Ronde in miniatuur

WETTEREN - De ochtend van 4 september 1944 waren de straten van Wetteren verlaten,op een paar inwoners na,die de aftocht van de laatste Duitsers door het centrum gadesloegen. Deze manschappen trokken oostwaarts en bleven aan de zuidkant van de Schelde. Er bevonden zich nog een paar Duitse soldaten op de noordelijke oever, die daar de verkeersbrug bewaakten, een houten bouwsel met drie overspanningen waarvan het middenstuk vanaf de zuidelijke oever opgehesen kon worden. Er waren voorbereidingen genomen om de brug op te blazen. Maar, toen om 11 uur het bevel gegeven werd om de ladingen te ontsteken beschadigde de ontploffing enkel de houten dekplaten. (Naderhand deden geruchten de ronde dat de draden van de ontsteking doorgesneden waren). Tegen het middaguur was het deel van Wetteren op de zuidelijke oever van de Schelde vrij van Duitse soldaten.

Vroeg in de middag bereikte een gecombineerde Britse strijdmacht van tanks en infanterie van de 11de Armoured Division Wetteren vanuit het zuiden.
Rond 13u45 bereikte Majoor Mark Pearson van de 15de/19de Hussars, met vijf Cromwell tanks en een groep infanteristen van het 1ste Bataljon van het Hereford Regiment, op de tanks gezeten, de buitenwijken van de gemeente vanuit de richting van Massemen.
Terwijl zij door de Massemensesteenweg, Stationstraat en Florimond Leirenstraat reden, bereikten ze tegen 15 uur de Markt. Terwijl ze door een dolgelukkige bevolking verwelkomd werden,werden de tanks en infanteristen in geen tijd onder bloemen bedolven. De Britse groep bleef echter niet lang in Wetteren, ze verlieten de Markt spoedig via de Wegvoeringsstraat om hun verkenning langs de zuidelijke rivieroever voort te zetten. Er werd geen poging ondernomen om de half opgeblazen brug in te nemen of de rivier over te steken.

Rond deze tijd, om 16 uur 's namiddags, zag men dat een motorjacht waarop Duitse soldaten zaten, de brug vanuit het westen naderde, een paar minuten later gevolgd door een gemotoriseerde aak, de MS Aligator. De schipper ervan, Constant Van Den Poels, was opgevorderd door de Duitsers om in Oostende een Kriegsmarine depot te laden en naar Hamburg te varen. Ze voeren door het kanaal van Oostende-Brugge-Gent en bereikten Gent op 4 september. Hier wendde het konvooi zich oostwaarts naar de Schelde. Bij de brug van Wetteren verlieten een aantal Duitsers het jacht en hesen zij het middenstuk van de brug op om een vrije doorgang te bieden. Toen ze eenmaal de brug voorbij waren werd de Aligator door mannen van het verzet onder vuur genomen.

In een bocht in de rivier, een paar honderd meter verder stroomafwaarts, liep de Aligator vast op de zuidelijke oever. De aak werd meteen aangevallen door leden van het verzet en tenminste één soldaat van de Herefords. Gedurende de schermutseling sneuvelde een Duitse soldaat en werden er verschillende gewond.

Korte tijd later, nadat de verkenningsgroep van het 11de Armoured Wetteren had verlaten,werd een truck van de Wehrmacht op de Kapellendries gezien. Duitse troepen stegen uit en stelden op de dijk een machinegeweer op.
Het nieuws over de terugkeer van de Duitsers naar de brug werd door een aantal verschrikte burgers naar het stadscentrum doorgegeven en aan de feestelijkheden kwamen abupt een einde. Belgische vlaggen werden verwijderd en de mensen snelden naar binnen.

Brandweerman Willy van Heden werd er op uitgestuurd om de Britse tanks in te halen en om hulp te vragen. Van Heden snelde op zijn motor over de Wegvoeringsstraat en slaagde erin om de groep van de 15de/19de Hussars nabij Wichelen in te halen.
Majoor Pearson stemde in en zond een deel van zijn strijdmacht terug naar Wetteren. Enige tijd later naderde een Cromwell tank, gegidst door een andere brandweerman, Emiel de Sadeleir, voorzichtig de brug via de Kattestraat, een van de smalle straten die vanuit het centrum erheen leidt.

