Archief

Het zonnetje kwam door de wolken piepen. Dat is goed weer om nog eens een uitstapje te doen. Op gezapig tempo genoten we van ons ontbijtje en de dagelijkse ochtendrituelen. We deden nog het nodige om onze blog zoveel mogelijk in orde te brengen want we namen de laptop mee op citytrip naar Almeria. We zullen er wel ergens een FreeWifi zone vinden want hier op de camping is het nog steeds noppes. De foto’s werden van het fotoapparaat gedownload. Nadien reden we naar Almeria. Op ongeveer 1.5km van het centrum ontdekten we een parkeerplaatsje en deden de rest te voet verder. Ondertussen zijn we al geoefende stappers geworden. Doorheen kleine winkelstraatjes ontdekten we een Mercado. Op de onderste verdieping bevonden zich vele mooie en propere visstanden. Sommigen hadden hun vissen wel op een zeer mooie manier tentoongesteld. Op de eerste verdieping was het vooral groente en fruit. Ook hier was het fruit netjes op mekaar getast. Mooi om zien eigenlijk. We verlieten de Mercado langs een andere zijde en genoten verder van de kleine straatjes met bars en winkeltjes. Zoals in vele grote steden hier hebben ze ook in Almeria een kathedraal. Midden in het centrum duikt dan plots een indrukwekkend gebouw op.  Het was al na de middag en we aten onze picknick op een pleintje in de buurt. Vol nieuwe energie beklommen we het oudere gedeelte van de stad tot aan het Alcazaba. Van hieruit had je een prachtig zicht over de stad en de haven. Wonder boven wonder moesten we hier niet betalen en kregen zomaar een plannetje van het Alcazaba in het Frans toegestopt. Een heel mooi vernieuwde trap bracht ons tot bovenaan. We genoten van mooie tuintjes waardoor een lange waterval tussen de trappen neerdaalde. Steeds verder kwamen we aan het oudere gedeelte wat zeer mooi gerenoveerd was. We namen de nodige tijd om alles rustig te bekijken. Door de weinige bezoekers konden we mooie foto’s nemen. Bij het verlaten van het Alcazaba namen we de wijze raad van de gids ter harte om kris kras terug af te dalen doorheen de smalle kleurrijke straatjes van de oude visserswijk tot aan de boulevard beneden. We namen de afslag in de grote nieuwe winkelstraat en stopten bij Mc Donalds. Hier is FreeWifi en konden we onze blog opladen. Linda had zin in een ijsje en terwijl zij zich met de laptop bezig hield, ging ik bestellen. Ik moest me terug aanmelden bij Linda want de ijsmachine was stuk. Dan terug aanschuiven voor een drankje. Onze mails werden ook nagekeken en we trokken terug op zoek naar onze auto. Met een goed gevoel sloten we de avond af, het was weer zeer mooi geweest vandaag.

Stany

Verdoeme, verdikke, we hebben weer pech zeg. Hoe is dat nu toch mogelijk, zo’n pech hebben. In de gidsenboekjes hadden we gelezen dat er 40 dagen per jaar geen zon was in deze streek. En ja hoor, uitgerekend nu dat wij er zijn moet dat zo’n dag zijn. Dat is toch wel om iets te krijgen hé. ( grapje natuurlijk)  Heel de dag was het fris geweest en iedereen op de camping zat dan ook in zijn caravan of mobilehome. Voor de middag hebben we een hele trip met de auto gemaakt om naar de winkel te gaan. 21 km moesten we rijden om een grootwarenhuis te vinden. Dit is het kortste bij hier. Je moet niet vragen hoe die mensen hier leven in die kleine gehuchten hier. Oh ja, onderweg hebben we de koop van ons leven gemaakt. We hebben een klein vakantiewoninkje gekocht hier. Bekijk de foto’s maar. Hier en daar een klein beetje werk ,maar dat moet goed komen denken we. In het grootwarenhuis was wel alles te vinden en we kochten genoeg zodat we een paar dagen verder konden. 42km op en af naar de winkel kan je niet alle dagen doen.  Na de middag bleef het dus fris en hielden we ons wat bezig met hobbyzaken. Hopelijk is het morgen terug het zonnetje dat de kop opsteekt en kunnen we terug buiten.

Stany

Wegens problemen met het internet hier op onze nieuwe camping kunnen we niet dagelijks of om de twee dagen posten nu. Belgacom of Telenet heeft het internet van de camping afgesloten om de een of andere reden. Er is al een grote vergadering met de eigenaar en de campinggasten geweest hier op de camping maar het antwoord kende ik al wel een beetje. Maniana komt het in orde. Dus beste lezers even geduld nu, maar we schrijven verder hoor.

