Beste lezer, mocht u onverwachts grammatica foutjes tegenkomen in de reportages/verhalen op dit blog, bij deze mijn verontschuldiging, Wayn, Storyteller
NIEUW BOEK VAN WAYN PIETERS ''SURUCUCU' IS VERSCHENEN
PLOT: Tonho gaat op zoek naar de moordenaar van zijn vader Lirio, omgebracht voor ruwe diamanten. Hij raakt verzeild in een wereld van intriges, moord en komt in bezit van een schatkaart. Het avontuur begint in Rio de Janeiro. Via de Mato Grosso en junglestad Manaus komt hij tenslotte terecht in Novo Mundo, Par, waar 258 jaar geleden een goudschat begraven werd. Dit is ook het gebied van de Mundurucu-stam, met hun mysterieuze wereld en het woud van de Surucucu slangen, het metafysische van Amazonas. Het verhaal geeft een visie op de Braziliaanse samenleving en vraagt begrip voor het Indianen-vraagstuk.
BIOGRAFIE: Wayn Pieters (1948) werd geboren in Maastricht. Naast auteur is hij kunstschilder en singer-songwriter. Sinds 1990 bezoekt hij Brazili, waar hij vele reizen ondernam en in 1995 een bezoek bracht aan de Xavante Indianen in de staat Mato Grosso. Zijn oom, pater Thomas, die 40 jaar in Brazili werkte, omschreef hem ooit: Op zijn reizen door Brazili wordt hij geleid door een mystiek gevoel van broederlijke verbondenheid met ras, bloed en bodem.
Verschijningsdatum: half september
Verkoopprijs: 15,95 (exclusief verzendkosten)
BOEK WAYN PIETERS: XINGU, DE INDIANEN, HUN MYTHEN mythologische verhalen der Xingu Indianen- midden-Brazili vert. van uit Portugees/uitg. Free Musketeers - Het boek is verkrijgbaar bij boekhandel 'DE TRIBUNE' aan de Kapoenstraat te Maastricht
Roman over Brazili: over het volk, Xavante Indianen, aanwezigheid van de Vikingen, Umbanda-cultus, erotiek, geschiedenis, politiek en intriges. plot: In het Xavante reservaat in de Mato Grosso worden stenenplaten met Viking schrift ontdekt door archeologen. Bij de opgravingen worden Indianen en houtkappers gedood. Er volgt de moord op een Amerikaanse Indianen beschermer. Couto, een nave inspecteur van Japanse komaf moet de zaak onderzoeken. Het wordt een tijding van intriges en moorden, haat en liefde. Het leven van de Xavante-stam loopt centraal door het verhaal, net als de stelling dat Noormannen al in Brazili waren vr Cabral, terwijl de Macumba/Umbanda cultus belangrijk is in het geheel. De roman schreef ik, geinspireerd door mijn reizen, en indrukken. UItgegeven in eigen beheer; BRAWABOOKS 2005 281blz. in a-4 druk stuur een e-mail met adres en het boek wordt toegestuurd, euro 17,00,- inc. verzendkosten, u betaald met giro op bijgevoegd reken.nr opbrengst voor kleinschalig project Wayn
Op zoek naar de ware ziel - HET ALTERNATIEVE GEZICHT VAN BRAZILI
24-07-2011
DE ZIGEUNERS (Kort verhaal door Wayn Pieters) 1998
Roma zigeunerinnen in 1919
Dit verhaal is waar gebeurd doch met enige verdichting mijnerzijds. Het gebeurde in de plaats Itaborai, Rio de Janeiro, Brazili 1998....
