder van wapens in d ehand, en degenen die zich eervol verzetten tegen de folteringen in de kelders van het militaire regime. De laatste tijd zijn volksorganisaties een brede campagne gestard die  de straf eist voor de militaire en civiele criminelen, aanstichters en uitvoerders van martelingen, moorden en verdwijningen onder het militair bewind. Veel families van politieke doden en vermisten blijven zoeken naar de lichamen van hun familieleden gedood door barbaarse misbruik; folteraars moordenaars, wat algemeen bekend, ongestraft blijven en zelfs veel van hen hebben een hoge positie in de staat; en het repressieve apparaat van de oude actieve Braziliaanse staat tijdens het militaire regime blijft onaangeroerd. Om deze redenen, gaat de strijd door, ook al is het al meer dan 50 jaar geleden, en is nog steeds actueler dan ooit.

    In de afgelopen jaren werden verschillende acties ondernomen die eisen dat de folteraars de gevangenis in gaan. Zoals toen een demonstratie maart 2012 in het centrum van Rio de Janeiro. De actie eindigde voor de Militaire Club, in Cinelandia, die haar hele gevel gemarkeerd zag met rode verf door revolutionaire militanten veroorzaakt. Ook wijzen we op de diverse activiteiten die door verschillende organisaties en entiteiten in heel Brazilië in 2014 werden uitgevoerd, geleden was dat de coup plaatstvond. Ook dit jaar vond weer een demonstratie plaats in het centrum van Rio, de Militaire Club werd beklad met flessen rode verf.

    Als onderdeel van de campagne, elk jaar met militaire parades september 7 (als de 'oude staat' haar militaire parafernalia aan de farce van de "onafhankelijkheid" van Brazilië vieren), zijn democratische organisaties aanwezig in het publiek met met slogans om berechting van de folteraars van het militaire regime!, noch vergiffenis noch vergetelheid, geen verzoening! en straf voor aanstichters en uitvoerders van martelingen en  moorden en verdenen personen door het militaire regime!

    De krant 'Nieuwe Democratie' herinnerd met gevoelens, alle strijders die in de strijd tegen het fascisme vielen, degenen die het militaire regime trotseerden heldhaftig verzet pleegden en onherroepelijk aan de meest perverse martelingen onderdanig waren, en de dappere families die vandaag om gerechtigheid te eisen. In 2017 zullen we doorgaan met steun aan aan de demonstraties.






    29-03-2017 om 17:35 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Lagoa Santa grotten (audioBook)
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    BrawaBooks © 2003

    Het Trieste van Brazilië - Wayn Pieters

    Bijlagen:
    https://www.youtube.com/watch?v=smNsEyZH4o0   

    29-03-2017 om 08:32 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    15-02-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.GEZONDHEIDS EXPEDITIE VOERT OPERATIES UIT IN AMAZONAS

    De verpleegkundige reinigt de huid van de patiënt, terwijl de chirurg de schaar en scalpels onderzoekt op dienblad ernaast. Ze dragen allemaal lichtblauwe jassen en er is een ontspannen sfeer, geleid door Leonard Cohen afkomstig van de iPod. De scène lijkt op een gemeenschappelijke chirurgische centrum, maar niets is minder waar.

    De patiënt op het punt om een hernia operatie ondergaan, is een Baniwa sjamaan, die de volgende dag de ingreep zal zegenen. Slechts twee tentdoeken scheiden het interieur, steriel, met airconditioning, want buiten is het 40ºC in Amazonas.

    De mobiele chirurgische centrum werd opgericht in het dorp Assunção do Içana, een vijf uur durende boottocht van de dichtstbijzijnde stad, São Gabriel da Cachoeira (AM). totdat het daar door de medewerkers van  deVolksgezondheid -ONG werd gebracht tussen 18 en 26 november, er werden 312 operaties verricht, 1881 medische en tandheelkundige afspraken en 3450 onderzoeken.

    De actie vond plaats in het gebied dat bekend staat als 'Cabeça de Cachorro' (Hondenkop),  waarbij een enkele chirurg verantwoordelijk is voor een gebied groter dan de staat São Paulo en alleen aan noodhulp.

    Volgens de minister van Volksgezondheid van São Gabriel da Cachoeira, Yessica Guerrero had in april een voorstel gedaan om tien medische experts in te huren, maar er waren te weinig kandidaten, zodat het allen mogelijk was om een ​​vacature te vervullen.

    TOMÁS CHIAVERINI
    COLABORAÇÃO PARA A FOLHA, EM SÃO GABRIEL DA CACHOEIRA (AM)













    Bijlagen:
    17045288.png (11 KB)   

    15-02-2017 om 12:54 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    10-02-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuwe bedreiging voor de Xingu natuur en mens

    Een ander groot project bedreigt de regio Volta Grande Xingu dit reeds door de Belo Monte hydro-elektrische dam in Pará wordt getroffen. Het Canadese bedrijf Belo Sun wil in 17 jaar ongeveer 108 ton goud uit de grond halen, het grootste bovengronds goudmijn project in het land. De verwachting is om te profiteren van meer dan 1 miljard euro. Voor de natuur en de mensen die er wonen, zal de enige erfenis zijn: vernietiging.

    De getroffen mensen zijn traditionele bewoners, Indianen, oeverbewoners, evenals boeren en ambachtelijke mijnwerkers die voor meer dan 70 jaar leven in de regio en op dit moment verboden wordt hun beroep uit te oefenen door het bedrijf. De gevolgen zullen ook alle gemeenten van de Xingu rivier bassin raken, met name Altamira, Souzel, Anapu, Brazil Novo, Vitória do Xingu, Porto de Moz en Gurupá.

    '....Mens en natuur wort opnieuw geweld aangedaan. De Indianen van de Xingu lijden onder het groot project van de belo Monte dam. De geldinvesteerders hebben geen enkel begrip voor de situatie en er vond geen overleg plaats met de lokale bevolking. Er wordt zelfs al gepraat over families te verplaatsen, of op welke manier dan ook, om plaats te maken voor opslagplaatsen van de firma.

    Corruptie is het populairste woord in Brazil momenteel. '

    WaynStoryteller

    wordt vervolgd



    In gedeeltes van de rio Xingu, demarkeren borden aan bomen het Belo Sun gebied

    / Francisco Vorcaro/ Agência Pública

    10-02-2017 om 12:03 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    08-02-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Doden door politiestaking in Braziliaanse grootstad Vitória

    In bijna vijf dagen van staking door de politie in de Braziliaanse deelstaat Espírito Santo zijn 87 mensen door geweld om het leven gebracht. De meeste slachtoffers vielen in de hoofdstad Vitória, melden de autoriteiten vandaag. Espíritu Santo aan de zuidoostkust is iets groter dan ons land en telt circa vier miljoen inwoners.

    Door de golf van misdaad die de politiestaking heeft ontketend, houden scholen hun deuren dicht en is het openbaar vervoer stilgelegd. Ook blijven een aantal banken en winkels gesloten. De politiemensen eisen hogere lonen. Overleg over de beëindiging van de staking heeft gisterenavond niets opgeleverd, melden Braziliaanse media. Net als de aangrenzende deelstaat Rio de Janeiro kampt Espírito Santo met enorme financiële problemen door de aanhoudende recessie. De staat wordt gedwongen tot ingrijpende bezuinigingen. De deelstaat is de grootste olie-exporteur van alle Braziliaanse staten, maar lijdt onder de daling van olieprijzen.

    De regering heeft in het afgelopen weekend toen de golf overvallen, plunderingen en moorden op gang kwam, tweehonderd militairen naar Vitória gestuurd om de orde te herstellen.

    bron De Morgen





    08-02-2017 om 20:25 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    07-02-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Inheemse Araweté, tijdens een bijeenkomst in het conferentiecentrum van Altamira in Para Amazonas
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    reportage van reporter ter plekke

    ....Hij was een oudere. Zijn volk, Araweté. Hij had rode urucom op zijn lichaam. Het haar in rondom geknipt. En hij zat rechtop, zijn handen knuffelen de pijl en boog voor hem. Het was dus bijna 12 uur. Hij wilde niet eten. Niet verbogen. Ik keek hem aan, maar hij had nooit oogcontact met mij. Vóór hem, inheemse leiders uit verschillende mensen die getroffen zijn door de Belo Monte die om beurten bij de microfoon de naleving eisen van de afspraken door Norte Energia, de concessiehouder van de waterkracht bedrijf, en versterking van Funai. Hij, net als anderen, begrijpen het Portugees niet. Ik was er, zittend op een rode plastic stoel in het congrescentrum van Altamira, in Pará.

    Wat hij zag? 40 jaar geleden, wisten hij en zijn volk niet eens dat er zoiets als Brazilië was. Misschien maakt het nog steeds niets uit, maar nu is hij daar, onder lichten, zittend op een rode plastic stoel, wachtend op zijn lot hetgeen in het Portugees wordt beslist. Wat zag hij?

    Ik weet niet wat hij zag. Ik weet wat ik zag. Maar wat ik zag maakte dat ik niet een dimensie van hem bereikte. Maar mij. Of wij 'blanken'. Steeds wanneer ik schrijven over de technische en juridische complexiteit van de Belo Monte, en nu ook van Belo Zon, weet ik  dat ik een paar honderd lezers verliest, zelfs al vereenvoudig ik wat complex is. Omdat de taal van rechtvaardigheid, evenals de bureaucratie met al zijn acroniem, maakt analfabeten zelfs van hen die heeft een doctoraat heeft. Maar wat overblijft voor de inboorlingen die ernaar streven om zich uit te drukken in de taal van de mensen die hun vernietigen op hetzelfde moment dat het leven wordt vernietigd? Wat blijft er over voor de oude Araweté die daar bijna 12 uur zit? Hij heeft geen keus, want het is met de woorden dat zijn bestaan wordt vernietigd....

    07-02-2017 om 12:35 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    02-02-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bijna 3.000 kinderen verstoken van school door vuurgevecht in favela

    Intense vuurgevechten in favela Complexo do Alemão, die bewoners doodsbang maakte en twee bewoners en twee militaire politie op de ochtend van donderdag (2)verwonden. Hierdoor kregen 2800 kinderen geen lessen in de regio, in de Noord-Zone van Rio. de Militaire Politie en de UPP hielden operaties tegen drugsdealers sinds de vroege uren van donderdagochtend.

    Volgens de gemeentelijke ministerie van Onderwijs, zijn 6 scholen, een kleuterschool en 3 Child Development Areas (EDIS) zonder service rond het Complexo do Alemão. 





    WAYN

    02-02-2017 om 20:47 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    27-01-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.straatkinderen Brazilië



    help my leven

    Bijlagen:
    http://www.helpmijleven.org/brazilie/straatkinderen.html   

    27-01-2017 om 12:43 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.op straat leven

    Het aantal volwassenen die op straat leven in Porto Alegre, Rio Grande do Sul groeide 75% over de afgelopen acht jaar. Deze gegevens zijn afkomstig van een onderzoek uitgevoerd sinds 2007 door het Instituut voor Wijsbegeerte en Humane Wetenschappen - IFCH en de Federale Universiteit van Rio Grande do Sul - UFRGS in samenwerking met de sociale bijstand Foundation en burgerschap - FASC van de stad Porto Alegre. Het laatste onderzoek van de volwassennen die op straat leven, vorig jaar gehouden in september, telde 2.115 mensen in deze toestand.

    Men stelt dat tussen 0,1% en 0,15% van de bevolking van de middelgrote en grote steden in Brazilië op straat leven.

    Dit getal is krom, de werkelijke cijfers zijn hoger

    storyteller





    27-01-2017 om 12:35 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    21-01-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.REBELLIE GEVANGENISSEN

    De gruwelijke misdaden van genocidale staat beginnen aan de wortel waarom de overbevolking van de gevangenissen en vooral, tot welke klasse de Braziliaanse gevangene behoort, ze zijn overwegend jong, zwart en arm.






    21-01-2017 om 20:46 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Help-Ons!

    HELP ONS!

    Ik ben puur Braziliaan, ze stelen ons land en doden onze leiders.


    21-01-2017 om 20:28 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Guarani Kaiowá Indianen - Zonder traditionele land en kinderen sterven door honger

    Minsens 40 gemeenschappen en Guarani Kaiowá van Mato Grosso do Sul leven in geïmproviseerde kampen aan de oevers van snelwegen, onverharde wegen of tussen suikerriet en soja-gewassen in niet geregulariseerde gebieden en onder conflict. De Indianen ontvangen sinds november geen voedselvooraad meer.

    "De kinderen huilen, ze lijden echt honger. Ze zijn zo zwak dat ze bijna overgaan tot het eten van aarde. We hebben ondersteuning nodig. Ik ga om te zien wat ik kan doen, want ze ze zullen hier sterven. Het is wanhoop, ik kan er niet meer tegen", verzucht Gilmar, een Guarani en Kaiowá, inwoner van een gebied gelegen op Fazenda Madama in Kurusu Amba. Hier wonen ongeveer 80 kinderen.

    Het rapport werd gepubliceerd door de Inheemse Missionaire Raad - CIMI, 18/01/2017.





    21-01-2017 om 00:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-01-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.begraven in ondiepe kuilen in Manaus

    Vijftien dagen na het bloedbad in het gevangenis Complex Anisio Jobim (Compaj) te Manaus, waar 56 gevangen werden vermoord, is een deel van de lichamen van de omgekomen gevangenen begraven in een blok achter de gevangenis.

    Er is bekend dat de gevangenis directeur verzoeken kreeg van de gevangen om wapens en drugs te laten binnensmokkelen. De situatie binnen de muren is een soort dictatuur en de bendes hebben het regime. De bewakers zullen alleen toekijken of er geen ontsnappingen plaatsvinden, de rest is hun een zorg. De regering heeft geen antwoordt op deze kwesties die al sind lang lopend zijn. Het is wachten op de volgende opstand.





    17-01-2017 om 15:47 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    15-01-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.10 doden in gevangenis in de staat Rio Grande do Norte

    Ten minste 10 gevangenen werden zaterdag gedood in de vijfde dodelijke gevangenis oproer sinds 1 januari.
    De laatste rel gebeurde in de gevangenis Alcaçuz, de grootste gevangenis in de staat Rio Grande do Norte in het noordoosten.

    Politie en speciale militaire politie werden ingezet om de gevangenis, waar de rel was nog steeds aan de gang zaterdagavond, zei Juliska Azevedo, een woordvoerster van de regering.
    De rellen braken uit na een gevecht tussen rivaliserende bendes PCC (First Capital Command) en Sindicato RN (Crime Unie van Rio Grande do Norte).
    De São Paulo gevestigde PCC was betrokken bij de andere dodelijke rellen dit jaar, zeiden de autoriteiten.
    De golf van gevangenis geweld dit jaar begon 1 januari wanneer ten minste 56 gevangenen in de Anisio Jobim Penitentiair Complex in Manaus werden gedood.
    Slachtoffers werden onthoofd en hun lichamen geworpen over de gevangenis muur. Sergio Fontes, de openbare veiligheid secretaris van de staat Amazonas, zei dat de rellen begonnen met de controle over de drugshandel in de gevangenis.
    Vier gevangenen werden gedood 2 januari in de Gevangenis van Puraquequara in Manaus.
    In de naburige staat Roraima, werden 33 mensen gedood op 6 januari aan de Landbouwuniversiteit Penitentiary van Monte Cristo
    Op 8 januari, werden vier gevangenen gedood in de Desembargador Raimundo Vidal Pessoa openbare gevangenis in Manaus.






    familie van gevangen vragen uitleg

    overzichtkaart van de gevangenismoorden

    15-01-2017 om 15:43 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    13-01-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.The Truth - videos channel -youtube WAYN

    HISTORIE KANAAL - INFO VIDEOS AANGAANDE BRAZIL

    Ik bezocht Courdisburgo in Minas Gerais ter ere van de schrijver Joâo Guimarães Rosa....

    zie tevens video clip




    Bijlagen:
    https://www.youtube.com/watch?v=zFoYxIASvgs   

    13-01-2017 om 11:01 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    12-01-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.strijdt tussen broeders

    Charge - uit de krant O Brasil de Fato (BdF)
    Luta entre irmãos (strijdt tussen broeders)

    Carlos Latuff/Diário do Centro do Mundo

    De strijdt tussen de traficanten en militaire politie in Rio heeft vaak het bizarre gegeven dat broers of bekenden elkaar tegen komen...





    12-01-2017 om 19:41 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    11-01-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de naakte berg van Pará

    - Serra Pelada -  (Naakte Berg) De legende van de Gouden berg - Trailer.
    Regie: Victor Lopes
    Brazil - 2013

    In de jaren '80, in het hart van het Amazone regenwoud, 115.000 mannen graafden en zeefden 100 ton goud, met op zijn rug een berg van 150 meter hoog. Vandaag de dag, is de Serra Pelada een meer van 150 meter diep, omgeven door ellende, geschillen en legendes. Het avontuur van de grootste race van de twintigste eeuw, goud, en de tweede grootste concentratie van menselijke arbeid na de piramides van Egypte, is een verhaal dat steeds verteld moet worden.

    zie video

     

    Bijlagen:
    https://www.youtube.com/watch?v=OAjUBSpe6AA   

    11-01-2017 om 19:16 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    10-01-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.diamantmijn beroofd

    In Nordestina, in het oosten van Brazilië, hebben twintig zwaarbewapende mannen zondagavond (plaatselijke tijd) een diamantmijn overvallen. Dat berichtten lokale media, die de politie citeren.

    De rovers braken de kluis van de Braúna-mijn open met behulp van drie explosieven. Daarna sloegen ze op de vlucht in verscheidene auto's met vijf gijzelaars, die later op een landweg weer werden vrijgelaten. De politie kon de daders niet vatten. De waarde van de buit werd niet bekendgemaakt.

    In de diamantmijn in Nordestina wordt dagelijks 2.000 ton kimberliet, een stollingsgesteente dat natuurlijke diamanten bevat, naar boven gehaald.

    inf. De Morgen





    10-01-2017 om 10:46 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    06-01-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.33 gevangenen gedood door vergelding in Roirama

    Vier dagen na de moorden in de Manaus gevangenis nu (voorlopig) 33 doden in de grootste gevangenis in de staat Roirama, wederom vergelding der rivalerende bendes.... De regering? Heeft andere urgentere issues...

    de fotos tonen harde feiten













    06-01-2017 om 18:48 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    05-01-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.56 personen werden vermoord tijdens opstand in gevangenis te Manaus in Amazonas

    56 personen werden vermoord tijdens opstand in gevangenis te Manaus in Amazonas veroorzaakt door naar men stelt rivalerende bendes.

    De toestand in de Braziliaanse gevangenissen is bar slecht. Cellen tekort is een oorzaak en strijdende drugsbendes hebben vaak vrij spel. De harde wereld van de bajes in Brazilië uit zich meestal in moorden. De meesten komen er slechter uit dat ze erin gingen.

    Een andere oorzaak is de corruptie binnen het verantwoordelijke instituut en een tekort aan verantwoordelijkheid. Autoriteiten zouden weken geleden op hoogte zijn gesteld van bloederige plannen bende in gevangenis. De regering geeft meer geld uit aan sportevenementen en glamour prestige dan aan nodige ziekenhuizen en gevangenissen.

    Ze laten de mensen letterlijk creperen.

    Mensenrechtengroeperingen eisen onmiddellijke onderzoek naar de omstandigheden waarin het bloedbad van de Penitentiaire Anisio Jobim (Compaj) in Manaus, tussen de 1 en 2 januari plaatsvond. Het was één van de grootste moorden die plaats vond in Braziliaanse gevangenissen sinds het bloedbad van Carandiru, in 1992, toen 111 gevangenen werden gedood door de Militaire politie van São Paulo.

    Gemiddeld wordt er iedere dag één gevangene vermoord in Brazil.







    05-01-2017 om 15:26 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    04-01-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.HET LAND VAN DE ABACAXI - kort verhaal door Wayn Pieters van Rijsselt
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Het land van de Abacaxi 

    De stoet trekt voorbij, die van reuzenhagedissen, glurend na alles wat enigszins beweegt. De vogels zijn een en al kleuren, rood, geel, blauw en groen, hier waar God schijnbaar het licht groener liet schijnen, gezegend zijn de dieren die sluipen, klimmen en vliegen. 'Hallo jij daar, 'onça pintada', waar naar toe? Klim de boom in, zie de Capybara, het oerbeest, waarheen gaan de kolonies mieren, groot, rap en rood, buig voor de Jacaré, Tamandoea, o Cobra, lach, lach luiaard. Zie de mensen van de wouden, trots lopen zij, de Xavante het best, de coureurs van het woud, gevolgd door de vele stammen met hun anderen vaardigheden. Zie, het is geen carnavalsstoet, het is de stoet van ruimte, vrijheid, weg van de witte mensheid, die opnieuw verdacht een sprong maakt. Zie daar de boeren hun troost zoekend bij de stammen, de weghelden, op zoek naar iets wat schijnbaar gemakkelijk te vinden is, maar verbloemd wordt door rancune. 

    Zie? Brazilië de lichtjes van de vuurvliegen, ieder moment opnieuw schijnend, een baken voor de woudlopers, de mensen van de bomen, zoekend naar gerechtigheid. Gerechtigheid? Waar is die grote heerboer die klaagt? Maar zie de arme kleine boer in hun canvas tenten langs de wegen van het land, mensen in tranen, huilend om hun kinderen die ondervoed raken, het regent. Braziliaanse zigeuners, dat zijn ze allemaal, trekkend zoekend naar de plek die nooit gevonden zal worden, en ziet de Umbanda moeder behangen met kralen in de kleur van haar  moeder Oxum. O oude zwarte geef mij u wijsheid zoals u ze gaf aan zovele anderen, draag u steun over op de hulpeloze van de dagen, de mensen in de droge woestijnen van het Noordoosten, want bent u niet rijk aan gedachten, gegeven door de krachten van de Caboclos? Jurema, geef ons het vuur zodat Brazilië eens zal mogen zuchten van verlichting, weg onder het juk van de tiran, de privatisering, de ondergang. Dansen zullen de vuurvliegen rondom de pot bonen van de gelovigen, zij die denken dat deze verlichting kan brengen. 

    God is liefde, maar Hij kan ook wreed zijn, onbuigzaam. De zon zal schroeien op de sertâo, de wildernis, en de emoties der bandieten der gerechtigheid, Cangaceiros, zullen opnieuw geopend worden en stralen bloed zullen de dagen vervroegen.  Antonio de raadgever zal wederom preken want de melancholieke mens gelooft immer in een Messias, een redder ook al is deze soms vol van fatalisme. Zie de toorn van de grote rivieren, vol van bloed en gif, zie de kale zwarte stompen van de eens zo trotse bomen, de reuzen van de wouden, van onze moeder, de smaragd der aarde. Zij zijn armelijk in naam van het geld, van de vol gevreten egoïsten, in naam van de consumptie.  Zie de dieren huilen en schreeuwen onder de verzengende vlammen, de hel in de groene hel. Zie de kaal geslagen bossen die nu verworden zijn tot soja domeinen, waar geen vlinder meer zweeft, geen mens meer ademt.