Van uit een geschikt punt opende de tank het vuur en raakte de Duitse truck. Er volgde een gigantische explosie die een klein transformatorstation naast de noordelijke oprit van de brug en enige nabijgelegen huizen vernielde. Tien burgers en enkele Duitsers verloren het leven, er waren ook verschillende gewonden. Later kwam aan het licht dat de truck met explosieven geladen was, duidelijk bedoeld voor een laatste poging om de brug te vernielen.

Met deze explosie kwam de actie te Wetteren voor deze dag tot een einde, in de verdere dagen waren er nog schermutselingen tussen Duitsers en geallieerden, waarbij nog doden en gewonden vielen, maar de de bevrijding van Wetteren was ingezet...

Is het om die reden dat Wetteren tot heden de eerste zondag van september Kermis viert !?

Het "Strontstraatje" of "Vrijersplekje" dat nog steeds uitkomt in de Libbrechtstraat.

Den Berg in vervlogen tijden.

De koer Raes of 't Hofgat was gelegen in de Moerstraat links van de gebouwen van het voormalige Svelta.

Het "Glazen straatje" situeerde zich tussen de Statie en de Vennemansdries ... ongeveer op de plaats waar zich nu de parking bevindt tussen het F.Beernaertsplein en het Station.

Het straatje van Verbaere liep van het verlengde van de Korte Bergstraat naar de Hoogstraat.

De koer Bontinck was gelegen in de Moerstraat rechts van de gebouwen van het voormalige Svelta.

Het gemeentebestuur van Wetteren besliste op 5 mei 1812 tot het oprichten van een brandweerkorps en kocht hiervoor volgend brandbestrijdingsmaterieel aan: 2 ladders van 28 voet hoogte met 35 sporten, 2 ladders van 16 voet hoogte met 22 sporten, 25 koorden, 5 bijlen die ook als hamer konden dienen, 120 brandemmers en een wagen op 4 wielen om het materieel te vervoeren. Het korps bestond bij de oprichting uit één "chef" en negen "pompiers".

Het eerste brandweerarsenaal was een "brandspruythuis" dat in 1813 tegen een zijgevel van de parochiekerk op de Markt werd aangebouwd. Ook nog in 1813 is door een klokkengieter uit Overmere, een brandklokje gegoten.

Uit een inventaris van 1822 blijkt dat het materieel 10 jaar na de oprichting reeds was uitgebreid met o.a. een "spuyt van het perssende type", 30 meter darmen in leder met 3 verbindingstukken, een kar met kuip om de darmen te vervoeren, 2 haken en fakkels.

Door de aankoop in 1842 van een tweede brandspuit was het "brandspruythuis" op de Markt te klein geworden en besloot het gemeentebestuur tot het bouwen van een bijkomende bergplaats op de koer van het hospitaal. Door de aankoop van deze tweede brandspuit is ook gebleken dat het korps onderbemand was om al het materieel te bedienen en deed men een voorstel om het aantal pompiers te verdubbelen. Doch het duurde tot 1858 voor er 20 manschappen waren aangesteld.

In 1857 werd de parochiekerk en de aangebouwde bergplaats voor brandweermaterieel gesloopt.                            

Er werd een nieuw onderkomen gevonden in de remise van herberg "De Bonte Os" op de Markt te Wetteren. 

Voor nieuwe ingrijpende aanpassingen aan het materieel moeten wij vervolgens een grote sprong maken naar 1927 toen een algehele reorganisatie werd doorgevoerd. Eén van de grootste vernieuwingen was de aankoop van een occasie chassis "Ford" dat tot een volwaardige brandweerwagen werd omgebouwd.

Voor de huisvesting van het bijkomende materieel moest dringend naar een geschikte bergplaats worden gezocht. Hieraan werd tegemoet gekomen door de bouw van een nieuw brandweerarsenaal op de koer van het gemeentehuis in de Kerkstraat.

Het wagenpark werd in 1934 vernieuwd door de aankoop van een brandweerwagen "Citroën". Dit voertuig is in 1947 verkocht aan de brandweer van de gemeente Wichelen, waar deze wagen nog steeds als oldtimer wordt bewaard.

In 1944 werd het wagenpark uitgebreid met een brandweerwagen "Ford"

In 1945 verwierf de brandweer Wetteren, via het ministerie, divers materieel dat door de geallieerde troepen na de bevrijding was achtergelaten onder andere:

• motorpomp "Guinard"

• vrachtwagen "Chevrolet"

• ambulance "Albion"

Door het verwerven van zoveel bijkomend materieel waren dringende aanpassingswerken aan het arsenaal noodzakelijk.

