Ik ben Journée Wilfried Emile, en gebruik soms ook wel de schuilnaam PAPOUM.
Ik ben een man en woon in LANDEN (België) en mijn beroep is bankbediende ASLK-CGER op rust.
Ik ben geboren op 10/06/1944 en ben nu dus 65 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: sport, geschiedenis,chansons ..
Gehuwd sedert '71 met Sonja Lintermans, vader van Anne en Martine, grootvader van Kobe,Robe,Senne, Lise. Tafeltennis en Wielersport zijn belangrijk voor hem. Hij wandelt vaak met zijn hondje Luca, maar zijn gezondheid is niet zo goed meer.
Oh, mademoiselle Lise, vous m'avez toujours intimidé, Oh, mademoiselle Lise, mais ce soir je suis décidé. On va danser {x2}.
Regardez pas mes vieux habits, l'habit fait pas le moine. On pourrait devenir amis, et et pourquoi pas ? C'est vrai, vous êtes bien jolie, je suis pas formidable, Mais il fait chaud et il fait nuit, et la la la. Oh, mademoiselle Lise, vous prendrez bien un peu de mousseux, Oh, mademoiselle Lise, ça pique et ça rend amoureux. On va danser {x2}.
Si jamais vos souliers de soie s'écorchent à mes godasses, Z'aviez qu'à mett' des sabots de bois, et et pourquoi pas ? La vraie démocratie, c'est ça, faut avoir de l'audace. Y' a plus de valets, y' a plus de bourgeois et la la la. Oh mademoiselle Lise, vous pouvez avoir confiance en moi. Oh mademoiselle Lise, moi quand je danse, je n'pense qu'à ça. On va danser {x2}.
Si vot' papa, si vot' maman nous surprenaient ensemble, Sûr qu'ils ne seraient pas contents, contents. Savez-vous pourquoi ? C'est que quand il y a de beaux jeunes gens qui s'amusent ensemble C'est pas que pour l'amicalement, c'est la la la. Oh mademoiselle Lise, si je ne me retenais pas, Oh mademoiselle Lise, chiche que j' vous montre un nouveau pas. On va danser {x2}.
C'est chic de m'avoir invité à votre mariage. J'en aurai drôlement profité. Savez-vous pourquoi ? C'est que c'est moi le petit futé qu'a tiré sous la table Votre jarretière de la mariée, et la la la. Oh mademoiselle Lise, allez, bonsoir et bonne nuit. Oh mademoiselle Lise, mes compliments à votre mari. On va danser {x2}.
Toi qui marches dans le vent Seul dans la trop grande ville Avec le cafard tranquille du passant Toi qu'elle a laissé tomber Pour courir vers d'autres lunes Pour courir d'autres fortunes L'important...
L'important c'est la rose L'important c'est la rose L'important c'est la rose Crois-moi
Toi qui cherches quelque argent Pour te boucler la semaine Dans la ville tu promènes ton ballant Cascadeur, soleil couchant Tu passes devant les banques Si tu n'es que saltimbanque L'important...
L'important c'est la rose L'important c'est la rose L'important c'est la rose Crois-moi
Toi, petit, que tes parents Ont laissé seul sur la terre Petit oiseau sans lumière, sans printemps Dans ta veste de drap blanc Il fait froid comme en Bohème T'as le cœur comme en carême Et pourtant...
L'important c'est la rose L'important c'est la rose L'important c'est la rose Crois-moi
Toi pour qui, donnant-donnant J'ai chanté ces quelques lignes Comme pour te faire un signe en passant Dis à ton tour maintenant
ITTF TENNIS DE TABLE Classement mondial 3 JANVIER 2010
Messieurs : 1. MA Long - China 2. WANG Hao - China 3. MA Lin - China 4. BOLL Timo - Allemagne 5. WANG Liqin - China 6. SAMSONOV Vladimir - Belarus 7. HAO Shai - China 8. MAZE Michael - Danmark 9. CHEN Qi - China 10. MIZUTANI Jun - Japon 11 JOO Se Hyuk - CoréeS 12.ZHANG Jike - China 13. OVTCHAROV Dimitri- Allemagne 14. OH Sand Eun - Corée S. 15. XU Xin - China 16. SCHLAGER Werner- Autriche 55. SAIVE Jean-Michel - Belgique
-- DAMES :
1. LIU Shiwen - China 2. ZHANG Yining - China 3. GUO Yue - China 4. GUO Yan - China 5. LI Xiao - China 6. FENG Tianwei - Singapore 7. DING Ning - China 8. WANG Nan - China 10. FAN Ying - China 11. JIANG Huajun- Hongkong 15. WU Jiaduo - Allemagne 20. LI Jiao - Nederland 21. FUKUHARA Ai - Japon
More info= www.ittf.com en anglais,allemand,chinois.
CHANGEMENTS DE CATEGORIE A LA DATE DU 1 JANVIER 2010
- U21 Garçons
1. MIZUTANI Jun - Japon 2. Xu Xin - China 3. MATSUDAIRA Kenta - Japon 4. CHIANG Hung Chieh - Taiwan 5. JIN Yixiong - China 6. DRINKHALL Paul - England 7. MATSUDAIRA Kenji - Japon 8. CUI Qingleu - China 9. SEO Hyun Deok - Corée S 10. SHANG Kun - China 32. ROGIERS Benjamin - Belgium 112. JEAN Lauric - Belgium 159. NUYTINCK Cedric - Belgium
- U21 Filles
1. LIU Shiwen - China 2. DING Ning -China 3. YU Meng Yu - Singapore 4. WU Yang - China 5. SAMARA Elizabeta - Roumanie 6. LI Xiaodan - China 10. ISHIKAWA Kasumi - Japon
-U18 Juniors 1. YAN An - China 2. KIM Min Seok - Corée S 3. FANG Bo - China 4. YIN Hang- China 5. NIWA Koki - Japon 6. KIM Song Nan - Corée Nord 7. JUNG Young Sih - Corée S 8. ZHENG Peifeng - China 9. LIN Gaoyuan - China 10. CHENG Jingqi - China 30. AGUIRRE Marcello - Paraguay 34. JEAN Lauric - Belgique 55. NUYTINCK Cedric - Belgique 67. BIERNY Ludo - Belgique 91. VANROSSOME Emilien - Belgique 93. INDEHERBERG Julien - Belgique
-U18 Juniores 1. WU Yang - China 2. ISHIKAWA Kasumi- Japan 3. CHENG I-Ching - Taiwan 4.GU Yuting - China 5. SHENG Dandan - China 7. KIM Hye Song - Corée Nord 8. MORIZOMO Misaki - Japon 9. YANG Ha Eun- Corée S 10. KANG Mi Soon - Corée S
-U15 boys 1. YIN Hang - China 2.ZHENG Peifeng- China 3. LIN Guayuon - China
4. MORIZOMO Masotaki-Japon 5. LIN Chang - China 6. MURAMATSU Yuto - Japon
-U15 girls 1. GU Yuting - China 2. SZOCS Bernadette - Roumanie 3. MAEDA Miya - Japon 6. HSING Ariel - USA 7. MORIZOMO Misuki - Japon 8. BLIZNET Olga - Moldavie 21. ZHANG Lily - USA 30. WU Erica - USA
Sag mir, wo die Blumen sind, Wo sind sie geblieben? Sag mir, wo die Blumen sind, Was ist gescheh'n? Sag mir, wo die Blumen sind, Mädchen pflückten sie geschwind. Wann wird man je versteh'n, Wann wird man je versteh'n? Sag mir, wo die Mädchen sind Männer nahmen sie geschwind. Sag mir, wo die Männer sind Zogen fort, der Krieg beginnt. Sag, wo die Soldaten sind Über Gräbern weht der Wind. Sag mir, wo die Gräber sind Blumen weh'n im Sommerwind.
Voor welke wegrenner (geboren na 1.1.1986) moeten wij in 2010 supporteren ?
La bicyclette
Quand on partait de bon matin Quand on partait sur les chemins A bicyclette Nous étions quelques bons copains Y avait Fernand y avait Firmin Y avait Francis et Sébastien Et puis Paulette
On était tous amoureux d'elle On se sentait pousser des ailes A bicyclette Sur les petits chemins de terre On a souvent vécu l'enfer Pour ne pas mettre pied à terre Devant Paulette Faut dire qu'elle y mettait du cœur C'était la fille du facteur A bicyclette Et depuis qu'elle avait huit ans Elle avait fait en le suivant Tous les chemins environnants A bicyclette
Quand on approchait la rivière On déposait dans les fougères Nos bicyclettes Puis on se roulait dans les champs Faisant naître un bouquet changeant De sauterelles, de papillons Et de rainettes Quand le soleil à l'horizon Profilait sur tous les buissons Nos silhouettes On revenait fourbus contents Le cœur un peu vague pourtant De n'être pas seul un instant Avec Paulette
Prendre furtivement sa main Oublier un peu les copains La bicyclette On se disait c'est pour demain J'oserai, j'oserai demain Quand on ira sur les chemins A bicyclette
Il avait poussé par hasard Dans notre cour sans le savoir Comme un aveugle dans le noir Mon arbre Il était si petit Que c'était mon ami Car j'étais tout petit Comme lui J'attendais de lui le printemps Avec deux ou trois fleurs d'argent Un peu de vert, un peu de blanc Mon arbre Et ma vie s'accrochait A cet arbre léger Qui grandissait Comme je grandissais
L'Aventure Maurice Vidalin - 1964
Je n'avais plus rien à rêver Je n'avais plus rien à chanter Quand tu es venue m'apporter Toi, l'aventure
J'avais organisé ma vie J'étais bon père et bon mari C'était classé, c'était fini Fini, l'aventure
Ouais, j'avais le dos au mur Ouais, j'avais besoin d'air pur Bien sûr, je ne cherchais pas Mais j'étais prêt à n'importe quoi Et voilà qu'un coup de printemps M'a réveillé au bon moment Je l'ai mordue à pleines dents, L'aventure
On ne peut pas tomber plus bas Souvent, je suis rentré chez moi Avec l'envie que ça se voie sur moi, L'aventure
Mais voilà, on m'aimait bien On a fait semblant de rien Comme s'il était naturel Que je me paie un joujou pareil
Maintenant, tout est comme avant Et je suis rentré dans le rang Mais quand j'entends chanter le vent J'entends... L'aventure !
1940 Op 10 mei valt Nazi-Duitsland niettemin België binnen. Op 28 mei heeft Koning Leopold III, opperbevelhebber van het Belgisch leger, geen andere keuze dan de onvoorwaardelijke overgave. De regering die zich in Frankrijk heeft teruggetrokken, is het daarmee niet eens. Dat ligt mee aan de basis van de "Koningskwestie", die in 1950 tot de troonsafstand van de Vorst leidde.
Thuis heb ik nog een ansichtkaart
Waarop een kerk een kar met paard
Een slagerij J. van der Ven
Een kroeg, een juffrouw op de fiets
Het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets
Maar het is waar ik geboren ben
Dit dorp, ik weet nog hoe het was
De boerenkind'ren in de klas
Een kar die ratelt op de keien
Het raadhuis met een pomp ervoor
Een zandweg tussen koren door
Het vee, de boerderijen
En langs het tuinpad van m'n vader
Zag ik de hoge bomen staan
Ik was een kind en wist niet beter
Dan dat 't nooit voorbij zou gaan
Wat leefden ze eenvoudig toen
In simp'le huizen tussen groen
Met boerenbloemen en een heg
Maar blijkbaar leefden ze verkeerd
Het dorp is gemoderniseerd
En nou zijn ze op de goeie weg
Want ziet, hoe rijk het leven is
Ze zien de televisiequiz
En wonen in betonnen dozen
Met flink veel glas, dan kun je zien
Hoe of het bankstel staat bij Mien
En d'r dressoir met plastic rozen
En langs het tuinpad van m'n vader
Zag ik de hoge bomen staan
Ik was een kind en wist niet beter
Dan dat 't nooit voorbij zou gaan
De dorpsjeugd klit wat bij elkaar
In minirok en beatle-haar
En joelt wat mee met beat-muziek
Ik weet wel het is hun goeie recht
De nieuwe tijd, net wat u zegt
Maar het maakt me wat melancholiek
Ik heb hun vaders nog gekend
Ze kochten zoethout voor een cent
Ik zag hun moeders touwtjespringen
Dat dorp van toen, het is voorbij
Dit is al wat er bleef voor mij
Een ansicht en herinneringen
Toen ik langs het tuinpad van m'n vader
De hoge bomen nog zag staan
Ik was een kind, hoe kon ik weten
Dat dat voorgoed voorbij zou gaan
(Poème écrit en 1893 quand le vélo faisait découvrir des nouvelles sensations)
Sur la route aplanie Aux changeants horizons, Parmi la plaine unie, Les bois et les Vallons, Ma bicyclette aimée, Comme un sylphe de l'air, Dans la brise embaumée Passe comme un éclair.
Roule, ma bicyclette, Elégante et coquette, Roule, roule sans fin, Sur route et sur chemin.
Tu m'emportes légère Dans ton vol gracieux; Tu fais rasant la terre, Toujours vers d'autres cieux, Sans laisser d'autre trace Qu'un ondoyant sillon Que le zéphyr efface, Qu'efface l'aquilon.
Roule, ma bicyclette, Elégante et coquette, Roule, roule sans fin, Sur route et sur chemin.
Tu montres notre France, Terre des chevaliers, A leurs fils en vaillance, Comme eux, fameux guerriers, Les exploits qu'on révère Chez leurs coursiers fameux, Bicyclette légère Tu les feras comme eux !
Roule, ma bicyclette, Elégante et coquette, Roule, roule sans fin, Sur route et sur chemin.