    Neen! Laat ons dromen van een land dat haar naam waardig is. De goedheid van de mensen, die leven voor te leven, vandaag is niet morgen, honden die met de tong uit hun bek zuchten om enig medeleven, doch van wie? Brazilië kijkt hoe de aasgieren u proberen te vreten, vermomde personen, wachtend op het kadaver, zich nog aflikken van het laatste maal. Neen, het is geen carnavalsstoet, het is de tocht der verdrukten gekleed als in de felste kleuren die men zich kan voorstellen, de dieren als vrienden, de pelsen verruild en de koppen tegen elkaar, en zie de Makiritare, Kurripako, Wapishana, Wai-Wai, Apalai, Kayapó, Mundurucü, Catawishi, Yuma, Bocas Negras, Kawahib, Cinta Larga, Nambikuara, Bororo, Xavante, Paressi, Sherente, Acroa, Shacriaba, Cuyavava Indianen, zij dragen bereids hun oorlog kleur in het land van de Abacaxi.* 

    * Ananas=geurend fruit

    Wayn 

    04-01-2017 om 00:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    23-12-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.HERINNER CHICO MENDES (remember Chico) 1944-1988

    22 DECEMBER 28 JAAR GELEDEN WERD DE LEIDER VAN DE RUBBERTAPPERSBOND IN ACRE, BRAZIL VERMOORD IN ZIJN STRIJDT TEGEN GROOTGRONDBEZIT EN VERNIETIGERS DER NATUUR...




    On the evening of Thursday, December 22, 1988, Mendes was assassinated in his Xapuri home by Darci, son of rancher Darly Alves da Silva. The shooting took place exactly one week after Mendes' 44th birthday, when he had predicted he would "not live until Christmas". Mendes was the 19th rural activist to be murdered that year in Brazil. Many felt that although the trial was proceeding against the actual killers, the roles of the ranchers' union, the Rural Democratic Union, and the Brazilian Federal Police in his death was ignored.

    In December 1990, Darly Alves da Silva, his son Darci, and their ranch hand, Jerdeir Pereira, were sentenced to 19 years in prison for their part in Mendes' assassination. In February 1992, they won a retrial, claiming that the prosecution's primary witness (Chico's wife) was biased. The conviction was upheld, and they remained in prison. In 1993, they escaped from jail, along with seven other prisoners, by sawing through the bars of their prison window. All were recaptured, including Darly Jr., who served the remainder of his sentence with the other killers before returning to Xapuri.

    wikipedia

    23-12-2016 om 00:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    22-12-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De corrupte president Temer bereidt coup tegen de afbakening van inheems land

    Het ministerie van Justitie heeft een decreet dat, als in de praktijk gebracht, de meest uitgebreide verandering zal teweeg brengen betreffende afbakening van Inheems land  dit sinds 1988 de Grondwet vertegenwoordigd. Hiermee  de mogelijkheid om ten minste 280 afbakeningsprocessen te stoppen. Dit zijn Indiaan-gebieden die al afgebakend en erkend zijn als zodanig door vorige regeringen.






    22-12-2016 om 17:11 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-12-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.xavante indios

    De inheemse leiders van de regio Sangradouro tussen ,Primavera do Leste e General Carneiro ongeveer 300 km van Cuiabá (MT), eist meer veiligheid langs de BR-070 en vereisen de installatie van een tol tussen primavera en de gemeente Barra do Garças.
    In november verloor de gemeenschap Cacique Tsimhone Marino, 78, en de student Tserenhõrowe Benedito, 18, door aanrijding. In totaal zijn acht Xavantes overleden op de snelweg, volgens de indianen, door roekeloosheid van bestuurders die verkeerstekens niet respecteren.







    20-12-2016 om 21:34 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    19-12-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.The Truth - Brazil videos channel -youtube

    videos cultural, obrigado

    Bijlagen:
    https://www.youtube.com/channel/UC0TKN94P_tLlj-Ek1UwEItA/videos?shelf_id=0&sort=dd&view=0   

    19-12-2016 om 15:07 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.PROTESTEN tegen bezuiniging

    Felle protesten braken uit in 15 Braziliaanse steden dinsdag dec. 14, wannneer duidelik werd dat de Senaat een controversiële 20-jaar bezuinigingsplan heeft goedgekeurd.
    Bekend als PEC 55, deze grondwetswijziging legt een slot op de overheidsuitgaven dat de federale investeringen zal beperken op sociale programma's voor de komende 20 jaar. De regering van Temer is het slechtste dat Brazil nu kan overkomen. Ook op de sociale projecten voor de inheemse bevolking wordt gekort. Brazilië gaat een harde tijd tegemoet.







    19-12-2016 om 00:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.gevecht tegen illegale houtkappers in Amazonia

    De IBAMA (milieubeschermingorgaan) zegt resultaat te hebben met het opsporen van illegale houtkappers in Indianen gebied.... in Mato Grosso en Rondonia






    19-12-2016 om 00:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    10-08-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.beroerde toestand in ziekenhuis, Itaborai, Rj, Brasil

    Dit is een publiek hospitaal, een schaamte voor de gemeente

    Bijlagen:
    https://www.facebook.com/PortalItaboraiNews/videos/948936738523030/   

    10-08-2016 om 12:13 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    03-08-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.vrouw gepakt met 11 jarige jongen in bagage koffer

    Rio - De politie heeft een vrouw aangehouden die probeerde om een ​​straatjongen, 11 jaar oud mee te nemen, uit Rio de janeiro naar Curitiba (PR), in een koffer. 

    De vrouw werd van 23 werd gearresteerd op zaterdagavond in het grote busstation van Rio toen ze op het punt stond om te vertrekken naar de hoofdstad van Paraná was. Passagiers zagen de hand zagen de hand van een kind uit de koffer komen om een snoepje te nemen van de vrouw.
    De politie nam de vrouw mee en toen ze koffer opende sprong de jongen uit de bagage. De jongen werd overgebracht naar kinder bescherming. Volgens het Hof, eiste niemand de jongen op. De jongen vertelde dat hij werd geslagen door familieleden en medewerkers van opvangplaatsen.

    'Hij werd op straat gedumpt. Hij vroeg: 'Voor de liefde van God, neem me mee. Ik zou hem mee naar huis te nemen', zei de vrouw.





    03-08-2016 om 16:50 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    21-07-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat Baai zuiveren in RIo?

    De secretaris van Milieu van de staat Rio de Janeiro, Andre Correa, zei dat het zuiveren van de  Guanabara Baai minstens 25 jaar in beslag zal nemen. De stelling dat 80% van de baai gezuiverd zou zijn vóór de Olimpische spelen was een "zeer gedurfde en misplaatst''.

    Iedereen die zegt dat deze baai milieuvriendelijke zal zijn in minder dan 25 of 30 jaar liegt. Op korte termijn is dit niet haalbaar.

    Om de riolering problemen in Guanabara baai op te lossen zou dit 600 milloen dollar kosten, voor sanering van de steden rondom de baai. Alle rioleringen van omliggende steden en plaatsjes komen tenslotte uit in de baia de Guanabara.





    21-07-2016 om 00:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    20-07-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Indianen bezetten Museum in Botafogo

    20/07/2016 8:03 a.m. - Updated 20/07/2016 8:53 a.m.
    Protesters kamperen voor de poort van het  'Musea do Indio, naar ontruiming binnen het gebouw. De groep bezette de plek 1 week geleden.

    De herbezetting vond plaats rond 20h. en militaire politie was betrokken bij de actie. Het museum word gerund door het FUNAI, het beschermingsorgaan voor Braziliaanse Indianen.

    De Indianen willen het oude museum in Maracana heroveren en tevens zeggenschap hebben binnen de Funai.

    (Foto: Cristina Boeckel/G1)






    20-07-2016 om 22:53 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.no comment

    Rio





    foto Felipe Barcellos/ straatfotograaf


    20-07-2016 om 11:40 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    11-07-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Column - CORRUPTIE en AFKEER (eerder gepubliceerd 19 juli 2009)
    Klik op de afbeelding om de link te volgen






    Alle wijze filosofen zijn het er over eens: kapitaal is de ondergang voor de mensheid. Het is een machtsmachine, dit het menselijke gevoel uitschakeld. Macht en hebzucht, twee eigenschappen die de mensheid vertrappen. Kapitalisten zijn overal te vinden en zij hekelen de communisten of mensen die een meer humane denkwijze hebben, zij zijn bang voor de uitvloeiende wijsheid van sommigen. Soms waren er revoluties nodig om het kapitalistisch systeem te verjagen; sommigen slaagden maar de meesten gingen ten onder aan de macht. Anderen landen werden democratisch, zogenaamd, maar met het kapitaal als leidraad. In Brazilië waren ten tijden van militaire dictatuur de rijken die het land bestuurden, in samenwerking met de Amerikaanse regering, die hun in name van hun leider Johnson de hand schudde, terwijl zij zelf de ondergang tegmoet gingen in Vietnam.
                  Bang voor de communisten. Bang dat zuid-Amerika een bolsjewiek bolwerk zou worden. Bang voor Castro en de Chinezen. De opstandelingen werden de kop ingedrukt, neen, ze werden vermoord zoals Carlos Marigelha of Carlos Lacarda, verrraden, opgeruimd in naam van de vooruitgang. Vele revolutionairen gaan ten onder, zijn te klein of te slecht georganiseerd om te overwinnen. Ché Guavara ging naar zuid-Amerika om daar de revolutie te prediken; doch hoe in godsnaam? Met zijn kleine groep werd hij ten slotte opgeruimd, en zijn handen afgehakt als bewijs dat deze 'rebel' werkelijk dood was. En waar was Fidel? ( Doch ook de communsien hadden hun werkzwijze en Guavara en castro moesten doden in naam van de ironische vrijheid.)

    In Brazilië is het nog steeds het kapitaal dat zegeviert, de rijken en nieuwe rijken, die in hun overdadige villa's wonen omgeven door muren als waren ze in de middeleeuwen, bijvoorbeeld Barra de Tijuca, waar men leeft na Amerikaans model. Doch aan de andere kant zijn ze als de dood voor de bandiet, bang voor de 'sequestador', de ontvoerder. Alle geld dat ze bezitten geeft hun geen gemoedsrust, nooit zal hun hart ademen als een gewoon mens.
        Geld. Rio de janeiro heeft haar contrasten, net zoals Sâo Paulo, rijken, die leven in weelde. In Rio wordt meer geld uitgegeven aan plastiek chirurgie dan aan de noodzakelijke medische hulp, waar mensen soms sterven voor de deur. Het is een hopeloos gegeven. Afkeer.
           En men vraag zich dan af: waar de criminaliteit vandaan komt, die vaak uit de hand loopt en van mensen die nodig overvallen, resulteren in handige professionals. Maar er zijn eerlijke mensen, zij, die proberen te overleven van wat er voorhanden is. Doch velen jongeren hebben het allemaal door: corruptie, en als de dikke heren dit kunnen dan hebben zij ook wel een manier, en velen vervallen in de draaimolen van tijdelijke luxe, in de wereld van de 'drogas', waar het snelst en duidelijks geld te verdienen is.
       

    Geld! Dat is waar alles omdraait. Corruptie van de grote bovenlaag tot de kleine man, die terecht misschien een graantje meepikt. De politie is een uitstekend voorbeeld van corruptie, en innen geld om moorden te verdoezelen in gevallen van weerlozen, zoals zigeuners waarvan ze weten dat ze misschien geld bezitten. Ik maakte ooit mee dat toen een oude zigeuner werd neergeschoten, daar hij zijn dochter verdedigde tegen over haar man, en deze hem neerknalde, de man zeker drie uur daar lag. De politie kwam, de dader was gevlucht. Men zei me dat de zigeuners betaalde voor verdere complicaties te verkomen. Wat moest men? Zigeuner doodt zigeuner, en de politie vangt geld. Zaak afgedaan.
    Ook het opruimen van zwervers en straatkinderen, in naam van commerciële geldwolven en hotelketens wordt vaak uitgevoerd door politie in dienst of ex-politie, die wel wat extra geld kunnen gebruiken.
              De kinderprostitutie is een ander duivelswerk, het zijn kinderen die gedwongen worden tot het verrichten van daden, waarvan de allerjongste gebruikt worden voor masturbatie bij immoralisten,  alleen om het beetje geld voor het leed van de familie te verlichten. God laat dit alles toe en de duivel lacht. Afkeer! Neen; walging is een correcter woord in deze werkelijkheid.
                        Dan zijn er de geloofsgekken die de armen onteren en het laatste geld uit de zakken trommelenen van de arme nietsweters. De pastors of leiders leven in weelde in naam van de verlosser. Geef en God zal je belonen. halleluja! En ik zeg u, langs de grenzen met Bolivia en Columbia is het oppassen voor het politie-apparaat, die gemakkelijk cocaine uit je zak of rugzak toveren.
                  Je kunt hun dan het beste maar afkopen, of anders een tijdje verblijven in een kerker. Erger kan zijn als je als voer voor de mensetende riverduivels wordt geworpen. Niemand zal je ooit vinden in de duistere bossen. Zelfs de bosgeesten of silenen sluiten hun ogen. Geld, wat is de waarde ervan? Nada! Je hebt het nodig om te leven, anderen moorden ervoor.                
    Anderen vervuilen de wereld, maken oorlogen en vernietigen de natuur. Geld is de duivel en vrouwe justicia knijpt een oogje dicht. Wetten worden gekocht met geld, doch de levensvisie is nimmer te koop en het geweten van de mens zal ooit parten spelen, zoniet zijn karma.   

    Gerechtigheid, dat is het middelpunt. 
    Gelijkheid voor ieder en niet God voor ons allen en ieder... voor zich.

    Wayn

    11-07-2016 om 12:22 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Schetsen van Storyteller


    Xavante   1997


    Dancing Flames   1997

    11-07-2016 om 10:50 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.waar is 'fat family'

    Rio - In een andere mega-operatie om Fat Family te pakken, werd een man gedood bij confrontaties met de politie van 41 BPM (Irajá) in Morro do Chaves in Barros Filho, in de noord zone van Rio. Volgens de PM, de verdachte die werd agedood had een geweer en radiozender. ER zijn nu 10 doden in totaal betrokken bij drugshandel, die tijdens de acties stierven om de leider Fat family te bevrijden uit een ziekenhuis in Catete, Zuid-Zone.

    Fat Family werd bevrijd door trawanten van het Comando Vermelho (CV) uit het Stedelijk Ziekenhuis Souza Aguiar in Rio's centro. In totaal werden 126 verdachten aangehouden in negen dagen.

    Bij de laatste operatie waren 27 militaire politie bataljons betrokken. Speciale eenheden, zoals het BOPE Bataljon, waren paraat. Een werd een dood lichaam gevonden, en 23 gestolen auto's, 12 van hen in Sao Goncalo. De politie nam drugs, radiozender en twee granaten in beslag en maakte bekend dat ze alleen die week 200 acties uitvoerden om Fat Family aan te houden. Zes bandieten werden gedood in de Favela do Roda in Santa Cruz, en drie in Maré, 48 uur later.





    11-07-2016 om 09:09 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    08-07-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gruta de Lapinha en Milhály Bányai
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Milhály Banyai, de Hongaars/Braziliaans natuurvorser





    Ik ga terug naar november 1999 toen ik Lapinha bezocht en ik wil dit tevens als een soort eerbetoon schrijven aan Milhály Banyai, autoditact archeoloog en stichter van het kleine Archeologen museum nabij de grot.
    Hij overleed in 2005 op 85 jarige leeftijd te Lagoa Santa.
    De jonge pathetische geprepareerde luiaard keek me lachend en verwonderd aan, en het is alsof de traagkruiper bezig was een boom te beklimmen. De uil, in tegenstelling, leek te dromen en het doodskop aapje verstomde, als zag hij een gevaar. De panter was klaar voorde sprong en de schitterende opgerolde anaconda met opengesperde muil leek meer glorieus dan hartroerend.
           Ik was in het kleine museum van Milhály Banyai, de antropoloog/archeoloog, die in 1957 als vluchteling van uit een concentratiekamp in Hongarije, aankwam in Brazilië. Sinds 1967 leefde hij in hier in Lagoa Santa, het Heilige Meer, op 37 kilometer noordoostelijk van Belo Horizonte.
    Hij vertelde me dat hij al 40 jaar op zoek was naar de ouderdom en de grotten rond Lagoa Santa. Het kleine museum, gebouwd met eigen handen en inzicht, leek op een klein kasteel, waar Dracula gehuisvest kon zijn geweest en lag op een steenworp afstand van de grotingang.
                     De grot Lapinha heet ontdekt te zijn door Peter Wilhelm Lund, de Deense natuurvorser, die zo als ik al zei Minas Gerais doorkruisde als was hij zelf een oer beest, op zoek naar zijn tijdgenoten.
    Doch spreek er niet over met de bejaarde Banyai.
    Oud? Wat is oud?
    Methusalem was oud moet hij gedacht hebben, en hoewel hij 79 was, wat mank liep en een stok gebruikte, ging hij mij resoluut voor naar zijn pronkkamers.
              Bij de ingang kronkelde een dikke spin in haar schitterend gesponnen web, en dit was het beeld dat hij voorhield: de spin in haar weelde laten in haar hoekje... en de mens moest zich bukken om het zaal-domein te betreden.
    Met kromme benen onder een tropenbroek waggelde hij door de kamer om het licht aan te doen, want bij iedere bezoeker deed hij dit uit en aan, géén verspilling der opgewekte stroom, zou hij denken.
    Ik was nu in een van de kleine kamers van het imitatie-kasteeltje vol met fossielen, potten en zíjn trots: het geraamte van de 'Lagoa Santa' mens, neen, niet het skelet wat senhor PeterLund vond, verdomme! Dit was van hem.
    Banyai: 'Lund heeft hier gewerkt en geleefd en alles wat hij vond in de grotten verscheepte hij naar Denemarken... zo ook zijn Lagoa Santa geraamte. Waar is het? Weg!
    Hier in deze glazen kist ligt het skelet zoals ik het op groef, niet ver vandaan zo'n 300 meter... het is tussen de 10 en 12.000 jaar oud!'
    (Het hoofd van de 'Lagoa Santa' mens van Lund wordt geschat op 10.000 jaar).
    'Indiaan?', vroeg ik hem, denkend aan mijn stelling dat misschien een ander ras hier was geweest buiten het Mongoolse, lang geleden.
    (Waar we niet over spraken, wat toen ook misschien niet 'op de voorpagina' was, is het feit dat in 1975 de Franse Annette Emperaire in de grot 'Lapa Vermelho' een skelet vond van een jonge vrouw 'Luzia', vernoemd naar de Afrikaanse Lucia. De oudheid wordt geschat op 11.000 jaar. Het meest imponerende voor mij is dat zij negroïde trekken heeft en met de eerste golf van migranten van over de Beringstraat naar Zuid-Amerika kwam.
    Dus negroïde! Verder zegt de anatomie van haar schedel dat deze overeenkomsten heeft met Lucia van Afrika.
    Braziliaanse antropologen gissen dat haar volk van over de Beringstraat moet zijn gekomen, van noord-oost Azië waar haar voorouders leefden voor tienduizenden jaren, voor ze verstoten werden uit Afrika.)
    Dus op mijn vraag op zijn skelet van een Indiaan kon zijn? antwoordde hij: 'Denkelijk. De Indianen woonden hier hoog in de hoog gelegen rotsen, daar konden ze vuur maken en dáár was het dat ik de knoken vond... Niet in een grot als Lapinha, hier onder de grond... doctor Lund dat is fantasie. In al zijn geschriften kwam ik deze grot niet tegen. Het is zuiver commercie en dus hebben ze óók Lund deze grot Lapinha laten ontdekken!' zei de enigzins verbolgen Bányai. Wel is het vreemd dat de kleine Hongaar achter zijn bureau een portret had staan van Lund, maar misschien was dit wel een deel van de afspraak, want zelfs bij de  ingang van de grot  stond een foto van het 'skelet' van het fameuze 'Lagoa Santa' skelet, maar niet dit van Lund, doch van Bányai.

    (Nu, na zijn dood blijkt dat de voortgang van zijn museum zwaar wordt tegengewerkt door de overheid, misschien heeft Bányai toen hij leefde concessies gedaan. Toen het museum gesticht werd in 1967 had hij politici achter zich, die zijn werk waardeerden, nadien keerden andere politici zich tegen hem.
    Voor mij, mag dit museum niet verloren gaan!)

    Dat Lund de grot ontdekte in 1835 was natuurlijk natuurhistorisch gezien onzin, want zouden de bewoners van het gebied niet op de hoogte geweest zijn van de ingang der grot? Zeker had Lund deze grot bezocht, geen twijfel, want hij ontdekte, tussen haakjes, meer dan 200 grotten in de regio. (Over het leven van Lund is een biografische roman geschreven door Henrik Stangerup 'De weg naar Lagoa Santa', uitg. bij Van Gennep Amsterdam 1987. Dit ter zijde.)
    In Lapinha vond Banyái niks van pre-historische waarde.
    De grot ligt in de archeologische kant van Lagoa Santa, een kalkrijk gebied. Dit werd 600 miljoen jaren geleden gevormd toen het, wat men nu het 'Rio das Velhas' bassin noemt, de bedding van een zee. De klein Hongaar kon zich uitermate opwinden over dit alles, en toen ik met mijn intrigerende vraag kwam of er misschien ook Vikingen in Brazilië waren schudt hij zijn kalend hoofd.
    'In het noorden denkelijk, maar niet hier in Zuid-Amerika.' Doch ik liet het er niet bij zitten: 'Toch zijn er indicaties... senhor... runentekens, stenen met Noorse aangezichten...', zei ik hem. Ik zag dat hij eigenlijk geen conclusie had en zei overpeinzend: '... het is mogelijk...mogelijk...'
    'En hoe denkt ú dat de Indianen in Amerika zijn gekomen?' Hij keek me nu doordringend aan: 'De Zuid-Amerikaanse Indianen kwamen vanaf de Pacific zee, vanuit China met schepen en niet zoals de Noord-Amerikaanse Indianen,  via de Beringstraat en Alaska, en dit senhor meer dan 25.000 jaar geleden!' En dat was zijn duidelijk axioma. Ik wist dat er een theorie bestond dat een volk vanuit Zuidoost-Azië 60 á 70.000 jaar geleden naar Australië kwam, de voorouders van de Aboriginals. In het verlengde hiervan is er de theorie, die zegt dat de Zuid-Amerikaanse Indianen vanaf de eilanden in de Stille Oceaan kwamen. Het werd verwarrend voor mijn hersenpan, want ik kan óók zeggen dat in 2001 in Piaui, in het Noordoosten van Brazilië, koolresten zijn ontdekt van vuurhaarden en tevens rotstekeningen. Ze zouden 20.000 jaar oud zijn. En of de Vikingen in Brazilië waren? Daar ga ik later over verduidelijken. Voor Mihály Bányai wens ik dat zijn volgend leven indrukwekkend mag zijn.


    bijlagen: foto's van Museum en interieur, met dank aan Erika Suzanne Bányai



    Bijlagen:
    museu_fachada.jpg (32.9 KB)   
    placa_fundacao_museu.jpg (15.5 KB)   
    TN_animais_02.jpg (5.1 KB)   
    TN_aves.jpg (4.8 KB)   
    TN_cranio_ls_02.jpg (4.8 KB)   
    TN_formacao_calcaria.jpg (6.3 KB)   
    TN_fosseis_complementacao01.jpg (5.2 KB)   
    TN_homem_ls_urna.jpg (5.1 KB)   
    TN_objetos_moldados_ceramica02.jpg (4.7 KB)   

    08-07-2016 om 18:56 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Beelden van de Gruta de Maquiné

