Archief

Vandaag kreeg ik droef nieuws te horen. Een kindje van mijn klas is overleden. Even wil ik wat tijd
voor mezelf. Alles op een rijtje zetten. Verslagjes schrijven van onze uitstapjes gaat me even niet af.
Stany zal voor de volgende dagen de reporter van dienst zijn. Ik geef hem het woord:

Linda

Zoals jullie al  weten werd ik ‘s morgens verrast toen ik van de douche kwam. Linda stond me in paniek op te wachten met het droevige nieuws. Het nieuws heeft ons vlug bereikt, waarvoor onze dank. Je ziet het, we zijn nu wel 2365km van huis af, maar de technologie staat voor niets. Voor de middag deed Linda even een grote wandeling met Yuna om alles proberen te verwerken. Ik bleef thuis om haar de ruimte te geven. Eigenlijk gaat er geen dag voorbij zonder dat ze aan haar klasje denkt, geloof me. Is het niet overdag ,dan is het ’s nachts.

Na de middag trokken we dan met de auto op uitstap naar de wandeling die we eigenlijk gisteren wilden doen. We kwamen langs een klein prachtig dorpje, net voor we op de eindbestemming kwamen. Vermoedelijk is dit hier in volle zomer een overrompeling van mensen. Dit konden we ons zo voorstellen. Te voet liepen we de laatste honderd meter naar het begin van het spektakel. We daalden af via trappen in de rotsen, die ons leiden naar een prachtig zicht op de baai en de kliffen. We namen de nodige foto’s voor ons archief en vervolgden onze weg. Trappen uitgehouwen in de rotsen namen ons mee naar een ander panorama. De natuur kan toch zo prachtig zijn. Wat wij in de wereld toch niet allemaal hebben, nietwaar? Nadien reden we met de auto via een binnenweg terug huiswaarts, waar we onderweg nog halt hielden om een klein dorpje aan de overzijde van Portimao te bezoeken. Er waren kleine straatjes die je te voet via treden moest bezoeken. Prachtig. We hadden ook een mooi uitzicht op de moderne stad Partimao. Toen we terug naar de auto gingen, ontdekten we een pleintje met terrasjes in het zonnetje. We nestelden ons neer en genoten van een wijntje en een cola, bob hé. ’s Avonds werd er nog even met het thuisfront geskypt, want sommige mensen kennen het  klasje van Linda en wilden hun verdriet ook even kwijt.

Stany

Vandaag trokken we met onze fiets weer naar Lagos-centrum. Vorige week waren we er uitgeregend en nu leek het vandaag wat zonniger. Het was de perfecte timing. De zon bleef van de partij. Na een fietstochtje van ongeveer 20 min parkeerden we onze fietsen in het centrum. Eerst kuierden we naar de zaterdagse markt. Gewone burgers probeerden er hun eigen geteelde groente en fruit aan de man te brengen. Er heerste een gezellige drukte in de overdekte ruimte. Er werden heel wat etenswaren verhandeld. Ook kippen, duiven en konijnen wisselden van eigenaar. We probeerden ook wat sinaasappelen, look en olijven. Buiten stonden er enkele kramen met textiel maar daar vonden we zeker onze gading niet. ‘ Old fashioned ‘ noemen ze dat, geloof ik.
In de buurt van een fontein vonden we een geschikte plek voor ons middagmaal. Het was puur genieten in de winterse zonnestraaltjes.
Lagos is vooral een stad die opgebouwd is met vakantieflats. Tussen al die eerder nieuw opgetrokken gebouwen, zijn er enkele straatjes en pleintjes met hier en daar een vleugje geschiedenis. Omdat het stadskerntje niet te groot was, konden we zonder stadsplan op weg. Gewoon genieten zonder zich altijd te moeten oriënteren. Midden op een pleintje groeide een appelsienenboom, gek he. Na een beetje zoekwerk kwamen we bij een oude slavenmarkt. Er was een museum aan verbonden en we waren eigenlijk benieuwd wat ze ons konden vertellen. Maar we werden er niets wijzer. Enkele kapotte juwelen, wat oude munten en een televisiescherm dat altijd hetzelfde beeld vertoonde was het enige aanbod van het museum. Het kan niet altijd ‘waaaw’ zijn, he.
In een ander deel van de stad was er dit weekend een ambachtenmarkt. Die werd georganiseerd in een ondergrondse parkeerplaats. Ja, ja, je hebt het goed gelezen. De parkeerplaats veranderde dit weekend in een heuse evenementenhal. Er waren een veertigtal kraampjes. Alle deelnemers hadden hun koopwaren zelf geknutseld. Er waren mandenvlechters, juwelenontwerpers, poppenmaaktsters,
wolvilters, breisters en nog zo veel meer. Ik vond het heel erg interessant om te ontdekken dat er hier ook graag creatief wordt omgesprongen met diverse materialen. Langs de zijkanten stonden kraampjes waar ijverige chefkoks aan de slag waren geweest om allerlei eigenbereid gebak en andere snoeperijen te verkopen. Er waren hele mooie creaties bij. En om te testen of ze ook lekker waren, kochten we enkele stukjes taart. Toen we moe en voldaan weer in ons vakantiehuisje waren proefden we van de plaatselijke lekkernijen en het moet gezegd: ze waren lekker!