’t Was weer een doorreisdag vandaag. Vanaf ’s morgens vlogen we er in want meestal willen we zo snel mogelijk weer op ons plekje zitten op de nieuwe camping.
Het werk begon dus met het inpakken van de voortent, het opbergen van tafel en stoelen, het afbreken van de satelliet en het meenemen van Yuna’s slaapplekje.
Daar waren we weer zo’n uurtje mee zoet.
De reisweg bedroeg zo’n 225 km. We reden vanuit de buurt van Malaga naar het meest oostelijke plekje van de zuidkust van Spanje: Almeria. We konden een groot deel langs de autobaan rijden. Af en toe kronkelde hij langsheen de kust. Daar hadden we mooie vergezichten over de zee. Maar dan wendde de weg zich weer tussen de bergen. De uitlopers van die bergen zijn vaak uitgekapt om de autoweg te kunnen aanleggen. Je merkte echt dat ze stukken uit de uitlopers van de bergen hadden weggekapt. Het leken steeds doorsneden van een kerstbuche en aan de andere kant van de weg ook zo’n uitsnede. Ook veel korte tunnels voerden ons doorheen de heuvels. Ik vond het niet mooi maar ja, als die wegen er niet zijn konden we niet doorreizen, hé.
Nog zo’n lelijk verschijnsel waren de plastieken dorpen die we langsheen de weg zagen. Heel wat vierkante kilometers in de omtrek zagen we serres die opgetrokken waren uit plastiek en gaas. Het leken zowat nomadententen die kriskras door mekaar stonden. Er was geen enkele structuur in terug te vinden. Alles stond ongestructureerd bij mekaar. Hier in Spanje noemen ze het ook wel eens de vruchtbare wintertuinen van Europa waar van de herfst tot het voorjaar, groente, fruit en bloemen worden geoogst.
Het laatste stukje van onze reisweg kwamen we terecht in een natuurpark waar ook onze camping zich bevond. Hier leek het rustig en mooi. Hier konden we tot rust komen.

Linda

Vorige avond hadden we nog wat af te rekenen met enkele windbuien. Linda vertelde me dat er deze nacht ook nog zo’n windbui was geweest ,maar die heb ik helaas gemist. Je kan niet altijd even scherp staan, hé. We deden het rustig aan in de ochtend en daarna vertrokken we naar Torrox-Costa. We hadden gelezen dat hier het mildste klimaat van europa was. Toen we er aan kwamen zagen we dat er langs de grote weg een hele grote markt was. We parkeerden onze auto op een terrein waarvan de eigenaars 1€ vroegen t.v.v. behulpzame kindjes. Die 1 € hebben we graag gegeven. Yuna was ook mee en we besloten om hem mee over de markt te nemen. Normaal heeft ze het niet zo met een massa drukte en kleine kinderen, maar wonder boven wonder heeft ze het reuze goed gedaan. De markt was een bonte mengeling van Spanjaarden en Zuiderlingen die er met van alles en nog wat stonden. Op het einde van de markt sloegen we af richting strand. We kwamen op een mooie dijk zoals je bij ons ook zou aantreffen. Rustig kuierend ontdekten we een mooi terrasje om er iets te drinken. Helaas werden we prompt de toegang geweigerd omwille van Yuna. Geen honden toegelaten op het terras. We vervolgden onze weg en probeerden een ander terras met succes. Heerlijk in het zonnetje genoten we van een wijntje. Daarna aten we op de dijk onze boterhammetjes op en keerden terug naar onze auto. We reden verder naar Torrox dat een beetje verder landinwaarts gelegen is. Het is een wit terrassendorpje. We klommen te voet in de straatjes en net toen we wilden zeggen dat het eigenlijk maar niets was ontdekten we het mooie centrum van het dorpje. Via de auotsnelweg reden we nog even verder naar Vélez- Malaga dat in de buurt van onze camping lag. Eigenlijk een nieuw opgebouwd stadje. Nadien reden we,  na onze mooie dag, weer huiswaarts. We kregen weer te maken met de wind die zo af en toe de kop opstak. Zou het dan toch te maken hebben met de streek want in Torrox hebben we daar dus niets van gemerkt.