Dans ta course enivrante, S'envole mon chagrin. Illusion charmante Adoucis mon destin ! O minutes heureuses ! O bienheureux jours ! Bicyclette joyeuse, Roule, roule, toujours !
Roule, ma bicyclette, Elégante et coquette, Roule, roule sans fin, Sur route et sur chemin.
Hieronder stil te leggen Op diverse plaatsen kan andere muziek worden gevonden op deze blog.
Bij iedere kroning van een campionissimo of van een overwinning van de squadra spelen de orkestjes dit meeslepend deuntje.
IL CANTO DEGLI ITALIANI of " Fratelli d'Italia ".
Nederlandse vertaling
Broeders van Italië, Italië is opgestaan. Met de helm van Scipio het hoofd getooid Waar is de overwinning? Laat haar buigen; Want als slaaf van Rome is zij door God geschapen.
Sluit de rijen, Wij zijn tot de dood bereid. Italië roept.
Wij werden voor eeuwen verschopt en vernederd, Omdat wij geen volk waren, Omdat wij verdeeld waren; Laat ons samenkomen onder één vaandel en één hoop; Het uur onzer eenheid; heeft reeds geslagen.
Sluit de rijen, Wij zijn tot de dood bereid. Italië roept.
Laat ons samen komen en elkaar liefhebben; De eenheid en de liefde Openbaren aan het volk het pad des Heeren: Wij zweren te bevrijden, De grond van onze natie; Verenigd door God Wie kan ons overwinnen?
Sluit de rijen, Wij zijn tot de dood bereid. Italië roept
Van de Alpen tot Sicilië Legnano is overal Alle mannen van Ferruccio: Hebben een hart en een hand. De kinderen van Italië Noemen zich Balilla: In ieder klokgelui Weerklinken de (Siciliaanse) vespers.
Sluit de rijen, Wij zijn tot de dood bereid. Italië roept.
Zij zijn als riet dat weerbuigt, Het zwaard van de huurlingen: De Oostenrijkse adelaar heeft reeds zijn veren verloren. Het bloed van Italië en dat van de Polen Heeft hij met de Kozakken gedronken Maar het verbrandde zijn hart.
Sluit de rijen, Wij zijn tot de dood bereid. Italië roept.
Tutte le strada portano a Roma
Charles BAUDELAIRE
L'invitation au voyage
Mon enfant, ma soeur, Songe à la douceur D'aller là-bas vivre ensemble! Aimer à loisir, Aimer et mourir Au pays qui te ressemble! Les soleils mouillés De ces ciels brouillés Pour mon esprit ont les charmes Si mystérieux De tes traîtres yeux, Brillant à travers leurs larmes.
Là, tout n'est qu'ordre et beauté, Luxe, calme et volupté.
Des meubles luisants, Polis par les ans, Décoreraient notre chambre; Les plus rares fleurs Mêlant leurs odeurs Aux vagues senteurs de l'ambre, Les riches plafonds, Les miroirs profonds, La splendeur orientale Tout y parlerait A l'âme en secret Sa douce langue natale.
Là, tout n'est qu'ordre et beauté Luxe, calme et volupté.
Vois sur ces canaux Dormir ces vaisseaux Dont l'humeur est vagabonde; C'est pour assouvir Ton moindre désir Qu'ils viennent du bout du monde. Les soleils couchants Revêtent les champs, Les canaux, la ville entière, D'hyacinthe et d'or; Le monde s'endort Dans une chaude lumière.
Là, tout n'est qu'ordre et beauté, Luxe, calme et volupté.
De aarde wemelt van de mensen die het niet waard zijn dat je tegen ze praat. (Voltaire)
Weerspreuk
Een nachtvorstje in september, zorgt voor een zachte december
Citaat
Wees eerlijk tegenover jezelf dan kun je tegen niemand oneerlijk zijn, dat staat als een paal boven water. (William Shakespeare)
Beoordeel dit blog
De ideale man: flirt niet, rookt niet, drinkt niet... bestaat niet.
De juffrouw op school vraagt aan Liesje wat ze later wil worden. 'Ik wil later mannequin worden,' zegt de jonge studente. 'Maar als je daar nou te lelijk voor bent?' vraagt de juffrouw. Zegt het meisje: 'Dan kan ik altijd nog schooljuf worden.'
De slimste honden:
1) Border collie 2) Poedel 3) Duitse herder 4) Golden retriever 5) Doberman 6) Shetland herdershond 7) Labrador retriever 8) vlinderhond of Epagneul nain continental 9) Rottweiler 10) Australische veedrijvershond
Het is verbeter zich te verheugen van wat is geweest dan zich te ergeren van wat niet meer is.
(Marguerite Yourcenar)
Zoeken met Google
Nel mezzo del cammin di nostra vita
mi ritrovai per una selva oscura
ché la diritta via era smarrita.
Ahi quanto a dir qual era è cosa dura
esta selva selvaggia e aspra e forte
che nel pensier rinova la paura !
Dante - La Divina Commedia.
Paroles de chanson Imagine
(John Lennon) (Joan Baez)
Imagine there's no heaven It's easy if you try No hell below us Above us only sky Imagine all the people living for today
Imagine there's no countries It isn't hard to do Nothing to kill or die for And no religion too Imagine all the people Living in peace
You may say I'm a dreamer But I'm not the only one I hope someday you'll join us And the world will be one
Imagine no possessions I wonder if you can No need for greed nor hunger A brotherhood of man Imagine all the people Sharing all the world
You may say I'm a dreamer But I'm not the only one I hope someday you'll join us And the world will live as one
Que sont mes amis devenus Que j'avais de si près tenus Et tant aimés Ils ont été trop clairsemés Je crois le vent les a ôtés L'amour est morte Ce sont amis que vent me porte Et il ventait devant ma porte Les emporta
Avec le temps qu'arbre défeuille Quand il ne reste en branche feuille Qui n'aille à terre Avec pauvreté qui m'atterre Qui de partout me fait la guerre Au temps d'hiver Ne convient pas que vous raconte Comment je me suis mis à honte En quelle manière
Que sont mes amis devenus Que j'avais de si près tenus Et tant aimés Ils ont été trop clairsemés Je crois le vent les a ôtés L'amour est morte Le mal ne sait pas seul venir Tout ce qui m'était à venir M'est advenu
Pauvre sens et pauvre mémoire M'a Dieu donné, le roi de gloire Et pauvre rente Et droit au cul quand bise vente Le vent me vient, le vent m'évente L'amour est morte Ce sont amis que vent emporte Et il ventait devant ma porte Les emporta
Wat zich gaande voltrekt in de ziel van de pelgrim is niet een toenemend verlangen naar het bereiken van zijn reisdoel, niet het vinden van het heilige aan het einde van zijn bedevaart, maar zijn overgave aan de ruimte, aan de kiezels op zijn pad, zijn besef van niet-weten, zijn afdalen in de leegte.
Zijn benen worden zijn vrienden, de regen zijn lijden, zijn angst wordt gericht naar de honden langs de weg, het vele legt hij af en hij rust in het Ene. Al trekkend komt hij nergens, voortgaande bereikt hij niets, maar zijn vreugde neemt toe om een bloem en een krekel, om een groet en een onderdak.
Zijn reisdoel en zijn thuis vloeien samen aan de horizon, hemel en aarde vinden elkaar op het kruispunt van zijn hart. Het heilige verdicht zich in de dieren en de dingen. Zijn aankomst ligt verborgen in de wijsheid van het Zijn.
Catharina Visser
Cycling is a sport. It is healthy, exciting, entertaining and social.
Ik ben niet bang voor de dood. Ik heb heimwee naar het leven.
Vinicius de Moraes Braziliaans dichter die van vrouwen en van whisky hield.
In Flanders Fields
In Flander Fields the poppies blow Between the crosses, row on row, That mark our place; and in the sky The larks, still bravely singing, fly Scarce heard amid the guns below. We are the Dead. Short days ago We lived, felt dawn, saw sunset glow, Loved, and were loved, and now we lie in Flanders Fields.
Take up our quarrel with the foe: To you from failing hands we throw The torch, be yours to hold it high. If ye break faith with us who die We shall not sleep, though poppies grow In Flander Fields
Mijn kleinzoon kwam logeren op de boerebuiten. De koeien loeiden en ik zei dat ze dat deden omdat ze gemolken wilden worden. Hij vroeg aan mij: Papoum moet ik dan ook loeien als ik pipi moet doen?
Nederlandse woorden.
De oelewapper, moe van al die reutemeteut en dat geroezemoes in de klootjesdrogerij, wilde alles verdonkeremanen en had geen goesting meer om met die kittelorige lichtekooi die oelepetat was in het ledikant te kruipen .
De aanvang van de oorlog te LANDEN. Vanaf 10 mei werden de vliegvelden van Neerhespen en Goetsenhoven reeds om 4.00 u gebombardeerd. De volgende dag vielen er bommen naast de watertoren, waar een huis werd vernield. Nabij Hannuit was er een grote aanwezigheid van Franse troepen. Op Pinksteren in de vooravond bereikten gemotoriseerde colonnes de Pepijnstad. Een luchtafweerkanon kwam aan het Marktplein en aan het Gendarmerieplein. Op de Hannuitse steenweg verzamelden zich mitrailleuses en anti-tank-kanonnen. Op 13 mei vochten twee Duitse pantzerdivisies tegen de Fransen in open veld tussen Jandrain en Merdorp, een geweldig gevecht waarin in het totaal 265 tanks werden vernield. en waar ook de Luftwaffe zich toonde. Zo schoof de Blitzkrieg voorbij en begonnen vier lange bezettingsjaren.
MAI 1940 Jacques Brel
Moi de mes onze ans d'altitude Je découvrais éberlué Des soldatesques fatiguées Qui ramenaient ma belgitude Les hommes devenaient des hommes Les gares avalaient des soldats Qui faisaient ceux qui n’s'en vont pas Et les femmes Les femmes s'accrochaient à leurs hommes
On jouait un air comme celui-ci Lorsque la guerre s'est réveillée On jouait un air comme celui-ci Lorsque la guerre est arrivée
Et voilà que le printemps flambe Les canons passaient en chantant Et puis les voilà revenant Déjà la gueule entre les jambes Comme repassaient en pleurant Nos grands frères devenus vieillards Nos pères devenus brouillard Et les femmes Les femmes s'accrochaient aux enfants
On jouait un air comme celui-ci Lorsque la guerre s'est réveillée On jouait un air comme celui-ci Lorsque la guerre est arrivée
Je découvris le réfugié C'est un paysan qui se nomade C'est un banlieusard qui s'évade D'une ville ouverte qui est fermée Je découvris le refusé C'est un armé que l'on désarme Et qui doit faire chemin à pied Et les femmes Les femmes s'accrochaient à leurs larmes
On jouait un air comme celui-ci Lorsque la guerre s'est réveillée On jouait un air comme celui-ci Lorsque la guerre est arrivée
D'un ciel plus bleu qu'à l'habitude Ce mai 40 a salué Quelques allemands disciplinés Qui écrasaient ma belgitude L'honneur avait perdu patience Et chaque bourg connut la crainte Et chaque ville fut éteinte Et les femmes Les femmes s'accrochèrent au silence
Heureux qui comme Ulysse a fait un beau voyage et comme celui qui conquit la Toison après mille dangers sur les mers sauvages ...
Il sera de retour dans son village pour raconter aux siens et aux autres, à la veillée, les splendeurs de Byzance, le crépuscule des mers du Nord, les beautés apercues là où nul autre s'en est allé et où ses mille pas l'avaient conduit suivant les bons vents.
Joachim Du Bellay (1522/1560).
Le Pianiste de Varsovie Gilbert Bécaud
Je ne sais pas pourquoi Cette mélodie me fait penser à Chopin Je l`aime bien, Chopin Je jouais bien Chopin Chez moi à Varsovie Où j`ai grandi à l`ombre A l`ombre de la gloire de Chopin Je ne sais pas pourquoi Cette mélodie me fait penser à Varsovie Une place peuplée de pigeons Une vieille demeure avec pignon Un escalier en colimaçon Et tout en haut mon professeur Plus de sentiment Plus de mouvement Plus d`envolée Bien bien plus léger Joue mon garçon avec ton coeur Me disait-il pendant des heures Premier concert devant le noir Je suis seul avec mon piano Et ça finit par des bravos Des bravos, j`en cueille par millions A tous les coins de l`horizon Des pas qui claquent Des murs qui craquent Des pas qui foulent Des murs qui croulent Pourquoi? Des yeux qui pleurent Des mains qui meurent Des pas qui chassent Des pas qui glacent Pourquoi Le ciel est-il si loin de nous? Je ne sais pas pourquoi Mais tout cela me fait penser à Varsovie Une place peuplée de pigeons Une vieille demeure avec pignon Un escalier en colimaçon Et tout en haut mon professeur
Rondvraag / Poll
Wie zal Milaan- San Remo winnen in 2010 ?
Les 7 commandements de Vélocio
1 - Haltes rares et courtes, afin de ne pas laisser tomber la pression.
2 - Repas légers et fréquents : manger avant d'avoir faim, boire avant d'avoir soif.
3 - Ne jamais aller jusqu'à la fatigue anormale qui se traduit par le manque d'appétit et de sommeil.
4 - Se couvrir avant d'avoir froid, se découvrir avant d'avoir chaud et ne pas craindre d'exposer l'épiderme au soleil, à l'air, à l'eau.
5 - Rayer de l'alimentation, au moins en cours de route, le vin, la viande et le tabac.
6 - Ne jamais forcer, rester en dedans de ses moyens, surtout pendant les premières heures où l'on est tenté de se dépenser trop parce qu'on se sent plein de forces.
7 - Ne jamais pédaler par amour-propre.