Linda

Deze nacht hebben we nog een paar buitjes gehoord, allez Linda dan toch. Toen we vanmorgen opstonden was het over en zaten er blauwe plekken in de hemel. Dat beloofde goed te worden. We trokken met de auto op uitstap met onderweg ook af en toe een bui. Tegen 11.30u kwamen we op een plek en zagen er een mooie camping. We bezochten die even en besloten om er onze volgende halte te nemen als we opschuiven met de caravan. Toen we er halt hielden regende het goed door maar nadien is het zonnetje er regelmatig doorgekomen. Aan de zee zochten we een leuk plekje om te eten en maakten nadien nog een klein wandelingetje daar. Op het strand lagen mooie vissersbootjes en een eindje verder waren vissers hun netten aan het repareren. We reden nadien terug huiswaarts om onderweg nog een tuincentrum te bezoeken. We zochten nog iets om ons huisje op te fleuren met een kersttintje. Helaas , buiten een paar kerstbomen was er niets. Onderweg vond Linda in de Michelingids nog een wandeling ergens met uitgehouwen trappen in de rotsen. Helaas , regenbuien deden ons verder rijden. Maar dit gaan we zeker nog doen met goed weer. Thuis dan maar een goed aperitiefje gedronken en nog eens lekkere frietjes gebakken. Heerlijk. De avond verliep terug zoals anders, zonder regen. Hopelijk blijft het nu zo. De temperatuur daarentegen was vandaag wel 16° , dus aangenaam.

Stany

Verdoeme, verdoeme, verdoeme. Hij is ons vergeten. Onze schoenen stonden nochtans voor de deur van ons caravan, maar helaas. Maar hoe kan het ook anders, Hij zit in Belgie, de Goede Sint. Hier in Portugal en in Spanje is daar niets van te zien. Geen hype zoals bij ons en in Nederland. Hetgeen we wel kregen die dag was een hele dag buitjes met tussenin een opklaring. We trokken in de voormiddag even naar de winkel om ons vervolgens de hele dag gezellig bezig te houden. Den boog moet niet alle dagen gespannen staan, hé en af en toe wat rust moet ook. We staan hier immers op een goede camping waar het rustig is. ’s Avonds hadden we enkel wat problemen met de satelliet om VTM te ontvangen. Als het weer slecht is met veel bewolking en regen, dan speelt dat wel parten. Sommige kampeerders staan hier met een schotel van een diameter van 100cm of zelfs meer. Je kan er bij manier van spreken voor de hele camping paella in maken. Maar naar verluidt staan ze er soms ook nog aan te draaien, hoor, dus we hebben het nog niet zo slecht dan. Ook wat plannen gemaakt voor morgen en de avond mooi afgerond.