Stany         

Vandaag zag het weer er minder goed uit. We hadden natuurlijk niet te kampen met vriestemperaturen zoals bij jullie maar er was heel veel wind. En die wind voelde erg fris aan.
Onze voortent bood ons de nodige bescherming. Buiten zitten was vandaag geen optie.
We moesten nog heel wat tekstjes op onze blog zetten en de foto’s moesten eens nodig gesafed
worden. Dat waren ideale werkjes om op een minder mooie dag uit te voeren. Ik was er een tweetal uurtjes mee zoet.
Stany genoot na de middag van het Belgisch kampioenschap veldrijden op tv terwijl ik verder las in mijn spannend boek.
De camping waar we nu logeren is een specifieke plek voor Spaanse weekendtoeristen. De meeste plekken zijn bezet door vaste caravans die helemaal aangelegd zijn met terrasjes en tuintjes. Sommige tuintjes doen me denken aan een minioerwoud terwijl andere tuintjes rust en schoonheid uitstralen. Je zal het zelf wel merken op de foto’s.
Een winderige zondag werd het voor ons. Even bijtanken, even tijd voor broodnodige taakjes en even tot rust komen, was vandaag onze boodschap.

Linda

Als je zou denken dat het leven hier allemaal maar rozengeur en maneschijn is, hebben jullie het goed mis hoor. Ook hier moet er af en toe gewerkt worden. Linda had de lentekriebels gevoeld en ze deed prompt de gordijnen uit onze caravan om ze eens te wassen. Waar moet je dan als man kruipen??? Je leeft zo dicht op elkaar dat je wegcijferen geen zin heeft. En zeggen dat ik eens naar een vriend zou gaan, kan ook niet , want ik heb er hier geen. Enkel een goede vriendin en dat is dan mijn vrouwke. Dus… Dan maar voorgesteld om alleen de afwas te gaan doen, dan maak ik me ook nuttig, nietwaar. Het is zaterdag dus moesten we ook nog zien dat onze frigo bijgevuld geraakte. Na de middag deden we het rustig aan. Ik haalde onze stalen rossen nog eens van stal en we reden ermee tot Torre Del Mar. We hoopten er het dorpje eens te bezoeken. Op de kaart zagen we dat er een haventje was afgebeeld in het volgende dorpje Caleta De Velez. Via een mooi aangelegd fietspad arriveerden we er. We zagen er wat jachtjes en bootjes liggen maar helaas waren alle toegangswegen ernaartoe afgesloten zodat we niet konden genieten van een wandelingetje erlangs. Dan maar terug langs de dezelfde weg naar Torre Del Mar. We namen er het dorpsplannetje bij dat we op de camping gekregen hadden, maar heel het dorp is eigenlijk nieuw opgebouwd met hoge appartementen en er is niets dat op een oude dorpskern wijst. Bij een panaderia kochten we nog een gebakje als vieruurtje en keerden terug huiswaarts. Spanjaarden zijn eigenlijk ook wel zoetebekken en hebben heel wat gebakjes en zoetigheden in hun winkels liggen.  Ondertussen was er wat meer wind komen opzetten en besloten we ons gebakje op te eten met een warm tasje koffie en thee.
 ’s Avonds nog een lekkere fondue gedaan met ons twee, tja vrienden hebben we hier niet, he. Maar met mijn lief vrouwke aan mijn zijde is dat méér dan één groot feest. Den afwas is voor morgen, dat zegt genoeg hé???

Stany

De zonsondergang van gisterenavond was prachtig. Het was lang geleden dat we voor zoiets moois de tijd en de kans kregen om het te zien. Het duurde slechts enkele minuten vanaf dat de zon de zee lijkt te raken en het moment dat je alleen nog maar een streepje ziet. Het was buitengewoon, formidabel en onvergetelijk.
Zoals Stany het gisteren al vertelde, ligt de zee aan de overkant van de weg. Dat vond ik een goede reden om onze Yuna eens te laten zwemmen in de zee. We weten dat ze zo graag zwemt maar het is niet altijd voor de handliggend om met een natte hond op stap te gaan.  Vandaag waren er geen uitvluchten te verzinnen dus: het werd Yuna haar dagje. En of ze er van genoot!!!! Ze spurte gelijk naar de branding. Zonder aarzelen sprong ze het water in. Al gauw zagen we alleen haar hoofd nog boven water en dobberde ze zalig in het rond. Heerlijk om naar te kijken. Wij waagden alleen onze voeten in het water. Ik mag er niet aan denken om helemaal onder te gaan. Brrrr… Af en toe kwam Yuna eens tot bij ons maar zo gauw ze kon sprong ze weer in de zee. Je kon het vergelijken met een dartelend lammetje in de wei. Jammer dat ze zo lang nat blijft. Het was al bijna avond toen ze helemaal droog was.
Na de middag  konden we in het zonnetje zitten. We moesten wel meermaals onze stoelen verzetten
want als de zon achter de bomen ging, was het veel te fris. Maar die verhuis hadden we er zeker voor over.