'Onder de tent zat Antonio met zijn vrouw Abuela en hun vier kinderen danuscha, Zerfi, Janko en Marcelino. De oranje tent was redelijk ruim, zeker vijf bij zes meter en binnen bevond zich de huisraad en het kermisbed. Anderen hadden echte bedden, dweperig wit met gouden soort ijsbollen op de hoekspits. Maar de meesten sliepen op de grond of in een hangmat. Het was vroeg in de morgen en Abuela ging naar buiten waar ze peut wierp op het klein wakkerend vuur, wat een penetrante reuk verspreidde, maar er moest koffie komen en eieren en spek worden gebakken. Onder de oude kreupel boom hadden zich intussen de mannen verzameld en er ontstond een luidruchtige commotie. Er werd besproken wat er vandaag te gebeuren stond. De vogeltjes in hun kooitjes zongen al als engelen en wachtte dat hun bezitter zijn dagelijks morgenwandeling met hun ging maken, het kooitje op houdend met zijn rechterarm. Sommige hadden, als de zon te fel was, er een doek over het kooitje gelegd. Antonio ging met enkele vroeg op pad. Ze proberen horloges, sieraden te verkopen, maar ook auto's te verhandelen. De geruchten gingen dat ze ook andere dingen bekokstoofden, maar daar was geen bewijs voor. Abuela ging rond negen uur met andere vrouwen met een klein gehuurd busje naar de stad om de toekomst en het heden te verkondigen aan de mensen. De meesten maakte een verre omgang als ze de zigeunerinnen zagen, anderen werden een minuut meegesleurd aan de hun hand door de standvastige vrouwen. Weer anderen gingen op hun toe voor een analyse, want waren de zigeunerinnen niet geboren met de gave de toekomst te zeggen? Waren de lijnen der handen niet als kloven der geheimen en mysteries die alleen door helderziende ogen van de zigeunerinnen konden worden geopenbaard. De kinderen bleven in het kamp onder de hoede van oudere vrouwen en seculaire mannen. De kinderen zijn de getekende zwerfvogels rennend met de honden en driepoot, de hond Mestio, die even snel leek dan de anderen met vier poten.
Soms sprak ik met de oude Dali. Hij had lange grijze haren gebonden in een staart rond zijn mager gezicht als schuurpapier en smal snorretje. "Het leven van de zigeuner is hard... er zijn veel stammen in Brazili en we reizen door het hele land. Sommige stammen zijn rijk, zij die hung geld in leren zakken in de grond stoppen bij hunt tent..." en dan lachte de man die geleek op Lee v. Cleef, de acteur van vele westerns, terwijl hij zijn dikke vrouw Sarina met een een gewelfde rood, geel, groene rok op haar kont sloeg. Anderen waren arm. Zoals de familie van Antonio. Deze ging gekleed, zoals vele andere mannen in een fel gekleurd hemd, droeg cowboylaarzen, een leren riem met grote gesp en soms een stetson. Hij dronk graag en sommige barretjes onder aan de straat waren daar ge-eigend voor. Cachaa, de suikerriet jenever en Forro muziek uit het noordoosten waren naast verhalen van zielvreugde een dagelijkse kost. God, wat heeft de zigeuner meer nodig. Begrip?
Soms waren er problemen met leden van een andere familie uit een ander kampement. Er onstonden woordenwisselingen en mannen zwaaiden met hun revolvers en pistolen. Nu en dan klon er een schot en de kogels vlogen letterlijk langs de hoofden van de tegenstander. De vrouwen waren in staat van paniek en de oudere liepen dan schreeuwend rond met een stuk hout in hun geringde handen. Ze smeekten dan tot Santa Sara Kali, de patroonheilige van de zigeuners. Alles liep meestal goed af en keerde de rust weer. En werd de reuk van koffie en bonenpot weer verspreidt door de omgeving. Kinderen renden weer rond met de kippen en de wit zwarte drie-potige hond. Als ze niet weg was naar de stad om te handlezen liep Abuela naar de waterput, heupwiegend en blootsvoets waar ze kleding waste. Haar lange zwarte haren dan in een knot opgebonden boven haar getint gelaat, en Sophia Loren zou gebloosd hebben bij haar zien. Soms leek het of ze een blos had op haar wangen terwijl een witte orchidee haar zwarte haren sierde. In de avond was Antonio bezig met drinken van zijn pinga jenever in de namaak bar aan de overzijde van het kamp. Hij vertelde ook de mislukte acties van die dag en deed dit met grote gebaren. Verdomme! Wat kon het schelen, morgen was een nieuwe dag en het avondmaal zou veel goedmaken, de lach van de kinderen, zijn kanarie in het kooitje, de forro muziek en zijn vrouw die hem liefde kon geven als geen ander. Ze verwende hem steeds opnieuw.