    Mijn amigo, de Gekko


    Formatie genaamd: de waterval


    Abstract beeld der natuur gevormd door miljoenen jaren druppels


    Ingang van de grot


    Onderweg naar Cordisburgo

    08-07-2016 om 18:55 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.GRUTA de MAQUINé‰
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    De grot van Maquiné ligt 140 kilometer noorwestelijk van Belo Horizonte, bij de plaats Cordisburgo.
    De grot gaat door als de indrukwekkenste en mooiste ter wereld.
    Zeker is, dat je verbeeldigskracht moet hebben wil men de grot beschrijven. Het is ongetwijfeld een openbaring, vooral als ik moet inbeelden, hoe de eerste mensen hier deze grot binnengingen voorzien van fakkels.
    Na  twee en een half uur arriveer ik via Sete Lagoas, met de bus in Cordisburgo, een slapend plaatsje, met rustige mensen en één klein museum, dat van de bekende schrijver Joâo Guimarães Rosa (1908-1967) de grootse Braziliaanse novelist van de 20ste eeuw. Hij schreef het schitterend boekwerk Grande Sertâo: Veredas.
    Er wordt een korte stop gemaakt in het plaatsje, waar ik zo goed als geen mens zie rond dit tijdstip 11.00 uur.
    De bus kruipt nu langzaam omhoog naar de grotingang, vijf kilometer verder, daar waar gekko's over de weg rennen en mij bekijken met hun deskundige oogjes.
    Ik kruip meteen boven op de grot waar ik nu honderden gekko's ontmoet, die stil staan, als zijnde kleine beeldjes en dan als een pijl van een verloren indiaan uit de boog wegschieten, langs de zwarte en roskleurige spinnen, die schittrende webben hebben gewoven tussen de struiken en bomen. Daar waar rode mieren werken en vele andere insecten leven tussen de geurige, verbrokkelende rode aarde en rotsstenen.
    Ik laat mijn gedachtes teruggaan naar de tijd dat de Deen Peter Wilhelm Lund hier rondzwierf, bezeten van speurzin. Hij vond de grot in 1834, toen de ingang verscholen lag tussen bomen, kreupelhout en planten. En alleen de in en uit fladerende vleermuizen verrieden de open bres. Oorspronkelijk zegt men dat de grot 1825 ondekt werd door Portugees Joaqim Maria de Maquiné, doch Lund heeft de naam de grot wetenschappelijk opengelegd te hebben, zou ik deze uitdrukking mogen gebruiken. Er is zelfs niet ver van hier een plaatsje naar hem vernoemd: Lund.
    Maar het was een andersgezinde avonturier, een zekere Peter Claussen, die hem erop gewezen had dat er kalkrijke rotsen bestonden en verschillende grotten die de lokale bevolking exploreerde door zout uit de bodem te halen.
    Die Claussen was een ruw persoon, die ook andere dingen in zijn hoofd had en die het Lund behoorlijk moeilijk maakte.
    Doch de tengere Deen, hij leed aan een vreemde ziekte en was overgevoelig voor licht, was niet bevreesd voor de zijn landgenoot, integendeel.
    Ik ga de grot binnen, een openbaring, geweldige zalen en raadselachtige formaties van Stalagmieten en stalactieten. Wonderen der natuur.
    De grot heeft een lengte van 650 meter en een diepgang van 18, de temperatuur bevindt zich constant tussen de 18 en 22 graden celcius.
    Alle zalen hebben hun naam, de zaal van Beer, het schaap en de olifant. De laatse zaal is enorm en een schittering. Alles is het wek van honderden miljoenen jaren regendruppels, vocht der ruimte, iet wat voor mensenkoppen niet vatbaar is.
    Hier in deze grot van Maquiné voel ik me als een ruimtereiziger, een vreemd wezen, in de baarmoeder van de aarde.
    Nu is alles schoon geruimd, maar toen Lund hier aan het zoeken was, moet het bezaaid geweest zijn met knoken en overblijselen van de reuzenluiaard en sabeltandtijger. Toen waren er de raadsels, en Lund vroeg zich af: hoe kwamen deze dieren heir terecht? Was er ooit een zondvloed geweest? Een vloed die alles wegspoelde van de aarde lang geleden en deze dieren de grot indreef?
    Lund moet kranjorum geworden zijn van deze gedachtes, doch hier in deze regionen vond hij 125 uitgestorven diersoorten en 14 menselijke geraamtes. (over dit alles kom ik later terug over mijn bezoek aan de derde grot, die van Lapinha). 
    De grot van Maquiné is een wonder der natuur, en hier in deze heuvels nabij de grotten zou ik willen leven, zingen, schilderen.

    Als ik weer buiten kom is het warm en ik klim nogmaals boven op de grot. Ik zie een oude boom en er druipt een vloeistof uit, ik zie duizenden bijen. Het moet honing zijn. Ik probeer een foto te maken en de bijen vallen me aan. Nondesju!
    Een steekt me behoorlijk en heb er dagen last van.
    Ik zie weer schitterende kameleons, die van kleur veranderen en me nieuwsgierig aankijken, ik zie vlinders en zoek naar slangen, maar zie enkel dikke rooie mieren, het is te warm die dag.
    In de verte zie ik de heuvels en bossen van Minas Gerais en ik denk aan al die knappe koppen die met archeologie bezig zijn.
    Allen die nodig hebben te weten wat er zich afspeelde, doch de geschiedenis gaat te ver voor de heren professoren, te onherbergzaam voor het menselijk brein.
    Het gaat terug naar de tijd toen er buitenaardse kabouters reden op gigantische draken, of op vliegende Pirarucu's, de grootste zoetwatervis ter wereld, ja, die had misschien ooit wel vleugels? Zij waren vrienden van de reuzensabeltandtijger, reuzenluiaard ef het geweldige gordeldier.
    Wie zal mij ooit geloven, als ik het zou beamen?


    wordt vervolgd door de laatste grot....

    08-07-2016 om 18:55 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Grotten: GRUTA REI DO MATO
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Replica van de Xenorrinoterium Bahiense
    foto's Wayn






    Ik ga op bezoek in enkele grotten. Niet dat ik een spletoloog ben, maar ik houd van de diepte, de inham, stilte en het mysterieuze.
    En nog steeds hoop ik een lang uitgestorvene dier te ontmoeten, die mij zal vragen: 'Hey, mens... zijn we gelijken?'
    De eerste is de grot Rei Do Mato, oftewel koning van het woud.
    Vanuit Belo Horizonte ligt de grot, op zo'n 70 kilometer, langs de BR 040 weg naar Sete Lagoas.
    De geschiedenis zegt dat de grot vernoemd is naar een vluchteling, die daar naast de grot woonde. Hij kreeg voedsel van de stadsmensen in ruil voor medicinale kruiden. 
                        De grot heeft mooie, wat men noemt zalen en de stalactieten en stalacmieten zijn indrukwekkend: druipsteen gevormd door miljoenen jaren opnemen van regen.
    Ik was hier nu niet meteen voor de zalen, maar meer voor een andere ingang die enkel honderden meter hogerop ligt, waar ik al eerder de tekens zag aan de inham-plafond. Tekens in rode verf, gemaakt door de Indianen die hier leefden en deze inham gebruikt moeten hebben.
    Het blijkt dat deze tekens 4- a 6.000 jaar oud zijn en voorstelling geven van jacht en vis-scenes, als ook vruchtbaarheids descripities.
    Voorts staat er een replica van de hier ontdekte, helaas uitgestorvene, Xenorrinoterium Bahiense, een bizar dier welk hier meer als 10.000 jaar geleden leefde.
    Hier zie ik het verleden, de geesten van de Indianen die deze inham misschien gebruikt hebben om te schuilen, of als opslagplaats gebruikten.


    Bloemkoolzaal in de Rei do mato




    Rotstekening in de REI DO MATO

    08-07-2016 om 11:49 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.BELO HORIZONTE Deel 5 - SABARÁ
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Nossa Senhora de Ó 
    foto storyteller


    November 2007,
    Sabará ligt op een kleine 20 kilometer, tussen de heuvels, verwijderd van Belo Horizonte, een korte maar mooie busrit. Ik moet zeggen als het gaat om 'historische plaatsen' dat het plaatsje respect afdwingt tegenover de meer bekende stadjes als Ouro Preto of Mariana.
    Ik arriveer op het 'praça Santa Rita', het oude gedeelte van de stad. Van hieruit ga ik op verkenning van het stadje.
    ten eerste: volgens de geschiedenis werd de stad die de naam 'Vila real de Nossa Senhora da Conceicâo de Sabarabuçú' droeg en gesticht in 1674 door een'Paulista', Borba Gato. Dit bleek een onmens te zijn, een gewetensloze, die er zorg voor droeg dat de Indiaanse bevolking, plaatselijk werd uitgemoord. Dit alles uit naam van de katholieke ijver, waardoor de weg vrijkwam voor de goudwinning langs de 'Rio das Velhas.'
    De straatjes zijn stijl en leiden naar de mooie plekken in het stadje. Rust, ja, dat is wat het uitstraalt en als er niet teveel toeristen ronddwalen dan is dit de geschikte plek voor een schilder.
                     Op een bruggetje over de rivier spreek ik met mannen die aan het vissen zijn, en ik vraag of er nog steeds goud gevonden wordt in de 'oude rivier'.
    "E,...e... er is nog steeds goud te vinden... niet meer zoveel... e   maar toch...' zegt de man die een schitterende vis optakeld met snorharen en in een zak stopt, terwijl het dier ligt te spartellen als een ter doodveroordeelde...
    De rivier heeft een roestige kleur en het lijkt wel of gesmolten goud er in is opgegaan...
    Goud! Verdomme! Het is en was een kwaal voor de wereld, want hoeveel zijn niet gedood voor dit blinkend blokje... waar velen Indianen nog niet eens hun hand naar uitstaken...
    Ik loop naar boven het oude gedeelte weer in en bezoek de kerk 'Nossa Senhora da Conceiçâo', ooit gesticht door de Jezuiëten in 1720 en een voorbeeld van de wat men noemt 'Minas Baroque' bouwstijl.
    Daarna kom ik terecht bij een halve kerk, ik bedoel onafgebouwd, de 'Senhora do Rosario dos Pretos', gebouwd  door de slaven die in de mijnen werkten. In al de historische steden was de meerderheid van de bevolking zwart, deze hadden een soort eigen bankkluis vastgelegd in zogenaamde 'Irmandades' voor het financiëren van kerkbouw. Met de bouw in Sabará werd begonnen in 1767, doch toen liep de mijnbouw al terug, en het geld raakte op. Ze werd nooit afgebouwd en nu staan daar de bruine muren als getuigen van zwoegen en leed van de zwarte slaaf.
    Mijn volgend bezoek is aan de kerk van 'Nossa Senhora do Carmo', waar de beeldhouwer Antonio Francisco Lisboa, beter bekend onder de naam 'Aleijadinho', de kleine kreupele, werkte. De kleine man stierf op 76 jarige leeftijd in 1814 en was getekend door lepra. Ik zal denkelijk wel een apart stukje wijden aan deze bizarre mysterieuze man. Zijn grootste werk was wel de 64 levengrote passie-figuren en de 12 profeten, die te vinden zijn in Congonhas. Deze maakte hij met zijn beitel en hamer met leerriemen vastgebonden aan zijn polsen, daar zijn vingers waren afgerot door de ziekte.
    In deze kerk te Sabará liet hij zijn sporen na in de twee beeldwerken van 'de Heilige John van het kruis' en 'De Heilige Simon Stock', en met het oogstrelende plafond waande ik mij terug in de tijd dat de kunstenaar ronddwaalde, tussen de straten van Ouro Preto, wegterend door de ziekte.
    Ik bezoek een kunstschilder in zijn piepklein artelier in het centrum. De rustige man van in de zeventig schildert hoofdzakelijk indrukken van het plaatsje(voor toeristen) en... enkele naaktpotretten. Hij zegt me verder dat toch varanderingen hebben plaatstgevonden de laatste
    decenia, maar dat het nog steeds goed vertoeven is Sabará. Het is wat rumoeriger geworden, en de ooit rijke nederzettig is nu vervallen tot een arm stadje, waar rondom de favela's oprijzen.
    Maar waar zijn de krottenwijken niet te vinden in Brazilië?
    Ik besluit maar een fles bier te drinken en mijn gedachtes laten terugzweven naar de tijd dat hier goud werd gewonnen en de zwarte slaaf zwoegde voor de rijke Portugezen. Uitbuitings-geschiedenis is voor dwazen, maar voor de hedendaagse mens te leren kennen moet men terug in tijd, je kunnen inbeelden dat er nog geen rotzooi was, auto's, vliegende ijzerenvogels, dat de lucht nog nog zuiver was boven het mooie Minas Gerais.
    Ik besluit nog één kerkje te bezoeken en dat ligt een halfuur lopen van het centrum. Ik weet soms niet wat ik heb met die bedenhuizen, maar er hangt immer een mystieke, doch bizarre sfeer in de oude Godshutten.
    Het kleine kerkje met de geheimzinnige naam 'Nossa Senhora de O', is een van de oudste en ongebruikelijkste kerkjes in de Braziliaanse history, gebouwd in 1698. Het is meer een exentriek geval met op de top een Chinees torentje, terwijl het interieur eveneens versierd is met oriëntaalse invloeden.
    Hoe komt dit?
    Wel de meest voor de hand liggende verklaring moet zijn dat een groep vakmensen vanuit Macau door de Portugezen naar hier werden gehaald.  En dat 'Ó'? Dat moet gestaan hebben voor een uitdrukking van verrasende schoonheid:  ÓÓ!!!!!........ Nossa Senhora o que bonita...!
    Binnen was het een en al ornament en in de oude bank gezeten dacht ik weer aan de slaven, Aleijadinho, de heuvels van Minas Gerais en het vrije gevoel dat ik over mij kreeg.
    Ik hou van Minas, doch de staat is ruim en vol met geesten van gestorvenen, die vochten voor de vrijheid van Brazilië.


    wordt vervolgd....

    08-07-2016 om 08:28 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    07-07-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.BELO HORIZONTE deel 4
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Slapende oude man in het centrum van BH
    foto storyteller




    Ik verlaat het hotel vol met avonturiers, toeristen, commis-voyeurs, bejaarden, doorgedraaide figuren, hoertjes, bezopen homofiel en boeven.
    Aan de overzijde bij het parkje staan witte leeuwen (marmer?) tussen de palmen, het werk van een Belgische kunstenaar, naar men zegt.
    Ik begeef me naar het 'Praça sete', waar een levendigheid heerst en dammers en schakers in de rij staan om een partijtje te spelen. Verder zie ik tot de nieuwe tijd behorende hippies, die hun kralen en henna verkopen en langs de stoeprand zit een vrouw met een speen in haar mond, waaraan het schijnt dat God haar de kindsheid weer teruggegeven heeft.
    Het deert haar niks, de mensen lopen voorbij zoals de pionnen van de schaakborden. Ik zie ook de vrouw met de bloedende mond weer en ze zit, als was ze door Jezus geraakt genezen op de stoep en lacht sfinxachtig.

    In een eethuisje bij het rodoviaria kom ik Lucia tegen. Ze is 22, tippelt en lijkt op een Indiaanse. Haar jeugd was een heksenketel geweest.
    Ze zegt dat ze gevlucht was vanuit een 'fazenda', ranch, in de buurt van Monte Carlos, waar ze woonde met haar vader, die daar een baantje had.
    Dat was 8 jaar terug. Zij was een soort bediende in het huis van de baas geweest, die haar onteerde toen ze dertien was.
    Ze walgde van het beest, een oude grillig iemand, een tiran en besloot te vluchten.
    Ze legde het aan met een vrachtwagenchauffeur, die haar mocht gebruiken in ruil, dat hij haar zou meenemen in zijn truck, verstopt onder canvaszeil.
    De man gebruikte haar en smeet haar uit de truck. Via een lift kwam ze terecht in BH waar ze over de straten zwierf totdat ze een moederhoer ontmoette die haar opnam.
    Ze is 'meisje van de nacht' om te overleven.
    Als ik zin had om te neuken, zei ze glimlachend, was ze altijd hier te vinden rondom het busstation.

    Af en toe loop ik het grote stadspark 'Parque Municipal' in en voer dan de vele katten die daar leven met witte stukjes 'Minas kaas', geef ijsjes aan kinderen, koop een schijf ananas en observeer de heupbewegingen van de vrouwen, die mij met een engelen glimlach passeren. Bejaarde mannen en vrouwen lopen zich af te peigeren door rondjes te lopen in het mooie park vol met tropische bomen en planten.

    Terug in de Rua dos Tupis loopt een oude neger te schuifelen. Hij probeert zijn broek op te houden van afzakken, is vervuilt en loopt op eeldige bloten voeten, veroorzaakt door de straatstenen.
    Lang loopt hij al door de  met de Indiaanse namen geplaveide straten van de mooie horizon. De winkeliers verschoppen hem, maar de oude outcast moet verder.
    Zo ook de alcoholist die zich niet goed neergezet heeft voor een restaurant. Ingewikkeld in zijn oude deken en met cachaça in een plastieke fles wordt hij weg gecommandeerd, een ander stoep, andere straat, maar dezelfde stad.
    'Het gaat goed met Brazilië!' riep de president (toen Henrique Cardoso), maar hij heeft aasgierenkak in zijn ogen gehad. Want waarom gaan de mensen de straat op? De 'Sem-Terras', mensen zonder land, boeren en arbeiders, vechtend voor hun bestaan.
    Ik loop een bar binnen en bestel een fles koud bier en zie de twee meisjes die als bediensters ronddraaien. De grootste is iets rossig met sproeten en Indiaanse trekken, met een klein postulaat b.h'tje en een té korte spijkerbroek, dat zo ver onder haar buikkuiltje hangt dat de schaamhaartjes er proberen uit te proppen.
    De ander is klein met vele soorten bloed.
    Ik krijg het toch wel warm en de Braziliaanse hip-hop muziek, ten minste iets wat er op gelijkt, knalt noten door de ruimte.
    Met deze meisjes zou ik me liever in een meer filosofische omgeving bevinden. Ik drink mijn bier en verlaat de rumoerige bar, terwijl buiten de deemstering al valt en veel zal gaan verdoezelen, hetgeen nú tot leven zal komen.
    Buiten zitten de verkopers met hun koelboxen proberend hun laatste flesjes drank te verkopen. De pinda en 'pipoca' popcorn stalletjes zijn actief en bij het klein park tegenover het hotel wordt het drukker, koppeltjes hangen tegen elkaar, hoertjes, zwervers, straatkinderen.
    Mensen met handkarren vol met karton rennen nu over het drukke kruispunt, zij die daar hun kost mee verdienen, terwijl de live-muziek uit de aangrenzende bars van de Amazonas avenida komt.
    Ik koop een zestal kaaspastels en een fles gekoelde drank, en beklim de trappen van het oude hotel, denkend aan het meisje met de sproeten en het hoertje Lucia.
    De volgende morgen ligt de kleine zwerver weer in zijn deken gerold, terwijl de hemel helderblauw is in Belo Horizonte.
    wordt vervolgd...

    07-07-2016 om 17:30 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.BELO HORIZONTE deel 3 Zuster Brunilla Maessen

    In een supermercado koop ik wat havermout, cacaopoeder en melk. Dit wordt mijn middagmaal dat ik in het hotel nuttig. Voor het hotel is het een drukte, bussen, auto's en rennende mensen. De kleine zwerver in zijn oude deken is  verdwenen en draait denkelijk ergens rond in het lunapark van de mooie horizon.
                  Ik zie de mulata's, de schonen glinsterende bruine vrouwen van Minas Gerais en ze lijken op de paarzuchtige elegante blauw-zwarte vlinders, zo groot als vleermuizen die ik zag in het Mangabeira park, gelegen boven de stad.
    Op mijn kamer eet ik mijn havermout-cacao-pap en leg me te rusten op bed. Mijn gedachten gaan terug naar maart 1996 toen ik zuster Brunilla Maessen bezocht.
    Ze komt uit het Limburgse Echt en 27 jaar werkzaam in Brazilië.
    Nu was ze in Belo Horizonte als zuster van de orde der 'dienaressen van de heilige geest' werkzaam met jonge kinderen in de wijk Taquaril. Zelf woonde ze in de wijk St. Efigenia niet ver van het centrum, daar was tevens een, wat men hier noemt 'asilo' waar oude mensen werden verpleegd.
                  Het was een geestige ontmoeting daar we gerelgeld van Portugees overgingen op het Limburgs. Het leek me dat ze Limburgse was gebleven, ook zoals ze dit zelf zag.
    Ze bracht me onder in een leegstaand huis in de buurt Pompeia. Het stond geheel tot mijner beschikking en dat was een luxe, want ik was wel anders gewend.
    Ze had zelfs de ijskast gevuld, wat kon ik nog meer wensen. Ja, ik was aangenaam verrast en ze zei: 'Daor steit ouch 'n cassette dink... met un bendsje vaan Jo Erens...' De Limburgse troubadour in BH, dacht ik, alhoewel mijn hoofd daar niet meteen naar stond.
    De dag erop bezocht ik haar werkplek in Taquaril en de bus kroop als een slak tegen de steile heuvel op. Aan weerszijde zag ik de kleine huisjes, als waren ze letterlijk tegen de heuvel opgeplakt. Het eindstation was bij de kerk, die nog afgebouwd moest worden en via een trap kwamen we in de kleine werkkamer, waar Brunilla lessen gaf in handarbeid.
    De kinderen waren gemotiveerd en aan de muren bengelden dan ook de resultaten: beertjes, clowns, kleertjes. De meisje leerden breien en de jongens maakten broekriemmen van plastiek.
    'Ik laat ze altijd twee van hetzelfde maken, eentje voor hen zelf en het ander voor de verkoop. Maar het is moeilijk te verkopen... de mensen hebben geen geld,' zegt de zuster.
    En als ik met haar tot het dialect overging konden de kinderen hun lach niet meer inhouden.
    En ik zag de vrolijke gezichtjes, waarvan ik weet dat die er soms wel eens anders uitzagen.
    Enkele dagen later was ik nogmaals in Taquaril om een kerdienst bij te wonen, waar ik voor was uitgenodigd. De priesters, die voor het offeraltaar stonden waren twee Poolse broers . En in de kansel ging het over de drie straatjongens die in Taquaril werden vermoord: Gilmar, Jamil en Junior. Ze waren 14 tot16 jaar oud, werden in Belo Horizonte ontvoerd door mannen, in een wagen gestopt, naar Taquaril gebracht en neergeschoten. De reden bleef me onduidelijk. Als protest trok de hele kerk en buurt in stoet door een gedeelte van de wijk.
    De omgang was gericht tot God? Want, welke hoogwaardigheidsbekleder wist hier vanaf, zag het leed en verdriet op de gezichten van de mensen? De burgemeester? Gouverneur? President? Nondesju!
                   Ik weet niet of God zich dit alles laat aangaan, ooit zei een pater tegen me: ' ... de mensen moeten zelf ook keuzes maken, God heeft hun alles gegeven, land, water...'
    Ja, het is gemakkelijk alles in de handen van God te geven... maar de mensen in de arme gebieden klampen zich vast aan alles wat het geloof biedt, en te vaak worden ze misbruikt, uitgekleed tot hun laatste rubbere 'chinela', teensandaal.
    De geestelijke moet er niet alleen zijn voor God en zijn huis, want die zijn er genoeg in Brazilië.
    Ze moeten er zijn voor de mens.
     
    wordt vervolgd...