Het gemeentebestuur heeft daarom in 1951 besloten het arsenaal in de Kerkstraat volledig om te bouwen tot een volwaardig brandweerstation met drie toegangspoorten. Tezelfdertijd werd op de eerste verdieping ruimte voorzien voor bijkomende burelen voor de gemeenteadministratie.

Dit brandweerstation bleef dienst doen tot 1982, waarna het korps zijn intrek nam in de gloednieuwe gebouwen aan de Zuiderdijk te Wetteren.

Intussen was sinds 1931 binnen het korps een "Feestkomiteé" (de voorloper van de huidige "Koninklijke Vriendenkring Brandweer) opgericht welke talrijke activiteiten inrichtte, o.a. vanaf 1951 tot 2002 een jaarlijks "Pompiersbal".

Het waren ook enkele leden van het feestcomité die in 1954 besloten tot het vervaardigen van een brandweerreus.

De nieuwe telg, die op 20 maart 1955 boven de doopvont werd gehouden, moest ook een naam krijgen en hiervoor werd een zeer spitsvondige oplossing gevonden.

Naar de beginletters van de voornamen van zijn ontwerpers:

Jozef Dierens  -  Albert Buysse  -  Emiel Dauwe  -  Karel De Schepper

werd de naam "JAEK de Pompier" samengesteld.

De sité Dauwe bestond uit 36 woonhuisjes.

Watervoorziening (pomp) en WC's bevonden zich buiten.

In/uitgangen bevonden zich in de Nieuwstraat (naast Boeskens) en op den Dries(Martha Kiep).

Dat er reeds in de prehistorie bewoners waren in Wetteren bewijzen enkele archeologische vondsten die in de streek werden opgegraven.

Nog van veel groter belang echter zijn het Herculesaltaar en 31 Romeinse graven die gevonden zijn in onze gemeente. Wist u trouwens dat de straatnaam 'Kasterstraat', waar deze vondsten zijn opgegraven, nog steeds verwijst naar het Romeinse Tijdperk? 'Kaster' is gebaseerd op het Latijnse 'Castra' en betekent versterkte plaats.

De dubbelen houten dierenkop die in de Schelde is gevonden doet er ons niet aan twijfelen dat ook Wetteren heeft te lijden gehad onder de Noormannen. Het is trouwens uit die periode dat voor het eerst de naam 'Wetteren' voorkomt in een geschrift.

In 980 schrijft de Bisschop van Luik namelijk het volgende : 'Vuethre(Wehtre) Nomen est Utile' wat wil zeggen 'Wetteren is de naam van een dorp'. Deze naam is gebaseerd op een eerdere Germaanse benaming 'Hwata Haru' wat 'sterk afbrekende heuvelrug' betekent. Uiteraard bedoelde men hier onze huidige Markt en 'Den Berg' mee die inderdaad veel hoger zijn gelegen dan de rest van Wetteren.

Reeds vanaf de 11de eeuw behoorden de Wetteraars onder de Heerlijkheid van Dendermonde Omstreeks 1190 ging deze heerlijkheid over aan het grafelijk stamhuis van Béthune. Van deze periode vinden we een overblijfsel in de wijk Fantegem: het Koningshof was inderdaad een buitenverblijf van de grafelijke familie.

Net als de rest van onze streek werd kregen de Wetteraars tussen de 14de en 16de eeuw veel miserie te verwerken. Invallende Bourgondïers, Spanjaarden, Beeldenstormers en niet te vergeten de pest, door deze verschrikkelijke ziekte halveerde in 1597 bijna de ganse bevolking.

In de 16de eeuw kwamen de Nederlanden in opstand tegen de Spaanse koning Filips II. Onder zijn vader, Keizer Karel V, werden Lutheranen en wederdopers al streng aangepakt door de inquisitie. Filips II, die vanaf 1555 over de Nederlanden regeerde, volgde dezelfde politiek. Dit zette kwaad bloed. Ook de oprichting van nieuwe bisdommen, bedoeld om de kerk beter te besturen en misbruiken tegen te gaan, viel niet in goed aarde.

Demarches van leden van de hoge adel, o.a. graaf Egmond, bij Filips II haalden niets uit. De inquisitie bleef.