Doch er gingen geruchten door de buurt over de slechtheid van de nomaden. Men zei dat de zigeuners een meisjes hadden verkracht, honden vergiftigden en zelf de gemene zwarte aasgier de Urubu roosterden. Dit alles maakte Antonio des duivels. Hij beloofde dan ook ieder mores te leren die dit recht in zijn ogen durfde te zeggen. Waarom? Het waren vooroordelen! Het was hn leven! Was er geen begrip voor? En als iemand iets uitvrat was het dan niet al te gemakkelijk om een zigeuner er voor te veroordelen. Prejudicie? Daarom waren ze niet overal welkom en hun aard van leven was nu eenmaal anders. Ze waren vrijmensen. Nonchalante levens-genieters. Doch waren ze ook niet het mystieke, de metafoor van 'de andere mens', van de zigeunerin die danste als niemand anders, die een belangrijke rol had in de Semi-Afro cultus als Macumba en Umbanda. Was Pomba Gira, de vrouw van de goedlachse, maar dominerende duivel Ex, geen zigeunerin? De wulpse Pomba Gira, die mannen vele malen kon laten genieten, hun hoofd op hol kon brengen. Er bestonden vele liederen waar de zigeuner werd bezongen als het mystieke in de liefde. Bevallig waren de vrouwen in hun wijde zijde rokken, hun zwarte krullende lange haren, hun rond, ovaal of hoekig gelaat, zwarte ogen en geweldige oorbellen. Hun volle monden met uitdagende lippen en gouden tanden. Behangen met kettingen en kralen en paarden en- of panter tanden. Ringen aan de vingers in fonkelende kleuren als opaal en turquose. Ja dan kan er een ruiter komen om haar te nemen en op te tillen aan de flanken van zijn witte hengst om haar te vervoeren naar een plek onder het maanlicht waar kabouters op violen en zestiensnarige instrumenten spelen.
Toen werd het zondagavond. De eerste dag van November en de zigeuners verdwenen. De oorzaak was een moord. De moordenaar was Decimus, een jonge man die naar zijn tent lopend schreeuwde: '...ik ga mijn revolver pakken...' Het bleek geen bluf. Enkele minuten laten klonken drie schoten en de oude zigeuner Rufus lag dood op de grond. De oudere man had geprobeerd zijn dochter te verdedigen die bedreigd werd door de jonge Decimus. Door voor haar te gaan staan ving hij drie kogels op. Decimus had zijn vrouw Lila verlaten en was alleen gaan wonen in het tentje, raakte aan de drank hetgeen hem in samenwerking met verdriet en haat manoeuvreerde in een onbekwame toestand. Ten minste daarin bevond hij zich frequent. Er was commotie in het kamp. De politie, die gewaarschuwd was, verscheen een half uur later samen met de patron van het stuk grond. Deze beval dat de bende onmiddellijk moest vertrekken. Doch de meesten waren al vertrokken of aan het inruimen en distantieerde zich van het gebeuren. Ook de familie van Antonio. De corrupte politie onderhandelde, ondervroeg de mensen, maar een zigeuner is geen verrader. Ze zochten naar wapens en wat er verder gebeurde bleef een mysterie. Voor hen was de zaak snel afgedaan; een zigeuner die een zigeuner doodde. De zaak was opgelost. De politie wist ondertussen wie de dader was en eiste geld om de zaak te maskeren. Ze zouden de moordenaar laten lopen voor een goede som, want ook zij wisten dat de zigeuners geld in leren buidels moesten hebben.
De dag erop, vroeg in de morgen, waren de meesten tenten allang weg, alleen het kleine barrakje van de jonge moordenaar stond er nog als een eenzaam attest van de moord, een dwerg bewoning, alsof er nooit iets had plaatsgevonden. De zigeuners waren weg. Er viel een stilte. letterlijk en metaforisch. De kale plekken waren gestigmatiseerd, daar waar eens de tenten stonden die hen beschutte tegen de zon, regen en wind. Daar waar mooie Abuela rond liep te kibbelen, waar Antonio met mannen stond te roken en drinken onder de verlaten kreupel boom, waar de hond op zijn drie poten rond huppelde, kanaries zongen van achter ijzeren tralies. En daar waar kinderen speelden zoals alle kinderen in de hele wijde wereld. Ik kan het navertellen want ik woonde aan de andere zijde van het kampje'. Wayn
ZIGEUNERS VAN BRAZILI door Atico Vilas-Boas da Mota (vertaling/bewerking uit Engels door Wayn)
Hoewel er sinds de zestiende eeuw zigeuners in Brazili zijn , is dit nooit uitgebreid onderzocht. Hun geschiedenis kan echter worden getraceerd door middel van het werk van vroege geschiedschrijvers waaruit blijkt dat zij aanwezig waren bij een aantal van de belangrijkste stadia in de vorming van de Braziliaanse natie.