Stany

Het weer had zich wat hersteld vandaag. We besloten om een auto-uitstap te doen. We ontdekten de schoonheid van de zuidwestkust van Portugal. Het natuurpark waar we doorreden, strekt zich uit langs deze westkust. Het is een beschermd gebied waar de wind vrij spel heeft, en voor grote golven zorgt. Het water is hier koud en ook woester dan in de zuidelijkere Algarve. Het landschap is zeer gevarieerd met lange zandstranden, groene weilanden met grazende schapen, statige bossen met kurkeiken en witte huisjes met kleurrijke accenten.
Onze eerste stopplaats nabij de stranden van Bordeira, leek al een waar paradijs. Het opkomende water kolkte tegen de kliffen die hoog boven het water uitstegen. Het was een waar schouwspel waarbij we vaak een vleugje regenboogkleurtjes konden waarnemen boven het pas omgewoelde water. We genoten een hele poos van deze wonderlijke natuur terwijl we wandelend over aangelegde houten paadjes de kustlijn van op de klippen konden volgen.
De temperatuur bereikte een aardige 16 graden. Zo konden we ons in het zonnetje weer verlekkeren op ons lunchpakketje. Onze warme truien verdwenen met de lege rugzak in de auto. We reden verder langs de kust op een onverharde weg. Dat was even schommelen in de wagen.
Onze groene gids meldde ons dat we aan de Torre do Aspa een overweldigend uitzicht zouden hebben op het uiterst zuidelijkste punt van Portugal. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen.
Na een poos veranderde de weg weer in een onverharde weg. Hoe verder we reden, hoe meer putten en plassen we zagen. De weg werd onberijdbaar. We parkeerden de auto en gingen te voet verder. Langs de weg en op de zanderige heuvels merkten we honderden, waarschijnlijk duizenden azelea’s. Ik kan me voorstellen hoe deze zandduinen er in de lente uitzien wanneer al die azelea’s in volle bloei staan. De Torre do Aspa hebben we uiteindelijk niet gevonden maar op een andere klif die
we wandelend bereikten, hadden we ook een mooi uitzicht.
Dan hadden we nog de twee uiterst zuidwestelijke punten van Portugal voor de boeg. Bij Sagres heb je 2 kliffen die loodrecht uit de oceaan rijzen. Op de Ponta de Sagres moesten we een centje neertellen voordat we via een oud fort tot op het uiterste punt konden wandelen. Door de vele bebouwing langs de kusten was het uitzicht minder wijds dan we ons hadden voorgesteld. Op de Cabo de Sao Vincente konden we niet tot het uiterste puntje omdat de vuurtoren op het puntje toebehoort aan een militair domein. Langs de westzijde hadden we wel een indrukwekkend uitzicht op de kliffen die zich oneindig ver uitstrekken naar het noorden.
Onze Yuna die meewas, was enorm moe van al het wandelen. We hebben ze de hele avond niet meer gehoord. Toegegeven: onze benen en voeten voelden ook vermoeid aan.