In april 1566 nam landvoogdes Margaretha van Parma, een petitie in ontvangst die was ondertekend door zo’n 400 edelen en waarin gevraagd werd om de godsdienstvervolgingen stop te zetten. In een tweede petitie vroegen de edelen volledige godsdienstvrijheid en een bestuur door de drie grote edelen: Oranje, Egmond en Hoorn.

Fillips II

Door een handelsconflict met Engeland was de aanvoer van wol gestopt, wat massale werkloosheid in de lakennijverheid tot gevolg had. Door een oorlog tussen Zweden en Denemarken kon geen graan vanuit de Oostzeegebieden aangevoerd worden. De graanoogst hier was mislukt en de winter was ongemeen streng geweest. Er brak hongersnood uit. De rijkdom van de kerk stak de hongerlijdenden de ogen uit. Het calvinisme vond onder hen makkelijk aanhangers. In augustus 1566 brak in Steenvoorde, in de Westhoek (nu in Frankrijk), de beeldenstorm los. Op 22 augustus werden in Gent kerken en kloosters bestormd. Daags ervoor was er al een voedseloproer uitgebroken. Koning Filips II van Spanje zond de hertog van Alva naar de Nederlanden om orde op zaken te stellen. Hoewel de beeldenstorm al bedwongen was voor zijn aankomst, stelde hij toch de Raad van beroerten in. De graven Egmond en Hoorn zijn de bekendste slachtoffers van deze Bloedraad.

Wetteren werd in die tijd geregeld door troepen bezet. In 1568 legerden er zo’n 200 Spaanse ruiters. Het jaar erna streken 133 soldaten neer in Wetteren, Melle en Oordegem. De bevolking moest goedschiks kwaadschiks in hun onderhoud voorzien.

Ook in 1570 maakten Spaanse soldaten Wetteren en omstreken onveilig. In het voorjaar van 1576 gingen de Spaanse troepen, die in geen tijden nog soldij gekregen hadden, aan het plunderen. Aalst was hun uitvalsbasis. In november 1576 bereikte deze Spaanse furie Antwerpen. Op 22 september 1576 trokken Gentse troepen naar Melle en Kwatrecht om te beletten dat de Spaanse vijand langs daar zou weten door te dringen. De Gentenaars hielden lelijk huis.

In november 1576 verdreven de Gentenaars de Spaanse troepen uit hun stad. En Jan van Hembyze, schepen, en François Rijhove, een jonge edelman, stichtten er eind 1577 een calvinistische republiek. De Gentenaars wilden hun invloed op het Vlaamse hinterland herstellen en maakten zich meester van verschillende Vlaamse steden: Brugge, Kortrijk, Ronse, Oudenaarde… Dendermonde en Deinze kozen zelf partij voor het calvinistische Gent. Overal waar de calvinisten het voor het zeggen kregen, werden in kerken en kloosters de beelden gestormd en priesters en monniken mishandeld.

Begin mei 1579 vielen Gentse troepen, onder leiding van Jan van Hembyze, Wetteren binnen. De bevolking kon tijdig over de Schelde vluchten en de Gentse soldaten troffen nog alleen de oude pastoor, Jan de Gusseme, en een andere ouderling, Antoon De Backere, aan. Jan Broeckaert schrijft in zijn Geschiedenis van Wetteren: 'De Gentsche benden hadden alles wat zij vinden konden geplunderd en verwoest, zich de kostelijkste voorwerpen in de kerk ten buit gemaakt, en deze, na er de ongehoordste schenderijen te hebben bedreven, in brand gestoken, benevens al de huizen van het dorp, toen slechts ten getale van 52'

Behalve de kerk, verwoestten de Gentenaars ook de brug over de Schelde (gebouwd in 1571) en de kapel op Ten Ede. Ook in 1579 werd de kerk van Massemen in brand gestoken. Op de laatste dag van 1579 trokken de opstandelingen door Wetteren en beroofden de mensen die naar de markt kwamen van hun goederen.

In mei 1580 legden de Spaanse troepen verschillende bruggen over de Schelde om via het Land van Waas naar Dendermonde te kunnen oprukken. Een deel van de troepen bleef op Overschelde liggen. In december 1580 werden Gentse troepen uit Kwatrecht verdreven en in januari 1581 verjoegen de zogenaamde Malcontenten die tegen de radicale calvinisten waren, de Gentenaars uit Wetteren. Zij zouden daarbij enkele huizen in de omgeving van de kerk in brand hebben gestoken.