Het is bekend dat sommige zigeuners behoorde tot de Bandeiras, groepen avonturiers en ontdekkingsreizigers (Bandeirantes, nWayn) uit de regio van So Paulo, die landinwaarts trokken, op zoek naar goud en edelstenen (tevens Indianen, nW). Ook waren zigeuners ook betrokken bij de zwarte slavenhandel: een negentiende-eeuwse gravure van de Franse kunstenaar Jean-Baptiste Debret, hofschilder van keizer Pedro I van Brazili, toont de woning van een rijke Gypsy slavenhandelaar in Rio de Janeiro.
In 1808, toen koning Joo VI van Portugal en zijn familie Portugal ontvluchtte voor het binnenvallend Franse leger, en zich in Brazili vestigden, waren er al grote Gypsy gemeenschappen in Bahia, Pernambuco, Rio de Janeiro en Minas Gerais.
Hedendaagse verslagen beschrijven hoe bij gebrek aan een officile dansgroep de organisatoren van de het hof zigeuners aanwierven om te dansen in het paleis, en hoe in weerwil van hun diensten veel van de dansers de volgende dag hun woningen moesten verlaten om onderdak te bieden voor Portugese ballingen.
De aanwezigheid van zigeuners in Brazili was in eerste instantie te wijten aan hun systematische vervolging door de Inquisitie, die hen beschouwden als maatschappelijk ongewenste ketters en tovenaars. Transport naar Brazili was een van de zware straffen die aan hun werd uitgedeeld, en de eerste zigeuner die voet zette op Braziliaanse bodem, was Antonio de Torres, die aankwam in 1574. Gedurende de koloniale periode werden de activiteiten en het verblijf van de zigeuners geregeld, en maatregelen genomen met betrekking tot het gebruik van hun taal en kleding.
Volgens ingewijden behoren de zigeuners die zich in Brazili vestigden tussen de zestiende en de negentiende eeuw tot twee grote groepen, de Braziliaanse zigeuners uit Portugal, of Calones, en de Roma, zigeuners van elders dan het Iberisch schiereiland, die in Brazili aankwamen nadat het politiek onafhankelijke werd in 1822. De zigeuners die in Brazili vestigden in de twintigste eeuw kwamen vooral uit de Balkan of van Midden-Europa. Velen kwamen via Mexico, anderen kwamen in de Rio de la Plata regio vr ze zich naar Brazili verspreidde en de aangrenzende landen, andere landde direct in Braziliaanse havens.
De Calones hebben sommige van hun eigen stamgewoontes behouden, maar in de praktijk zijn deze moeilijk te onderzoeken omdat de meeste Calones de neiging hebben om hun Gypsy afkomst te verbergen. In Rio de Janeiro geven ze zichzelf uit als Portugese immigranten, en velen van hen zijn betrokken bij kleine of grootschalige handel, ze werken in bars, winkels en hotels, of rijden taxi's. De Roma's hebben de gewoonte te handelen in dergelijke artikelen als spreien, tapijten en stoffen, gebruikte auto's, of repareren fornuizen en kookpotten in ziekenhuizen, hotels en kazernes. Ze staan bekend om hun vaardigheid als koperslagers.
Het grootste deel van de Brazili zigeuners behoren tot de volgende groepen: de Kalderash, die zichzelf aristocraten noemt en de ware hoeders van de Gypsy identiteit, de Macwaia (uitgesproken Matchuaia) die geneigd zijn het nomadisme te verlaten en een crypto-zigeuner leven leiden en dus de neiging hebben hun identiteit te verliezen. De Rudari, van wie de meesten uit Roemeni komen en leven en leven in Sao Paulo en Rio de Janeiro; de Horahane die oorspronkelijk afkomstig zijn uit Griekenland en Turkije en meestal venters zijn, en de Lovara wiens cultuur in sterk achteruitgang kent en zich uit geven als Italiaanse immigranten. Het exacte aantal zigeuners die vandaag in Brazili leven is niet bekend. Het wordt geschat op 60.000, maar sommigen geloven dat het werkelijke cijfer meer dan 100.000 is.
(Momenteel leven er meer als 1 miljoen zigeuners in Brazili, noot Wayn.)