Linda

Deze nacht toch enkele buitjes gehad hier. Toen we wakker werden en de tent buiten kwamen zagen we enkele opklaringen tussen de grijze wolken en besloten om met de fiets naar Lagos te rijden. De temperatuur was wel in orde, dus een deed ik een short aan. Om te fietsen wel mijn fleecetrui aangedaan voor de wind. We reden via de hoofdweg tot het stadje en doken dan een straatje naar beneden in, waarvan we dachten dat dit wel naar het stadje zou leiden. In een boekje hadden we wel een plannetje maar dat was zeer klein en onduidelijk. We zagen geplaveide straatjes waar winkeltjes in waren, maar we wisten nog niet dat we in het centrum waren of niet. Aan de havengeul was er een grote boulevard die we af reden om eens te verkennen. Helaas moesten we even terugkeren en een  voetgangersbrug nemen om tot het strand van Lagos te komen. De zee was hier opmerkelijk rustiger dan aan de kust van de westkant. Daar beukt de zee in op de rotsen met groot kabaal. Hier zag je de kleine rustige golfjes die zich op het strand neer vloeiden. Linda ging even de zee in om eens te voelen hoe koud of warm het zeewater wel was. Het viel wel mee, zei ze. Daarna reden we terug naar het stadje en parkeerden onze fietsen om te voet het stadje te verkennen. We ontdekten er een overdekte vismarkt en kochten er een goed stuk verse tonijn. De prijs vonden we ongelooflijk. 12€/kg. Toen we er buiten kwamen begon het lichtjes te zeveren. We zochten even het infokantoor voor een stadsplannetje. Daar buiten gekomen, liepen we plots ons Nederlands koppel  tegen het lijf, die we al een paar maal ontmoet hadden op doorreis. Nu zaten ze op een andere camping dan wij. We besloten , omwille van het mindere weer, om terug naar huis te rijden. Onderweg kregen we nog wat regen te verduren, maar ja. ’s Middags genoten we van ons lekker stuk vis op de grillplaat. Heerlijk, om van te smullen. Voor herhaling vatbaar. Na de middag hebben we ons thuis wat geamuseerd en ontspannen. Dat moet ook eens kunnen. ’s Avonds blijft het hier licht tot ongeveer 18.30u en dat is ook wel tof.

Stany

Nu zijn we echt op een luxecamping terechtgekomen. Het is hier echt super. We planden voor vandaag een rustdag want we zijn de laatste dagen veel op uitstap geweest. Voor de middag snelden we naar de supermarkt om de ijskast wat aan te vullen. Gelukkig moesten we niet al te ver rijden naar het grootwarenhuis. Dat is ook een luxe voor Portugal.
Na de middag konden we heerlijk genieten van het zonnetje. Gewoon even nietsdoen, misschien doen we dat soms te weinig. We zijn nogal gedreven om steeds maar verder te reizen. Maar nu gaan we even op deze camping blijven.
Ik had vandaag tijd om even te mijmeren over de voorbije dagen in Portugal. Wat ons het meest opviel is, dat vele huizen hier versierd zijn met tegeltjes. Ja, je leest het goed. Tegeltjes aan de buitenkant van de woningen. De stoepen zijn bijna allemaal betegeld met kleine geelwitte kasseitjes afgewisseld met mooie motieven in zwarte steentjes. In de grote steden merkten we heel veel woningen die besmeurd zijn met grafitti. De meest kinderlijke krabbels in allerlei kleuren doken steeds weer op. De krabbels zijn onleesbaar en gaven de stadsdelen een vreemde ietwat verwaarloosde indruk. De mensen zijn hier erg vriendelijk en behulpzaam. Ze spraken goed Frans of Engels.
Omdat we vandaag geen foto’s namen, post ik nog enkele foto’s over het mooie poppenhospitaal waarover ik zaterdag vertelde. Genieten jullie even mee?

Linda

Vandaag verlieten we de hoofdstad van Portugal : Lissabon. We zouden een ritje van 220km maken tot Odemira op de rand van de Aletejo en de Algarve. Om de hoofdstad te verlaten kozen we om even de autobaan te nemen om ons met de caravan niet in de heksenketel van ronde punten en lichten te begeven. Voor 1.65€ waren we buiten bereik van de drukte geraakt en sloegen op een N-weg af. De schrik om nog geconfronteerd te worden met kasseiweggetjes ,zit er nog wel een beetje in. Maar ik kan me van mijn eerste indruk verlossen. Geen kasseien meer gezien, ook vandaag niet. Het zal die eerste dag de Parijs-Roubaix streek van Portugal geweest zijn. Onderweg een prachtig wit kerkje tegen gekomen in een dorpje, niets speciaals eigenlijk, ware het niet dat er 2 reusachtige ooievaarsnesten opgebouwd waren. De grote vogels waren er in hun nopjes, denk ik. 40km voor Odemira hebben we dan halt gehouden om te lunchen. Omdat de rit ons zo goed beviel en we zo goed opschoten, besloten we om ons tussenstation over te slaan en verder te rijden naar Lagos. Rond 15u zijn we hier dan ook toegekomen en we vielen hier dadelijk op. Vele oudere mensen liepen hier gewoonweg in short en t shirt rond,en wij in jeans en trui. We pikten de caravan af en zetten ons dadelijk in de gebruikelijke campingoutfit. Hier staan ze dus. Die overwinteraars. Vele Nederlanders en Britten in hun mobilehomes van je kan niet meer en sommige ook met hele grote caravans met supervoortenten. Het weer is hier super. Helaas een klein beetje tijd verloren met het positioneren van onze satelliet, maar uiteindelijk toch klank en beeld. Heel het systeem van instalatiegegevens is toch een beetje verschoven, naargelang je naar het zuiden trekt, om de satelliet te zoeken. Daarna een heerlijk douchke en dan aperitieftijd en een lekkere maaltijd. We konden eten in onze voortent. Het blijft hier ‘s avonds precies ook een beetje langer licht dan bij ons. Hopelijk blijft het zo leuk in de Algarve, zoals nu bij onze aankomst.