    Taquaril, BH  foto Wayn


    Zuster Brunilla in het 'asilo' met bewoonster    foto Wayn

    07-07-2016 om 07:35 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    06-07-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.BELO HORIZONTE DEEL 2
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Olha!!!!
    detail schilderij van Storyteller (olie op hout)





    In een zijstraat van de Afonso Pena kom ik zwervers tegen, net ontwakend uit de kille natte nacht. Eentje van hen zit op zijn hurken te kotsen, anderen kijken wazig naar het niets, een dode wereld druilerig en leeg, met tegen de flanken van de wolkenkrabbers overdreven reclameborden van verzekeringsmaatsschappijen, modedames, drankkapitalisten en voetbalsterren, die voor tennisschoenen of andere lullige issues hun diensten aanbieden tegenover stinkende contracten.
    Klote wereld, denk ik bij mezelf en slenter verder.
    Ik bezoek een kerk die propvol zit met biddende gelovigen. De mensen hebben hun morgenplicht gedaan, oog voor de naaste is ver te zoeken en ik zie dat een moeder die om geld schreeuwt voor haar zwakzinnig invalide kind geen gehoor krijgt van de godvrezenden. Alleen een enkele verdwaalde filantroop beantwoord de roep van haar binnenste.
    Het begint weer te regenen.
    En daar Belo Horizonte op 850 hoogte ligt voelt het fris aan.
    Ik zie de politie mensen met hun Duitse herdershonden en gezeten op paarden, terwijl auto's de grote Avenida over scheuren. Ik moet springen voor mijn leven. Ben ik nog niet goed wakker?
                    Gedachtes zwerven door mijn hoofd.
    De stad begint te leven, de broodzaakjes beginnen te geuren, deegbroodjes met kaas, garnalen, palmito, banaan, kabeljauw, ze liggen te dampen, net terug van een duik in het vet. Ze zijn gebruind als snoepgoed en hemels zijn de milkshakes.
    Verdomme!
    De knorrende magen van de bedelende hongerige mensen komen in opstand, ze worden gek, dol van de reuk en het zou een plicht moeten zijn om hen iedere morgen de bruin gebakken pastels te geven, samen met een drank.
    Klote! Het zou móéten in de 'mooie horizon', de vooruitstrevende stad, waar voorbidding bestaat, de kerk aandacht vraagt voor de Indianen en solidariteit wordt gepredikt.
    Maar?
    En hoor ik in de verte, op het 'Parça Sete', het plein 7, niet het geluid van een jammerhout? Figuurlijk bespeeld door een oude druïde, hij die zachtjes zingt over het onmenselijke en de verlichting. Soms heeft de wereld tovernarij nodig om het leed te verzachten, want de ernst van de lijdende mens wordt niet begrepen door de pennenlikkers, zij die denken dat ieder voor zich leeft én God voor ons allen.
    En zie daar komen ze aan, honderden dwergen, uit de zijstraten van de avenida Afonso Pena. Ze omringen het plein 7 en dansen op muziek van heksen, zigeuners en minstreels, ingesloten door duizenden kleurige vogels, ééntje, voor ieder zonde van de 'mooie horizon'.
    Het loopt tegen de middag. Een jonge vrouw ligt op de stoep terwijl bloed uit haar mond druipt, omstanders staan vertwijfeld te kijken.
    Ik klamp een politieman aan, maar die zegt me dat de vrouw bekend staat: 'Ze is gek, laat ze maar liggen... ze stelt zich gewoon aan,' is het antwoord van de doolhofman. alsof hij een haatcampagne gestart is tegenover de krankzinnigen in de BH samenleving.
    Een bedelaar zonder benen vraagt me om geld, een blinde vrouw verkoopt schreeuwend rattenvergif om te overleven, gillende evangelie-verkondigers sieren de straat gelijk kung-fu vechters gezien de gebaren die ze maken, en als geesteszieken joelen ze over de Avenida, om de oplettendheid in deze desperate wereld, een wereld die hen niet begreep.


    wordt vervolgd...


    06-07-2016 om 14:09 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    05-07-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.BELO HORIZONTE, SABARÁ EN DE GROTTEN VAN LAGOA SANTA, REI DO MATO EN MAQUINÉ deel 1
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    BH foto geleend van wikipe 





    BELO HORIZONTE, APRIL 2002
    Het is 6 uur in de morgen.
    De regen valt met emmers uit de hemel.
    Het lijkt een druilerige dag te worden.
    Ik verblijf in 'hotel Machedo' (dit was bij mijn laatste bezoek niet meer in functie), gelegen op de drukke kruising beneden aan de Avenida Amazonas, nabij het 'Rui Barbosa' plein.
    Het is een billijk logement, voor ongeveer 8 dollar, inclusief het lawaai van auto (bussen) en politiesirenes.
    Buiten regent het nog steeds als ik het hotel verlaat en onder het afdakje van het naburige 'pastelaria' ligt een jongen als een mol ingerold in een vuile deken.
    Wat schaad hem de wereld?
    Hij zal wel zien als hij wakker wordt uit zijn kermisbed, wanneer de reuk van het olievet hem doet ontwaken en er misschien iemand op het idee komt hem een 'pastel' (deegbroodje) aan te bieden. Of misschien wordt hij wel weggeschopt door de uitbater of politie, maar wat deert hem dit alles, hij, de schandvlek van de stad.
    Door de regen loop ik naar de Avenida Afonso Pena, de as van de stad.
    Ik drink koffie in een ambivalente zaak, met de naam 'Nice Café', een bekende ontmoetingsplek voor het banale van de dag, gesticht in 1939.
    Het lijkt een intieme plek op de drukke Avenida waar het lijkt dat niemand er weet van heeft, maar een bedelaarster verstoord het rustige tafereel en vraagt geld om het zwarte genotsmiddel.
    Buiten is het grijs en de stad komt tot leven, mijn koffie is zoetig, daar ik er te veel suiker in gooide (mijn gedachtes elders waren bij de bedelende vrouw en haar droevige ogen), wat voor de Braziliaan een 'must' is.
    Het wordt droog.
    Ik loop door het centrum van Belo Horizonte, 'mooie horizon', hoofdstad van de staat Minas Gerais om mezelf een indruk te geven wat er gaande in de blokkendoos,die ik al enkele malen eerder bezocht en bij één van die bezoeken logeerde bij de Limburgse zuster Brunilla (waar ik later op terug kom).
    Belo Horizonte is een moderne stad, ooit gebouwd met Washington als voorbeeld, vol van velourse wolkenkrabbers, recht uitgelijnde straten met veel namen van Indianenstammen, grote bankgebouwen en winkels. In BH waar 2.4 millioen mensen wonen, (met de voorsteden 4.3 millioen) is na Sâo Paulo en Rio, de grootste stad in Brazilië en gaat door als de stad met de beste levenskwaliteit in LatijnsAmerika.
    Wie zegt dit? Een of andere opportunistische comité sukkel? iemand die niet goed op de hoogte blijkt te zijn van de realiteit. Hij moet de sociale ambiance vergeten zijn en alleen denken aan de betamelijke mens die de stad bezoekt.
    Je zoekt de ellende ook niet op, maak ik mezelf wijs, maar ik ben echter soms een vloek. Ik geloof niet in de mooie-woorden-boekjes, op zoek naar iets waarvan ik weet dat het er is. Ik moet bevestiging hebben en heb mijn eigen pijlmeter geschapen. Ik zie de hypocrisie in de ogen van de kapitaalkrachtige en de gelatenheid in de ogen van de havenloze.
    Mijn gevoel zegt mij dat de 'mooie horizon', ook een stad is met ellende, armoede, straatkinderen, bedelaars.
    Een stad waar in de regio 110.000 kinderen aan ondervoeding lijden, dus is het terecht dat ik me afvraag waar de zinnen zijn van deze verknipte bureaucraten, die de stad het aanzien willen geven van een vooruitstrevende.
    Doch ze laten de 'andere' kant tegelijkertijd 'doodvallen, en dat moet ik helaas letterlijk opvatten.
    Dit is mijn registratie.
    Ik heb géén scenario.
    En waarom trekt de stad mij toch aan?
    Mischien is het wel de omgeving, ligging, naam?
    En had ik niet altijd de indruk dat het hier rustiger was dan in Rio de Janeiro?
    Ja, BH is een andere stad, een jongere gesticht in 1890, zonde passé, nostalgie, andere mensen en 'Pampulho', een verkwistende buurt, met het architectuurwerk van Braziliaans grootste architect Oscar Niemeyer en landschapper Burl Marx.
    Beiden communisten, doch zouden ze hun idee niet voorbij gestreefd zijn? Zou Oscar (die dit jaar zijn 100ste verjaardag vierde) niet filosoferen over de toestand waarin zijn werken verzeild raakten, net zoals de hoofstad van het land, Brasilia?
    Oscar heeft nog steeds een ferm rood hart en hij riep de jongeren op om het 'rode' hart te dragen, maar Brazilié is  heel ver weg van de eenheid dat commune moet zijn, of het moet de eenheid zijn in de favela, de krottenwijk waar er door armoede een soort anarchisme onstaat.
    Doch Pampulho is een rijke wijk, zoals er velen zijn in Brazilié.
    In feite idioot voor het volkse, associatie zoekend met het on-democratische en ver weg van de het menselijke.
    De klasseverhouding bevestigd het onderscheid, tussen de degelijkheid en de onderdog-categorie van Brazilië.
    wordt vervolgd... 

    05-07-2016 om 22:36 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    03-07-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.no comment

    from Rio with love





    03-07-2016 om 21:51 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    02-07-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.kindermoorden in Brazil / child murder in Brazil

    Study Shows Brazil Among Leaders in Child Homicides  - the rio times edition

    By Lise Alves on June 30, 2016

    Survey states that that 29 children and teenagers were murdered per day in Brazil in 2013.

    Enquete stelt dat 29 kinderen per dag werden vermoord in 2013.

    SÃO PAULO, BRAZIL – A study released by the Latin American Social Sciences Institute (FLACSO) on Thursday, June 30th, shows that 29 children and teenagers were murdered per day in Brazil in 2013, ranking the country in third place in child homicides among the 85 countries analyzed.

    Een studie uitgebracht door de Latijns-Amerikaanse Social Sciences Institute (FLACSO) op donderdag 30 juni, toont aan dat 29 kinderen en tieners per dag in 2013 werden vermoord in Brazilië, rangschikt het land op de derde plaats in de kinder moorden onder de 85 onderzochte landen.

    Brazil ranks third in child murders, Rio de Janeiro, Brazil, Brazil News

    “Despite the myth of [people] being friendly and cordial in Brazil, the country is extremely violent,” sociologist Julio Jacobo Waiselfisz, coordinator of the Program of Studies on Violence FLACSO Brazil.

    Ondanks de mythe dat [mensen] vriendelijk en hartelijk zijn in Brazilië, is het land  extreem gewelddadige, "socioloog Julio Jacobo Waiselfisz, coördinator van het studieprogramma over geweld FLACSO Brazilië.

    According to the study 10,520 children and adolescents lost their lives in 2013 with homicide being the leading cause of the deaths of children and adolescents from external causes.

    Volgens de studie 10.520 kinderen en jongeren verloren hun leven in 2013 met doodslag als belangrijkste oorzaak van de sterfgevallen van kinderen en adolescenten door externe oorzaken.

    The study shows that homicides represent about 2.5 percent of total deaths of children from 0 to 11 years old. Among the deaths up to fourteen-year olds, 25.1 percent are for murder, and among older children, up to seventeen-year olds, it is the cause of 48.2 percent of the deaths.

    De studie toont aan dat de moorden ongeveer 2,5 procent vertegenwoordigd van de totale sterfte van kinderen van 0 tot 11 jaar oud. Onder de doden tot veertien-jarigen, 25,1 procent voor moord, en bij oudere kinderen, tot zeventien-jarigen, is het de oorzaak van 48,2 procent van de sterfgevallen.

    The number of black victims, shows the study, is almost three times greater than that of white victims.

    Het getal van zwarte slachtoffers is volgens de studie drie maal groter dat dit vanblanke salchtoffers.

    The study was commissioned by the National Council for the Rights of Children and Adolescents and the Secretariat of Human Rights, in partnership with the United Nations Development Programme (PNUD)

    Het onderzoek werd gedaan in opdracht van de Nationale Raad voor de rechten van kinderen en adolescenten en het secretariaat van de Rechten van de Mens, in samenwerking met het United Nations Development Programme (UNDP)




    02-07-2016 om 12:20 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.populair restaurant moet bezuinigen

    Rood en wit vlees niet langer deel uit van het menu, voor diegene die nu lunch in het restaurant genoemd naar schrijver Jorge Amado in het centrum van Niterói, krijgen nu eie en worstjes. Om de kosten te bevatten, gezien het gebrek aan regeringsteun, nu in totaal 14 maanden, wordt ei en worst geserveerd als maaltijd.

    Maar ondanks dit ontkent het bedrijf dat verantwoordelijk is voor de eenheid, de Carmense voeding, de mogelijkheid van het sluiten van het restaurant, en zegt dat het zal proberen om gelijke tred te houden met het betalen van R $ 2 (ong. 50 eur. cent) voor de maaltijd, ondanks de toeloop al gedaald is met 43%.

    Volgens de manager van het restaurant, Luiz Carlos Barbosa, kwamen per dag ongeveer 3000 gebruikers. Op dit moment, met weinig variatie op het menu, is de hoeveelheid mensen gedaald tot 1,700. Het  ontbijt was voor 900 mensen, maar gedaald tot 500. De wachtrijen voor het restaurant aan de  Visconde do Rio Branco Avenue bestaan niet meer. "Sinds het begin sterk verminderd de kracht. Vroeger werd er vlees geserveerd en vandaag is slechts worst. Er zijn veel mensen die het eten zien verslechteren en zich alleen een warme maaltijd op deze plek kunnen betalen en deze nodig hebben. De prijs van $ 2 is zeer betaalbaar en nergens anders te vinden. Als het restaurant sluit zullen diegene die zich het niet kunnen veroorloven, gaan stelen om te kunnen eten, "vreest de autoubus-geldinner Paulo Roberto dos Santos, 55.

    krant Fluminense

    ... de mensen  voor de ingang dbedelen nog immer om 1 reaal en denk dat diegene die het echt nodig hebben er wel zullen gaan eten. Het is triest dat de staat deze restaurants links laat liggen in ruil voor waardeloze prestige projecten. Dit geldt eveneens voor de belangrijke zaken, zoals ziekenhuizen. Het gaat niet goed met Brazil.

    storyteller





    02-07-2016 om 09:33 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    30-06-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Criminaliteit en drugs

    Dit report komt van de stichting InSight Crime en is toevertrouwd tot de studie voor burgelijke en nationale veiligheid in Latijns-Amerika en de Carraiben.

    vertaald door storyteller

    Brazilië, de grootste economie van Latijns-Amerika, heeft een aantal belangrijke security vooruitgang gezien in de afgelopen jaren, waarbij tientallen gemeenschappen in Rio de Janeiro van criminele bendes werden bevrijd door middel van innovatieve UPP beveiligingsprogramma. Echter, het wordt geconfronteerd met een ernstige bedreiging van de twee grootste binnenlandse criminele bendes, de First Capital Command (Primeiro Comando Capital - PCC) en het Rode Commando (Comando Vermelho), die steeds meer betrokken zijn bij de internationale drugshandel, evenals operationele afpersing en ontvoering. Milities voornamelijk samengesteld uit ex-politie zijn een andere bron van gewelddadige criminaliteit, afpersen van hele wijken en het verrichten van buitengerechtelijke executies. Het land is een van de grootste cocaïne markten in de wereld en is een steeds belangrijker drugshandel doorvoerland voor cocaïne transporten op weg naar Europa. Brazilië is het grootste land van Zuid-Amerika, met een 16.000 kilometer lange landgrens en een 8000 kilometer lange kustlijn, die wordt gebruikt om cocaïne naar Europa en Afrika te smokkelen.

    Het deelt een grens met elk land in Zuid-Amerika, met uitzondering van Chili en Ecuador, waaronder drie grootste producenten van cocaïne ter wereld - Bolivia, Peru en Colombia. Buurland Paraguay dient als schuilplaats voor Braziliaanse criminelen, en als bron en doorvoerland voor marihuana en wapens gesmokkeld naar Brazilië.
    Brazilië zag een massale exodus van de plattelandsbewoners in de richting van de belangrijkste stedelijke centra van Sao Paulo en Rio de Janeiro van de jaren 1950 tot 1970, wat leidde tot de groei van de informele nederzettingen bekend als "favelas." De ongelijkheid en de armoede van het land als geheel werd geïntensiveerd in favelas, waarin staat aanwezigheid ontbrak, waardoor ze ideale broedplaatsen zijn voor een explosie van de georganiseerde misdaad.

    In de jaren 1950, een machtige criminele maffia begon rond de "bicho", of het dier spel, een illegaal gokken dat enorm populair in het land werd. De bazen die het spel runde verkregen grote fortuinen, het witwassen van hun winsten door middel van legitieme bedrijven, vertakt in contract-doden en prostitutie en het afkopen van de politie en politici. De kracht van de bicheiros of de bazen van het dieren spel, zien hun piek in de jaren 1980, toen ze begonnen met het witwassen van geld door middel van de Rio de Janeiro carnaval.

    Ondertussen georganiseerde criminele groepen infiltreeden ook de ontwikkeling in de wrede ellende van de gevangenissen van het land. Inderdaad, georganiseerde criminele groepen in Brazilië kregen hun start in de gevangenissen en pas later uitgroeide  tot het veroveren van de straten. De grootste bendes van het land, het Rode Commando en First Capital Command (PCC), begon in de gevangenissen, in de vroege jaren 1970 en de jaren 1990 respectievelijk vóór ze de straten van Rio de Janeiro en Sao Paulo ingingen, later in staten in het hele land en zelfs internationaal.

    In de jaren 1970, met de ingang van grote hoeveelheden cocaïne in Brazilië, begonnen verbindingen te ontstaan ​​tussen de bicheiros, drugskartels en mensensmokkelaars. Wanneer de wereldwijde cocaïne markt dreunde in de jaren 1980, trok Brazilië de grootste Zuid-Amerikaanse producenten van geneesmiddelen als doorvoerland voor drugs op weg naar de Europese en Amerikaanse markten aan. Colombiaanse kartels verplaatst naar Braziliaanse grondgebied, aangetrokken door de ligging en de beschikbaarheid van precursoren en het smokkelen van cocaïne in het land in de basis vorm. Ze begonnen te laboratoria dicht bij de verkooppunten en ontscheping aan de Europese en Amerikaanse markten te installeren.

    Burgerwachten gevormd door de huidige en voormalige leden van de politie, die bekend staat als milities, kwamen naar voren in de steden onder de premisse van de strijd tegen drugsbendes. Zij hebben zich echter verplaatst naar de exploitatie van hun eigen criminele rackets, met inbegrip van afpersing en ontvoering regelingen.

    De nationale doodslag percentage is licht gestegen in de afgelopen jaren, gaande van 22 per 100.000 in 2004 tot 25,2 in 2012. Terwijl delen van het zuiden van Brazilië, met inbegrip van haar grootste stad São Paulo, de laatste tijd veiliger zijn, terwijl het geweld en criminaliteit in gewelddadige noordoosten van het land snel stijgt.

    De twee meest gevestigde groepen in de Braziliaanse georganiseerde misdaad het Rode Commando (Comando Vermelho - CV) en de First Capital Command (Primeiro Comando da Capital - PCC), zijn beide gegroeid uit de Braziliaanse gevangenis systeem. De CV is grotendeels gevestigd in Rio de Janeiro, terwijl de PCC zijn oorsprong in Sao Paulo, maar beide hebben hun invloed in het hele land en zelfs in naburige landen zoals Paraguay en Bolivia en zijn betrokken bij misdaden variërend van drugshandel en de verkoop aan afpersing uitgebreid en overvallen.

    Daarnaast zijn er verschillende splintergroepen, zoals de Amgios dos Amigos en Pure Third Command (Terceiro Comando Puro - TCP) en lokale netwerken, zoals de Eerste Catarinense Group (Primeiro Grupo da Catarinense - PGC) in het zuiden en de familie van het noorden (Família do Norte - FDN) in het noorden. Verdere complicerende de onderwereld dynamische zijn politie-milities, groepen opgericht door de voormalige en de huidige politieagenten dat de lijn van eigenrichting hebben gekruist met criminele activiteiten.
    De Braziliaanse politie is onderverdeeld in de federale (ongeveer 15.000 leden) en de staat, de militaire politie (met meer dan 400.000 actieve leden) en de civiele (ongeveer 123.400 leden) hebben. De federale politie is verantwoordelijk voor het onderzoeken van de internationale drugshandel, onder andere federale misdaden. De militaire politie is verantwoordelijk voor de handhaving van de openbare orde in de staten, en heeft een leidende rol in de pacificatie van de favela's van Rio de Janeiro op zich hebben genomen. De civiele politie hanteert strafrechtelijke onderzoeken op staatsniveau. De Braziliaanse politie is lang geconfronteerd met beschuldigingen van misbruik en corruptie, met name in verband met buitengerechtelijke executies.

    Sinds 2008, heeft Rio de Janeiro een programma voor de stedelijke sloppenwijken, of 'favelas', die onder de controle van milities en drugshandelaren zijn, te heroveren. Ten eerste, het leger en de militaire politie vallen een favela "binnen" om daar de criminele groepen uit te verdrijven, dan komen den politie-eenheden, die bekend staat als de politie Pacificatie Units (Unidades de Polícia Pacificadora - UPP), en zijn geïnstalleerd om de veiligheid op lange termijn in deze wijken te bieden. In 2014 waren 38 UPP units geïnstalleerd met een totaal van meer dan 9.500 officieren.

    Brazilië heeft 339.300 actieve leden in zijn strijdkrachten, die de grootste is in Latijns-Amerika. Voornaamste rol van het leger is de handhaving van de grenscontrole. In het kader van het strategisch grensplan, dit begon in 2011 en zal $ 6.3 miljard kosten in meer dan acht jaar, ingezet door president Dilma Rousseff (inmiddels ex, noot storteller) die duizenden troepen heeft ingezet om de Braziliaanse grenzen veilig te stellen.
    Het rechtssysteem Brazilië is traag, corrupt en inefficiënt. In het World Economic Forum 2015-2016 Global Competitiveness Report, wordt Brazilië geplaatst op 92 van de 140 landen op de rechterlijke onafhankelijkheid. Slechts 8 procent van de Braziliaanse jaarlijkse moordzaken worden ooit opgelost, volgens de officiële cijfers. Er zijn zowel de federale en nationale rechtbanken, evenals rechtbanken gespecialiseerd in militaire, arbeid of electorale zaken, terwijl de hoogste rechtbank van het land het Opperste Federale Hof (Supremo Tribunal Federal) is.

    Braziliaanse gevangenissen zijn overvol en gevangenen leven in erbarmelijke omstandigheden. De grootste criminele groepen, waaronder het Rode Commando en de PCC, werden gesticht in de gevangenis. Hun leiders regelen de drugshandel, ontvoering en afpersing vanuit de gevangenissen. De gevangenissen werken op ongeveer 154 procent (overbevolkt) van capaciteit, met een populatie van meer dan 607.000 vanaf 2014.

    Deze gegevens zijn redelijk recent. De oorzaak van de drugshandel ligt in het systeem verweven. Corruptie van regeringzijde, sociale contrasten en armoede leiden tot het systematiseren van groepen. Ook de criminaliteit neemt snel toe met het trieste gevolg dat kleine criminelen bussen beroven waar zich passagiers in bevinden die eveneens aan de onderkant van de ladder staan of gewoon mensen op straat die slachtoffers worden van een ongecontroleerde structuur.

    Storyteller



    30-06-2016 om 21:53 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.veiligheidsituatie in Brazil baart zorgen

    Te midden van een stijging in gewelddadige criminaliteit en diepgaande economische crisis, de Braziliaanse offials zijn van plan om Rio de Janeiro te beveiligen tijdens de Olympische Spelen met de inzet van 85.000 soldaten en politieagenten. Terwijl van dit virtuele leger van veiligheid wordt verwacht dat ze de criminele elementen op afstand te hpouden tijdens de spelen, blijven de op lange termijn de veiligheid vooruitzichten somber.