Linda

Als nomaden verhuizden we vandaag terug en zouden ons weer richting kust begeven. We zijn precies op de vlucht voor iets, zo altijd maar doorreizen. Maar geloof ons, het is echt de moeite en we zien veel. Soms hebben we de indruk dat we te weinig tijd hebben om zo bv onze blog bij te werken of om eens echt te rusten en te ontspannen. Maar genieten doen we zeker, wees maar zeker. Vannacht was de condens niet zo intens geweest zodat de voortent niet te nat was en was het inpakken snel gebeurd. Een van die twee stratierhonden heeft het leuk gevonden om zijn tanden in onze satellietdraad te zetten. Maar we hebben nog beeld en klank. De rotbeesten… Rond 10u vertrokken we. Onze nieuwe camping vonden we op 5 km van Torre Del Mar. Om 12.30u stond ons hele hebben en houden al terug op een goed plekje. Na de het middagmaal reden we snel naar de winkel om de voorraad bij te vullen. Nadien genoten we heerlijk van een biertje en een glaasje water en van het zachte klimaat hier. Als avondeten maakte Linda heerlijke mosselen, met een stokbrood en glaasje rode wijn erbij was het helemaal af. Na het eten haastten we ons snel om nog even naar de  zonsondergang te gaan kijken. De zee is hier aan de overkant van de weg gelegen. De zonnegloed deed ons eraan herinneren dat deze dag weer afgesloten kon worden.

Stany

We beslisten om met de auto naar Granada te gaan. Niet dat de treinreis ons was tegengevallen maar de treinen rijden hier niet frequent. Met de eerste trein zouden we pas na elf uur in Granada aankomen. Dat vonden we vrij laat. Vandaar de keuze om met eigen vervoer te gaan. Toen we met de auto door heuvels steeds hogerop reden merkten we dat de buitentemperatuur rond het vriespunt lag. Het was er behoorlijk kouder dan aan de zuidkust. Maar we waren voorzien van trui en jas zodat we deze unieke stad zonder probleem onder de loep konden nemen. Het eerste monument op onze wandelweg was de kathedraal. Hij leek ons enorm groot maar veel minder elegant dan die van Sevilla. Eén brede rechthoekige toren trok de aandacht.
Rond deze kathedraal tref je vele bazaarwinkeltjes met vooral oosterse kleinoden. Gewoon gezellig om even in rond te dwalen en je zintuigen te prikkelen.
Toen gingen we op zoek naar het Alhambra. Het is een Moors gebouwencomplex dat gebouwd is op een bergrug. We moesten een heel eind wandelen eer we aan de ticketverkoop waren. Maar eens we op het terrein waren, merkten we dat het meer dan de moeite waard was. Vooral het Nasridpaleis was bijzonder mooi. De zalen zijn steeds rondom binnenplaatsen gebouwd. De plafonds zijn vaak versierd met ingelegd houtwerk. De vloeren zijn van marmer en de zuilen zijn versierd met albaststucwerk. Het geheel straalt rust, koelte en schoonheid uit.  Het is onvoorstelbaar hoe goed dit eeuwenoud paleis bewaard is gebleven. Een deel van het vroegere Moorse paleis is door de latere koningen verbouwd. Dit deel heeft een heel andere uitstraling.
In één van de vele tuintjes aten we onze bokes maar vandaag met verkleumde handen i.p.v. in een heerlijk zonnetje.
Het Alcazaba is een burcht met torens en omliggende gebouwen die vroeger een militaire functie had. Vanaf de torens hadden we een prachtig uitzicht over de stad en in de verte zagen we besneeuwde toppen van de Sierra Nevada.
Via prachtige tuinen met vijvertjes  kwamen we aan de Generalife, het zomerpaleis van de Moorse vorsten. Dit is in minder goede staat maar vooral fonteinen en mooi aangelegde bloemperken geven het geheel een sprookjesachtig uiterlijk.
Met een heel aangenaam gevoel verlieten we het Alhambra om de binnenstad van Granada verder te verkennen. Onze eerste indruk van de binnenstad was minder positief maar toen we een terrasje ontdekten en genoten van een glaasje wijn, kregen we van de kelner een bordje met een kleine portie paëlla. Dat was een leuke verrassing. En ’t zijn de kleine verrassingen die onze reis zo bijzonder maken.
We verkenden nog even de buurt van de kathedraal en ontdekten vele kraampjes met gedroogde kruiden. We kochten een kruidenmengeling om thee van Granada te maken. Ik ben eens benieuwd of de thee even sprookjesachtig zal smaken dan de paleizen in het Alhambra.
We onthouden dat het in Granada opmerkelijk frisser was maar dat het een stad is die je zeker op je verlanglijstje mag zetten.

Linda