Stany

Niet te geloven maar we beginnen vandaag onze 10^de week.
We namen de draad van gisteren terug op en gingen opnieuw met de bus naar Lissabon. Gisteren hadden we niet echt de smaak te pakken want het was miezerig maar vandaag was daar niks meer van te merken. Een najaarszonnetje deed de stad heerlijk stralen. We hadden in ons boekje wat meer info opgezocht en we zouden vandaag de wijk Alfama eens onder de loep nemen. Het is een deeltje van de stad dat zich omhoog worstelt van aan de Taag tot aan het kasteel. Op weg naar boven kwamen we ook een kathedraal tegen. Dit was de meest sobere kathedraal die we al gezien hebben maar daarom zeker niet minder mooi. Al gauw kwamen we een eerste binnenpleintje tegen. Langs de kant hadden we een mooi uitzicht over de benedenwoningen en de Taag. Een muzikant zorgde voor een prettige sfeer. Op een kleine afstand verwonderden we ons al weer over zo’n leuk pleintje. We wandelden verder tot aan het kasteel en kuierden wat rond in de kleine straatjes die zich schilderachtig uitstrekten in de omgeving. We haastten ons een beetje tijdens de afdaling want we wilden het museumpje van de poppendokter deze keer zeker bezoeken. Dan moesten we vandaag rekening houden met de openingsuren, nietwaar. We kregen een heuse rondleiding in het poppenhospitaal. Tientallen poppen lagen te wachten om weer hersteld te worden. In de kasten van de dokter lagen oogjes, beentjes, armpjes, pruiken en nog allerlei poppenonderdelen. Op een tafel lagen kapotte poppen, touw, verschillende soorten lijm, scharen, een lintmeter en nog zoveel meer. In een andere kamer was een hele poppencollectie te bewonderen. Het was precies een schat op zolder. En alles was heel sfeervol opgesteld. Heel mooi om naar te kijken. Hier voelde je gewoon een bijzondere sfeer uit vervlogen tijden. Alles leek compleet. Ik kan er moeilijk de perfecte omschrijving voor geven maar ik vond het museum ‘subliem’.
Terug op straat werden we benaderd door zonnebrilverkopers. Gisteren boden diezelfde verkopers ons paraplu’s aan. Niet te geloven hoe die op de toeristen inspelen, he.
Voordat we weer terug op de bus gingen, liepen we even langs bij de bakker en kochten er de specialiteit van Portugal: pasteisj de nata. Ze werden verpakt zoals onze Lierse vlaaikens. We waren zo benieuwd dat we er ieder eentje proefden op een bank in het zonnetje. De andere exemplaren bewaarden we voor later.  We waren allebei dadelijk fan van dit lekkere gebakje. Het is een soort bladerdeeg gevuld met geflambeerde flan. Heeeeeeerlijk!!!!
Terug op de camping namen we nog even de tijd om de hond wat te verwennen want ze was 2 dagen
alleen in haar mandje gebleven. Dus even qualititime voor haar was geen overbodige luxe.

 Linda