Gigliola Cinquetti.
Non ho l'età, non ho l'età per amarti Non ho l'età per uscire sola con te E non avrei, non avrei nulla da dirti Perchè tu sai molte più cose di me
Lascia ch'io viva un amore romantico Nell'attesa che venga quel giorno, ma ora no Non ho l'età, non ho l'età per amarti Non ho l'età per uscire sola con te Se tu vorrai, se tu vorrai aspettarmi Quel giorno avrai tutto il mio amore per te Lascia ch'io viva un amore romantico Nell'attesa che venga quel giorno, ma ora no
Non ho l'età, non ho l'età per amarti Non ho l'età per uscire sola con te Se tu vorrai, se tu vorrai aspettarmi Quel giorno avrai tutto il mio amore per te
Verder dan Rome loopt de weg.
Ervaringen van een pelgrim.
21-11-2009
Roma 1996 - Fietsende pelgrim bezoekt de grote stad (2) .
28 september . Ik kijk nog eens op mijn stadsplan. Het Colosseo is niet ver. Zoals elke dag stromen de toeristen er naar toe. Wie lires wil geven voor een foto van zichzelf in gezelschap van een verklede antieke Romeinse soldaat of gladiator kan dat hier. Zij zijn nep, van hedendaags vlees en bloed. Plots tikt iemand op mijn schouder. Het is weer die American-German met Iraanse roots. Hij meldt me zijn vertrek uit Rome omdat hij een job in het onderwijs bekwam te Nordhagen nabij Dusseldorf. Hij is wat te plakkerig. Waarschijnlijk is hij gay. De man geeft me nog een kaartje met een goed adres om te logeren nabij het station, in een flatgebouw omgebouwd voor logement van rugzaktoeristen. Ik dank hem want het kan me nuttig worden. Het Colosseum is het grootste bewaard gebleven bouwwerk uit de Romeinse glorietijd. Het was de plaats voor BROOD EN SPELEN, waar mensen en dieren bloedig werden afgemaakt, waar de honger naar sensatie en geweld quasi grenzeloos was. Het is een immense constructie in onze tijd nog zichtbaar door kenmerken die zijn : afbrokkelende stenen, roest en onkruid, reusachtige galmgaten, muren die hoog naar de hemel rijzen.Verschillende Afrikaanse venters proberen er horloges, souvenirs, lederwaren, ivoor, videocassettes, en andere rommel te verkopen. Zij zijn opdringering, zoals ook mijn Duitse gezel. Ik wil niet langer in deze wirwar blijven en ook niet samen met die Nordhaagse filosoof of wat hij ook nog meer is. Ik het bonte verkeer beweeg ik me nu met meer schwung. Ik ben al wat thuis in Rome en dat is wellicht wegens mijn roots in de oude Pepijnstad waar eens 14 Romeinse villa's hadden gestaan. Met mijn olijfgroene fiets bol ik heerlijk langs straten en pleinen. Mijn tocht door Rome zal uiteindelijk 46 km lang worden. Er zijn duizenden auto's maar zijn tonen respect voor mij. Zij snorren wild voorbij doch zijn niet gevaarlijk, althans zo is mijn indruk. Deze stad is wel zeer groot, ook al verlaat ik het centrum niet. Hoge huizen, mondaine hotels, winkelende voetgangers, verliefde paartjes, zakenlieden, bekijk ik soms in nauwe straten waar het licht bijna niet meer binnendringt en dan weer in bredere ruimtes en op prachtige boulevards. Geur van geschiedenis en van knoflook, zuilen, fonteinen, bloemen, en hier en daar om al dat verkeer te regelen carabinieri, bangmakende mannen met bril, snor en kepie, in mooi en proper uniform. Het gebeurt ook dat er ergens een stevige politievrouw staat met grote oorbellen, witte tanden en rode lippen, glanzend zwart haar, en als ik zo een ferm wijf zie dan stuurt de kleine diabolo rosso die ergens in mijn brein zit me de vraag ' Met wie zal zij deze nacht slapen, koekjes eten en spelletjes spelen ... ? ". Vade retro Satana ! Ik neem de richting naar het eiland Tiberina. Dit is een bijzondere oppervlakte gevormd door de splitsing van de stroom Tiber.Wegens éénrichtingsverkeer moet ik te voet verder.Ik stap over de Ponte Fabricio. Wat een toeval ! Daar kom ik terug die Italiaan tegen die koeterwaals uit onze Borinage kon spreken . Ik roep : ' Héla, revoilà mon copain le carolo ...' . Ik vertel hem mijn mislukking in Pensione Lodi. Hij vermoedt dat er wel plaats was, maar dat de bazin er gewoon geen werk meer wil, wegens luiheid en liefdesverdriet. De carolo is nu netjes gewassen. Zijn haar is gekamd. Hij riekt naar aftershave. Hij heeft een schoon kostuum en een duur paar blinkende schoenen aan. Hij stelt me zijn vrouw voor. Ik geef haar een hand. Zij gaan eten in een restaurant op deze zaterdagavond. " Bonne soirée". Ik wuif met mijn handje en ik spring terug op mijn tweewieler. Waar moet ik nu naartoe ? Veel schoonheid van Italië met haar bekoringen en charmes is hier in deze buurt wel ergens terug te vinden. Ik zou in deze stad een maand of twee moeten kunnen wonen tussen de Romeinen om echt alles of dan toch veel te proeven. Rome is een doolhof, een bijna onontwarbaar geheel van resten, scherven en brokstukken uit vroegere tijden. Tempus edax rerum. Op zovele plaatsen, vooral wanneer de avond valt na een mooie septemberdag, heerst rijkelijk de unieke Romeinse sfeer. Ik neem de volgende brug en bereik weldra Trastevere, de schilderachtige arme volksbuurt. Het gonst er van gemoedelijke drukte. Ik probeer daar het Pension Nanny terug te vinden. In een oud reisverhaal van mijn vader uit 1967 las ik dat het daar zo goed was. Ik zwerf door straatjes en stegen. Zou in het stof van deze tijd nog iets bestaan van negenentwintig jaren geleden, in het Rome waar duizend jaar een peulschil is voor de historici ? Leuk is deze buurt wel, maar Fremdenzimmer Nanny is onvindbaar. De glorietijd van dit adres lag in de sixties en eerder, toen de Amerikanen te Trastevere rondliepen met de reisgids " See Europe for 5 $ a day ". Nu heet hetzelfde jaarlijkse boek " See Europe for 50 $ a day". Times are changing, of course. Heerlijke geuren van Italiaanse keukens. Kelners, pizzabakkers, fruitventers, straatmuzikanten, wijnproevers, wandelaars, of zij nu zitten, staan, of lopen, zij gelijken allemaal op aristocraten, de dames en heren hier in deze buurt aanwezig. De jongere meisjes die nog geen vent hebben zijn net godinnen en mooi, waardig, goed gekleed, met ringen aan de vingers, lepelen zij kwetterend hun veelkleurige ijsbekers leeg.
Ik verlaat de volkbuurt, fiets over de Garibaldibrug en dan draai ik naar links, zoekend naar de Via del Pellegrino en naar de Piazza Navona. Er vallen nu druppeltjes regen. Deze nattigheid doet de straten blinken. De gloeiende ogen van de wagens maken van de avondstond een feest. Ik vergeet de tijd en mijn maag vraagt niet naar eten of drinken omdat mijn ogen, oren, en neusgaten door zoveel worden verzadigd. Fugit irreparabile tempus.
Stop nu toch maar even, vriend pelgrim, niet overdrijven ... . In een pizzatent nabij een bushalte eet ik twee stukken pizza, en een gelato. Het bijhorend 'nunc est bibendum' biertje smaakt me. De westenwind, de ponentino, waait op dat uur over de stad. Door de duisternis kan ik tijdens het fietsen mijn stratenplan van Rome niet meer aflezen en ' op goedvallen uit ' stamp ik verder. Ik rijd niet verkeerd want weldra kom ik aan de Spaanse trappen en de Barcacciafontein. Ook de Trevi Fontein, de Via Vittorio Veneto, de Piazza Venezia, het Pantheon, de muren van Capitolino, de Foro Romano, zijn plaatsen waar ik even vertoef. De lichten, de schaduwen, de oude muren, bezorgen mij sterke indrukken die ik nooit meer zal vergeten. Voldaan, en nog steeds zeer fit, volg ik op het einde van deze dag de lange Via Flaminia. Met mijn verlichting had ik geen probleem en veilig kom ik tenslotte terug in de jeugdherberg, reeds ver voorbij middernacht. Ik neem toch nog vlug een heerlijke douche om het Roomse vuil van mijn armen en benen te spoelen. Terwijl het warme aqua over mijn lijf stroomt vraag ik mij af wat er toch is gebeurd met al die grote en schone Romeinse Goden, die eens zo belangrijk zijn geweest en waarvan ik de hele dag beelden had gezien. Minerva, Apollo, Mars, Jupiter, Neptunus, Juno, Bacchus, Diana, Vulcanus ... Quid ? Ik kruip onder de lakens. Zoals de schaapjes komen alle Romeinse goden één na één door mijn nog wat natte kop. Van op een wolkje duiken zij in de Trevi fontein die dampt als hete minestrone soep. Dit wordt toch geen nachtmerrie zeker. In cauda venenum ? Gelukkig niet, want vijf minuten later val ik in een diepe en gezonde slaap.
Roma 1996 - Fietsende pelgrim bezoekt de grote stad (1).
Geen enkele bezoeker van Rome mag aan deze kerk voorbij gaan. In Santa Croce di Roma worden immers relieken bewaard die zeer belangrijk zijn. Ongelooflijk maar toch waar, in deze kerk bevinden zich drie stukken van het echte kruis van Jezus Christus, één kruisnagel, twee doornen uit de doornenkroon, het INRI-plankje, de vinger van de ongelovige Heilige Thomas, originele stukjes van de kribbe van het Kerstkindje, en heilige grond uit Jeruzalem. Mirabilia Urbis. Het was de Heilige Helena die deze stukken verzamelde tijdens haar reis naar Jeruzalem in het jaar 329. Terwijl ik eerbiedig blijf zitten op een kerkbank, genietend van de koelte en van de stilte, zie ik plots daar voorbij strompelen een rasechte pater kruisheer. Hij is al oud. Hij loopt op sandalen zonder sokken. Zijn wit kleed is vuil. Rond zijn buik hangt een stevige lederen riem die ook de zwarte lap met het rode kruisje op zijn voorkant houdt. Deze magere man doet me denken aan wijlen pater Custers van de kruisheren van Hannut waar ik mijn humaniora voltooide. Een kwartier later kom ik aan de moeder van alle kerken van het christelijk geloof, de katedraal van San Giovanni in Laterano. De ingangsdeur is daar zo oud als het christendom zelf. Door de sfeer die daar voelbaar is dwingt dit oud gebouw respect af. Alles wat er te zien is in hoogte en breedte dateert uit de vierde eeuw. Geen glitter maar wel echte antiek. Dit is een kerk niet zozeer voor rondlopende toeristen, maar wel nog voor ernstige mensen die geloven en bidden. Ik adem er enkele malen diep in en dat is heerlijk voor mijn lijf, voor mijn kop en voor mijn ziel. Met de glimlach vind ik Olve Green terug. De ladri de bicicletta durfden niet toeslaan in de schaduw van dit heiligdom, maar dom was evenwel van mij dat ik mijn tweewieler met één kabeltje had vastgesnoerd terwijl ik toch twee kabels in mijn stuurtas meedraag. Ik zoek nu de Terme di Caracalla en vind hoge hopen bakstenen, oude muren vol met onkruid en struiken. Ik rijd over een leeg plein vol met kuilen, zeer ongezond voor de velgen van mijn fiets. Ik stap er te voet rond. Na een plasje in de vrije natuur vervolg ik mijn rit. Wat later bereik ik een kleine kerk verscholen tussen bomen en ruïnes, waar een huwelijk wordt gezegend. Romeinen van beide geslachten in allerbeste kledij, in gelukkige stemming, met orgelmuziek, beginnen er een gezellig en mooi feest op het kerkplein. Bloemen, wierook, bruidskindjes en veel wijnflessen, en ' la mariée est très belle', maar nergens zie ik de bruidegom. Wellicht heeft hij nog een kater te verwerken na een wilde nacht met vrienden om zijn celibaat te begraven.
De fietsendieven. Film van Vittorio De Sica - 1948 - neorealisme .
Het verhaal is eenvoudig. Het bezit echter een universele aantrekkingskracht en daarom zal deze film steeds oprechte emotie blijven geven aan allen die hem zullen zien of herzien. Antonio moet in het Rome van kort na de Tweede Wereldoorlog zorgen voor vrouw en kind. Om uit de grote armoede te geraken hoopt hij werk te vinden. Hij vindt een job. Hij moet overal in Rome affiches gaan ophangen. Om zich te verplaatsen zal hij evenwel een fiets nodig hebben. Met de lakens van zijn bed als onderpand kan hij wat geld lenen. Zo groeit plots zijn kans op een beter leven. Maar reeds tijdens zijn eerste werkdag wordt zijn tweewieler gestolen . Met zoontje Bruno gaat Antonio op zoek naar de dief en zij zwerven samen door heel Rome in een tijd van crisis. Vader Antonio wil aan zijn telg bewijzen dat hij zijn fiets en zijn werk kan terugvinden want dat is nodig voor zijn gezin. De film toont een Italiaans maatschappij met veel onrechtvaardigheden waarin het individu alléén staat tegenover alles wat er in de stad bestaat en werd georganiseerd.De arme man, na uren dwalen doorheen de absurditeit, de eenzaamheid, de vervreemding, in het onmetelijke Rome, zal tenslotte geen andere oplossing vinden dan zelf ook van iemand anders een fiets te stelen. Maar hij is te onhandig en heeft pech, want de politie zal hem aanhouden tot groot verdriet van zijn kind.
