Vrijdag 7 april 2006
Verdriet
Lachend sta ik meestal op een fotoLachend... om het onderhuidse verdriet niet te tonen
Een verdriet dat me zelden verlaat
Mijn kind is ziek
En dan vraag ik me af, waarom
Ik wil het zelf dragen, ik ben oud
Waarom treft het een jonge mens
Aan het begin van alles
Wat doet het pijn, wat knaagt het
Als moeder ga je er soms aan kapot
Je speelt toneel, je zet je leukste masker op
Want droeve mensen schuwt men dikwijls
Gelukkig kan ik mijn verdriet
Soms in woorden omzetten
Dat helpt een beetje
En verder steunen, raad geven,proberen helpen
Meer kan je niet doen
En je wou zo veel méér......
Geschreven door 61bene om 12:00
Reageer op dit bericht
