Verdriet

ik heb gehuild, dagen lang.
in de hoop dat ik alles vergeten kan.
vreselijke dingen spoken door mijn kop,
en de gedachte: als ik er nou eens mee stop?
de pijn is en blijft groot.
en die vreselijke gedachten in mijn hoofd.
soms kan ik het leven niet meer aan,
en zie ik niemand meer staan.
dan denk ik alleen aan mezelf, wat het beste is.
maar ik weet als ik het doe dat ik me vergis.
alles word beter op zijn tijd.
maar ik wou even zeggen
dat het me spijt!!!