Het Braziliaanse Instituut voor Geografie en Statistiek heeft geen betrouwbare gegevens, voor de zigeuners claimen meestal in volkstellingen dat zij ofwel Braziliaan zijn of deel uitmaken van andere nationaliteiten. Ze spreken allemaal ten minste drie talen: Roma (hun eigen taal, die ze Romanes noemen), Portugees en Spaans.
Degenen die min of meer zijn trouw gebleven aan hun culturele patronen zijn bijna zonder uitzondering analfabeet. De "crypto-zigeuners" (aangepaste nW) aan de andere kant zijn er trots op het bereiken van geletterdheid en bij het maken van een carrire in een van de vrije beroepen. Onder hen zijn juristen, artsen, tandartsen en atleten, alsmede radio-zangers, tv artiesten en voetballers - hoewel ze niet altijd hun afkomst toegeven.
De gayos (Gadje, of niet-zigeuners) weten weinig over het zigeuner leven en kunnen de zigeuner-wijze van het kijken naar de wereld niet begrijpen. Een muur van wederzijdse onbekendheid scheidt de zigeuner van Gadje, zolang er geen poging wordt ondernomen om ze samen te brengen, zal elk doorgaan met de andere te verwerpen, en de vooroordelen die rond de zigeuner cultuur bestaat zal blijven. Pers campagnes zijn gelanceerd en benaderingen naar internationale organisaties om het idee van een "Gypsy statuut", gebaseerd op drie fundamentele beginselen te bevorderen: (1) het recht om te kamperen in elke Braziliaan gemeente, zodat de nomaden niet altijd in conflict komen met gemeenten, (2) het recht op medische zorg en in het bijzonder devaccinatie, en (3) de kans om geletterd te worden in Roma en in het Portugees, zodat ze hun cultuur kunnen beschermen door het behoud van hun taal.
zigeuners in So Paulo - foto Eduardo Mineo
Het is duidelijk dat voor de zigeuners (lees nomaden of rond trekkend volk nW) het beste onderwijssysteem, seizoensgebonden onderwijs is. Dus de zigeuners zijn aanwezig geweest in de historische en culturele evolutie van Brazili. Hoewel er tot nu toe weinig studies aan hen zijn besteed, is het onmogelijk om de Braziliaanse cultuur als geheel te begrijpen zonder rekening te houden met de bijdrage van de zigeuners in de kunst, de literatuur, de gebruiken, en in het traditionele leven van het land.
Copyright UNESCO 1984 (Frankrijk) artikel uittreksel uit het UNESCO Courier, okt 1984.
vertaald uit Engels door Wayn Pieters met mijn oprechte dank aan Atico Vilas-Boas da Motta (c)
foto Wayn Pieters, zigeunerin met kind in So Paulo 2010
Straat-bendes zijn gewoon in Rio de Janeiro, maar de inwoners hebben nu te maken met een ander soort bendes. Bendes kapucijnapen dalen af uit de bossen rond de stad (wat al eerder op kleine schaal gebeurde) en halen kunst toeren uit om huizen en appartementen leeg te roven.
In natuurdocumentaires zien de kapucijnaapjes er bijzonder schattig uit, maar in Rio hebben ze een heel andere reputatie opgebouwd: ze breken in, en halen het hele huis overhoop en smijten daarna alles stuk op de grond, zover mogelijk.
De apen klimmen langs telefoondraden, dakranden en regenpijpen. Als een van de bendeleden ergens eten vindt, dan roept hij meteen de andere leden van de bende.
De apenbendes vertonen veel gelijkenissen met hun menselijke evenbeelden. Zoals bij straatbendes zijn het de jonge apen die meer durven dan volwassen dieren. De apen dalen af uit het Tijuca park, het grootste stadsbos ter wereld, maar het probleem is mogelijk door de inwoners zelf gecreerd, zeggen primatologen. Veel goedbedoelende inwoners van Rio geven de apen eten als fruit en brood, waardoor de mensen evenbeelden genteresseerd raken in de rijkdom buiten het woud. Op momenten dat er weinig aanbod is in het woud, trekken ze als ware goed voorbereidde groepen er op uit om meer van die rijkdom te ontdekken. Het tropisch stukje natuur in Rio heeft dit ongemakkelijk euvel iets romantisch gegeven, doch passend in de sfeer van de stad.