In 1584 belegerde Farnese zowel Gent als Dendermonde. In Wetteren waren 500 Spaanse ruiters en 1000 voetknechten gelegerd. Er werd nogmaals een brug over de Schelde gelegd en op Overschelde werd een fort gebouwd. Het aantal Spaanse soldaten groeide aan tot 3000. De Spanjaarden verlieten Wetteren in september, nadat Gent en Dendermonde ingenomen waren.

Het is ook in die periode dat we onze eerste leenheer krijgen: Maximiliaan Vilain van Gent. In die periode moet hier ook een 'vierschaar' ofwel een galg hebben gestaan. Deze was te vinden waar nu het Kasteeltje van de Warande staat, een schril contrast tussen heden en verleden.

Dat Wetteren steeds meer als een belangrijk centrum van handel werd gezien bewijst de toelating van de Aartshertogen Albrecht en Isabelle van 1613 waarin Wetteren de toestemming krijgt om een jaarmarkt te mogen inrichten. Deze wordt nu; bijna 400 jaar later nog steeds gehouden op de dinsdag na de eerste zondag van september.

Wie dacht dat de Reuzen nog niet zo lang bestonden: reeds vanaf 1622 zijn er vermeldingen van de gemeentelijke reuzen, de voorouders van Reus en Reuzin, Jaek De Pompier en vele anderen. Na 1697 (Spaanse erfenisoorlogen) begint er voor Wetteren een lange periode van rust en welvaart. Een volkstelling van 1752 leert ons dat er toen 4030 Wetteraars waren.

Een geschiedenis van Wetteren beschrijven zonder Burggraaf Charles Hippolyte Vilain XIIII te vernoemen zou doodzonde zijn. Deze edele was meer dan 50 jaar de burgemeester van Wetteren (1822-1873). Dat dat hij ook op nationaal vlak veel te betekenen had; bewijst het feit dat hij mee heeft helpen beslissen om de Belgische kroon toe te vertrouwen aan Leopold van Saksen-Coburg. Zijn naam vinden we nog steeds terug in ons wapenschild.

Dat Wetteren een enorme industriële ontwikkeling heeft gekend is vooral te danken aan Jan Frans Cooppal die in 1778 op Beirstoppel de 'Koninklijke Buskruitfabriek' heeft opgericht. Het 'poerkot' kreeg internationale faam want vanaf 1799 werd er geëxporteerd naar Amerika. Felix Beernaerts gaf Wetteren een katoenweverij, die bij de Wetteraars vooral bekend staat als 'Beirnoarts Fabrieke'. In de jaren '30 werd ze door een felle brand vernield.

Wetteren staat vandaag nog steeds bekend als rozen-en boomkwekerij-gemeente; het was Adolf Papeleu die met de eerste boomkwekerij begon aan de Boskant. Vandaag worden er nog steeds bomen en planten uitgevoerd naar het buitenland. Vandaag is Wetteren een aangename gemeente om te vertoeven, te midden van het groen; op slechts een 15-tal kilometer van Gent en Aalst; en waar het tijdens de kermis steeds goed weer is (want God es nen Wettereire). De aanwezigheid van vele scholen en winkels maakt dat onze gemeente nog steeds een trekpleister is voor jonge gezinnen.

Bron: Heemkundig museum      

Een grote school, een voetbalveld en rare bulten in de voortuin. Sven vraagt zich af wat dat te betekenen heeft. Er blijkt een straf publiek geheim achter deze bultjes te schuilen. Hier, in Kwatrecht bij Wetteren, ontstond immers tijdens de Tweede Wereldoorlog de enige Nazi-school in België. Een school waar kinderen van Duitsgezinde Vlamingen onderwijs kregen, samen met Duitse Hitlerjugend-jongeren. Sven laat zich via getuigenissen van 2 oud-leerlingen onderdompelen in de Spartaanse sfeer van toen. En ziet hoe de quote van Hitler over deze Reichsschulen (“De jeugd van de toekomst moet zo slank en rank zijn als windhonden, zo taai als leer en zo hard als Krupp-staal.”) in realiteit werd omgezet.