    Olympic Security Situation in Brazil Causing Concern

    Amid an uptick in violent crime and deepening economic crisis, Brazilian officials plan to secure Rio de Janeiro during the Olympics with the deployment of 85,000 soldiers and police. While this virtual army of security is expected to keep criminal elements at bay during the games, the city’s long-term security outlook remains bleak.

    Situação de Segurança Olímpico no Brasil causar preucupaçâo

    Em meio a um aumento na criminalidade violenta e aprofundamento da crise econômica, as autoridades brasileiras pretende garantir Rio de Janeiro durante os Jogos Olímpicos com a implantação de 85.000 soldados e policiais. Enquanto se espera que esse exército virtual de segurança para manter criminosos sob controle durante os jogos, as perspectivas de segurança a longo prazo da cidade continua desolador.





    30-06-2016 om 00:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    29-06-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.benefiet werk in Sâo Gonçalo, RJ


    Eenvoudige handelen, zoals doneren van kleren of schoenen die mensen in hun kleerkast hebben die niet meer worden gebruikt, zijn van grote waarde voor mensen die niets hebben en zelfs het leven veranderen. Dat is wat het project 'The Street Store' doet in Sao Goncalo.

    Het eerste evenement dat de groep opzette was een succes, en het gebeurde in het oude vuilnisterrein van Itaoca, dat deel uitmaakt van de Complexo do Salgueiro. Meer dan 200 mensen ontvingen kleding en schoenen, ontbijt, kapsel, persoonlijke hygiëne kits, evenals speelgoed en boeken voor kinderen.

    goed werk, storyteller

    fotos Voluntário Weverton Brandão, Co-representante Cláudio Porto, e a Organizadora Kamilla Assis















    29-06-2016 om 15:30 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    28-06-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.repentismo - muziekstijl uit brasil - zie video

    uit de documentaire "Nordeste: Cordel, Repente E Canção (produção de Tânia Quaresma, 1975)" toont de blinde Ceguinho Pedro Oliveira zingend met zijn rabequinha op een markt. Deze stijl van muziek komt uit het noordoosten van Brasil.

    Bijlagen:
    https://www.youtube.com/watch?v=hdA9lvKUF6E   

    28-06-2016 om 19:25 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.zé de onça - forro muzikant - zie video

    Zé da Onça, wekelijke naam Ivo Amaral, geboren in 1936 in Garanhuns, Pernambuco. Ging naar São Paulo op zijn 18de op zoek naar zijn zus, die hij nooit vond en ging naar Rio de Janeiro. Hij verbleef 8 dagen op de stoep van het Central do Brasil station, vluchtte naar het Campo de Santana, dan naar Miguel Couto, in albergues, en, ten slotte kwam hij terecht in de favela Rocinha. Hij kocht een accordeon en begon te spelen op pleinen in Rio en kwam terecht in São Cristóvão, waar hij een van de stichters werd van de markt, de Feira dos Nordestinos, waar de velen mensen uit het arme noordoosten hun heimwhee even weten te vergeten....

    Vele malen bezocht ik de Feira en genoot van zijn muziekaal spel. Helaas heb ik hem niet meer gezien... de video is uit 2011... je weet nooit in het leven...

    Bijlagen:
    https://www.youtube.com/watch?v=GR_5WSFh9Sw   

    28-06-2016 om 11:27 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Sâo Gonçalo, RJ

    Niet geindificeerde man, werd dood aangetroffen bij de rivier die de weg naar Guaxindiba kruist in São Gonçalo. Volgens getuigen werd de jongeman, 25, en een andere man die werd neergeschoten en niet gevonden, in de rivier geworpen.

    Moorden rond Sâo Gonçalo en Itaborai worden met regelmaat gepleegd veelal gelinkt aan drugs.



    bron SG krant

    28-06-2016 om 10:54 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    26-06-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Guarani e Kaiowá indianen - mato grosso do sul

    Mato Grosso do Sul was opnieuw in het nieuws met de wreedheden begaan tegen het Guarani Kaiowá volk op 14 juni. Een aanval door gewapende schutters, beter bekend als "jagunços" tegen de gemeenschap van het Dourados Amambai Peguá land gelegen in de gemeente Caarapo. Dit resulteerde in de moord op de Kaiowá en gezondheid agent Clodiodi Achilles Rodrigues de Souza, 23 jaar.

    Uit Inheemse rapporten blijkt dat de aanval ongeveer vier uur duurde. Buiten de jonge man werden zes andere mensen gewond door vuurwapens en werden naar het ziekenhuis vervoerd onder wie een kind van 12, dit in de buik werd geraakt. Het bloedbad was een reactie op de hervatting van bezetting uitgevoerd door Kaiowá op de groot boerderij (fazenda) Yvu, naast het Te’yikue reservaat.

    De aanval op het Dourados-Amambai land Peguá is geen geïsoleerd feit in Mato Grosso do Sul. In de afgelopen 12 jaar waren er meer dan 400 moorden in de staat. Dit is meer dan 60% van de gevallen in het land. De regio concentreert zich ook een hoge mate van inheemse zelfmoorden, met 700 gemelde gevallen. Uit gegevens blijkt Dat er om de 12 dagen een moord plaatsvindt. Om de zeven dagen een zelfmoord.

    Er leven 46.000 Guarani Kaiowá in Mato Grosso do Sul, die 900.000 hectare grond hebben opgeeist.



    bron BRASIL DE FATO

    26-06-2016 om 15:00 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    25-06-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.strandart

    Icarai, Niteroi, RJ





    25-06-2016 om 13:35 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    24-06-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.no comment - vriendschap

    no comment




    24-06-2016 om 18:54 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    23-06-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.no comment: zonder water


    noordoost Brazil -



    23-06-2016 om 22:13 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.IK GELOOF NIET MEER
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    DE STROOM WIJKT NIET WEG UIT MIJN ADEREN WAAR ALLES IS VERVORMD TOT EEN BIZAR GEGEVEN VAN ONRUST.
    WAAR IS ZIJ?
    MIJN LIEFDE?
    MIJN TOT BLOEM VERHEVEN LIEFDE?
    IK ZAL VOOR HAAR STRIJDEN, VECHTEN VOOR MIJN ZIEL.
    IK ZAG DAT ALLES EEN ONWISBARE DRANG HAD, EEN HOGE DRANG NAAR DE HEMEL, WAAR BEN JE?
    MIJN LEVEN?
    DUIZENDEN MUGGEN DANSEN OVER HET WATER, LANGS BOMEN WAAR MIEREN WROETEN EN SLEPEN MET ALLES WAT HUN DIERBAAR IS, LANGS DE OEVER VAN DE BRUINE RIVIER WAAR DODE PIRANHA'S LIGGEN MET OPENGESPERDE MUILEN VOL VLIJMSCHERPE SCHEERMESJES.
    GEDOOD DOOR DE CABOCLO, ZIJ DIE HONGER LIJDEN EN ZIJ DIE EEN VUUR MAKEN OM TE OVERLEVEN.
    ZIJ DIE WORTELEN ETEN.
    IS DAAR GERECHTIGHEID WAAR MENSEN ALS BLOEDHONDEN JAGEN OP MENSEN VAN EEN STERKER BLOED?
    WAAR IS ZIJ?
    MIJN LIEFDE?
    HELP MIJ O  EXÚ.
    VADER JOAN BATUÉ! MIJN ZWARTE VADER.
    VERGAAN ZAL HIJ, DE GELDWOLF, LAM ALS EEN PLATGESLAGEN TEEK, BLOEDSPATTEND UIT ZIJN LIJF EN HIJ DIE NIET ONDERDOET VOOR HET GEBRUL VAN DE TIRAN IS STERK, EEN SLANG, MIJN VRIEND, DE GROTE COBRA, DE VERDEDIGER DER MENSHEID IN HAAR PURE VORM.
    WAAR IS ZIJ, MIJN LIEFDE?
    GEEFT HET NIET OP ZIELENPIET WANT ER IS EEN STER DIE ZAL SCHIJNEN, GELOOF IN DE CABOCLO, DIE MET DE ZILVEREN PIJL, HIJ DIE ZAL VECHTEN VOOR HET BESTAAN AAN DE ZIJDE VAN DE COBRA'S.
    WAAR BEN JE, MIJN AMOR?
    IK GELOOF NIET MEER IN WONDEREN
    IKGELOOF NIET MEER IN STERREN
    IK GELOOF NIET MEER IN ZOETIGHEID VAN HET GELUK
    IK GELOOF NIET MEER, ALS JIJ NIET MEER GELOOFT IN MIJ
    WAAR BEN JE?
    IN MIJ?
    IK GELOOF NIET MEER.

    ramblin wayn © 2007

    23-06-2016 om 11:22 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (9 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    22-06-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.DEMISDADEN VAN DE OLYMPISCHE STAD RIO

    Armen in Rio moeten wijken voor de O spelen, buurten worden gesloopt, mensen verdreven. Geld verspild aan een prestigieus project. Ziekenhuizen zijn verwaarloosde gebouwen opgevreten door de tijd. Het volk blijft een speelbal in de handen van de kapitalisten. Rio ontwaakt!







    22-06-2016 om 21:09 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.TWEEDE ZON waarneembaar boven Brazil - april 2 2016

    De volgende opnames zijn onlangs gemaakt door een webcam in Brazilië bij de praia de Itararé, Sâo Vincente, Sâo Paulo en laten in een zogenaamde time lapse (intervallen) heel duidelijk een tweede zon zien naast de gewone zon tijdens zonsopgang.

    Volgens onderzoeker Marshall Masters hebben we echter op bovenstaande opnames niet te maken met de planeet Nibiru, maar wel een andere planeet uit hetzelfde zonnestelsel, Helion.

    Verder zegt Masters dat deze planeet die tweeëneenhalf keer zo groot is als de aarde onbewoond is en valt in de categorie kleine gasreuzen. (Een planeet die voornamelijk uit gassen bestaat, wordt gasreus genoemd. In ons zonnestelsel zijn twee gasreuzen, de planeten Jupiter en Saturnus).

     

    2 de zon zichtbaar rechts boven de heuvel


    bron: NIBURU

    22-06-2016 om 17:54 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    19-06-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.save amazonas - olie op doek 2014 brasil -ramblin wayn

    olie op doek 2014 brasil

    storyteller






    19-06-2016 om 21:08 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    18-06-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Amazonia 16 slot
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Belém, Para
    Hier is het oude hart van Belém, de handel van de bronskleurige caboclo, hier zwieren de aasgieren deftig rond op zoek naar alles eetbaars tot het ontbindende toe, de gemeentereinigers bij uitstek. Hier lopen de hoeren op zoek naar de verdwaalde zielen en is de duisternis een aanlegplaats voor onrust en gevaar. Hier voel ik nog de pioniersgeest.
    Belém was ooit een belangrijke stad, dit van doen had met de rubber-boom, maar ik zei al dat de killer ook hier was gearriveerd met zijn zeis en de markt in elkaar sloeg als een gek geworden paljas, net als in Manaus was gebeurd.

    De stad ligt aan de kolossale uitmonding van de Amazonas, en de eerste blanken die hier aankwamen dachten dat het een 'zee van dood water' was. Het was hier een roerige geschiedenis waar ook de Hollanders aan deelnamen, rond 1600, net als de Fransen.
    De Hollanders weden verjaagd door de Portugezen en in de loop van de 16de en 18de eeuw waren het de Portugezen die stelselmatig de Indianen uitroeiden, met het motief: Descer Indios, zoietsals uitbannen der Indianen.
    Letterlijk betekende dat 'verdelgen', zelfs wetend dat, en luisterd u goed, in 1537 paus Paulus de derde, heilig gezworen had dat de 'Indianen óók mensen waren'. En nu zie hier het inferno van de quasi christenen: met zwaard werd de inboorling vernietigd en het kruis diende als zijnde een symbool van de nieuw God! Ook de Hollanders hadden een flinke bijdrage aan de liquidatie van de Indiaan. Ze handelden als intelligente rekenaars aan de Amazone delta, waar ze verschillende factorijen stichten.
    Ja, de Hollanders waren geraffineerd en sloten allianties met bepaalde stammen, om zich te verdedigen tegen andere vijandige stammen, tevens tegen Spanjaarden en Portugezen.
    De Portugezen deden hetzelfde, en ze gingen zelfs over, net weer als de Hollanders, om zogenaamd Indianen 'vrij' te kopen. Dit vrijkopen werd zo genoemd, daar volgens de slavenhandelaren, de gevangengenomen Indianen anders ritueel gedood zouden worden, en daarna gekannibaliseerd.
    Dit was volgens missionarissen nonsens, want de meeste stammen in deze regio waren verre van 'menseneters'. Ze waren het tegenovergestelde, want ze de Indianen moesten onder dwang gevangenen óf stamleden verkopen. De Hollanders schakelden Caribische stammen in, die bekend stonden als antopofagen en zo de Amazonas Indianen schrik moeten injagen.
    (Zeker, aan de ooskust van Brazilië leefden stammen die kannibaliseerden, zoals de Tupiniquin. Ze sloegen hun vijanden de kop in met dikke knotsen, stopten een soort houten stop in hun achterste, om dat het vet niet wegliep) legde ze op een braadrooster boven een houtvuur (de eerste, barbecue, zou men kunnen zeggen) om zo de ziel van de vijand in zich te nemen en kracht te krijgen.)
    Het was een schrikbewind, tegenwoordig terrorisme genoemd van de blanken, die alles over hadden om slaven te verkrijgen. ja, ze voeden zich 'übermenschen', priestelijke kruisaanbidders, die dachten boven mensen te staan, Indianen, die hen 'natuurlijk' in alles overtroffen, doch zo ver  ging de intelligentie van de Europeanen niet. Alleen hun hunkering naar macht was een oorkonde van verkeerd inzicht en handelen.


    Sluierend door Belém, denk ik aan de balsturige, maar pertinente geschiedenis van de Amazone Indiaan. Afgeslacht in de naam van het geloof, maar zeker, voor de handelaren van de duivel, in naam van macht en geld. De geforceerde hulp van de missionarissen, zoals de jezuïeten, die in naam van God?, veel goeds deden. Zij waren de kapitalisten van zuid-Amerika, de geldwolven en hunkerden naar meer macht. Maar? Zou Hij het zo gezien hebben? Is de waarde van een mens in welk opzicht dan ook niet heilig?
    Waarom moesten de blanken van het kruis de stammen beschermen tegenover mede-blanken van hetzelfde kruis?
    Het blijft een begrenzing, en de rivieren waren getuigen.
    De velen dammen die men bouwde werden obstakels in de gebieden, waar dieren huilden, huilden om de vernietiging der wouden.
    Het is niet meer te herroepen.
    Het is, laat ik zeggen, een slechte film geweest voor de mensheid, maar een lang voorbereid plan, want het moest zo zijn. Het blijkt voorbestemd, maar laat morgen een gedachtenstap terug zijn naar een tijd dat alles eenvoudiger was, zonder ornament en wansmaak der verdelgers.
    Neen, ik ben fout dit te stellen. Altijd is er de dwang geweest van een 'vernietigend-mens', tot op de dag van vandaag. Sommigen noemen het geschiedenis, ik noem het zielsziekte.
    Toch de tijd zal overleven. De natuur is in alle opzichten de sterkste, ze zal zich keren tégen haar vijanden. Zeker is dat veel zal veranderen door de grootschalige houtkap en verbranding, mens en dier zullen langzaam verdwijnen.
    Hoe het Amazone bos zal uitzien in het jaar 2070?
    Ai! Woestijn?
    Er zal gestreden moeten worden voor de ultieme redding.
    Ik weet dat alles eeen diepe ondertoon heeft, het appriciëren van een cultuur is als het ontwaken van een stervende, het mysterie van het geluksgevoel der psyche.
    En ik?
    Hier in Belém ,voel ik me als de laatste, allerlaatste der Mohikanen.

    Fim

    18-06-2016 om 14:40 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Amazonia - 14
    De boot vertrekt weer.
    Nog twee dagen tot Belém en Santarém vervaagd. We komen weer op de Amazonas en ik zie de hutten langs de eilandjes en oevers, de mensen die ons nieuwsgierig aanstaren, caboclos of 'ribeirinhos', zij die leven van visvangst en maniok, afstammelingen van mensen die ooit uit het noordoosten kwamen, of van Indianen.
    Ze waren slaven van de patroon voor ze moesten zwoegen en vluchten was meestal hun dood. Alles wat ze nodig hadden werd gekocht in de winkel van de baas, tegen woekerprijzen. Zo kregen ze een schuldenlast, die ze hun leven lang meedroegen. Vandaag de dag zijn er nog steeds deze mensen, ploeteraars, welk hun leven doodbloed voor het kapitaal van de rijke patron.
    Revolutie! Schreeuwen sommigen.
    Het zou gerechtvaardigd zijn, maar een helse klus dit te verwezelijken in dit land.  Velen probeerden het zoals Carlos Marighela,  maar de dood was hem voor, door verraad. (gedood door het militaire regiem in Sâo Paulo in de jaren '60) Toch waren er onder de rubbertappers, al is het op kleine schaal, mensen die opstaan en opkomen voor de onderdrukten, zij die wisten et ontsnappen uit de kluwen van de kapitalisten, met hun gehersenspoelde handlangers.

    Ik kom in gesprek met Fernandes, de bioloog, die bezig is met zeekoeien. De man is 44, gezet met een groot hoofd en diepliggende ogen. Hij zegt dat zijn vader uit Pará komt en zijn moeder Indiaans bloed heeft. Hij gaat naar het 'Ilha de Marajó' (een groot eiland aan de monding van de Amazone, op 3 uur van Belém) waar 250.000 mensen leven, om daar de zeekoeien te bestuderen.
    Geëmotioneerd verteld hij over de viskoeien, ook wel 'peixe-boi' genoemd, die zo'n 500 kilo zwaar kunnen worden en 2 tot 3 meter lang. Ze hebben zich ooit ontwikkeld uit de olifant, die later het water kozen als favoriete stek. Het water structueerde hun geweldig lichaam, en hun achterpoten verdwenen. Ze hebben kleine ogen, zien heel slecht, maar horen uitstekend met hun veel te kleine oren.
    Verder kunnen ze één uur onder water bijven, eten méér als 50 kilo gras en de vrouwtjes paren met meerdere mannentjes. Interessante dieren dacht ik, geweldige volumes, die de wereld niet mag verliezen.
    Maar ik weet dat de mensen hun grootste vijand was, en is. De Indianen doodde ze om te eten en gebruikten al het andere van het dier voor de levensbehoefte, maar dat was op kleine schaal. De Europeanen daar in tegen waren verzot op het vette vlees, en de jacht op de zeekoe van het Amazone bekken werd geopend.
    De Portugezen en Hollanders waren de beulen.
    Omstreeks 1940 was de huid een populair doel en met het toenemen van de bevolking werd de jacht intensiever. Er ontstonden zelfs vissersvloten om zeekoeien te vangen. Hun populatie werd kleiner en nu jaagt men nog steeds op dit kolossaal beest, vanwege zijn omvang en de vissers? Zij zijn de charlatans, die hun dapperheid schijnbaar willen aantonen. Een deplorabelle dapperheid.
    De ogen van Fernandes worden vochtig als hij over de dieren verteld en ik dacht: misschien zou hij zelf een zeekoe willen zijn, of, meer aannemelijker, was hij er ooit een geweest, in een ander leven, want ook de 'peixe-boi's' komen voor in de reïncarnatie, denkelijk.

    Op de derde dag zie ik langs de oevers bij een klein dorp de 'urubu' aasgier bij uitstek. Hij vreet aan de ingewanden van rottende kadavers en met hun speciale maagsappen kunnen ze de dood aan, want hun maagsappen vernietigen de bacteriën. Ander vogels zouden dit niet overleven. De urubu's zijn de toeneelspelers van de massa, het afval, ingewanden, lijken, maar hebben een functie die niet te onderschatten is. Doch voor de mens is hij een aasgier en als ze dalen lijken ze een soort landing te maken, vol van gracieusiteit, zoals een Egyptische vogel.

    Ik zie de kolkende massa van de rivier, die met geweld tegen het romp slaat en drijvende boomstammen dansen als zwavelstokjes in het woelige water. De macht van de rivier. De kracht van het water.
    De lucht wordt weer donker en stortbuien vallen op de boot. Hij danst weer als een schip dat pleegt te doen op een wilde zee en opnieuw lijkt de Amazonas een binnenzee met bruine woelige zoetwatergolven die woelen en slachtoffers zoeken. De mens wordt hier teruggebracht tot een niets, gelijk een ijsbeer in het grote Amazonebos.
    Voor mij een onmogelijke optie.

    wordt vervolgd....

    Een jonge zeekoe ontdaan van haar huid    foto uit een Amazone-blad jaren '60


    18-06-2016 om 09:55 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Amazonia riviertrip 13
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Amazonia kinderen


    Ik zit weer op de boot, ditmaal de 'Percepçâo Amazonia', voor de vier dagen tocht naar Belém aan de monding van de oceaan. Een rit van 1600 kilometer. Het is bloedheet en ik heb een geschikte plek uitgezocht om mijn hangmat te spannen. Naast me schommelen twee jonge Brazilianen en verderop een jonge Engelsman en een Braziliaan die op zoek is naar werk als huisschilder in Santarém.
    Hij is arrogant en bejegend me nogal ontactisch en ziet me aan voor een Deen, zou natuurlijk kunnen, waarna ik hem zeg een Rus te zijn, wat hij met ongeloof aanvaard. Nadarhand spreekt hij me dan ook aan als zijnd 'Ruso'.
    Ik moet er denkelijk bizar uitzien na de ellende der gemoedstoestand. Ik ben geel geworden, heb gele oogbollen en voel me met momenten goed en slecht.
    De mensen sjouwen ondertussen met koffers, tassen en dozen, potten en pannen op weg naar een nieuwe wereld.
    De drukkende warmte zal nog veel regen brengen, maar ik had vreemd genoeg geen last van muskieten, de plaaggeesten. Manaus bleek ook mee te vallen en op de boot had ik er zo goed geen last van, ook daar we ons meestal op de middenstroom bevonden.
    De muskieten kwamen ons tegemoet als we kleine stopplaatsen bereikten, of langs moerassen en binnenrivieren, hun geliefde plekken, daar zouden ze steken, zuigen en lachen, want ik ben er nu zeker van dat de kwelduivels kunnen lachen. Nondesju, lachen om het chagrijn van het slachtoffer.
    Geloof mij.  Erger zijn de 'piums', de meest schrikbarende insecten. Ze komen meestal in de avond, ze zijn zwart en maar enkele millimeters groot. Hun steek maakt een wondje waardoor de huid geïrriteerd raakt. De vreselijke jeuk doet de mens krabben, op de plek waar een klein zwart puntje ontstaat.
    De caboclos en rivierbewoners zeggen dat de piums alleen in de winter actief zijn, maar ook de zomerperiode geeft genoeg problemen.
    Ik ken het verhaal van wegwerkers nabij Porto Velho, die zodanig gestoken werden, dat ze ertoe over gingen tot hun gezicht in te smeren met dieselolie. Toen dat niet hielp trokken ze, uit waanzin, hun revolvers en schoten als gekken op de stekende dwergduivels.
    Dan zijn er nog andere boosdoeners zoals de 'borrachudo', groter dan de malariamug, die zoveel bloed zuigt dat ze niet meer in staat is op te viegen; ook de 'fleblõtomo', drager van Leishmaniose of als de brazilianen zeggen: 'ferida braba', is een meer als bizar insect. De oorzaak van de ziekte is een parasiet die bij knaagdieren voorkomt en door een bepaalde zandvlieg wordt overgebracht naar de mens. De steek veroorzaakt wonden, builen en zweren in de mond, keel en neus.
    Een zegening is iets anders dan: malaria, of een beet van de surucucu slang, stekende spinnen of agressieve mierkolonies, nee, gelukmakend is de kus van een vrouw, zoet als bijenhoning in de schemering van een palmboom, langs de woeste koppen van zee.

    wordt vervolgd...