Vittorio De Sica gebruikte niet-professionele acteurs uit de werkende klasse om de rollen te spelen. Volgens talrijke experten is Ladri de biciclette een mijlpaal in de filmgeschiedenis en hét meesterwerk van het neo-realisme dat de Italiaanse film in de jaren vijftig kenmerkt. Ladri di biciclette wordt nog steeds gerangschikt tussen de beste films uit alle tijden.
De fiets van Antonio van het merk Fides (= geloof ) ging verloren. Na ook zijn waardigheid kwijt te geraken door een dief te worden blijft voor het hoofdpersonnage het berouw en de hoop dat de nieuwe dag van morgen beter wordt. Ook is er altijd nog de liefde en dat is goed. Op een blog als deze mag de lezer niet meer analyses dan dit verwachten, die zijn wel elders te vinden indien nodig. Maar, de schrijver van deze lijnen, de fietsende pelgrim die Rome bereikte zal in zijn volgend stukje wat meer over het zwerven doorheen Rome vertellen, en ja, het is waar, op vele plaatsen merkte hij nog steeds gevaarlijk trillende wimpers op van potentiële Ladri di biciclette die het op zijn Olive Green hadden gemund. Nil nove sub sole a Roma.
De geniale grootmeester van het witte doek en van het theater die Vittorio de Sica was, werd geboren op 7 juli 1901 te Sora halfweg tussen Rome en Napels. Hij was de zoon van Umberto een bediende in bank en verzekeringen ( hé, dat was ook gedurende 31 jaren mijn stiel ...). Hij vertoefde in zijn jeugd te Napels, Firenze en Rome. Hij studeerde af voor boekhouder volgens de wil van zijn vader, maar reeds als 14-jarige werd zijn talent van acteur ontdekt tijdens optredens in een militair hospitaal waar gewonden van de oorlog herstelden. Als 23-jarige kiest hij voor het beroep van toneelspeler. Weldra krijgt hij met zijn uiterlijk en zijn 1m76 enkele kansen in de film. In 1932 brengt filmacteur Vittorio De Sica als eerste het klassieke wereldberoemde canzonetta napolitana Parlami d'amore Mariù. Hij kon dus ook goed zingen. Vanaf 1940 maakt hij zelf films. Een aantal van zijn films zijn echte meesterwerken, waarin sterren als Gina Lollobrigida, Sofia Loren, Marcello Mastroianni, de top bereiken. De Sica probeerde alles, hij kon alles, durfde alles. Hij laat een enorme nalatenschap achter. Soms heeft hij ook gegokt en verloren, waarna hij slechts door veel en hard werken terug kon bovendrijven. Jarenlang was hij voornamelijk in het theater, met mindere bezigheden, althans voor zij die het liefst naar de cinema gaan. Vittorio De Sica is op 13 november 1974 aan longkanker gestorven te Neuilly sur Seine nabij Parijs. In 1962 werd hij Fransman om te kunnen scheiden en hertrouwen. Dit na lange moeilijkheden met de Italiaanse wet die geen scheiding mogelijk maakte. Met zijn eerste vrouw had hij een dochter Emi, en met zijn tweede vrouw had hij twee zonen Manuel en Cristian, die ook beroepshalve in de filmwereld bekend zijn. Zie een aantal filmaffiches op de linkerzijde en probeer ook dit: :
Het is niet omdat op eigen bodem het Belgische wegseizoen is afgelopen dat de wielersport niet verder gaar op diverse fronten. Internet laat ons toe de koers wereldwijd te blijven volgen. We hebben immers niet genoeg aan wat Mich Wuyts ons brengt tijdens de veldritten waar we steeds maar Nijs en Alberts zien. Gelukkig zijn er de vele websites die ons kunnen informeren. Niet de Ronde van Burkina Faso krijgt dit jaar onze aandacht , maar wel de 50ste Ronde van Guatemala. Deze loopt van 20 october tot 1 november 2009. Tien ploegen nemen er aan deel. De renners komen uit Guatemala, Costa-Rica, Ecuador, Colombia, Mexico, Venezuela, Cuba, en Argentinië.Op de lange erelijst zien we als vroegere winnaars toch een aantal renners die we niet vergeten zijn zoals Esteban Martin en Jose Segu (Spanje) Patrocino Jiminez, Samuel Cabrera, Hector Patarroyo,Jose Castelblanco, Ismael Sarmiento (Colombia), Andres Brenes (Costa-Rica), Elecier Valdez (Cuba) en deze corredores waren van goeden huize. De 79 deelnemers die aan de start stonden in 2009 hadden meestal van die mooi klinkende Spaanse namen, maar mijn oog viel toch op een veteraan van vele bergritten in de Giro, namelijk de Mexicaan Julio Alberto Perez- Cuapio. Dat er in zo'n Vuelta geen Belgen starten is een normale situatie, maar het is toch spijtig dat er in Guatemala geen Europeese teams zich als deelnemers aanbieden. Donderdag komt la Jornada de etapa reina. Met als kleinste verzet 39/25 zullen klimmers stijgen van 239 m boven de zeespiegel tot 2333m hoogte tijdens een rit van 94 km. Dit wordt la mitica etapa Retalhuleu- Mazatengo y Quetzaltengo met 'gloria' voor enkelen en ' infierno' de achterblijvers. Na een week fietsen, klimmen en sprinten, voor de zes verschillende truien en rangschikkingen van deze Vuelta a Guatemala, is het duidelijk dat drie renners zeer goed zijn. Dit zijn Nery Felipe Velasquez (Guatemala), Juan Carlos Rojas( Costa-Rica) en Byron Guama de la Cruz ( Ecuador). Op www.mundociclismouci.com vond ik een aantal schone foto's van deze Vuelta a Guatemala . De bloemenmeisjes zijn zeker de moeite waard in deze rittenkoers die vijftig jaar oud is en nog niet versleten.
La jugadora de tenis de mesa se caso con un millionario.
Zhang Yining heiratet reichen Geschäftmann.
De wereldkampioene sloeg ook nu de bal niet mis. Volgens Peking Times 'geraakte zij van de straat ' met de hulp van Li Ping, de ex-topturner die in China met Adidas en Nike concurreert nadat hij sedert 1990 niet minder dan 6000 sportwinkels heeft geopend. Li Ping, the King of Gymnastics, is een V.I.P. in het China van het begin van de XXIe eeuw. Hij was de man die stuntte op 8/8/2008 door - na een rondje door de lucht zweven- de olympische vlam aan te steken in het Vogelnest. Li Ping vond dat het tijd was voor de 28 jarige Zhang Yining, die in haar leven niet anders gedaan had dan pingpongen, om wat te denken aan romantiek, familie en sex, en hij zocht voor zijn superster een geschikte echtgenoot, helemaal naar plaatselijke traditie. De man aan wie Yining haar ja-woord heeft gegeven heet Xu Wei, een 46-jarige financier die belangen heeft in de hoofdstad en te Hong Kong. De ceremonie vond op 18/10/2009 plaats in het Hyatt Hotel. Alle spelers en speelsters van de onklopbare nationale ploeg waren aanwezig, alsook Wang Nan en Deng Ya Ping de voorgangsters van de wereldkampioene van vandaag. De bruid had ook haar leraars, coaches, en trainers uitgenodigd die haar begeleid hadden van uit de sportscholen Dongdan en Shicahaï naar de top van de sport. Cai Zhenhua de voormalig hoofdcoach die thans een belangrijk ambtenaar is geworden, was getuige voor dit huwelijk.
Zijn familienaam bewijst dat hij Vlaamse roots heeft en hij is trouwens gekend als 'le grand dirigeant pongiste flandrien'. Maar het is spijtig dat deze man niet in België werd geboren maar te Roubaix. Hij is dus een man van Franse nationaliteit geworden . Onlangs kroonde Frankrijk hem tot Chevalier de l'Ordre National du Mérite. Maar die kleine magere man bleef de eenvoud zelf. Reeds decennia is hij een bestuurslid van de FFTT, van de ETTU, en van de ITTF, of duidelijker gezegd de tafeltennisbonden van Frankrijk, van Europa en van de planeet Aarde. Jean Devys heet deze man en hij heeft een eigenaardig trekje. Hij praat altijd maar over de vele fantastische mannen en vrouwen die hij heeft leren kennen door zijn halve eeuw werken voor de sport.
Tijdens de laatste maanden van het jaar worden vele sportlui gekroond of in rangschikkingen geplaatst om te bewijzen hoe goed zij wel waren tijdens het afgelopen jaar. Ook voorzitters, bestuursleden, trainers, verwaarloosde echtgenoten, schatbewaarders, vrijwilligers, worden dan op een etentje uitgenodigd door de sportverenigingen. Meestal krijgen zij het eten gratis maar moeten zij vanaf het tweede drankje toch zelf betalen, en als dat zo niet is dan zal er toch wel een tombola gehouden worden om de genodigden de kans te geven om wat geld achter te laten voor de hongerige clubkas. Maar er zijn nooit klassementen , geen gouden stuur of gouden sokken, voor die geweldig goede mensen, die vrijwilligers, die werkers, die amateursporten recht houden.
Om het bij het tafeltennis te houden, waar het toch niet op een klassementje komt, vermits er van E6 tot B0 zovele verschillende graden zijn, zie ik toch in dit computertijdperk dat er ook een provinciale en nationale ranking zou kunnen worden bijgehouden voor de bestuursleden, en dat volgens de prestaties die zij leverden voor het welzijn van hun club en van hun sport. Een speler is altijd maar één individu, maar één bestuurslid kan zorgen dat er dozijnen leden zich goed voelen in die club en dat zo de beoefende sport in die gemeente of in die regio tot grote bloei komt. Een ranking van de bestuursleden, dat zou nu eens 'n nieuwigheid zijn, en iets voor de toekomst. Maar ja, meestal zijn bestuursleden zoals politici. Zij zijn slecht , maar niemend kan, mag, of wil hun job doen. Zij zijn daarom ook zo onvervangbaar en onmisbaar.
Jean Devys werd geboren te Elboeuf nabij Roubaix. Als jongen van 10 jaar moet hij in 1940 mee op de vlucht voor het aanstormend oorlogsgeweld. Deze periode draagt sterk bij tot zijn vroege volwassenheid want hij zag toen vreselijke dingen. Als 17-jarige begint hij op minderwaardige tafels pingpong te spelen in een parochiezaal en in een garage. Hij regelt er al vlug de activiteiten. Maar meer nog boeit de wielersport hem. Reeds als kleuter vanop de schouders van zijn vader ziet hij de aankomsten van Rebry en Speicher. Hij zal in het totaal 68 X de helden van de kasseienklassieker zien. Zelf reed hij ook veel als wielertoerist. Hij kent de geschiedenis van Parijs-Roubaix en van de velodroom van Roubaix als zijn broekzak. Hij zit in bet bestuur van Les Amis de Paris- Roubaix.
Maar Jean Devys werd geen renner, maar zijn ouders duwden hem wel naar goede studies in de rechten. Hij wordt jurist en kaderlid in een fabriek.. Nadien wordt dat 32 jaar bij Damart in de textielnijverheid tot aan zijn pensioen in 1990. Na zijn legerdienst in Duitsland vindt Jean Devys de jongens terug die in zijn wijk zijn blijven verder pingpongen zonder deel te nemen aan de echte competities. De jonge jurist legt in 1953 de basis voor de start van Tafeltennisclub St-Michel Roubaix. Hijzelf is er de motor, doch weldra komen velen aansluiten, waaronder geniale kerels als Bertrand Jeu en Pierre Lambin. De nederige Jean Devys die altijd vergeet te zeggen dat hij een halve eeuw lang de zon was die licht en warmte bracht in tafeltennisland, niet alleen in het grijze Roubaix maar ook weldra in gans Noord- Frankrijk en Pas de Calais, is het type geweest van de vrijwilliger die zijn leven volledig wijdt aan de sport. Devys zegt steeds dat hij slechts de man was die altijd tijd maakte om te realiseren wat anderen hadden uitgedacht. Hij deed dit altijd 100% goed en zo klom hij tot in de hoogste top van de besturen.
Mémoire vivante du Tennis de Table, is de 79 jarige Jean Devys thans erevoorzitter van la Fédération Française de Tennis de Table. Zelfs de grote kampioen Jacques Secrétin aanziet hem als de nummer één van alle Franse pingpongers , zowel van de linkshandigen als van de rechtshandigen, als van zij die geen palet in hun handen hadden. Reeds een aantal jaren loopt er een Challenge Jean Devys voor tafeltennissers, en is er ook een Salle Jean Devys met vele pingpongtafels, maar weldra komt er nog meer en dit voor allen wereldwijd op het internet. Tijdens zijn vele reizen zorgde Jean ook voor een merkwaardige verzameling postzegels die als thema Tafeltennis hebben. De verzameling van Jean Devys, la Collection Jean Devys, werd vorige week in haar geheel geschonken aan het Museum van de ITTF te Lausanne. Deze verzameling is van onschatbare waarde. Weldra zal iedere postzegel te zien zijn op de computers. Deze schenking zal duidelijk bewijzen hoe internationaal geliefd de sport van het witte balletje wel is . Zie ook : http://www.ittf.com/museum/indexFrench.html
Vroeg uit de veren. Toilet. Ontbijt. Ik lek mijn lip al aan een straffe expresso. Tweede praatje met de Duits-American-Iraniër die alles over scheikunde weet. Om mijn verblijf te verlengen in het Ostello moet ik daarna in de rij gaan staan want alles wordt vandaag weer volgeboekt en ik wil bed 2 van kamer 2 nog één nacht langer. Een jonge Amerikaanse, met haar zo prachtige "Bo Derek look" , wenst ook te verlengen. Maar het ambetante manneke aan de balie, die me ook had geplaagd bij mijn aankomst in deze Ostello, is weer bezig, en hij geeft geen verlenging aan dat mooie meisje. Zij is woedend, radeloos, verwonderd, maar zij zal haar rugzak moeten nemen en vertrekken. Voor vanavond zal zij het op een ander moeten gaan zoeken. Zij zit wat later te pruilen aan een tafeltje. Ik stap naar haar toe en vertel haar hoe ik een dag eerder door dat mannetje werd behandeld. Hij heeft werkelijk een slecht karakter, maar zo'n kereltje is meestal toch niet slim. Ik raad haar aan volgende strategie te gebruiken: rustig wachten tot wanneer die kerel even achter zijn balie verdwijnt en wordt vervangen door de wat oudere dame, en dan beleefd een tweede poging doen. Blijkbaar zou dat Bo Derek lukken want de volgende ochtend zag ik die mooie meid nog in de jeugdherberg omringd door een zwerm jongens.
