|
Onverdraagzaamheid
De toename van de onverdraagzaamheid lijkt een feit.
Mensen die klagen wegens het gejoel van kinderen op een speelplein of in een kinderopvang, met de regelmaat van de klok hoor je daarvan. Toen zij kind waren, zaten ze 20 jaar lang met plakband over hun mond gekleefd vastgebonden in een hoekje opdat niemand hen zou horen, toch?
In Ninove zitten een paar oudjes met een riek achter kinderen aan, zodat buren protesteren (zie foto boven links)
Nu in Gent. In een appartementsgebouw wonen enkele kankerpatiënten die voor overlast zorgen; ze braken luidruchtig, en nu en dan komen vrijwillige helpers met de lift op en af om hen te verzorgen.
Wie voor een apprtement kiest, woont nooit apart, maar in coëxistentie met de buren. De lift is voor iedereen zolang de personnen in kwestie niet totaal vreemd zijn aan de inwonenden.
Velen hebben de mond vol van solidariteit (vooral tijdens de verkiezingsperiode), tot het op daden aankomt.
Tomorrowland, ook al zoiets droevigs, want het zou iets prettigs moeten zijn, behalve voor de omwonenden, die de 'pret' opgedrongen krijgen door dagenlang gejoel, gedaver, gedreun en gegil. Naast een bouwwerf krijg je tenminste nog nachtrust.
Het recht op pret moet voorrang krijgen op het recht op rust, althans voor enkele dolle Tomorrowlandfanatiekelingen, die de mensen bedreigen die durven verzet aan te tekenen tegen deze Dance-extravaganza.
Ik ben zelf heel onverdraagzaam.
Ik verdraag geen onverdraagzaamheid.
|
.
.