En wat voor een realiteit. Er werd gedrild, maar ook gelachen. Er heerste discipline, maar ook kameraadschap. Voor de ene was het de hel, voor de andere de hemel. De kinderen wisten misschien weinig af van de oorlog, maar ze werden er klaargestoomd om de toekomstige Vlaamse elite uit te maken. Zij waren de leiders van morgen, en dat werd hen ook ingeprent. Tot de oorlog kantelde, en iedereen op de vlucht moest…

Afbuigende en dalende straat lopende van de Florimond Leirensstraat naar het Felix Beernaertsplein. Vroeger "Pontweg". In de volksmond zogenaamd "Wezenstraat", naar het Weeshuis opgericht in 1813 door mevrouw Vilain XIIII – Van de Woestyne, bewoonster van het kasteel van Gransvelde (Cederdreef 9), in 1841 herbestemd tot zondagsschool en weeshuis verhuisd naar de Wegvoeringstraat. Straat gekasseid rond 1850.

Cité Hoenderstraat destijds .... nu Meubelzaak Oosterlinck.

Zijkant "Zotten Hond" aan Beernaertsplein.

Hoenderstraat ... stadsvernieuwing.

Voor de gronden en gebouwen van De Witte, met een totale oppervlakte van meer dan 1 hectare, maakten we al in 2007 een ruimtelijk uitvoeringsplan met de bedoeling om de band tussen de Schelde en het centrum te versterken en de leefbaarheid en de woonkwaliteit van de wijk te verbeteren. Op de site is plaats voor het nieuwe administratief centrum. De ‘openbare dienstenas’, die loopt van het politiegebouw via de brandweer, het sociaal huis, het rust- en verzorgingstehuis en het ziekenhuis, zal daardoor versterkt worden. Verder is er plaats voor 60 tot 80 (sociale) woningen en voor horeca, handel en kantoren. Er komt ook een ondergrondse parking. We willen de Schelde opnieuw zichtbaar maken in het centrum. Vandaar onder andere de geplande aanleg van een verhoogd jaagpad langs de Schelde en de uitbouw van een toeristische aanlegsteiger. Voor de terreinen van De Witte en voor heraanleg van de Scheldekaai, passerelle, Aard en Zuiderdijk zal het gemeentebestuur bij het Schelde Landschapspark een speerpuntproject indienen.

Aangelegd ter vervanging van de begraafplaats aan de Molenstraat van 1804-1805, vergroot in 1855, te klein geworden en gesloten in 1950. Na ontruiming tiental jaar later aantal grafmonumenten overgebracht naar nieuwe begraafplaats met uitzondering van de grafkapel van de familie van Pottelsberghe de la Potterie. Beschermd als monument bij M.B. van 11.06.2004 (zie Molenstraat). Zogenaamd parkkerkhof naar ontwerp van architect Eugeen De Witte. Plechtig geopend op 2 november 1951. Achterin gelegen en voorafgegaan door toegangsdreef met herdenkingsmonument voor gedeporteerden aangehouden op 18 augustus 1944. IJzeren toegangshek met hekpijlers van natuursteenblokken, gesculpteerd en voorzien van opschriften "heer geef hun rust" en "dat het licht hun verschijne". Links ervan, vierkant grafmakerhuisje onder tentdak met windvaan met bootje gedateerd 1950. Begraafplaats opgedeeld in vier ruime parken, met elkaar verbonden via slingerende paden afgezoomd met haag en bomenrij. Park B met grafkelders. Park E eeuwigdurende vergunning, met onder meer herplaatste oudere grafmonumenten zoals van de familie Verstraeten en Van de Woestyne in neogotische stijl; van de familie Moens in art-decostijl.

Lager gelegen plein aan de Schelde, rond 1860 gekend als "Kleinen Aerd". Ten oosten van de "Grooten Aerd", later veranderd in Jan Cooppalaard. Aard, voormalige laad- en losplaats met barak van baksteenfabriek, thans parking.
Een passerelle dicht bij de Scheldebrug tussen Aard en Jan Cooppalaard, verbindt het stadscentrum met het gehucht Kapellendries. De "passerelle" vervangt de oude vaste brug die verlegd werd naar de Koningin Astridlaan.
Een eerste brug over de Schelde werd aangelegd in 1792. Een nieuwe brug werd gebouwd na de kanalisatiewerken in 1894. De brug werd vernield tijdens beide Wereldoorlogen, zowel in 1914 als in 1940. De huidige vaste brug dateert van 1954. De "passerelle" werd ingehuldigd op 4 september 1957.

Heemkundig Museum - Wetteren