Ik bestudeer nog even mijn stadsplan en pomp rasechte Romeinse lucht in mijn banden.Eerst rijd ik naar het Olympische Stadion. Veel werkvolk is daar nog bezig met de afbraak van alles wat twee dagen eerder nodig was geweest voor het concert van Eros Ramazotti. Er is bewaking aan alle poorten, doch op één plaats niet en precies daar springen Olive en ik natuurlijk binnen. Ik duw mijn fiets tot boven in een tribune en van daar kan rustig het stadion, de grote grasmat, en de atletiekpiste waarnemen. Daarna over de Ponte Milvio en dat brengt ons in het olympisch dorp dat werd gebouwd in 1960. Na 37 jaren zijn de gebouwen van toen, waar de grote kampioenen verbleven, gedegradeerd tot sinistere kleine woonblokken. Het is een ellendige sociale wijk geworden voor mensen met een mager bestaan. De vele stukjes straat dragen nog steeds de namen van de deelnemende landen. Ik zoek België en dat zou evenwijdig liggen aan de Corso di Francia, maar ik vind het niet terug want vandalen of souvenirsjagers hadden de naamplaat verwijderd. De vermoedelijke Belgische straat stond trouwens vol onkruid en er lagen veel glasscherven op de grond, hetgeen ongezond is voor fietsbanden. Ik beweeg me vlot doorheen het drukke verkeer tot aan de Zoo, de Giardino Zoologico in Pinciano. Daarna bereik ik het Museum van de Moderne Kunst. Op deze plaats verlaat ik eventjes mijn fiets om in de museumshop postkaarten te kopen van de beroemdste schilderijen die er te zien zijn. Zonder rond te lopen in de enorme zalen zie ik zo toch werken van de grootste meesters, zij het dan op kleine reproducties. Doorheen het grootste park van Rome kom ik aan Villa Borghese. Dit beroemde paleis is ook volgepropt met kunstwerken. Sedert elf jaren lopen er verbouwingswerken en restauraties. Dat maakt een bezoek minder aantrekkelijk. Ik verstop Olive achter de houten schutsels van een aannemer en ik sjor haar goed vast aan een stalen kabel. Weldra, na het betalen van 4.000 lires, flaneer ik rond tussen charmante en klassieke beeldhouwwerken van Bernini en Canova. Welke schoonheid kan er toch uit harde steen geboren worden door het genie van de beeldhouwer ! Met mijn hand voel ik ongezien aan de gaafheid, aan de rondingen, van slapende of poserende vouwen in witte marmer. Een zekere Paolina, onverstoorbaar en bloot op haar bed, geef ik zelfs een kus.
Nog een tijd slenter ik door het park, onder oude en wijze bomen, waar François de Chateaubriand was komen wandelen, en waar zelfs Goethe de inspiratie had gevonden voor Faust. Het was ook waar in een ver verleden de schatrijke epicuriër Lucullus banketten had ingericht, antieke orgieën in de zwoele avond van Roma, en waar tussen de pijnbomen en de struiken de losbandige keizerin Messalina, moeder van Brittanicus, schaamteloos rondliep en werd vermoord. Zo kunnen bijna op ieder plekje, in elke tuin of straat, bekende namen uit de Latijnse tijden worden aangehaald.
Mijn wielen strelen de Piazza del Popolo, voeren me recht door de Via del Corso. Nu kom ik terecht tussen de duizendkoppige menigte in straatjes die kronkelen naar de Trevifontein. Het is drungelen en ik moet van mijn fiets af ook al toer ik maar op een miniverzet 32 X 24 . Ongelooflijk veel mensen. Het pleintje met de mooie fontein uit de film La Dolce Vita is belachelijk klein. Hoe kan het dat hier zo een wereldberoemde waterbak is gehuisvest ? Ook vandaag is het eeuwige Roma in de buurt van de fontein verzadigd van stranieri, toeristen, passanten, pelgrims, maffiosi, hoeren en priesters. Ik gooi mijn twee muntjes van ver in het klaterende water, over de koppen van de menigte die mij niet toelaat mijn hand nat te maken. Na deze belangrijke worpen mag ik er zeker van zijn : in mijn leven zal ik nogmaals naar deze stad mogen terugkomen (muntje één) en mijn geheime wens is dat ik nog met enkele veilige en mooie dagen mijn pelgrimstocht zal mogen afwerken (muntje twéé).
Geen bezoek aan Santa Maria Maggiore. Ik durf mijn fiets niet alleen laten. Een kleine knabbel, een broodje met tonijnsla, nabij Piazza Barberini geeft me wat sterkte. Ik moet nu zoeken naar Stazione Termini, het station van Rome om daar te vissen naar de nodige informatie om mijn terugreis naar België te organiseren. De bedienden zijn er ééntalig en weinig vriendelijk. Ik snap dat de nachttrein naar Bazel een oplossing is tegen een aanvaardbare prijs. Ik blijf nog kijken naar de borden met de uren van vertrek. Zo begrijp ik wat de bedienden mij probeerden uit te leggen. Slechts weinige internationale treinen nemen ook fietsen mee. Omdat ik twijfel om me weer te wagen in de jungle van de verkeersdrukte blijf ik nog wat zitten op een bank aan de ingang van het grote station. Al die werkmensen en dan ik die pas mijn pensioen kreeg en nooit meer naar kantoor zal moeten, nooit meer de dagelijks trein zal moeten nemen, dat geeft me een goed gevoel. De binnenstromende mensen probeer ik voor mijn eigen lol te klasseren in twee hoofdgroepen, volgens hun uiterlijkheid. Wie zijn de analfabeten en wie zijn de intellectuelen ? Dit tijdverdrijf blijkt vlug belachelijk te zijn. Ik stop er mee en spring terug op mijn tweewieler.
Van een Limburgse Italiaan had ik twee maanden eerder een goed adres bekomen. Pensione Lodi. Betrouwend op mijn ervaringen van verkenner en kaartlezer ga ik op zoek naar dat goede adres. Het is moeilijk te vinden. Ik wil het opgeven, maar dan kan ik nog een man aanklampen die uit een bar strompelt. Ik heb geluk want hij spreekt Frans omdat hij de helft van zijn leven te Charleroi had gewoond. Olympic ou Sporting ? Non, ... supporter du Standard ....! De ex-Carolo legt mij goed uit waar Pension Lodi is. Begrijpelijk dat ik het niet vond. Het is een onopvallend huis zonder nummer of naam. Ik bel driemaal aan de deur. Een bleke onverzorgde vrouw in jeansbroek opent. Zij beweert dat haar pension is volzet voor de volgende drie weken. Zij had een sigaret in de mond. Dat gaf mij reeds de indruk dat het daar toch niet zo goed was.
Ik freewheel rustig verder in die buurt, af en toe moet ik wel een spurtje doen, op te gevaarlijke kruispunten. Kerken. Boulevards. Stukken oude muren. Katten. Vuilbakken. Pleintjes. Getoeter. Autobussen. Italianen op brommers. Vrouwen met overvolle tassen. Moeders met baby. Jongetje met voetbal. Romeinse op hoge hakken wandelend met witte poedel. Winkels met open deur. Mensen en dingen te Rome. Zon, bloemen, waskoord met ondergoed, lege wijnflessen, en vuil op straat. Wat doen al die lui toch op de stoepen ? Ik zoem als een bijtje van de ene plaats naar de andere. Soms word ik meegezogen in de vloed van het verkeer, maar als een stoere zeeman in de storm vervolg ik mijn route. Ook stop ik regelmatig. Steeds met goede bedoelingen. In de kerk van Het Heilige Kruis ga ik binnen. Santa Croce.
Philippe Gilbert heeft vorige zaterdag de prestigieuze najaarsklassieker DE GIRO DI LOMBARDIA gewonnen tussen Varese en Como. Hij klopte nipt de olympische kampioen Samuel Sanchez uit Baskenland. Het was reeds 29 jaar geleden dat een Belgische wegrenner dit deed. Philippe won tijdens de voorbije 10 dagen nog drie andere grote koersen : de Coppa Sabatini, Parijs-Tours, en de Ronde van Piëmont. Hij eindigt in de ranking van de Union Cycliste Internationale 2009 op de negende plaats. Vlaanderen eerde hem reeds enkele uren na zijn overwinning in Italië, want Philippe Gilbert werd te Mechelen unaniem verkozen tot DE FLANDRIEN VAN HET WIELERSEIZOEN 2009. De kopman van de Silence-Lotto ploeg , samen met wereldkampioen Cadel Evans, is een zeer geliefd sportman. Hij werd geboren op 5 juli 1982. Zeer jong kreeg hij van La Française des Jeux een profcontract. De reeks grote overwinningen van de laatste dagen bewijst dat Philippe Gilbert de NUMMER EEN is in de Belgische wielersport. Tom Boonen draagt uiteraard de trui van nationaal kampioen en won driemaal Parijs-Roubaix. Stijn Devolder herhaalde schitterend zijn overwinning in de Ronde van Vlaanderen. Jurgen Van den Broeck en Kevin Seeldrayers toonden mooie vooruitgang in het grote Rondewerk. Maar toch waren de meeste wielerfanaten niet echt gelukkig. Het wielerseizoen op de weg is voorbij. Rust en vakantie voor de wegrenners volgt nu. Binnen zes weken reeds moet er weer ernstig worden gewerkt voor volgend seizoen. Tijdens mijn gevarieerde bezigheden in de rijke wielersport had ik tweemaal een groot genoegen. Nu dat Philippe onze grote wielerkampioen is, denkt een oude wielerfanaat daaraan graag terug. Op een avond voor de Trofee van Haspengouw te Aalst-bij-St-Truiden werd ik in extremis opgetrommeld om op het podium commentaar te brengen. Tijdens de eerste weken van elk wielerseizoen is dat niet zo gemakkelijk omdat er veel nieuwe renners zijn, en er vooral ook die nieuwe veelkleurige truitjes zijn. Ik maakte mij dat jaar toch redelijk nuttig door wat te praten in drie talen langs de luidsprekers. In die Trofee van Haspengouw won Reiner Honig bij de Elites/Beloften en Olivier Kaisen bij de Nieuwelingen. In de juniorskoers zou toen Philippe Gilbert zijn eerste overwinning behalen. Bij het ingaan van de laatste ronde reden mannen van vijf verschillende clubs op kop. Met veel moeite en met de hulp van toeschouwers had ik deze kunnen identificeren want zij waren vol slijk en gehuld in natte regenjasjes. Ik meldde dus de namen langs de micro. Het peleton was ongetwijfeld verslagen. Op het einde van die loodzware koers volgde het op één minuut. Ik hoopte dus van de naam van de winnaar te kunnen schreeuwen van zodra de sprint zou beslist zijn. Op het podium had ik een goede uitkijkpositie. Het zou zeker één van de vijf zijn die op mijn papiertje stonden. Toen de auto met de rode vlag over de meet was gereden en alle supporters zich waren aan het rekken, volgde niet een spurt met de vijf in de regenjasjes, maar een heel andere frisse renner in blauwe trui stak zijn armen in de hoogte. Hij was vanuit het peleton keihard er op en er over gereden. Bravo , Philippe ... formidable ...klonk het en een zwerm Luikenaars ging postvatten rond een bedeesde jonge kerel. Van de burgemeester kreeg hij de beker en van het bloemenmeisje kussen. Hij veegde zijn gezicht af en op het podium mocht ik hem vragen stellen. Philippe vertelde dat hij blij was voor zijn supporters, alsook dat hij graag fietste in Zuid-Limburg tussen de boomgaarden en op de niet te zware hellingen. Hij kon het zelf niet geloven dat hij zo sterk was en die eerste plaats nog had kunnen pakken. Enkele jaren later was ik vrijwilliger op de top van de Wanne,de Ardeense helling, als seingever voor een koers van beroepsrenners. Vermits ik een half uur te vroeg op mijn post stond, had ik de tijd om nog een biertje te drinken op een terras. Ik genoot van mijn Jupiler aan een tafel. Er waren nog drie lege stoelen. Plots kwamen een man en twee vrouwen ook aan dat tafeltje zitten. Vermits ik reeds was gekleed als een seingever met een tricolore band rond mijn arm, in een Lotto jasje, en gereed om met het wit-rode verkeersteken Verboden Doorgang te zwaaien, zagen deze disgenoten dat ik tot de koers behoorde. We maakten even kennis. De man bleek de voorzitter te zijn van de supportersclub van Philippe Gilbert en de beide dames waren niemand minder dan de moeder van Philippe en Marie-Rose Gaillard , de tante van Philippe die ooit wereldkampioene bij de dames was. Zij waren precies daar om aan hun Philippe te schreeuwen dat door een kleine wijziging in het parkoers de afdaling van de Wanne langs een slecht en gevaarlijk stuk weg zou moeten gebeuren. Het is goed te nu kunnen terugdenken aan die twee ontmoetingen op het ogenblik dat Phil een grote stap voorwaarts heeft gemaakt in het vak van wielerkampioen. Ja, wij wisten dat het zou gebeuren en nu is het gebeurd . Uit de schouw brandt witte rook : HABEMUS NOVAM SUPERCICLISTAM.