    18-06-2016 om 08:25 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Amazonia riviertrip 12
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Preguiça (luiaard) één van mijn favoriete dieren
    foto (with permission)






    Wanneer we Santarém bereiken is het halfzeven in de morgen.
    Nadat de boot is afgemeerd draven kinderen aan boord.
    Ze hebben Amazonefruit en tapiocakoek, maïspap (angu) in bananenblaren en weer anderen horloges en kleine aapjes, die niet groter zijn dan 15 centimeter. Gisteren werd in de plaats Paratins door de politie een doodskop-aapje in beslag genomen dat men op de boot aanbood. Volgens de politie was het 'ter bescherming van de gezondheid' der reizigers.
    Hier in Santarém kijken de kleine beestjes me angstig aan, verdomd angstig en geagiteerd. Natuurlijk want het kan zijn dat deze gringo, wel uit de Kaukasus kon komen, en hen zou meevoeren naar dat andere, bittere klimaat. Het is of ze smeken hun niet te vervoeren.
    Ik zou de kinderen dan ook zalig verklaren als ze de aapjes zouden terugbrengen naar hun natuurlijke omgeving, maar ze zijn tam, zoals gedresseerde circusaapjes. Toch zag ik de angst en het gemis van de moeder of speelvrienden in de takken der bomen.

    De stad Santarém is, volgens Braziliaanse begrippen, al oud.
    Gelegen aan de Tapajos rivier, een blauwwaterrivier, die in modderig bruin veranderd bij de getijde wisseling van de Amazonas. Hier was ooit het gebied van de Tapuicu Indianen en in de 17de eeuw kwamen de eerste Jezuïeten en vestigden een missiepost. Het was één van de eerste nedrzettingen in het gebied, omgeven door een onzaglijk woud, de outpost van de wereld, een bizar punt ergens langs de rivier verborgen door kruinen van bomen en bosgeesten.
    Er blijken hier veel Amerikaans klinkende namen voor te komen. Het zijn afstammelingen van noord-Amerikanen uit de zuidelijke contreien. Ze kwamen hier midden 19de eeuw, nadat ze de strijd verloren hadden in de burgeroorlog, een oorlog die ging over de afschaffing van de slavernij. Doch enkele van de verliezers hadden bizarre plannen, namelijk, om hier het afschuwelijk idee van 'een nieuwe slavenstaat' op poten te zetten.
    Gelukkig werd dit een groot echec.
    Doch af en toe wordt er moderne slavernij geconstanteerd in deze regionen, niet dat dit van doen heeft met de Engels klinkende namen, maar het is een feit.
    Een zekere Henry Ford, ja... die van de autos, stichtte hier in 1928, op 50 kilometer van Santarém de plaats Fordlandia en later Belterra. Ook wilde die Ford hier nieuwe rubberplantages aanleggen om te wedijveren met de opkomende Aziatische markt, waar ik al over sprak.
    Hij verkocht ten slotte alles aan de Braziliaanse regering.

    Ik loop de kade op waar veel fruitkramen te vinden zijn.
    Het is geweldige dag, ten minste voor mij, ik voel me iets beter. Ik wil zingen en een schone maagd vervoeren naar een bos vol met slangen en kikkers,  luiaarden ( de mij ten zeerste fascineren), apen en tijgers, die me met ongeloof bekijken, en de beijo-flor (kus-de-bloem), kolibries is de nederlandese naam, en waarvan een Indiaanse legende zegt: dat als een kind dood gaat, de ziel haar toevlucht zoekt in een bloemkelk, waarna een kolibrie deze in zijn snavel neemt en naar de hemel brengt, of wat dit ook mag betekenen in de denkwereld van de Indiaan.
    Ondertussen loopt op de boot iedereen door elkaar heen, want nieuwe passagiers enteren, waaronde Fernandes, die het opmerkelijke doel heeft om zeekoeien te bestuderen.
    Een passie van een bioloog,  een sympathieke man, en anders dan de vermeende schobbejak iets verderop, die omstanders uitscheld daar hij zijn hangmat niet goed gespannen krijgt. Ik zie dat de mensen vriendelijk blijven en kritiekloos.
    Er heeft zich ook een soort hippie-koppel gemeld, zo uit de jaren '60 gestapt, compleet met bloemkleding en een oude gitaar, en af en toe hoor ik het hoge stemmetje van de jongen dat wankelend de noten schijnt te zoeken van het redelijk ont-stemt instrument.
    Achter op het dek kom ik een oude caboclo tegen.
    Uit zijn rechteroogkas hangt een angstwekkende rode bol, die enkele centimeters groot is. Het is volgens mij een abces, doch in een gevorderd stadium. De man zit daar eenzaam en wachtend op het vertrek en aankomst te Belém.

    wordt vervolgd...

    18-06-2016 om 08:24 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Amazonia riviertrip 11
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Het samenkomen van de rivieren Amazonas (geel water) en Negro (zwart/blauw), nabij Manaus





    De dieselmotor ronkt en om 1 uur in de middag varen we weer. Bij vertrek ziet de schipper er uit als een soort generaal van de Braziliaanse marine in zijn helderwit costum met pet. Een half uurtje later loopt hij weer 'normaal' rond gelijk een matroos, wat mij, gezien de hitte ook iets comfortabeler lijkt.
    Maar wie ben ik?
    De boot heeft twee dekken, half cargo, half passagier. Het laaddek bevindt zich onder, daarboven eveneens een vrachtruimte plus enkele kajuiten. Op het bovenste dek kunnen naar mijn inzien zo' n 200 hangmatten worden gespannen. Langzaam begeeft de boot zich de 'zwarte rivier' af, om uren later, als de zon gedaald is achter de boomtoppen, de grote Amazonas af te varen op weg naar Santarém.
    Ik lig maar weer in de hangmat. Het is gaan regenen en die nacht maakt de storm dat de boot overeen komt met een luciferdoosje, dat heen en weer slingerd door de kracht van de Amazonas, die op een ware binnenzee lijkt.
    Ik moet mij goed vasthouden aan een houtenpaal pal naast mijn hangmat, om niet tegen mijn buren op te slaan. De hangmatten slingeren dan ook als gekleurde lappen in de wind. Wederom heb ik bewondering voor de schipper, want als de boot zou los raken, dan zouden we ronddraaien op een zoetwaterzee, terecht komen in maalstromen en te pletter slaan op een oever, waar we voer zouden zijn voor de jacarés.

    De volgende morgen is alles weer kalm en ben ik om halfzes uit de mat.
    Er is ontbijt en zwarte koffie. Ik spreek met de Engelsman, die op weg is naar Belém om vandaar door te reizen naar Recife, waar hij zegt een studie te volgen. Hij leent mij het 'Tibetaanse dodenboek', de gids voor het hiernamaals, geschreven om de ziel van de doden indicaties te geven om de exacte wegen te volgen.
    Ik kom niet ver in het dikke boek want mijn gedachten waren elders. Als een dronken zeeman denk ik na over de toekomst en luister op een klein cassette recorder naar hillbilly muziek van Doc Watson, en ik zie mezelf rennen langs de stranden van Rio en liefhebben in hotel 'Toxas', in een zacht bed omringt door velen spiegels. Ik denk aan de wervelwinden als de storm komt opzetten, de bliksemschichten, die vuurpijlen uit de stroompalen smijten, en denk aan de benen van een mulatta ergens in Bahia.
    Af en toe heb ik lichte ijlkoorst. De geelzucht blijft me teisteren.
    In de verte zie ik de bossen voorbij glijden. Soms lijkt het dat we dicht langs een oever varen, maar dat blijken eilandjes midden in de rivier, met wegvliegende reigers en bonte papegaaien. Onderweg komen de hangmatten er gestaag bij en we varen de tweede nacht in.
    Overdag zie ik alleen maar bomen en bomen. Uitgezonderd op de plaatsen waar we even aanleggen is enige afwisseling en dan weer verder: water en bomen.
    Dieren?
    Ja, die moeten ons zien, begluren ons vanuit hun schuilplaatsen, bang voor het geluid van de heldieselmotor, een ondierlijk geluid, of het moet een mechanische draak zijn, de verstoorder van de rust der wouden.

    Ik ben op weg naar Santarém, daar waar de Rio Tapajos uitmond in de Amazonas.
    Ik denk weer aan de Amazonas vrouwen, hun lange blonde haren, het gemis van de rechterborst om zo hun pijlen beter te kunnen richten.
    Het vrouwendorp, de wijven die mannen roofden, mannen die allen maar goed waren om kinderen te verwekken, waarvan de jongentjes werden gedood en de meisjes opgeleid tot krijgsvrouw, ten minste zo is de geschiedenis.

    wordt vervolgd...

    18-06-2016 om 08:20 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-06-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Amazonia rivierr trip 10
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Teatro Amazonas
    fot Wikipe


    maart 1995,


    Het museum van de zusters is kunstig ingericht met opgezette dieren uit de wouden, een exentrieke dodenwereld, verder zijn er zalen waar de geschiedenis verteld wordt van de Tukano stam. In Brazilië leven nu ongeveer 3.500 Tukano, ook nog eens 2.000 in Columbia. Hun eerste contact met blanken was al begin 16de eeuw en dit is door de geschiedenis heen negatief geweest.  Ze leven hoofdzakelijk van de visvangs en sporadische landbouw. Vandaag de dag worden ze bedreigd door geweldadige aanvallen van grondbezitters én malaria.
    Ik geef hun mijn steun.
    Ik verlaat het zustersmuseum en breng een bezoek aan het 'teatro Amazonas' het operagebouw van de stad. Een dikdoenerigheid vol van droefenis. Het is een neo-classistische banale architectuur, die moest zorgen dat Manuas in die tijd (1896) moest wedijveren met grote Europese steden. Voor mij is het een banaliteitsgebouw, een uitspatting van het toenmalige rubberkapitalisme, gebouwd door en met het zweet van de slaaf. Ik loop het gebouw binnen gelijkend op een grote siervaas, en ben gelukkig de enigste bezoeker.
    Het beeldige meisje leidt me rond. Ze wil graag Engels spreken, maar daar ik liever Portugees, gaan we tot het laatste over. Met trots verteld ze dan ook dat hier zelfs Caruso gezongen heeft en een Russich ballet gedanst en... op mijn vraag op ze ook wist hoe het gebouw tot stand kwam, gaf ze te kennen dat de rubberrijken óók goede dingen hebben gedaan... Aha... ze weet het misschien wel, maar moet voor de toerist een tegenstrijdig beeld geven, trouwens wat heeft de doorsnee bezoeker aan een slavenbloed verhaal?
    Ik loop naar buiten waar de 39 graden niet zo benauwend zijn, als het binnenste van de sierkoepel.
    Later bezoek ik de kathedraal, niet om te bidden, maar om te filosoferen over het hoe en waarom in deze wereld.
    De kerk wordt druk bezocht en is God niet overal? ja, ook hier in Manaus. Buiten wordt ik aangeklamt door door een schreiende vrouw. Ze zegt me dat haar man dood is en niet wist hoe ze nu met haar vijf kinderen verder moest. Ik geef haar wat geld, en ze zegt dat God me zou belonen.
    God? Waar bent U? Bestaat God wel?
    Laat u horen, smeek ik, maar het is als een roep van een astronaut in het universum, waar alleen substantie voelbaar is, materie, en zou Darwin toch gelijk hebben? Was ik niet alleen maar een minuscuul stofje van de grote levensboom?
    Ik haat de hebzucht, het kapitaal en de barbaren van het geld, die in een wereld van wanorde, geregeld door henzelf, in hun voordeel, de uitroeing van het Indiaanse volk bepalen. De woongebieden van de indiaan zijn geld waard, beursobjecten en daarom is het systeemmatisch opruimen van het volk in het voordeel van de kapitalist, die de telgen van de rubbertapper de hel verwijst. Zij, de cijfertellers, de ontheiligers van het geweten, die ooit de strijd tegen de proletariërs zullen verliezen.

    wordt vervolgd...

    17-06-2016 om 12:10 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Amazonia riviertrip 9
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Rubbertappers familie in de jaren '60






    Als ik in de buurt van de kathedraal slenter komt een man op mij af en vraagt of ik Duitser ben. Nou ja, dus leg ik hem maar weer uit dat ik Holandés ben, doch soms ben ik Flamengo (vlaming), Ier of Rus, hangt af van mijn gemoed. De kleine man stelt zich voor als Aguinaldo en blijkt ook een wild-tour-runner. Hij zegt tochten te regelen langs de binnenrivieren rond Manaus. Na een gesprek geeft hij mij de belofte, daar ik me voorstelde als zijnde journalist en op zoek naar de problemen van de Indianen, in contact te brengen met een Indiaan van de Ticuna stam. Hij zegt ook goeie contacten te hebben met Yanomami Indianen en was bereid mer erheen te brengen. De tocht zou wel enige weken in beslag nemen en veel dollars kosten. Ja, dat zei hij: 'Muito, dolares... amigo!" En dat is waar het om draait: Geld!
    Het had voor hem niets te maken mij in contact te brengen met een cultuur. Voor hem was het een geldtocht, en ik was een idiote verdwaalde 'gringo' die gekke toeren uithaalde. Het zou een zware tocht worden, dit niet mis te verstaan, want we moesten dan naar de grens met Venezuela. Ik zag er van af en misschien terecht betreffende een ander geval, want enkele uren vóór ik de man ontmoet had, kreeg ik een vreemde gewaarwording. Het gebeurde net voor twee mooie Amazonitas, mij om geld vroegen voor een drank, en denkelijk ander vermaak. Maar ik kreeg zware benen, begon te zweten als een paard dat door een canyon gerend had en werd kotsmisselijk. Het leek alsof mijn benen staalpalen waren, en mijn hoofd een kermismolen vol met dansende ratten.
    Ja... ik voelde me rot, zoals de Mastodant zich gevoeld moet hebben toen hij op het punt stond uit te sterven.
    Ik liep moeizaam terug terug naar het hotel, nam een douche (het water voelde aan als ijs uit Antartica) en ging op bed liggen. Het koude zweet brak me uit en ik kreeg koorts. Nodesju! Ik had het geval de naam Amazonia-griep gegeven. Het was, bleek láng daarna, dat dit duidelijk een verkeerde en incorrecte beoordeling was geweest.
    Ik had geelzucht opgelopen (denkelijk door besmet voedsel).
    Ondanks dat de ziekte me parten bleef spelen tot Belém, laat ik het hierbij. Het was een onprettige ervaring, dat moet ik toegeven.

    Ik sliep enkel uren, voelde me iets beter, wat af te leiden was aan mijn hongergevoel, en ging weer op pad, kwam dus de dollarfreak Aguinaldo tegen en besloot later een bezoek te brengen aan het 'Musea Salesiano do Indio', geleid door nonnen die een lange tijd onder de Tukano stam leefden.
    Op weg naar het museum zie ik de krotwoningen, die langs uitgedroogde beddingen van de 'igarapés', waterlopen die de stad doorkruisen, liggen. Daar leven de nazaten van van de rubbertappers, uigehongerden der maatschappij. Man, vrouw en kind met een hart van rubber en een lege maag, wonend in de favelas van Manaus.

    wordt vervolgd...

    17-06-2016 om 08:33 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    16-06-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Amazonia riviertrip 8
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Familie in Amazonas ©unknown














    Ik verlaat de haven en steek de grote weg over richting Avenida Sete de Setembro, op zoek naar een hotel. De stad is nog in een roes, en ik besef dat hij het pas 6 uur in de morgen is, maar een reiziger leeft soms tijdloos en gaat meestal af op het gemoed der mensen, doch meestal op zijn eigen hartgevoel. Ik ben de havenbuurt ingelopen, hier waar het nachtleven bruist en velen gewapend rond lopen. Tegen de muur hangt een hoertje en mannen slenteren rond, afgepeigerd door de drank, andere zijn klaar voor een nieuwe dag op de dokken.
    Ik kijk nogmaals in de travel-guide en begeef me richting Quitino Bocaiuva waar ik ten slotte in het kleine goedkope hotel 'Sâo Francisco' een kamertje neem. Ja, een heilige kan nooit kwaad. Het is een oud gebouw, de kamer heeft zelfs een airconditioner, ijstkastje en t.v.
    Liggend op het bed denk ik aan mijn volgend doel, neem een douche en ga op pad, de hete stad in, ondanks de vroegte.

    Manaus ligt dus aan de Rio Negro, die haar bron heeft in de Columbiaanse heuvels. Deskundigen zeggen dat de zwarte kleur van het rivierwater ontstaan is door de grote hoeveelheid onopgeloste organische stoffen in de rivier. Doch geef mij maar de legende van de Indianen, zij hebben hun eigen verhaal: in de heuvels vanwaar de zwarte rivier ontspringt leeft de zwarte geest van het kwade, genaamd Daipuriu. Hij gaat eens per jaar baden om de teken en luizen van zijn lichaam kwijt te raken. Deze  parasieten nemen bezit van hem als hij in de nacht door de bossen rijdt op tapirs. Door het baden wast hij de zwarte parasieten van zich af en dat geeft de kleur aan de Rio Negro. Oh, hoe houd ik van de Indiaanse legendes, bijna realistische tekens, te geestig om waar te zijn.

    Dan de Amazonas.
    Haar geschiedenis is respectabel, en hier in het kort het volgende: de bron Apu Mismi (een Apu is een berg en tevens een riviergod, die water geeft en dus leven op aarde) ligt op meer als 5.000 meter in de bergen van Nevado Mismi in Peru. Daar komt de rivierkreek samen met de rivieren Llactuema en Lloqueta en die vloeien weer verder in de Hornillas rivier, die op haar beurt weer het luide water van de Apurimac canyon begroet. Deze komt weer samen in de rivieren Ene, Tambo en Ucayali. In Peru heet de rivier Amazonas, bij Tabatinga op de grens met Brazilië, krijgt ze de naam Solimoës om dan, bij Manaus weer Amazonas te heten. De waterloop is 6400 kilometer lang, dan stort ze in de oceaan, doch 1600 kilometer eerder passeert ze de stad Manaus.
    Tot zover de Amazonas, genoemd naar de vermeende blanke vrouwen zonder rechter borst.

    Als ik hotel net verlaten hebt komt een toer-operater op me toe. Hij spreekt buiten Portugees, een beetje Engels, miserabel Duits, en als ik zeg uit Holanda te komen, gaat hij over op koeterwaals, waarvan ik alleen Amsterâ versta. Nondesju, ben ik hier in de tulband van het oerwoud, hier waar ik dacht te ontsnappen aan het verleden, komt mij deze karavaanzoeker beduvelen met onzinnige vragen.
    Zijn motto: Amazon Wildtours! en Are you ready for adventure? ten minste dat zijn de toelichtingen op zijn folders, van vissen op piranhas, jungle lopen, of kleine jacares gevangen nemen, de pootjes van de arme baby-krokedillen vastbinden, in de armen van toeristen stoppen en dan maar fotograferen, verder kanoën en vogels kijken.
    Ik word er krankzinnig van, maar ieder voor zich heeft een eigen conclusie in het leven.

    wordt vervolgd....

    16-06-2016 om 08:19 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    15-06-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Amazonia riviertrip 7
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Manaus stad
    foto wikipedia







    De reis gaat verder en ik schommel nu woordelijk tussen gekleurde hangmatten met schitterende kleurschakeringen zoals papegaaiveren. De hangmatten zijn overal, boven, onder en zijdelings van mij; als het ware ben ik ingesloten en sommige mensen moeten klimmen om in de buidel te komen, driehoog.
             Teolina ligt in haar hangmat naast mij zuigend aan haar pijp, als een oude macumba-moeder. Af en toe komt ze er moeilijk uit en loopt dan naar de reling waar ze een fluim tabak de rivier in laat vloeien.
             In de middag wordt het warmer en ik ga naar het bovendek. Ik kijk uit over de grote rivier en de sporadisch passerende drijvende eilandjes vol met de kleurigste vogels. Af en toe neemt de boot een zijkanaal, maar blijft navigeren op de Madeira rivier, omsloten door bossen.
    Ik zie grote containerschepen geladen met vrachtwagens voorbij gaan, voortgeduwd door stuwboten. De vele installaties duiden erop dat er hier gezocht wordt naar olie. De Braziliaan met Russiche voorouders Michael zit langs de reling en nodigt me uit om een fles bier te drinken. Hij praat over van alles, doch hoofdzakelijk over vrouwen en hoeren, waar hij een buitengewone belangstelling voor koesterd.
    Volgens hem zijn de hoeren van Rio de Janeiro de beste, vooral de mulatas, maar zegt hij enigzins pragmatisch: '... maar de negerinnen, de negerinnen, zijn woest als het schuim der zee en zoet als het witte vlees van de Jaca (broodvrucht), zijn de brutaalste sexgodinnen 'do mundo' (der wereld) ... amigo...'
         Hij zegt naar Manaus te gaan en daar zou hij wel verder zien. Hij kende er mensen, meer wilde hij er niet over kwijt. Hij zei me nog dat hij een goede bereider was van borsj, een Russiche bietensoep, maar hier waren we ver weg van welk soort soep dan ook, zeker van Russische.
    Het kleine leren tasje, draagt hijnog steeds bij zich, omklemd als een 'goudschat', wat mij doet veronderstellen dat daar wel zijn laatste oogst in verborgen zit, wat op het ogenblik meer waardevoller is dan alle hoeren van Rio.
    Ondertussen leggen we aan bij een kleine nederzetting, wat houten hutten op palen en kinderen die van de bomen uit de rivier in duiken. Langs de oever staan wilde bananenbomen en er wordt cacao geplant. Een vrouw komt de boot op en geeft mij iets van het witte zoete vruchtvlees van de zaadvrucht. De vruchten zitten in een grote ovale harde schil, en het doet vreemd aan, want ik had een geheel ander idee omtrent cacao, vóór dat het wordt tot poeder, zwart als de nacht, zoals ik het kende.
    Ik loop terug naar het onderdek en glip weer in mijn katoenen moederbuik en probeer nog enkele aantekeningen te maken. De avond valt plotseling en de hemel is zwartblauw met miljoenen sterren boven het grote woud, de groene hel.
    Er is ergens onder de mensen een tikje geagiteerdheid te bespeuren, want ze weten dat we vroeg in de morgen Manaus bereiken.