Na maanden van testen, is de Teleferico (gondel) lijn op de Complexo do Alemo in Rio de Zona Norte (Noord-Zone) in dienst. Het is een kabelbaan systeem, zoals die gebruikt worden in skigebieden, en kunnen 3.000 passagiers per uur vervoeren van Bonsucesso naar Palmeira, en stopt bij zes verschillende stations. De lijn lost enorme transport vraagstukken binnen het gebied op van de Zona Norte favelas (noordzone favelas) met de rest van de stad. De kabelbaan is de eerste in Brazili, maar niet in Latijns-Amerika. Er soortgelijke Teleferico systemen in gemeenschappen in Medelln (Colombia) en Caracas (Venezuela).
President Dilma Rousseff die de feestelijke opening van de Teleferico bijwoonde: "Een deel van de Braziliaanse bevolking was gedoemd vergeten te worden, maar nu zijn we besteden onze middelen voor de meest behoeftigen."
Het Teleferico is onderdeel van het PAC , Brazili groei-versnelling programma, en een deel van een stedelijke revitalisering programma was al gestart onder de voormalige president Lula da Silva. Het varieert van sanitaire basisvoorzieningen, tot nieuwe huisvesting en sociale diensten, het Teleferico alleen is een R $ 210 miljoen (US $ 133 miljoen) project.
De architect van de kabelbaan lijn bij de Complexo do Alemo is Jorge Mario Juregui. Hij gebruikt de term "favela-barrio'' '(sloppenwijk) om zijn benadering te beschrijven van de stedebouw in de favela's.
Juregui mening is dat favela'sbloeiende gemeenschappen zijn die kunnen worden omgezet in levendige buurten , indien voorzien van infrastructuur en basisvoorzieningen zoals water, elektriciteit, verharde wegen, voetpaden en voorzieningen zoals buurthuizen, scholen en sportfaciliteiten om de groei en kansen te bevorderen.
Op de Complexo do Alemo, is met behulp van de Teleferico reistijd verkort tussen de twee uiterste stations van 50 minuten te voet op-en- neer over een onverharde heuvel, naar een aangenaam zestien minuten. De 3.5 kilometer rijden biedt ook een panoramisch uitzicht van het landschap van Rio. Het Teleferico gondel-systeem heeft op dit moment 152 hutten, en kan ieder tien personen vervoeren. Veel bewoners kijken uit naar het gebruik van de kabelbanen. "Het eerste wat ik doe wanneer de lijn open is, is mijn kleinkinderen meenemen voor een rit," zegt 62 jaar oude Sonia uit Vila Cruzeiro. "Zij zullen genieten van het uitzicht vanuit de hoogte. Ik zou ze nooit neem mee naar boven nemen als we zouden moeten lopen, maar nu kunnen we gemakkelijk onsdeel van de stad zien. "
De Teleferico in eerste instantie zal opereren vanuit 9-11u en 2 to 4 in de middag en zal worden uitgebreid in een later stadium. "Ik hoop dat dit binnenkort zal gebeuren, vooral tijdens de ochtendspits zou het ons allemaal een hoop tijd besparen met het pendelen naar het werk of school," zegt een andere bewoner van de Complexo.
Rousseff zei tegen de pers na haar bezoek aan Alemo dat het gebied alle potentie heeft om een toeristische plek te worden: "*Na de pacificatie van het Complexo do Alemo in november vorig jaar, door de verdrijving van de drugsdealers en de uitvoering van een vredesmacht, hebben we het leven van mensen verbeterd en een veilige omgeving gecrerd. "
Alle 120.000 inwoners van de Complexo do Alemo hebben het recht op twee gratis ritten per dag en, indien nodig, hun reis voortzetten op een van de SuperVia-treinen
gondel boven de favela
(Gondel is misschien een te mooie naam, Veneti? Laat ik het kabelbaan noemen, een betere bewoording....)
p.s *Ik hoop dat alles naar wens verloopt en en de pacificatie van de het complex een feit blijft, W
Bij de inhoud zijn alleen de laatste 200 items weergegeven, mocht u zoeken naar onderwerp doe dit via 'zoeken in blog' op de linkerbalk. Het 14-delig verslag van mijn bezoek aan de Xavante stam kunt u opzoeken IN DE LINKER zoek BALK
Berichten die niet getoond worden zijn bereikbaar via het archiefvia de pijltjes onder aan het blog
zigeuners in So Paulo - foto Eduardo Mineo