Infokantoor. Guichet en langue française. Daar kan ik wat opsteken. Er wordt mij verteld dat om een echte pauselijke audiëntie te bekomen ik me moet wenden bij de Portone di Bronzo, in het Prefettura della Casa Pontificia , op maandag en dinsdag. Dat is aan de andere zijde van het plein.De paus zelf is te zien op woensdag om 11u, alsook op zondag wanneer hij de H.Mis opdraagt. Maar dat gebeurt thans in zijn zomerverblijf van Castelgandolfo. Daar kan hij dan benaderd worden. Merci beaucoup. Dat weet ik nu ook weer. Met de vermoeide stapvan de fortunate senex kies ik langs de Via della Concillazione de richting van de Engelenburcht. Ik voel dat museumbezoek, kerkbezoek, en vooral de 346 treden van de hoge cupola mijn voorraad goede wil en kracht hebben aangetast. Rome is oneinduig groot.Ik heb besloten van vandaag nog niet de Tiber over te steken. De Rubico overstak ik reeds een tijd geleden nabij Rimini. Ik wil me beperken tot het grondgebied van Citta del Vaticano en omgeving . Weldra bereik ik het ronde stenen fort gebouwd door Hadrianus. Castel Sant'Angelo. Ik gluur daar even rond doch ik pas voor betaald bezoek. De reden is eenvoudig. Ik ben moe en heb een bank ontdekt om een dutje te doen. Dit is een ongure plaats. Wanneer heersers over Rome in gevaar waren, kwamen zij zich in deze burcht verschansen. Dat gebeurde in geval van opstand, invasie, storm, builenpest,wapengekletter. Velen die de macht van de Urbs hadden bekampt zijn in de kerkers van dit stevige fort opgesloten geworden of kregen er een vreselijke en oneerbare dood. In de grachten rond het fort is geen water meer, maar wel veel onkruid en zwerfvuil.Tijdens de mistige nachten in de wintertijd is deze buurt zeer ongezellig. Er werd altijd verteld in de oude verhalen dat de manes, de geesten van zij die in de kerkers werden gedood, af en toe nog wel eens terugkwamen als spoken om zich op de levenden te wreken. Na mijn rustpauze en na enige studie van het stadsplan , leg ik met kordate stap de terugweg af naar de jeugdherberg. IK kom langs de Piazza Giuseppe Mazzini. Om 19.30 u ben ik weer in de Ostello om te eten. Het wordt macaroni met gebakken vis. Nadien neem ik een douche en tot 22u00 ga ik op mijn bed liggen. Dit was een zware dag voor mijn voeten en mijn benen. Ik maak nog een wandeling in de avond om te kijken wat er op straat gebeurt en dat is een typisch Romeins tijdsgebruik. Maar in tegenstelling met de vorige avond toen Eros Ramazotti daar zoveel actie en geluid bracht, is er op dat moment niets te beleven op de Viale delle OlympiadI. Maar het is toch de moeite waard om te wandelen en te kijken naar de vele beelden. De bar van de tennisclub is gesloten. Terug naar de Ostello dan maar, in de hoop van iemand te vinden om te praten. Maar er is daar niemand en ik slurp op mijn gemak een fruitsap leeg. Niet veel later vlag ik deze lange en zware Romeins-Vaticaanse dag af. Ik verlangde sterk naar Rome, en ik had gehoord van de schoonheid van deze stad. Na deze eerste volle dag ben ik moe, gefrustreerd en teleurgesteld. Ik verwachtt meer van mijn onderdompeling in deze stad. Word ik als voetganger verpletterd door de afmetingen van Roma en zal ik morgen openbloeien. Zal ik kunnen reageren, mijn plan trekken, bewijzen dat ik van alle markten thuis ben ?. Kan ik me in verschillende talen uitdrukken, en het goede en het kwade scheiden.? Een stad, hoe oud en groot dan ook, is nooit meer dan een decor. Ik ben een voorbijtrekkende Arlequino. Morgen zal ik beter dan vandaag mijn rol kunnen en moeten spelen
Rome 1996 - Zichtkaart uit Rome aan Alina Wauters.
Vrijdag 27/9/96
Aangekomen ! Na 2907 km fietsen en vele dagen , zolang als een hele grote paternoster. Hier waakt het Vatikaan over het geweten van de wereld en de gelovigen. Als mieren ritselen de vele deftige heren over het St-Pietersplein. Ook vele nonnetjes die in alle talen babbelen en bidden, zie je hier. Er zijn ook negerinnen in kort rokje die de zonde van onkuisheid verkopen en ijsventers die de zonde van gulzigheid verkopen. Veel offerblokken laten je toe af te dokken voor de verzekering van je eigen zielezaligheid. Latijnse groeten uit Rome. Willy Journée.
Nadat ik wat heb gepraat met een Amerikaan van Iraanse afkomst die als scheikundige een job heeft in Duitsland vertrek ik met frisse stap langs de Viale Angelico naar San Pietro. Gekomen aan de ingang van de musea ontdek ik dat het op die dag gratis is, een mooi gebaar van de Kerk. Ik volg de mensen die zich naar binnen begeven. Op een pleintje koel ik eerst wat af, want ik had toch al 3 km gestapt door de drukke straten. Ik plaats mijn stadsplan even tussen de benen van een beeld en wat later laat ik het daar liggen omdat mijn aandacht wordt opgeëist door de boeiende omgeving. Drie uren verder, na ontelbare gangen, kamers, vensters, trappen, kunstwerken, zal ik het daar terug kunnen oprapen. Niemand nam mijn papieren mee. Wie durft er immers in het midden van Vaticaanstad andermans goed opnemen en zondigen tegen de geboden in gedachten of in daden.Ik volg de groene pijlen. Uit alle continenten en uit alle tijden zijn er in de musea van het Vaticaan aardse rijkdommen te bewonderen. Onbetaalbare kasten en tafels. Prachtige oude landkaarten. Vlaamse wandtapijten. Schilderijen. De pauselijke heersers verwierven in het verleden zoveel macht. Reeds vijftien eeuwen lang zitten zijn te Rome op hun troon. Op het einde van het tweede millenium bezitten zij onmetelijke rijkdommen terwijl méér dan de helft van de wereld arm is. Ondanks dat de Kerk sedert de Franse Revolutie zoveel moest afstaan van haar eigendommen en inkomsten, blijft in het Vaticaan zoveel opgestapeld. De vele soorten marmers steken er de ogen uit. Alles is er te schoon, te rijk, te massaal, te barok, te overdadig. Het is een santeboetiek van goud en zilver die op mij een heel negatieve indruk laat. De schamele pelgrim met de schelp die ik ben, die op weg naar Rome soms zelfs geen platte steen had waarop zijn hoofd kon rusten, begint te zwijmelen in deze kloosterpaleizen. Geld en offeranden verzamelden zij om Gods werk te doen, vaak bedelend voor de armen en voor de zieken, maar het is toch duidelijk dat veel van het vette slijk door de omstandigheden hier werd gestockeerd. Dit was twintig eeuwen lang met ups en met downs een sterk multinationaal bedrijf dat een goed product aan de mensheid heeft verkocht.De opvolgers van Petrus waren mannen met grote bekwaamheid. Zij hebben veel bereikt. Zij bezorgden werk in eredienst, klooster en onderwijs. Minder duidelijk is geweest hoeveel zakenlui, huurlingen, kunstenaars, parasieten, zij ook hebben onderhouden. Hebben zij al deze rijkdom gekregen of gestolen ? Hebben zij het gekregen van anderen die het eerder hadden gestolen ? Gidsen, koptelefoons, in alle talen zijn er in deze musea. Na een uurtje slenteren, versnel ik mijn pas om vlugger de Sixtijnse Kapel te bereiken, het hoogtepunt van mijn voettocht doorheen deze grot van Alibaba, versie Paus van Rome. Michelangelo, één van de grootste kunstenaars die de mensheid voortbracht, leverde zijn topprestatie in de Sixtijnse Kapel. Gelegen op zijn rug, met de energie van een leeuw en met de inzet van een genie, schilderde hij het meest hemelse plafond ter wereld. ' De Schepping van de mens en zijn ondergang' heet het beroemste fresco. Toch kreeg de grote Michelangelo geen 10/10 voor wat hij schilderde, omdat volgens de grote heren rond de Paus er toch wat teveel menselijk bloot werd getoond op dat schone plafond. De toeschouwer met zijn kleine ogen wordt overweldigd door de vinger Gods die het vingertopje van de mens Adam raakt en hem uit de onbewustheid doet ontwaken. Er is veel volk, teveel volk in de Sixtijnse Kapel.Vooral Amerikanen. Met gestrekte nek en uitpuilende ogen kijken zij allemaal naar dat plafond.Er is een lichte rumoer van bewondering. Ik vind vooral de engeltjes mooi. Als die vrouwtjes worden dan wil ik binnen twintig jaar ook naar de hemel gaan. Ik voel me redelijk benauwd in de lange en overbevolkte gangen. Men botst er regelmatig tegen mekaar en iedere beleefde Vaticaanbezoeker zegt dan vriendelijk ...mi scusi ...! Wat was ik gelukkiger eenzaam, op mijn fiets in de wijdse natuur, onder de hemels blauwe azuur van Toscane, onder de interplanetaire nachtelijke sterrenhemel van het zomerse Lorreinen !
Etentje in een refter voor toeristen. Voor 23.000 lires rinkelt de kassa. Daarna ga ik wat rusten op een stenen bank in de open lucht. Gedurende enkele minuten komt er naast mij een kleine maar absoluut mooie Aziatische vrouw zitten. Zij heeft blinkend zwart haar,spleetoogjes en is prachtig gekleed. Wanneer zij weer vertrekt vind ik dat ik genoeg heb gezien in deze musea. Langs hoge muren van de ministaat Vaticano vervolg ik mijn wandeling. Zwermen toeristen blijven opschuiven naar de grote ingangspoorten. De enorme koepel van de Basilica di San Pietro, in de vorm van een halve bol, schittert goudkleurig in de warme septemberlucht. Ik had de echte Duomo's van Firenze en van Pisa niet bezocht, maar ergens anders had ik met aandacht naar een maquette gekeken. Toen besefte ik wat Brunelleschi had gerealiseerd , na het begrijpen van wat meetkunde in de ruimte. Voor 6.000 lires mag ik met de lift naar omhoog. Daarna volgen nog vele enge trappen tussen en langs stevige dakconstructies. Tenslotte bereik ik de top van de koepel waar de aanhouders beloond worden met een uniek schouwspel. De uitkijk naar binnen gebeurt van op een korfbalkon. Het panorama naar buiten over de eeuwige stad Roma is natuurlijk schitterend. De stad daar beneden is geen gewone stad. Zij is gebouwd op de ruïnes van onze lange beschaving. Zij is vol met mensen en met monumenten. De Tiber. De zeven heuvels. De tienduizend straten. Het Roma van La Dolce Vita. Het Roma van Romulus tot Berlusconi . Rome is als een zee, tot aan de verre horizon, en tot in het diepe onbekende. Op dat ogenblik word ik omringd door taterende wijven en meisjes uit Polen of Tsjechië, vrouwen met veel schmink en geverfde haren, die zich ouderwets en goedkoop hebben gekleed. Zij zijn vergezeld met mannen die voortdurend met hun neus in een reisgids snuffelen. Zij poseren allemaal samen voor groepsfoto's die zij later aan de buren, familieleden, en collega's op het werk zullen laten zien.