    05.00
    Hier noemt men dit tijdstip 'madrugada'. We bereiken de haven van Manaus. Doch al velen uren eerder, vóór middernacht hadden we de Madeira rivier verlaten en voeren we de Amazonas op. Ik moet de schipper mijn complimenten geven, daar hij de boot vakkundig door de enge kanalen loodste, langs eilandjes en met zoeklichten de duistere haven binnenvoer.
    Na vier dagen hadden we de jungle-stad bereikt.
    Ik heb mijn hangmat opgerold en mijn rugzak gepakt en ben klaar voor ontscheping. De boot ligt langs een van de drijvende dokken in het hartje van de stad, dicht bij het oude douane gebouw en de stadsmarkt, het Mercado Municipal.
    Manaus ligt feitelijk niet aan de Amazone rivier, maar  aan de Rio Negro, (zwarte rivier) zes kilometer van de plek waar de Rio Negro samenvloeit met de Solimoës rivier. Daar verwerft voor Brazilië de Solimoës pas de naam Amazonas.
    Dat Manaus in elkaar donderde, ik bedoel dat figuurlijk, toen in 1914 de rubber-bloei over was, vertelde ik al, toch leefde de handel nog even op tijdens de 2de wereldoorlog, daar de oorlogsindustrie rubber eiste en de handel van Aziatische te duur was geworden. Toen was de rubber absurditeit afgelopen. Ten minste op die grote schaal, hoewel nog steeds rubberbarorren zijn én slaven.
    In 1966 wordt de 'vrije handelszone' legaal verklaart, de plaats voor handelaren, groot en klein. Het is een soort electronisch 'hof van eden'.
    In 1976 krijgt de stad haar nieuw vliegveld en de drijvende haven met grote moderne metalen cilinders, die het 14 meter getijde verloop van de rivier moet regelen.
    Dit terzijde.
    In neem afscheid van Teolina, Amorin, de oude Francisco en Michael.
    Hier gaat ieder zijn eigen weg, ook de twee geboeide goudzoekers, die beschuldigd worden van moord, op weg naar de lik van Manaus. Ik wens hun sterkte toe want de gevangenis in Amazonas zijn geen verpleeghuizen, zoals ik al eerder aanhaalde.
    Je kan er beter wegblijven of ontsnappen.

    wordt vervolgd...

    15-06-2016 om 19:02 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Amazonia riviertrip 6
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Map van Brazilië, met aangegeven de staat Amazonas









    Het is zondag. De boot ligt langs de kade van het stadje Borba waar zo'n 30.000 mensen leven. 
    Kinderen rennen langs de kade, de kleine caboclos van Borba, toekomstige vissers of jagers. Jonge meisjes kijken naar me met een gouden glimlach, de engelen van Amazonas. Ik loop het blauwgeverfde kerkje binnen waar net een dienst bezig is. In de ingangshal hangt een affiche, waar een Indiaanse vrouw met een machete de keel wordt doogesneden. Eronder staat de tekst: Ate Quando? Hoe lang nog? Het is een protest tegen de moord op de Yanomami Indianen.
    De kerk zit boordenvol, veelal caboclos, bekeert tot de leer van Jesus, ten goede of ten kwade, een stelling waar een boek over te schrijven nooit volledig zal zijn. De beter bemiddelde van Borba, als ik dit zo mag uitdrukken, hebben hun beste kleding aangetrokken, een gekke gewaarwording hier midden in de jungle op deze snikhete dag. Doch een oude neger in zijn stralend wit kostuum, met een blakend hemd en strohoed is een verbeelding, een onwerkelijke film, hier in de harde wereld langs de Madeira rivier.
    De oude zwarte man op straat gaat eenvoudiger gekleed en heeft zijn kar volgeladen met vis, waarvan de grootste de   meer als een meter lange Pirarucu is, de grote zoetwatervis van Amazonas. Verder ligt er een reusachtige schild, van een pad, reeds ontdaan van haar vlees. In de rivier zie allerlei soorten ingewanden drijven, voedsel voor de aasgieren, de 'urubus' en ander leven in de rivier.
                 De geschiedenis zegt dat Borba gesticht werd in 1756. Tot 1853 wordt het lager gelegen gedeelte van de rivier, tot zo'n 150 kilometer achter Borba met rergelmaat bezocht door handelaars.
    Zij kwamen voor de schildpadolie en handelden met stammen met wie ze op goede voet stonden. In hetzelfde jaar kwamen veel rubbertappers naar de streek, gestimuleerd door de hoge prijs die rubber opbracht in Pará. De woeste Arara Indianen kwamen in opstand en overvallen kanos en vermoorden de inzittenden. Hun wapens waren dodelijk, zoals de taquára pijl  met een vlijmscherpe bamboepunt in de vorm van een speerkop. Ze schoten die met zo'n kracht af dat hij het hele lichaam doorboorde. De Araras hadden geen vaste  verblijfplaatsten, plantte geen maniok, verfde hun kin rood met 'urucú' en hadden zwarte getatoeëerde strepen op hun wangen, van ogen tot mond.
    Ze hadden geen vuurwapens, geen kanos en als ze een rivier moesten oversteken maakten ze een tijdelijke kano van boomschors, die werd gelegd in een bootvorm gemaakt van lianen.
    De blanken zochten ondertussen contact met een andere stam, de Mundurucús. Dit waren oude vijanden van de Araras, en moesten de blanken helpen tegen de Araras. Een listige zet en zo werden de stammen nog meer tegen elkaar uitgespeeld. De blanke was een bizarre vos, een extreem consciëntieus type, profiteur bij uitstek, zoals de gehele zuid-Amerikaanse geschiedenis als bewijs aanvoert.
    Vandaag de dag is Borba een kalme plaats, ten minste wat de stammen betreft, maar de vernietiging van alles wat Indiaans is gaat door. Het bloed van de Arara en Mundurúcu zal zeker stromen in de aderen van velen, ook blanken, die zijn opgegaan in een mengelmoes van genen.

    wordt vervolgd...

    15-06-2016 om 18:53 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    14-06-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Amazonia 5
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Fraaie foto van zwoegende 'garimpeiro'
    (c) Jean-Charles Pinheiro








    06.30.

         Het centrum van Manicoré is klein en blijkt eigenlijk maar één hoofdstraat te zijn, gelegen tussen bossen, in een geïsoleerde wereld. Ik zie mensen rondkuieren met handkarren vol met vis en fruit, terwijl een oude neger een reusachtige tartaruga (schildpad), op zijn kar heeft liggen, klaar voor consumptie. De Indianen kookten het beest in haar eigen vet gaar, heden is de bedreiging voor de mooie schildpad groot door de intense jacht. Ook de eieren zijn een geliefd bezit. Vroeger, toen hier alleen Indianen leefden waren er vele tartarugas, nu is het een hachtelijke situatie en liquidatie van het dier ligt op de loer. De zon stijgt en ik wacht op het vertrek van de boot verder richting Manaus.
    Om twaalf uur glijdt de 'Iriri' weer over water, het is een schitterende dag, vol met zon aan een heldere hemel, en het lijkt of de reigers engelen zijn en de vlinders zingen. Maar ik weet dat er mensen zijn die hier een andere mening over hebben.
    Zij die moeten zien te overleven.
    Er waren inmiddels nieuwe passagiers bij gekomen, waaronder Michaël, en man met Russische voorouders. Hij kwam uit Sâo Paulo en was op zoek geweest naar goud in Amazonia.

    We komen aan in Novo Aripuaná een klein plaats met een 14.000 inwoners. Hier worden twee mannen, het blijken goudzoekers, aan elkaar gekluisterd door boeien aan boord gebracht.  Volgens geruchten hebben ze twee mede-garimpeiros neergeschoten die het voorzien hadden op hun goudbuit. De twee worden op een houtenbank gedeponeerd en de bewaker, een mulat, geeft hen te roken en babbelt met zijn gevangenen. De mannen zien er gehavend uit, hebben gelooide gezichten onder een dikke baard. Ze komen uit de noordoostelijke staat Ceará, en zijn daar vertrokken om goud te zoeken in de groene hel. Mensen op de boot geven hen te eten en er wordt met hun gepraat, als gelijken en dat ze vermeende moordenaars zijn is geen uitzondering hier in dit gebied, ze zijn hoe je ook bekijkt, slachtoffers van het beleid.
            Ik weet dat de goudzoeker ellende veroorzaakt voor de Indiaan, maar zij zelf zijn ook slachtoffers gestuurd door armoede (of avontuur) naar Amazonas om te overleven. Slachtoffers van een corrupt systeem, en hier in deze regionen zijn veel van deze mensen te vinden, levend in deplorabele omstandigheden in kampementen, waar ze werken, of laat ik duidelijker zijn, zwoegen, gokken, hoeren en drinken. Het is een wereld zoals alleen Dante het in zijn 'goddelijke komedie' kon weergeven, de wurmen van de schikgodinnen, zij die over het menselijke lot bepalen.
             De mannen zijn nu op weg naar Manaus waar ze terecht gesteld zullen worden.
    En dan? Terechtstelling in Manaus is een onzekere toekomst, een rotzooi, en de cellen daar zijn ver van de moederschoot, terwijl het rechtswezen loopt als een oude versleten wekker. Ze maken daar niet veel woorden vuil aan zulke zaken; verdacht of niet ze zijn de dupe, en trouwens niet voor niets hebben ze de lange weg gemaakt naar Manaus, om vrijgesproken te worden.
    Recht kan krom zijn.

    Over de goudgravers situatie spreek ik met Michaël, die het wel moet weten, zelf een garimpeiro, doch het was hem te link geworden, en er was teveel onderlinge concurrentie. Als ik hem zeg van plan te zijn naar Pará te gaan om een goudgraverskamp te bezoeken, één van de beruchtste, de 'Serra Pelada, of te wel 'naakte berg', waarschuwd hij me met nadruk.
    "Ze houden daar niet van 'gringo's'... je ziet er teveel uit als een 'amiricano' en die worden daar gehaat als de pest! Dat komt ook daar veel gebieden door de regering zijn aangewezen en waar de Amerikaan het alleenrecht heeft om te delven... en dat nemen de garimpeiros totaal niet. Cuidade, (oppassen) amigo!" is zijn apert advies.
    "En waar jij naar toe wil is het helemaal in bende... in de serra pelada kun je beter wegblijven, de serra is een hel amigo! De levende wel te verstaan!"
    Hij zal het weten dacht ik.
    De 'naakte berg' ligt op zo'n 100 kilometer zuidwestelijk van de stad Marabá. Het is een handelscentrum waar ranchers, bouwvakkers, goudzoekers en vrachtwagenchauffeurs bij elkaar komen om plezier te maken, te dansen en te neuken met de afvallige engelen. Hier zijn moorden en overvallen banaal.
    Het is bekent dat er in de hel van de serra, meer dan 20.000 goudzoekers aan malaria lijden.
    Ik houd het in gedachten.
    Alleen ik ben neuswijs, een avontuurlijk mens, dát is het verdomde, want goud interesseert me totaal niet.

    wordt vervolgd...

    14-06-2016 om 14:56 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Amazonia riviertrip 4
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Storyteller met jeugd in Manicoré






    Het is acht uur in de avond als we arriveren in Manicoré, Amazonas, een plaats met zo'n 30.000 inwoners halverwege Manaus.
    We krijgen te horen dat we van boot wisselen en morgen om twaalf uur verder zouden gaan. Ik maak mijn hangmat los, neem de rugzak en stap over op de nieuw boot, de Iriri.
    Daar span ik mijn hangend bed op een geschikte plek en besluit samen met Amorin en Francisco aan wal te gaan om enkele flessen bier te nuttigen.
    Het is een zwoele avond met 32 graden en de hoertjes tippelen of zitten aan tafeltjes wachtend op klandizie. Mooie vrouwen, jonge halfbloeden met glanzend zwart haar.
    In plaatsen als deze zijn de boten die aanleggen soms de enigste afwisseling in de dagelijkse sleur.
    De vrouwen kijken hitsig, een blik die de ouwe Francisco wel aanspreekt.
    Als we verder het stadje in lopen horen we muziek uit een danstent komen, nou ja, muziek... De klanken zijn enigzins onzuiver en de zanger probeert, schijnbaar door teveel witte rum,  de laatste Braziliaanse hits te zingen, weemoedige deuntjes vol van verlangen naar liefde.
    In de danstent is het volle bak, want de tafeltjes zijn bezet in de duistere ruimte. Ik zie de vrouwen met donkere ogen, die drinken en roken en onrustig wachten op het verdere verloop van de avond. Ook ontwaar ik enkele blondines met een getinde huid, en weer denk ik aan de  vikingvrouwen, de geschiedenis van de Amazonas, de vrouwen die de man alleen gebruikten om een kind te verwekken.
    Of waren ze nakomelingen van avonturiers, die hier hun heil zochten nog niet zo lang geleden? Ik heb het hun maar niet gevraagd.
    Het zijn de mysteries van Amazonas.
    Er lopen een zestal uitsmijters rond met soort honkbalknuppels, klaar om bij de geringste opstoot te meppen. Anderen dragen verborgen revolvers, je weet maar nooit. Er wordt me gezegd dat hier regelmatig de orde verstoord wordt en dat dit dan wordt gedemonstreerd door bloedige gevechten en enkele doden. Na een tijdje krijgt de ouwe Francisco het aan de stok met een neger en een van de knuppelmannen moet eraaan te pas komen. Francisco wordt nu behoorlijk lazerus en begint met zijn been te slepen, waarvan de voet nu verticaal  staat.
    Hij is in zichzelf aan het bazelen en gooit verwensingen naar het verleden , of personen die hij in het heden danig haat. We besluiten het voor gezien te houden en verlaten de tent, meer om de noord-oostenling te beschermen. Buiten komt Francisco de neger weer tegen en er ontstaat een nieuwe woordenwisseling, waarbij Francisco zijn mes trekt, ondertussen de neger beschuldigend dat deze zijn beurs wilde roven. De woorden worden nu feller, maar samen met Amorin kan ik Francisco verder slepen. 
    Als we de boot bereiken staat daar een oude caboclo met een klein karretje vol met tapiocakoeken (zachte maniokkoeken met geraspte cocos en romige zoete melk over heen). Ik koop de witte heerlijkheid en vraag hem of er hier in de buurt ook goud te vinden is, verdomme, een chaotische vraag mijnerzijds midden in de nacht. Ik ben u eenmaal nieuwsgierig, buiten dat had ik het gevoel dat ik die vraag moest stellen. De oude man kijkt mij bizar aan en ik hoor hem denken: weer zo'n gringo, zonder hersenen, op zoek na zijn ondergang.
    "Neen, senhor... hier is geen goud, maar wel veel grond... verstaat u, grond te koop...!" is zijn devies. Ik geloofde hem niet ten minste wat het goud betreft, maar dank hem lachend voor de overheerlijke tapiocakoek en laat het er bij.
    Francisco loopt nog steeds te vloeken wanneer we de loopplank opgaan en ieder zijn hangbed opzoekt. Ik zie Teolina in de hare liggen te schommelen, slurpend aan haar pijp, misschien zich afvragend waar haar zoon kan uithangen. Of was ze op zoek naar iets anders? Is het leven geen roulette, een verdomde, een schijn van geluk? De nacht is helder en sterren hangen als reuzenvuurvliegen aan het hemelgewelf. Het resultaat van enkele flessen bier doet mij slapen als op een verenbed, met géén verleden en géén toekomst in mijn hersenpan. Een van de sporadische nachten dat ik mijn droom niet kon reguleren, doch weet ik dat ze aanwezig waren, filmpjes die mijn verdere leven zouden tegemoet treden, want een droom kan niemand ontvluchten en het onderbuste beinvloed ongemerkt het gemoed, de realiteit, bedoel ik.

    wordt vervolgd...

    14-06-2016 om 07:02 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    13-06-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Amazonia riviertrip deel 3
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    "Badende vrouwen" olie op papier 2005







    Het is halfzes in de morgen.
    De meeste mensen lopen al rond te dwalen op het dek.
    Anderen zijn op weg naar WC of douche. Het laatste lijkt op een gaskamer, ijzeren wanden en een naar binnen komende pijp, waar het vanuit de rivier opgepompt water de mens moet zuiveren, waarna het weer wegloopt door een gat in de vloer.
               De w.c is van dezelfde omschrijving en de menselijke resten vloeien direct naar de Madeira, een goede voeding voor de de rivier, maar na enkele uren stinkt het hok als een beerput.
    De meeste passagiers houden zich bezig met eten, en om zes uur is de lange tafel bezet voor de droge koekjes, boter en zwarte koffie. Om elf uur is het middageten: rijst, bruine bonen, brokken kip of vis, aangevuld met farofa, geroosterde maniok.
    Mensen zijn soms beesten, ze schrokken alles naar binnen zoals uitgehongerde wolven en als Don Quichotes paard, Rossinant aanwezig was geweest dan was dit gelijk een varken verdwenen.
    Na het eten kruipt bijna iedereen weer in zijn hangmat en een vreemd stilte is de atmosfeer. Alleen de dieselmoter is hoorbaar als een dikke reuzenbij.
    De bossen glijden voorbij en zo nu en dan zie ik een witte reiger opstijgen, doch langs de oever is geen beweging te bespeuren, geen dier... buiten de mooie vogels.... alleen groene bomen, bomen en nog eens bomen. Dan onverwachts zie ik kale plekken en in de rivier dobberende boomstammen, terwijl in de verte olietankers liggen te wachten op een lading. Als ik aan de reling sta komt een gast van rond de dertig op me toe die zich voorsteld als Otavio. De gefrustreerde man heeft  in mij schijnbaar een persoon ontdekt die hier op zoek is naar een reportage, nadat ik hem vertelde dat ik een 'storyteller' was.
    "Kijk, Hollander, dit is nou Brazilië,' oppert hij cynisch als we langs de schamele hutten van de oeverbewoners varen.
    "Woon jij ook in zo'n schamele hut, amigo,' vraag ik sarcatisch.
    "Ik niet gringo...In Manicoré ga ik van boord en probeer daar mijn auto aan de man te brengen, die ik op het onderdek heb staan,' zegt hij lachend.
    Ik schud mijn hoofd en denk dat de arme sloebers langs de rivier beter af zijn, ik bedoel wezenlijk, dan deze arrogante persoon met zijn betonhart.
    Hij bekijkt het maar, de hypocriet.
    Ik kruip weer in mijn lichtgroene hangmat. Ze was gaan dienen als een soort hut, een plaats waar men een geborgenheid voelt, zoals toen ik kind was en het gevoel gewaar werd geborgen te zijn onder mijn beddendeken, het hoogaltaar van eenzame gevoelens, de hartwigwam, zoals duidelijke sentimenten van iemand, die al in de baarmoeder een 'loner' was.

    We bereiken het kleine plaatsje Humaita om drie uur in de nacht. Er wordt vracht in en uitgeladen en nieuwe passagiers komen aan boord, die druk kletsend hun matten spannen. Ik ben klaar wakker en bekijk de mensen, caboclos en half-Indianen met slapende of huilende kinderen op weg naar een volgende halte in hun leven.
    Het is een onduidelijke stap in een grote kermismolen, proberend een vaste voet te krijegen, maar alle beproevingen ten spijt belanden deze mensen in een nog meer reddenloze situatie, waar ziekte hun vaak de moed ontneemt en de bureaucratie een stigma op hen drukt, de kansloze, paria, de ongewilde van het systeem.
    Ik kom in gesprek met José Joâo, een man die enkele vingers van zijn rechterhand mist, tevens enkele tenen.
    "Het waren Piranha's... Ik was dronken gaan vissen en de rivier stond laag, toen ben ik voorover gevallen..."
    Daar zijn hoofd een diepe wond had waren de vissen waarlijk gek geworden door het bloed en voordat hij de ondiepe rivier uit was hadden de hongerige, bij laagwater zijn ze gevaarlijker daar dan weinig aas is, rode piranhas hem goed te grazen genomen.
    Doch het liet me denken aan dat ander visje, klein en dun als een naald, de Candiru. Ze dringen alle open plekken van het lichaam binnen. Er is mij een verhaal bekend van een jong Indiaans meisje dat was gaan baden en waar de Candirus de vagina binnedrongen. Men heeft toen op tijd de visjes chirurgisch, zover mogelijk in Amazonas, weten te verwijderen.
    Verder blijken oren, neus en anus een favoriete plek van de naaldvisjes en het verhaal dat ze als kleine Tarzans tegen de straal van de in rivier pissende mannen inzwemmen, is een overleverig. Deskundigen zeggen dat dit onmogelijk is, maar er zijn meerdere bewijzen. 
    Gebeurd dit dan is er maar een radicale oplossing voor het slachtoffer, de penis afhakken.
    José verteld met een lach dat hij de Piranhas nog steeds lekker vindt, en dat hij nogmaals in de rivier gedonderd was, maar toen zoveel pinga had gedronken dat de visjes schijnbaar een omweg hadden gemaakt.
    Hij lacht met zijn tandeloze mond waarmee hij een jeneverfles ontkurkt, die hij in zijn linkerhand houdt.

    wordt vervolgd....

    13-06-2016 om 21:52 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Amazonia riviertrip deel 2
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Rio Madeira


    De spoorlijn werd aangelegd om Boliviaanse rubber te vervoeren, vanaf de rivieren Beni en Madre de Dios naar Porto Velho. Vandaar af was het mogelijk met vrachtschepen de Amazonas te bereiken. Het slavenproject kostte 6.000 mensenlevens. De meesten stierven aan malaria, gele koorts, gonorrhoe, syfilis of aanvallen van Indianen, wat vergeleken bij de ziektes een zachte dood was.
    In 1908 werd begonnen met de aanleg van het 350 kilometer spoor, dwars door een ondoordringbaar gebied, afgelegen en ziekelijk.
        Al het materiaal moest van ver worden aangevoerd, per boot, muilezels of door dragers; de kolen kwamen uit Wales, het staal uit Pittsburgh en het hout, o ironie, uit Australië, want dit bleek het enigste geschikte voor de duivelsklus.
    De werkzaamheden eindigden in 1913.
    De schijnzegenpraal was behaald, het spoor was voltooid en kreeg de symbolische naam: 'Gekke Maria'.
    'Maria Maluca' had in die tijd velen mensenlevens geëist en miljoenen goudstukken gekost, maar wat was een mensendood op de schaal van goud? De spoorlijn was tenslotte een fiasco en diende nergens meer toe, daar de rubber uit Bolivia te duur was geworden.
    Ondertussen donderde de Braziliaanse rubberhandel in elkaar. De oorzaak daarvan was een Engelsman genaamd Henry Wickham, die zich had gevestigd in Santarém. De doordachte Engelsman liet rubberzaadjes naar Engeland smokkelen, waarna die, na te zijn ontkiemt werden doorgestuurd naar Azië, om daar te groeien tot bomen.
    In 1914 produceerden de plantages daar 71.000 ton rubber. De rubberbaronnen van toen, die in Manaus leefden als vette koningen met hun opgedirke vrouwen, die de werkers behandelden als slaven moesten een stap terug doen.
    En de arme rubberslaaf?
                 Was er een alternatief voor hun? Neen. Ze werden nog armer en sommigen wisten te ontkomen en probeerden te overleven in de steden, anderen gingen noten verzamelen of bomen kappen. Weer anderen verdwenen in het grote woud, om te leven van wilde wortelen langs een van de zijrivieren, geteisterd door honger en ziektes.

    Ik loop terug naar het centrum en de weg is één modderpoel. Ik koop wat fruit, sinasappelen, mangas en een voorraad bananen, dit als voorzorgsmaatregel op de bootreis.
    Tegen vijven ben ik terug aan de dok waar de boot ligt afgemeerd: Santa Etelvina. Ondertussen wordt er druk gesjouwd met vracht en ik span mijn hangmat. Er zijn verder geen passagiers te zien behalve Amorin, een jonge man van tegen de 30, die op weg gaat naar Manaus om zijn broer een bezoek te brengen, een vijftigjarige vrouw Teolina, die op zoek is naar haar verloren zoon en Francisco, een grijzende man, die me verteld dat hij een handelsreiziger is. Niet dat hij zo uitziet, want in zijn sjofele kleding lijkt hij meer een zwerver, of gewezen goudzoeker. Hij loopt mank hetgeen een gevolg was van eentreinongeluk, ten minste dit is wat hij mij duidelijk maakt.
    Op de kade is het een bedrijvigheid en kisten, jutten zakken met fruit en rijst worden ingeladen. Verder drank, wapens en ander onbekende inhoudskisten.
    Teolina heeft een grote plastiekzak gevuld met geroosterde maniok, hard als kippevoer. Er tussen bevinden zich kippepootjes en vleugeltjes. Daar ik honger hebt doe ik ook een greep in de zak en ik hoor de harde korrels als ijzerkogeltjes kraken tussen mijn tanden.
    De regen is gestopt.
    De boot maakt zich los van de kade en glijdt de rivier op, terwijl de nu af en toe nog verschijnende zon,  langzaam verdwijnt achter grijze wolken en bossen, ten ondergaand aan het andere einde der wereld.
    De duisternis kondigt zich aan en een andere wereld komt tot leven.

    De nacht is donker en fris en harde slagregens donderen tegen het dekzeil dat inderhaast gespannen is. Ondertussen zijn er nieuwe passagiers bijgekomen, die opgepikt werden in Mutum, Cavalcante en Papaçaio, kleine nedrzettingen langs de rivier.
    De meesten liggen in hun hangmat, denken, slapend, lezend of zoals ik, aantekeningen makend. Mijn gemoed doet mij filosoferen over liefde en de stroperige gekrulde lippen van een negerin, totdat de slaap mij treft en ik wegglijd in een bizarre wereld.

    wordt vervolgd...

    13-06-2016 om 12:29 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Amazonia riviertrip deel 1
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Haven van Porto Velho

    MAART 1995
    Ik had besloten de rivieren Madeira en Amazonas te bevaren, vanaf Porto Velho, hoofdstad van de staat Rondonia tot Belém in de staat Pará, aan de oceaanmonding. Vanuit Porto Velho zou ik dan de rio Madeira afvaren tot Manaus en verder naar Belém over de Amazonas.
    Porto Velho, wat letterlijk 'oude haven' betekent, is goed bewolkt als ik aankom en regen kondigt zich aan. Nu is dat geen uitzondering, want de maand maart brengt meestal de meeste regens in deze regio. De stad telt zo'n 350.000 inwoners en ligt op de grens van de staten Rondonia en Amazonas. Porto Velho is in de laatse 20 jaar uitgegroeid van kleine plaats tot een grote stad, ook door de migratie van zwermen mensen op zoek naar naar grond, werk en vooral goud en tin. De stad is het handelscentrum voor tin en de vele mijnen trokken de avonturiers aan, maar ook veetellt bedrijven.
    Nu is het gebied zo goed als leeg geroofd en is er geen voer meer voor de kippen.
    Als ik door de straten loopt hoor ik nog steeds het geschreeuw van de goudopkopers, op zoek naar de nog weinige 'garimpeiros', die moegestreden en uitgemergeld zijn door het zwoegen. De goudzoekers werken alleen nog maar om naar de hoeren te gaan en suikerriet-jenever te zuipen, een behaaglijk vooruitzicht in een deslotate wereld, een wereld waar morgen ver weg is.
    Mijn eerste indruk is treurigheid, een 'sadness', die de stad uitstraalt, een oorzaak die misschien de regen op mijn gemoed geeft, terwijl de 23 graden eigenlijk vreemd voor me waren geworden na de hoge temperaturen der laatste dagen. De regenbuien wisselen elkaar af en daar ik vroeg in de morgen was aangekomen had ik bedenkingen om langer te blijven. Ik zou wel een andermaal terugkeren naar de oude haven.
    Ik was nu bezeten om de rivier op te gaan.
    Ik besluit een broodje te eten en een guarana (frisdrank gemaakt van amazonebes) te drinken en dan op weg te gaan naar de dokken. Ik word al snel aangesproken door een 'handelaar in bootreizen'. Hij kijkt me aan en vraagt met een profetische blik: 'Para Manaus?'
          Manaus? Verdomme, natuurlijk wil ik naar Manaus, dus hoef ik niet lang te dwalen.
    'Het kan ontzettend heet zijn in Manaus,' zegt de handelaar nog, en ik bedankt hem enigzins cynisch, want daar was deze gringo wel van op de hoogte. Ik koop een hangmat en een deken, daar de nachten op de middenrivier wel een fris konden zijn en een ticket voor de watertrip.

    De boot zou 6 uur in de namiddag vertrekken, dus besluit ik terug te keren naar het centrum, terwijl de regen nu met bakken uit de hemel valt. Ik schuil onder een van de vele drankstallen langs de haven, oude houten keten, gevuld met jenever en bierflessen, deegbroodjes, gebakken varkenslever, ossenkloeten, vreemdsoortige gebraden ingewanden, en gebakken piranha's. Honden, katten en kippen schuilen zich naast mij onder het afdak, waar het water in bakken vanaf druipt en ratten lijken de samba te dansen. Het is een onbarmhartige aangelegenheid, die nog vertsterkt wordt als mijn gedachten zich verplaatsten wat ik weet betreffende de 'spoorlijn des doods', een geschiedenis die zich hier afspeelde in het begin van de 20ste eeuw.

    wordt vervolgd...

    13-06-2016 om 12:28 geschreven door Storyteller

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 29/05-04/06 2017
  • 22/05-28/05 2017
  • 15/05-21/05 2017
  • 08/05-14/05 2017
  • 03/04-09/04 2017
  • 27/03-02/04 2017
  • 13/02-19/02 2017
  • 06/02-12/02 2017
  • 30/01-05/02 2017
  • 23/01-29/01 2017
  • 16/01-22/01 2017
  • 09/01-15/01 2017
  • 02/01-08/01 2017
  • 19/12-25/12 2016
  • 12/12-18/12 2016
  • 22/08-28/08 2016
  • 08/08-14/08 2016
  • 01/08-07/08 2016
  • 18/07-24/07 2016
  • 11/07-17/07 2016
  • 04/07-10/07 2016
  • 27/06-03/07 2016
  • 20/06-26/06 2016
  • 13/06-19/06 2016
  • 06/06-12/06 2016
  • 28/12-03/01 2021
  • 14/12-20/12 2015
  • 23/11-29/11 2015
  • 09/11-15/11 2015
  • 02/11-08/11 2015
  • 04/05-10/05 2015
  • 27/04-03/05 2015
  • 13/04-19/04 2015
  • 30/03-05/04 2015
  • 23/03-29/03 2015
  • 16/03-22/03 2015
  • 09/03-15/03 2015
  • 02/03-08/03 2015
  • 23/02-01/03 2015
  • 16/02-22/02 2015
  • 09/02-15/02 2015
  • 02/02-08/02 2015
  • 26/01-01/02 2015
  • 22/09-28/09 2014
  • 15/09-21/09 2014
  • 08/09-14/09 2014
  • 01/09-07/09 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 07/10-13/10 2013
  • 19/08-25/08 2013
  • 22/07-28/07 2013
  • 15/07-21/07 2013
  • 08/07-14/07 2013
  • 01/07-07/07 2013
  • 24/06-30/06 2013
  • 17/06-23/06 2013
  • 10/06-16/06 2013
  • 03/06-09/06 2013
  • 27/05-02/06 2013
  • 06/05-12/05 2013
  • 29/04-05/05 2013
  • 15/04-21/04 2013
  • 25/03-31/03 2013
  • 18/03-24/03 2013
  • 04/03-10/03 2013
  • 25/02-03/03 2013
  • 18/02-24/02 2013
  • 11/02-17/02 2013
  • 04/02-10/02 2013
  • 28/01-03/02 2013
  • 21/01-27/01 2013
  • 14/01-20/01 2013
  • 07/01-13/01 2013
  • 10/12-16/12 2012
  • 03/12-09/12 2012
  • 26/11-02/12 2012
  • 12/11-18/11 2012
  • 05/11-11/11 2012
  • 29/10-04/11 2012
  • 22/10-28/10 2012
  • 15/10-21/10 2012
  • 08/10-14/10 2012
  • 10/09-16/09 2012
  • 20/08-26/08 2012
  • 13/08-19/08 2012
  • 23/07-29/07 2012
  • 16/07-22/07 2012
  • 09/07-15/07 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 04/06-10/06 2012
  • 28/05-03/06 2012
  • 23/04-29/04 2012
  • 02/04-08/04 2012
  • 19/03-25/03 2012
  • 12/03-18/03 2012
  • 05/03-11/03 2012
  • 27/02-04/03 2012
  • 20/02-26/02 2012
  • 13/02-19/02 2012
  • 23/01-29/01 2012
  • 16/01-22/01 2012
  • 09/01-15/01 2012
  • 02/01-08/01 2012
  • 12/12-18/12 2011
  • 29/08-04/09 2011
  • 08/08-14/08 2011
  • 18/07-24/07 2011
  • 04/07-10/07 2011
  • 20/06-26/06 2011
  • 06/06-12/06 2011
  • 30/05-05/06 2011
  • 23/05-29/05 2011
  • 16/05-22/05 2011
  • 02/05-08/05 2011
  • 25/04-01/05 2011
  • 18/04-24/04 2011
  • 04/04-10/04 2011
  • 28/02-06/03 2011
  • 21/02-27/02 2011
  • 14/02-20/02 2011
  • 07/02-13/02 2011
  • 31/01-06/02 2011
  • 17/01-23/01 2011
  • 10/01-16/01 2011
  • 03/01-09/01 2011
  • 27/12-02/01 2011
  • 20/12-26/12 2010
  • 29/11-05/12 2010
  • 22/11-28/11 2010
  • 15/11-21/11 2010
  • 06/09-12/09 2010
  • 23/08-29/08 2010
  • 16/08-22/08 2010
  • 09/08-15/08 2010
  • 26/07-01/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 05/07-11/07 2010
  • 31/05-06/06 2010
  • 03/05-09/05 2010
  • 19/04-25/04 2010
  • 12/04-18/04 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 11/01-17/01 2010
  • 04/01-10/01 2010
  • 21/12-27/12 2009
  • 14/12-20/12 2009
  • 07/12-13/12 2009
  • 23/11-29/11 2009
  • 16/11-22/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 26/10-01/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 24/08-30/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 03/08-09/08 2009
  • 27/07-02/08 2009
  • 20/07-26/07 2009
  • 06/07-12/07 2009
  • 29/06-05/07 2009
  • 22/06-28/06 2009
  • 15/06-21/06 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 01/06-07/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 18/05-24/05 2009
  • 11/05-17/05 2009
  • 04/05-10/05 2009
  • 27/04-03/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 13/04-19/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 16/03-22/03 2009
  • 09/03-15/03 2009
  • 02/03-08/03 2009
  • 16/02-22/02 2009
  • 09/02-15/02 2009
  • 02/02-08/02 2009
  • 26/01-01/02 2009
  • 19/01-25/01 2009
  • 12/01-18/01 2009
  • 05/01-11/01 2009
  • 31/12-06/01 2008
  • 22/12-28/12 2008
  • 15/12-21/12 2008
  • 08/12-14/12 2008
  • 01/12-07/12 2008
  • 24/11-30/11 2008
  • 17/11-23/11 2008
  • 10/11-16/11 2008
  • 03/11-09/11 2008
  • 27/10-02/11 2008
  • 20/10-26/10 2008
  • 13/10-19/10 2008
  • 06/10-12/10 2008
  • 29/09-05/10 2008
  • 22/09-28/09 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 01/09-07/09 2008
  • 18/08-24/08 2008
  • 11/08-17/08 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 28/07-03/08 2008
  • 21/07-27/07 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 07/07-13/07 2008
  • 30/06-06/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
  • 02/06-08/06 2008
  • 26/05-01/06 2008
  • 19/05-25/05 2008
  • 12/05-18/05 2008
  • 05/05-11/05 2008
  • 14/04-20/04 2008
  • 07/04-13/04 2008
  • 31/03-06/04 2008
  • 24/03-30/03 2008
  • 17/03-23/03 2008

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


  • INSIDE BRAZIL a broader view of Brazil

  • Gastenboek/Livro da visita
  • 3so48qk9bosy
  • xqktny
  • gopq7k
  • Barbour Ariel Polarquilt Jacket Petrol
  • Barbour Gamefair Waterproof Jacket Mocha

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek ------ Mensagem em baixo


  • DEVROLIJKEBLOGGERS

  • Blog als favoriet !

    Inhoud blog
  • botafogo, rio
  • OPSTAND IN bRAZIL
  • RIO BRANCO deel 15 slot
  • RIO BRANCO deel 15 'AYAHUASCA'
  • RIO BRANCO deel 14 Het zwoegen der Rubbertapper
  • RIO BRANCO deel 13
  • CHICO MENDES 5 - COLUMN VAN WAYN: HOUDING VAN DE KERK
  • CHICO MENDES deel 4
  • CHICO MENDES deel 3
  • naar RIO BRANCO, ACRE deel12 - Het verhaal van CHICO MENDES deel 2
  • naar RIO BRANCO, ACRE deel11 - Het verhaal van CHICO MENDES
  • naar RIO BRANCO, ACRE deel 9
  • naar RIO BRANCO, ACRE deel 10
  • naar RIO BRANCO, ACRE deel 8
  • naar RIO BRANCO, ACRE deel 7
  • ... naar RIO BRANCO, ACRE deel 6
  • ...naar RIO BRANCO, ACRE deel 5
  • ... naar RIO BRANCO, ACRE deel 4
  • ... naar RIO BRANCO, ACRE deel 3
  • ...naar RIO BRANCO, ACRE deel 2
  • VIA CUIABÁ, CÁCERES, PORTO VELHO NAAR RIO BRANCO, ACRE
  • protest tegen hervormingen sociale zekerheid
  • voorpagina krant 'Sâo Gonçalo' nabij Rio
  • Deze President, Temer, Doet Brazil Bloeden
  • militair-fascistische coup NU 53 JAAR GELEDEN: gevangenis voor de folteraars!
  • Lagoa Santa grotten (audioBook)
  • GEZONDHEIDS EXPEDITIE VOERT OPERATIES UIT IN AMAZONAS
  • Nieuwe bedreiging voor de Xingu natuur en mens
  • Doden door politiestaking in Braziliaanse grootstad Vitória
  • Inheemse Araweté, tijdens een bijeenkomst in het conferentiecentrum van Altamira in Para Amazonas
  • Bijna 3.000 kinderen verstoken van school door vuurgevecht in favela
  • straatkinderen Brazilië
  • op straat leven
  • REBELLIE GEVANGENISSEN
  • Help-Ons!
  • Guarani Kaiowá Indianen - Zonder traditionele land en kinderen sterven door honger
  • begraven in ondiepe kuilen in Manaus
  • 10 doden in gevangenis in de staat Rio Grande do Norte
  • The Truth - videos channel -youtube WAYN
  • strijdt tussen broeders
  • de naakte berg van Pará
  • diamantmijn beroofd
  • 33 gevangenen gedood door vergelding in Roirama
  • 56 personen werden vermoord tijdens opstand in gevangenis te Manaus in Amazonas
  • HET LAND VAN DE ABACAXI - kort verhaal door Wayn Pieters van Rijsselt
  • HERINNER CHICO MENDES (remember Chico) 1944-1988
  • De corrupte president Temer bereidt coup tegen de afbakening van inheems land
  • xavante indios
  • The Truth - Brazil videos channel -youtube
  • PROTESTEN tegen bezuiniging
  • gevecht tegen illegale houtkappers in Amazonia
  • NITEROI, RJ - POLITIE ACTIE CONTRA DEALERS
  • rochina, rj
  • LAMPIÂO PART 2
  • LAMPIÂO, BANDIET OF WELDOENER part 1
  • beroerde toestand in ziekenhuis, Itaborai, Rj, Brasil
  • vrouw gepakt met 11 jarige jongen in bagage koffer
  • Wat Baai zuiveren in RIo?
  • Indianen bezetten Museum in Botafogo
  • no comment
  • Column - CORRUPTIE en AFKEER (eerder gepubliceerd 19 juli 2009)
  • Schetsen van Storyteller
  • waar is 'fat family'
  • Gruta de Lapinha en Milhály Bányai
  • Beelden van de Gruta de Maquiné
  • GRUTA de MAQUINé‰
  • De Grotten: GRUTA REI DO MATO
  • BELO HORIZONTE Deel 5 - SABARÁ
  • BELO HORIZONTE deel 4
  • BELO HORIZONTE deel 3 Zuster Brunilla Maessen
  • BELO HORIZONTE DEEL 2
  • BELO HORIZONTE, SABARÁ EN DE GROTTEN VAN LAGOA SANTA, REI DO MATO EN MAQUINÉ deel 1
  • no comment
  • kindermoorden in Brazil / child murder in Brazil
  • populair restaurant moet bezuinigen
  • Criminaliteit en drugs
  • veiligheidsituatie in Brazil baart zorgen
  • benefiet werk in Sâo Gonçalo, RJ
  • repentismo - muziekstijl uit brasil - zie video
  • zé de onça - forro muzikant - zie video
  • Sâo Gonçalo, RJ
  • Guarani e Kaiowá indianen - mato grosso do sul
  • strandart
  • no comment - vriendschap
  • no comment: zonder water
  • IK GELOOF NIET MEER
  • DEMISDADEN VAN DE OLYMPISCHE STAD RIO
  • TWEEDE ZON waarneembaar boven Brazil - april 2 2016
  • save amazonas - olie op doek 2014 brasil -ramblin wayn
  • Amazonia 16 slot
  • Amazonia 15
  • Amazonia - 14
  • Amazonia riviertrip 13
  • Amazonia riviertrip 12
  • Amazonia riviertrip 11
  • Amazonia rivierr trip 10
  • Amazonia riviertrip 9
  • Amazonia riviertrip 8
  • Amazonia riviertrip 7
  • Amazonia riviertrip 6
  • Amazonia 5
  • Amazonia riviertrip 4
  • Amazonia riviertrip deel 3
  • Amazonia riviertrip deel 2
  • Amazonia riviertrip deel 1
  • HOSPITAL PEDRO ERNESTO - RIO DE J
  • no comment
  • DE STRIJDT VAN DE BEWONERS VILA AUTÓDROMO IN RIO
  • storyteller strandart
  • Politieke militant César Augusto Teles overlijdt in SP
  • Bedreigde zeeschildpad wandeld strand op
  • CRONOLOGIE VAN EEN OORLOG IN SÂO GONÇALO, RIO DE JANEIRO DIE REEDS 19 DODEN EIST
  • modder bereikt paaigebied voor schildpadden en doodt 11 miljoen vissen
  • Milieu Ramp - Toxische modderstroom bereikt Atlantische Oceaan bij Espirito Santo
  • Amazônia em Chamas (Brandend Amazonas) film over leven van Chico Mendes
  • de strijd van de amazonas eco-politie in Brazil video
  • Brandweer redt teef uit de modder in Minas Gerais
  • dammen gebouwd in de Amazone staan op risico van gevaar
  • Braziliaans dorp begraven onder giftige modder na damdoorbraak
  • Politie optreden in de Favela
  • Social restaurant in Niteroi, Rj gets more expensive
  • Indians go on the attack - Peruvian Indians of the Mashco Piro tribe killed a 20-year-old man with bow and arrow
  • The Munduruku Indians: A Living History of Resistance
  • Two turtles found dead near Rio
  • no comment; corruption streets
  • bus drives against building in Rio
  • OIL CRISE IN ITABORAI, RJ left workers starving to death
  • Less Bullets, More Love - protest in the community of favela ' Complexo do Alemâo'
  • COUP NEVER MORE
  • Deaths in confrontation in favela
  • Rio: military police starts to occupy favelas Praia do Ramos and Roquette Pinto
  • Doctors set up hospital tents to help indians in Xavante village
  • call for protest in Brasilia to all Indian people
  • Warning - Dying Amazonas
  • no comment; Sâo Gonçalo, Rio
  • people leaving houses because river flood in Acre
  • bus accident in Santa Catarina State left 49 dead
  • Go Dilma! Go!
  • no comment: Found dead in the trunk of a car - Sâo Gonçalo, RJ
  • no comment: art brasileiro - MULATA
  • no comment: Life around the Belo Monte dam
  • military intervention in favelas?
  • no comment - The Indians of Pará
  • THE REVOLT STARTED (workers more than 3 months without wages)
  • The land of the Abacaxi (Ananas) short story
  • KILLED IN A BLACK MAGIC RITUAL
  • BLOG IN ENGELS
  • vechtende vermoord voor hun rechten/battling killed for their rights
  • pels jagers gepakt in Mato Grosso
  • IBAMA (natuurbehoud) neemt 'grootste vernieler van Amazonewoud' gevangen
  • de vrachtsleepers aan de Rio Negro, in de haven van Manaus
  • Op zoek naar schedel van 2 miljoen jaar in Itaborai, RJ
  • de ziel der krabben vangers van Itambi, Itaborai, RJ
  • Mijn vriend Tonto, de eigenzinnige enigzins gekke straathond
  • Nanko v. Buren RIP
  • no comment RIO ONTWAAKT
  • Tania leeft met 70 ex-straathonden in haar woning te Manaus
  • 10 jaar na dood op Amerikaanse non in Amazonia nog steeds geen gerechtigheid
  • Xavante Indianen dans
  • Protesten markeren begrafenis van motor taxi jongen
  • vervuiling en kanker door goudmijn in Minas Gerais
  • NO COMMENT 11 - RIO
  • no comment 10 - umbanda altaar
  • no comment 9 - amor
  • no comment 8 - drugsoorlog eist 2 slachtoffers
  • no comment7 - Salvador Bahia
  • no comment 6- gered van executie in Alcantara, RJ
  • no comment 5 Roirama berg herondekt
  • no comment 4 Amazonia
  • no comment 3
  • no comment 2
  • no comment 1
  • amazonas - paintings by Storyteller
  • ASSUM PRETO - Ramblin Wayn zingt braziliaans lied
  • vermoord in confrontatie met politie
  • criminelen transformeren straten in misdaad tribunals
  • Slavenwerkers
  • human rights veroordeeld geweld politie tijdens acties en in gevangenissen
  • Dodelijk geweld politie toegenomen
  • armoede in Brazil
  • PF grijpt 4.4 ton drugs in de Amazone in 2014
  • POLITIE GEBRUIK TRAANGAS EN WAPEN STOK IN SP
  • verdwaalde kogels maken 13 slachtoffers in 10 dagen in Rio
  • XAVANTE VOLK, MATO GROSSO, BRASIL
  • THE ROAD TO XAPURI - HUISJE VAN CHICO MENDES
  • no comment: SHOTS NITEROI, RJ by google earth
  • Frei Grignion overleden in Cáceres , Mato Grosso 2012
  • no comment / paarden op drukke weg, Itaboraí, Rj
  • Marina Silva voor president
  • VIKING STEEN NItEROI, RJ
  • zand - sculptuur op strand Niteroi, RJ
  • Storyteller in Tanguá, Rj samen met amigo Joélson
  • VERVUILING IN WATERLOPEN VAN MANAUS, AM
  • Ontruiming van daklozen in hotel te Sâo Paulo
  • NO COMMENT - MATO GROSSO, BRASIL
  • Amazonas Brand
  • No comment: meer dan 300 varkens, ossen en paarden van de straat gevangen in Niteroí, RJ
  • Ontbossing Amazonas
  • no comment / Indios Brasileiros
  • NO COMMENT

    Bij de inhoud zijn alleen de laatste 200 items weergegeven, mocht u zoeken naar onderwerp doe dit via 'zoeken in blog' op de linkerbalk.
    Het 14-delig verslag van mijn bezoek aan de Xavante stam  kunt u opzoeken IN DE LINKER zoek BALK
    Berichten die niet getoond worden zijn bereikbaar via het archief via de pijltjes onder aan het blog

    storyteller

    Brasil links
  • brazilie.favorietje.nl
  • reisverhalen-zuidamerika.2link.be

  • brazilie.jouwpagina.nl

  • Willekeurig SeniorenNet Blogs
    spooky
    blog.seniorennet.be/spooky
    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    lodewyckx
    blog.seniorennet.be/lodewyc
    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    myvideogamecollection
    blog.seniorennet.be/myvideo

    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!