Dan komt voor mij punt nummer drie : het bezoek aan het binnenste van San Pietro. Ik voel me zo klein als een worm uit Borgworm bij het binnenstappen van deze reusachtige tempel. Ik ben maar stof en ik zal tot stof wederkeren, terwijl deze hoge en dikke muren voor de eeuwigheid werden gebouwd. Dit moet de woning zijn van de almachtige onzichtbare God of dan toch van zijn ambassadeur op de planeet Aarde. De pausenkerk moet de mens overbluffen. Om deze constructie op mekaar te stapelen waren enorme durf, majestatische afmetingen, onvoorstelbare financieringsmiddelen, geniale architecten en bouwmeesters, en een dosis waanzin nodig. Binnen volg ik in het zog van een Hollandse groep. Een geleerde gentleman is hun leider en hun gids. Hij gebruikt veel superlatieven en legt alles uit in een taal die ook ik helemaal versta. Hij citeert zovele verschillende pausen en kunstenaars.Voor mij wordt dat teveel. Ik wil een gedacht krijgen van de voornaamste dingen, maar het ' nec plus ultra ' van kerkgeschiedenis en kunststromingen is te zware kost voor mij. Daarom verlaat ik deze taalgenoten en wel met de wil van te gaan zoeken naar het graf van de apostel Petrus. Ik kom aan ' de Piéta' van Michelangelo, een uniek beeld dat me een tijdje boeit. Maar mijn hersens functioneren toch niet goed meer op dat moment. Ik kijk kalm en eerbiedig naar dat prachtige kunstwerk. Daarna daal ik af naar de crypte waar vele topmannen van de Kerk hun eeuwige rust vonden. Enige offerblokken nodigen me uit om lires boven te halen. Men moet eerlijk wezen. In zo een topkerk mag men geen geldstukjes doorheen de gleuven duwen. Dus dok ik af voor de Sint-Pieterpennig 1.000 lires en voor Johannes XXIII 5.000 lires. Deze laatste krijgt van mij wat meer omdat hij op een Legnano koersfiets had gereden, en uit Bergamo kwam zoals Gimondi en Arlequino. Zo heb ik geen papiergeld meer, tenzij ik op geheime plaatsen op mijn lijf mijn reserves bovenhaal, maar dan moet ik hemd,broek, of schoen uitdoen en dat mag niet openlijk in zo'n kerk. O, ja, daar is dan toch een beeld en een graf van de belangrijke Heilige Petrus. Ik streel even met mijn hand de voet van het beeld. Een vrome pelgrim krijgt voor dit eeuwenoude ritueel ook vandaag nog aflaat en strafvermindering in het vagevuur. Maar vermits mijn geweten met zovele dagelijkse zonden werd bezoedeld begin ik plots te denken om ' hic et nunc' de situatie van mijn lei en mijn kerfstok bij Sinte Pieter toch wat te verbeteren. Ik haal daarom uit mijn Mephisto Shoe toch maar een groot biljet. Om daadwerkelijk het Roomse geloof te steunen , en omdat ik dat aan mijn moeder Alina had beloofd, volg ik de pijlen die me naar de sacristie brengen. Ik stap verder tot aan een dikke rode koord die me de weg verspert. Ik doe een paar stappen terug en lees op de muur dat het wel op deze plaats is dat ik mag betalen om heilige missen te bestellen. Ik ga terug achter de rode koord staan in de deuropening en kijk binnen in de octogonale ruimte, waar het riekt naar oude eik, was en wierook. Eerst dacht ik dat die grote sacristie - het is bijna een eetzaal- onbemand is en dat is zo. Want ergens achter een meubel zit een vrouw, een zeldzaam exemplaar van een Eva in de Vaticaanse mannenwereld. Maar is zij echt of is zij een wassen beeld van Mme Tussaud ? Zij beweegt niet. Stilte in de sacristie. Na verschillende minuten geen blik en geen gebaar in mijn richting. Als kleine zondaar die nooit misdienaar was is het me niet mogelijk te weten wat ik nu moet doen. Ik kan toch niet roepen , en in welke taal dan ..., hé, juffrouw, ...of mevrouw de koster ... hier sta ik, en ik ben een echte pelgrim die centen brengt ... . Ik hoest enkele keren , maar de kerkelijke ambtenaar ziet mij niet staan. Misschien heb ik nog niet begrepen dat zij tijdens lunchtijd niet mag gestoord worden. Dus toon ik haar mijn hielen. 100.000 lires. Wat is dat toch voor het Vaticaan. Niet meer dan nihil ! Verzadigd loop ik naar de buitendeur. San Pietro is zo groot dat het nog een echte mars is en een slalom tussen de gelovigen om de open lucht terug te bereiken. Dit was niet mijn smaak. Wie kan er eigenlijk bidden in de grootste christelijke kerk ter wereld ? Dit is een oceaan van luxe, kostbaarheden, rijkdom, en zelfs het altaar van de paus is te ... maar, wie ben ik om ... . Nog een toertje slenteren rond het geweldige plein laat me toe te voelen aan de obelisk van Keizer Caligula. Die was nog zotter dan ik. Hij gaf zijn paard niet alleen een naam , maar hij benoemde het ook tot senator. Mijn Olive Green zou trouwens ook geen slechte figuur slaan in zulke functie. Ik probeer me in te beelden wat het moet zijn als op de stenen van dit plein 200.000 gelovigen staan te wachten op de pauselijke zegen ' Urbi et Orbi' . Wanneer het een Heilig Jaar is betekent dat ook dat er dan een volle aflaat wordt bekomen . Ik koop reeds voor de derde keer in twee dagen een pakje zichtkaarten van Roma. Zichtkaarten zijn mooier dan eigen foto's en vermits ik niemand anders dan mezelf op een kiekje kan brengen koop ik geen andere wegwerpcamera meer. Met de rest van mijn groot biljet laat ik een ijsventer me een grote ijskreem serveren.
Surfez vers le lien ci-dessus pour 100 minutes de tennis de table au plus haut niveau.
Score = 11/5 - 9/11 - 7/11 - 12/10 - 11/3 - 3/11 - 11/3 - pour LIU Shiwen (Chine) COUPE DU MONDE VOLKSWAGEN - FINALE - Individuel - simples Dames.-
Cinq ans après avoir été à 13 ans déjà la révélation d'un championnat du monde pour juniores la teenager chinoise Liu Shiwen a triomphé le lundi 12 octobre 2009 dans un duel épique contre Guo Yue, championne du monde et championne olympique. Ce fut sans doute un match comme ne jamais avait eu lieu auparavant entre jeunes personnes de sexe féminin. Les deux joueuses avaient décidé de rester près de la table afin de réduire les angles et d'augmenter la vitesse des échanges. Elles ont montré un jeu de jambes incroyable. Shiwen servant souvent au milieu de la table à attaqué presque à la vitesse de la lumière dans le revers de son adversaire. Sa supériorité a été indiscutable. Sept mille spectateurs ont suivi chaque détail de ce match en temps réel non seulement à distance mais aussi directement agrandi sur deux écrans géants. Ce fut une organisation merveilleuse avec un programme de musique et de danse entre les rencontres sportives. Ayant reçu une wildcard pour participer parceque encore trop jeune pour une telle Coupe du Monde, Liu Shiwen bat au Gymnasium de Hanghzou les meilleures joueuses sélectionnées pour cette grande compétition . Pour les Messieurs c'est le weekend prochain à l'Universal Sportshall Druzhba de Moscou que 19 joueurs vont s'affronter en trois phases pour la même Coupe du Monde ( Liebherr men's worldcup) . Maze, Boll, Chinois, Sud-Coréens, Japonais, autres Asiatiques, et des représentants de chaque continent y seront présents. Les images télévisées de ces matches seront envoyées en direct vers la Chine et le Japon. Nous pouvons suivre sur Eurosport et sur Allemagne. A ne pas manquer !
Bonjour à vous toutes et tous , bon lundi ! Aujourd'hui nous fétons les " Wilfried " ! Prénoms approchants : Wilfrid ,Wilfred ,Wilfreda .
Dicton du jour : Saint Wilfried ensoleillé, deux jours plus tard emmitouflé !
Issu du germanique wil ,la volonté, et frido, la paix ,ce prénom de chevalier pacifique fut assez fréquent dans plusieurs pays européens dés le haut Moyen Age. On le note en Angleterre, en Allemagne, en Autriche et en France. Il restera en usage jusqu'au XIII ou XIV éme siécle ,puis disparaitra jusqu'a l'époque romantique . L'éclatant succés du célèbre roman de Sir Walter Scott, parut en 1819 " Ivanhoé " , remit ce prénom en lumiére, Wilfrid étant le nom du héros . Il se répandit surtout en Angleterre . En France, il a débarqué dans les années 1960, il est aujourd'hui attribué réguliérement. Saint Wilfried, fut archévéque d'York à une époque troublée de l'histoire d'Angleterre . Défenseur de l'église romaine , opposé à l'esprit nationaliste de nombreux dignitaires religieux , il connut la prison et dut faire pour plaider sa cause deux fois le voyage à Rome .
Il mena pendant quarante ans un apostolat difficile , mais fécond .
Depuis les invasions anglo-saxonnes, l'Eglise était divisée comme le pays. D'un côté les Bretons ou celtes de vieille chrétienté qui refusaient l'envahisseur. De l'autre les Angles et les Saxons. L'Eglise celte refusait l'archevêque anglais de Cantorbery et vivait pratiquement autonome. L'Eglise anglo-saxonne fondée par saint Augustin, cent ans auparavant, était soumise au siège romain. Ce fut grâce à saint Wilfrid et à quelques autres que ces chrétientés fusionnèrent au VIIème siècle et que l'unité religieuse régna dans le pays. Mais la vie de Wilfrid fut très mouvementée. Moine de Lindisfarn, le jeune garçon poursuivit ses études à Cantorbery. Un saint moine, Benoît Biscop, le prit alors comme accompagnateur pour aller à Rome. Et ce voyage fut, pour saint Wilfrid, le début de toute une série. Lorsque les voyageurs passèrent par Lyon, l'évêque de ce diocèse, Delphin, le retint auprès de lui une année entière. A Rome, il se familiarisa avec la pratique de la liturgie et, en rentrant en Angleterre, il se fit l'apôtre de la liturgie romaine. Il fonda le monastère de Ripon en Angleterre. Devenu évêque d'York, il fit entrer au couvent la femme du roi Egfrid qui ne le lui pardonna pas et l'empêcha de rester dans son diocèse. Saint Wilfrid connut ainsi l'emprisonnement puis, par deux fois, l'exil dont il profita pour évangéliser le Sussex, la Hollande et même l'Austrasie où il faillit devenir évêque de Strasbourg. Il put enfin retourner dans son pays et y passer à peu près tranquillement les quatre dernières années de sa vie. Un historien anglais écrit de lui: "Il a fait tant de bien qu'on lui pardonne aisément ses imperfections et ses foucades." Pendant quarante-cinq ans d’épiscopat, il travailla avec ardeur, et non sans peine. Contraint plusieurs fois de céder à d’autres son siège d’York, il se retira soit parmi les moines de Ripon, dont il avait été abbé, soit parmi ceux de Hexham, une de ses fondations. Il mourut à Oundle, une autre de ses fondations, et fut inhumé à Ripon. (24 avril au martyrologe romain)
C'est à Copenhague que le Comité Olympique International s'était réuni pour entre autre procéder à l' Election de son Président. Avec beaucoup de fierté tous les Belges ont appris que Jacques Rogge peut prolonger son mandat pour les quatre années qui viennent. Pendant quelques moments de détente entre les nombreuses réunions au Danmark le Grand Sportif Belge en a profité pour prendre en main une palette dans une salle de sport. Le célèbre recordman du monde du saut à la perche Sergeï Bubka, membre respectable du C.I.O. maintenant, a montré également ses talents en tennis de table. Le Dr. Rogge est content de pouvoir continuer son travail aux plus hauts endroits de l'organisation du sport international. En 2010 à Singapour se présentent déjà les Premiers Jeux Olympiques pour la Jeunesse. Le Président du Comité Olympique, qui est âgé maintenant de 67 ans, plaide pour un sport propre et totalement sans dopage, et pour une ouverture plus grande vers la jeunesse dans tous les pays du monde. Il sait bien que dans le passé comme dans le présent le pingpong a réalisé de grandes et belles choses pour la paix . Il constate avec plaisir que la Fédération Internationale de Tennis de Table avec son programme de développement fait des grands pas en avant sur le continent africain. Monsieur Rogge désire que tous les hommes et toutes les femmes qui pratiquent du sport le fassent avec ces grandes valeurs qui sont le fair play, le respect, la solidarité et la volonté d'arriver plus haut, plus loin, plus vite, ce qui ne sera possible qu'après beaucoup d'entraînement et de recherche de l'excellence.
2. CHRISTINA DE WONDERBARE - ( Brustem 1150 / Sint-Truiden 1224)
Christina Mirabilis- The Astonishing Christina- l'Admirable Christine.
Uit Brustem - nu zo bekend is voor La Chaussée de l'Amour waar veel wordt gezondigd - kwam uit de diepe Middeleeuwen een zalige maagd, een vrouw die tot ver buiten Haspengouw was gekend omwille van de gunsten en wonderen waarvoor zij had gezorgd. Zij werd aanroepen voor een goede bevalling en een goede dood. Haar relieken waren in het bezit van de families van Margaretha van Parma, van de Koning van Portugal, en van de Hertog van Toscane. Straffe verhalen over de vita van deze Christina zijn terug te vinden in oud-dietsche rijmen. Haar wereldvreemde gedragingen waren bovennatuurlijk, met veel fantasie, en gesitueerd in een waanzinnige tijd. Volgens de legende was Christina eerst een vroom weesmeisje dat zorgde voor haar zusjes en voor de dieren op een boerderij. Zij stierf jong en werd opgebaard in de Onze-Lieve-Vrouw- kerk van Sint-Truiden .Tijdens haar begrafenis werd zij plots weer levend en vloog weg als een witte vogel. Zo begon haar buitengewoon leven van heks, sjamane, heilige, begijn, kluizenares, en van vele vreemde bebeurtenissen en wonderen bij de vleet. Opmerkelijk is dat zij altijd onafhankelijk bleef en nooit non werd. Zij stierf zelfs een tweede keer, maar kwam terug om een vriendin te helpen. De derde keer was dan haar echte dood.
3. EDMOND LEBURTON - Le Grand Chef Blanc.
Niet het Vatikaan maar slechts de Goede God zelf zal oordelen wie een heilige was en wie niet. Ik ben er van overtuigd dat er ook heilige socialisten, heilige islamieten, heilige Joden, heilige negers, en heilige 'meisjes van plezier' zijn geweest en zelfs heilige unilingues francophones. Eén van deze laatsten heb ik vroeger nog ontmoet te Borgworm. Hij heeft me zelfs eens een pint betaald. Edmond Jules Isidore Leburton (1915-1997) was een tijd lang de machtigste man van Wallonië. In elk Local des Femmes Prévoyantes en in elk Maison du Peuple hing geen kruisbeeld maar wel grote foto van deze knappe kerel .Vele schone vrouwen hebben levenslang voor hem gestemd. Edmond Leburton studeerde politieke en sociale wetenschappen aan de universiteit van Luik. Deze sympathieke Bourgondiër verscheen overal , bij dag en bij nacht, steeds keurig gekleed en in sterke conditie tussen zijn partijgenoten. Hij heeft veel mensen geholpen. Vanaf 1946 was hij een groot politieker en dat bleef hij gedurende 35 jaren tot in 1981. Hij bracht het tot eerste minister, minister, partijvoorzitter, voorzitter van de mutualiteiten, burgemeester, kamervoorzitter. Hij was zeer lang een topspeler in de nationale politiek en boxte tegen kanjers als Leo Tindemans, Paul Van den Boeynants, Wilfried Maertens, Gaston en Marc Eyskens. In zijn stad Waremme zal hij nooit worden vergeten.Toch spijtig dat hij zo weinig Vlaams heeft gesproken, zullen kwade tongen zeggen, maar eigenlijk kon Edmond Leburton wel zijn tweede landstaal want hij was zeker slim genoeg.
4. JAN CARLIER. ( 1915- 1994) - Vader van Willy-Paul Carlier. De vriendelijke Jan Carlier uit een familie die reeds lang voor vervoer van personen had gezorgd, was een pionier van het volkstourisme in Haspengouw. Deze gelovige man, die geen liberaal was ook al koos hij als naam voor zijn bedrijf De Blauwe Vogel , begon in 1929 autocarbedevaarten naar Lourdes in te richten. In die tijd , zonder goede wegen, waren dat avontuurlijke tochten dwars door het grote en diepe Frankrijk. De Lourdesspecialist breidde weldra zijn aanbod uit met kortere en met langere tochten naar Banneux, Beauraing, Kevelaer, La Salette, Lisieux, Rocamadour,Fatima, Roma, Compostela . De Haspengouwse bevolking die volgens de Mechelse catechismus en het overheersende Roomse geloof leefde kreeg van reisorganisator Carlier kansen om alle voornaamste pelgrimstochten te beleven volgens ethische, gelovige, en financiëel haalbare normen. Tienduizenden gewone mensen maakten hun eerste grote reis met de autobussen van De Blauwe Vogel. Meer dan alle geestelijken zorgde Jan Carlier dat de Haspengouwse mensen meer en beter gelovig werden door bezoek aan gewijde oorden. Naast zijn beroep van reisorganisator was Jan Carlier ook een groot voetballiefhebber die samen met Pol Massa STVV naar omhoog heeft gebracht. De zakenman Carlier verdient in aanmerking te komen voor zaligheid. Als leek predikte hij dat bidden goed was, maar dat op bedevaart gaan nog beter was.
Ondanks mijn eerbied en bewondering voor de Heilige Padre Damiano die ik reeds meerdere keren bewees door een aftrekbare gifte aan de Damiaanactie, wil ik tijdens deze week van de heiligverklaring van De Grootste Belg het even hebben over enkele andere heiligen van bij ons in Limburg, Haspengouw, Hesbaye, en voormalig Prinsbisdom Luik. Het zijn heiligen die al werden vergeten of die nog altijd niet werden erkend en misschien dat zelfs nooit zullen worden. Maar de toekomst zal nog bewijzen dat zij toch veel belangrijker waren dan de meeste B.V.'s en de vele beroemde niet-maagden uit Dag Allemaal van vandaag. Ik beperk me om het kort te houden tot vier heiligen, evenwel wetende dat er nog veel meer zijn buiten mijn quattuor.
1. HET HEILIG PATERKE VAN HASSELT.
Jean-Louis Paquay - geboren te Tongeren in 1828 en gestorven te Hasselt op 1 januari 1905 om 15 uur. Ergens tussen de panden van de jeneverstokers ligt de simpele graftombe van de minderbroeder Valentinus die reeds tijdens zijn aards bestaan door de Limburgers als een levende heilige werd beschouwd. Dagelijks komen er in de kapel van het paterke van Hasselt tientallen mensen schietgebeden of de rozenkrans bidden, gelovigen die goed weten waarom zij dat doen omdat de volksheilige hen of hun familie reeds heeft geholpen of nog zou kunnen helpen. Lowieke Paquay , zoon van een boer en van een cafébazin, volgde zijn humaniora in het Klein-Seminarie te Sint-Truiden (waar ikzelf ook het zevende studiejaar volgde maar nadien niet meer welkom was wegens mijn slechte punten op Gedrag en Godsvrucht...). Hij verkoos van minderbroeder Franciskaan te worden. Gedurende een halve eeuw zou hij te Hasselt vooral bekendheid hebben als biechtvader. Hij kon de gedachten van de mensen lezen en de toekomst voorspellen. Hij versterkte het geloof van ontelbare gewone mensen , troostte de zieken en de stervenden, en hij bracht vele zondaars terug naar God. Maar het Paterke van Hasselt was niet erg geliefd door het Vatikaan. De meeste geschriften van deze minderbroeder werden verbrand. Een dossier over de Hasseltse Heilige werd opgesteld in zes talen maar bleef een eeuw liggen alvorens Valentinus dan toch officieel zalig werd verklaard.
Maître Corbeau, sur un arbre perché, Tenait en son bec un fromage. Maître Renard, par l'odeur alléché, Lui tint à peu près ce langage : "Hé ! bonjour, Monsieur du Corbeau. Que vous êtes joli ! que vous me semblez beau ! Sans mentir, si votre ramage Se rapporte à votre plumage, Vous êtes le Phénix des hôtes de ces bois. " A ces mots le Corbeau ne se sent pas de joie ; Et pour montrer sa belle voix, Il ouvre un large bec, laisse tomber sa proie. Le Renard s'en saisit, et dit : "Mon bon Monsieur, Apprenez que tout flatteur Vit aux dépens de celui qui l'écoute : Cette leçon vaut bien un fromage, sans doute. " Le Corbeau, honteux et confus, Jura, mais un peu tard, qu'on ne l'y prendrait plus.
J'ai fait un grand nettoyage dans mon bureau. Plus de cinquante kilos de divers livres anciens ont pris le chemin vers les vieux papiers . Mais je fus touché par la beauté d'un grand poème de Jean de la Fontaine qui sent si bon la jeunesse et les bancs de l'école.
From Oceanside in California to Annapolis in Maryland.
Het hoogst mogelijke doel dat een wielrijder zich kan stellen is nog altijd natuurlijk het winnen van de TOUR DE FRANCE of het veroveren van de trui van WERELDKAMPIOEN. Maar niet iedereen kan begin XXIste-eeuw doordringen in het gesloten wereldtje van de PRO TOUR, maar toch blijven er nog vele mogelijkheden op dat prachtige tuig met twee wielen, pedalen, een zadel en een stuur. De Mont Ventoux of Alpe d'Huez beklimmen, dat was een paar jaren geleden nog een opmerkelijke prestatie, maar sedert zovele zomerse toeristen, Vlaamse politiekers, schoonmoeders en gehandicapten de kale berg hebben beklommen betekent dat ook niet veel meer. Neen, zo'n allergrootste wielerprestatie zal nu wel elders liggen. Ik denk daarom aan de R.A.A.M. en die wordt duidelijk The World's Toughest Bicycle Race geheten in het land van Obama. Voor de meesten onder ons, van kindsbeen af liefhebbers van kauwgum, coke, westerns, milkshakes, pizza's en hamburgers, rock 'n roll , Mickey Mouse, Madonna, enz. blijft alles wat uit de USA komt toch nog altijd blinken.
Het is duidelijk dat het niet langer uit onze simpele kermiskoersen rond kerktorens, waar nog maar weinig pastoors de gezegende dienst verzekeren, dat er nog zoals weleer wielrenners zullen komen die in alle landen op onze planeet koersen kunnen winnen. Als het niet in een veldrit is, tussen hagen en door grasland, met een beperkt deelnemersveld, op een parkoers en over een lengte dat ook al door Belgen werd uitgekozen dan zien we weinig landgenoten op ereplaatsen. Tijd dus om eens te bekijken met een vergrootglas hoe het elders en hoe het anders gebeurt. Zoals bijvoorbeeld in het grote land waaruit Greg LeMond en Lance Armstrong kwamen.
The Race Across America wordt gereden in de maand juni. Het is een tijdrit van méér dan 3000 mijlen voor sportlui met ultra-uithouding. De deelnemers worden ingedeeld in verschillende kategoriën. Er mogen tijdrijders solo meerijden op een tijdritfiets maar ook op een ligfiets, ploegen van 2 rijders, tandems waarop 2 rijders, aflossingsploegen met 4 of 8 leden, dames, heren, gemengd, en 60-plussers. Er wordt gereden voor vele verschillende klassementen volgens de doelgroepen. De traagsten vertekken op maandag en de snelsten vijf dagen later. Voor allen geldt de regel dat eens de chrono begint te tikken, de tijd oploopt ook tijdens alle rustpauzes. De rijders leggen 400 tot 565 km af per etmaal. Solorijders slapen af en toe wat. Teams rijden non-stop. Er is geen gangmaking. De rijder heeft veel wind tegen. Hij wordt voortdurend gevolgd door één technische volgwagen. Een tweede wagen en een camper of camionette zijn nooit ver. Er is radioverbinding tussen de tijdrijder en tussen zijn helpers, die met zeven of acht zijn verdeeld over drie voertuigen. Alléen als de rijder, na maanden voorbereiding en organisatie, over een goed team verzorgers en raadgevers beschikt kan hij de meet halen. Tot vandaag slaagden 53% van de starters ook de finish te halen . Onderweg komen de concurrenten langs 51 controleposten geheten Time Stations en zij fietsen door de woestijn, over bergen, doorheen eindeloze vlakten naar hun ver doel.
Wie nu vroegtijdig inschrijft krijgt een reductie. Deelnemen aan deze ultraproef kost veel geld. Maar toch zijn er 8 maanden voor de start 2010 reeds 41 deelnemende teams ( ook een solo-rijder moet als een team worden beschouwd) komende uit de USA, Denemarken, Engeland, Brazilië, Slovenië, Duitsland, Oostenrijk, Spanje, Zwitserland, en dat is nog maar een begin . Deelnemer en befaamd ultra-rijder Kevin Kaiser, zoals naar Amerikaanse gewoonte, legt op internet duidelijk uit hoe zijn budjet er uitziet voor deze marathon over het Amerikaanse continent. Inschrijving = 2.150,00 $ Huur van twee volgwagens = 2.400,00 $ Brandstof voor 15.000 mijlen = 2.12,00 $ (huurwagens + eigen van) Vliegtuigtickets = 1.530,00 $ Hotelkamers (39 overnachtingen) = 2.925,00 $ Maaltijden 8 personen/14 dagen = 2.800,00 $ Kleine kosten = 383,00 $ Totaal = 15.000,00 $ (minimum zonder pech).
Deze Kevin Kaiser was in 2009 vijfde in het voornaamste klassement. Hij reed gedurende 10 dagen, 17 uren, en 3 minuten. Om zijn groot uithoudingsvermogen te trainen reed hij sedert 1998 reeds vele ultra-ritten over 750 mijlen en ook de 1.200km Parijs-Brest-Parijs met de vaste pion.
Als we vandaag op 10 km van de aankomst op een col de vedetten nog samen zien, en als een Ronde van drie weken wordt beslist op één uur in een tijdritje of tijdens een korte strijd op de voorlaatste dag, dan begin ik me toch vragen te stellen. De wielersport veranderde vaak sedert 1869. Ik zie in de RAAM toch iets groot en sterk zoals lang geleden de wielersport was van Charles Terront, Maurice Garin, Lucien Lesna, Louis Mottiat, Hubert Oppermann. Dat waren de mannen van de lange fond, waarmee het wielrennen op de weg begon. Ik denk aan de vroegere ritten in de Tour (Les Sables d'Olonne-Bayonne- 482 km), aan Bordeaux Parijs en andere verdwenen koersen die bepaalden dat wielerkampioenen een grote uithouding moesten hebben . Ook in de eerste zesdaagsen en in de klassieke Bol d'Or waren de werkuren voor de dwangarbeiders zeer lang. De namen van die mannen van de lange afstand blijven gekend, terwijl de meeste snelle pistiers - die meer verdienden en de aristocraten van de fiets waren - thans reeds vergeten zijn en hun wielerbanen werden afgebroken. Tenslotte vind ik het tof van de naam (Jure) Robic terug te vinden bij de kampioenen marathonmannen van de R.A.A.M., omdat in mijn prille jeugd (Jean) Robic op de kostbaarste prentjes stond die wij verzamelden en waarvoor wij soms hebben gevochten tegen zij die tijdens het éénentwintigen vals speelden. + Zie de bijkomende foto's over The ultra-endurance Bicycle Race made in the USA.
Ik ben Journée Wilfried Emile, en gebruik soms ook wel de schuilnaam PAPOUM.
http://www.youtube.com/watch?v=DZkXR9wmE-w
Toi qui marches dans le vent
Seul dans la trop grande ville
Avec le cafard tranquille du passant
Toi qu'elle a laissé tomber
Pour courir vers d'autres lunes
Pour courir d'autres fortunes
L'important...
L'important c'est la rose
L'important c'est la rose
L'important c'est la rose
Crois-moi
Toi qui cherches quelque argent
Pour te boucler la semaine
Dans la ville tu promènes ton ballant
Cascadeur, soleil couchant
Tu passes devant les banques
Si tu n'es que saltimbanque
L'important...
L'important c'est la rose
L'important c'est la rose
L'important c'est la rose
Crois-moi
Toi, petit, que tes parents
Ont laissé seul sur la terre
Petit oiseau sans lumière, sans printemps
Dans ta veste de drap blanc
Il fait froid comme en Bohème
T'as le cœur comme en carême
Et pourtant...
L'important c'est la rose
L'important c'est la rose
L'important c'est la rose
Crois-moi
Toi pour qui, donnant-donnant
J'ai chanté ces quelques lignes
Comme pour te faire un signe en passant
Dis à ton tour maintenant